အခန်း ၁၀
Vol. 1 Ch. 10
အခန်း (၁၀)ပိုင်ယွင်အိမ်တော်
“ဟန်လုံရဲ့ ခေါင်းအစစ်ပဲ”
“ဟန်လုံ စန်းမြို့မှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်ပြီးကတည်းက သူ့ကို ဖမ်းဖို့ လူတွေ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ သူရဲကောင်း ရှန်လန်ကပဲ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
“ဒီခွေးကောင်ကတော့ သေသင့်တဲ့လူပဲ”
ဟန်လုံ၏ ခေါင်းပြတ်ကို မြင်လိုက်ကြသောအခါ စန်းဝူဆောင်မှ ကျွမ်းကျင်သူအချို့က သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ ရှောင်ပီလီက ပြုံး၍သာ ပြောလိုက်သည်။
“ခေါင်းကို ယူလာခဲ့ပြီ၊ ဆုငွေက ဘယ်မှာလဲ”
“သူရဲကောင်း ရှန်လန်ခဏစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားယူပေးပါ့မယ်”
ခဏအကြာတွင် ငွေ ၈၀ မှာ ရှောင်ပီလီ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်ပီလီသည် ငွေများကို ချိန်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် စန်းဝူဆောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ စန်းဝူဆောင်တွင်မူ သူတို့၏ တရားခံစာရင်းကိုသာ မှတ်သားထားရန် လိုအပ်သည်။ ဝရမ်းပြေးများကို ဖမ်းဆီးရန် အထူးတလည် တာဝန်ခံရန် မလိုဘဲ တရားခံ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် ခေါင်းကို ယူဆောင်လာရုံဖြင့် ဆုငွေထုတ်ယူနိုင်သည်။
…
နေမင်းကြီးက မီးတောက်သဖွယ် ပူပြင်းနေသည်။ မန်ပြည်နယ်မှာ မဟာချန်အင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသဖြင့် နွေရာသီတွင် ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှသည်။
အရှေ့မြစ်မြို့မှာ မန်ပြည်နယ်၏ နာမည်ကြီး မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် လမ်းမများပေါ်တွင် လူသွားလူလာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။
ရှောင်ပီလီသည် လမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤဆိုင်မှာ အရှေ့မြစ်မြို့တွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိပြီး အမည်သတင်း ကျော်ကြားသော စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ထဲသို့ မဝင်မီကပင် အတွင်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားနေရသည်။
“အို သူရဲကောင်းကြီး ပြန်ရောက်လာတာလား”
“ဝင်ခဲ့ပါဗျာ”
ရှောင်ပီလီကို မြင်တော့ စားပွဲထိုးက အားတက်သရော နှုတ်ဆက်သည်။ ဒီသူရဲကောင်းလူငယ်လေးမှာ မကြာသေးမီက သူတို့ဆိုင်ကို ခဏခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ဆိုင်၏ နာမည်ကြီးဟင်းလျာဖြစ်သည့် ပိုင်ရှန်းကြက်သားကို အမြဲမှာယူတတ်သည်။
ပိုင်ရှန်းကြက်သားမှာ ဈေးကြီးသဖြင့် သိုင်းလောကသား သာမန်ဧည့်သည်များမှာ မှာယူရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် စားပွဲထိုးက သူ့ကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“အမြဲတမ်းမှာနေကျအတိုင်းပဲ ပိုင်ရှန်းကြက်သားတစ်ပွဲ၊ အမဲသားတစ်ပိဿာ၊ ဟင်းငယ်နှစ်ပွဲနဲ့ သေရည်တစ်အိုး ယူခဲ့ပါ”
ရှောင်ပီလီသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ သူ ခုနက ခရီးနှင်လာခဲ့သည့် ယွမ်မြစ်ကို မြင်နေရသည်။ လှေငယ်လေးတစ်စင်းမှာ မြစ်ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်မှာ ရှုခင်းအားဖြင့် အလွန်ပင် သာယာလှပသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် ဆူညံနေသည်။ သို့သော် သူသည် ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ပထမအချက်မှာ ထမင်းစားရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် ဖြစ်သည်။
စားသောက်ဆိုင်များမှာ သတင်းစကားများ ပျံ့နှံ့ရာနေရာများ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှ ဟင်းလျာဈေးနှုန်းများမှာ သာမန်လူတန်းစားများ ဝင်ရောက်စားသောက်ရန်ပင် ဝန်လေးရလောက်အောင် ဈေးကြီးသည်။
ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေသူ အများစုမှာ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သိုင်းလောကသားများဖြစ်ပြီး ကုန်သည်များအသွင် ဆင်မြန်းထားသူများလည်း ရှိသည်။
မကြာမီပင် ရှောင်ပီလီ မှာယူထားသည့် အစားအသောက်နှင့် သေရည်တို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် သေရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ခွက်တည်းနှင့် အကုန်မော့ချလိုက်သည်။ ပူစပ်သော အရသာမှာ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
အရင်ဘဝက သောက်ခဲ့သည့် အရက်ပြင်းများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတွင် ထူးခြားသော အရသာရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရေရောထားသော သေရည်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ကြားပြီးပြီလား၊ မနေ့က ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်မှ တတိယမြောက် အကြီးအကဲ ချွီပူးဖန်နဲ့ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ဘယ်ဘက်လက်ရုံး ဟန်ကွမ်းတို့ ယွမ်မြစ်မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ဟန်ကွမ်းက အကြီးအကဲ ချွီရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်”
“အဲဒါ တကယ်လား၊ ဟန်ကွမ်းက အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူလေ”
“အဆင့်(၅) ဖြစ်နေတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ အရှေ့မြစ်မြို့မှာလည်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိနေတာပဲ”
“…”
ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေသူ အများစုမှာ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နှင့် စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့တို့၏ ပဋိပက္ခကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ရှောင်ပီလီမှာမူ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။
ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နှင့် စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ မန်ပြည်နယ်တွင် နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါး တည်ရှိနေသော အင်အားစုများ ဖြစ်သည်။ အရင်က ပဋိပက္ခမှာ ဒီလောက်မပြင်းထန်ခဲ့ပေ။
လွန်ခဲ့သည့် ၂ လအတွင်း နှစ်ဖက်စလုံး အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်လာကြပြီး အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူများပင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သေးသည်။ အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားသည်ဟူသော သတင်းများကား မရှိသေးပေ။
“တကယ်တော့ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နဲ့ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တာ၊ အခုဆိုရင် သူတို့ကြားမှာ နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီလို့ ထင်တယ်။ အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သေသည်ထိ တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ မရှိလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ကတော့ မကြာသေးမီက လင်းရွှေမြို့ကနေ ရောက်လာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ သတင်းပေးနိုင်ရင် ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က ငွေ ၁၀၀ ဆုပေးမှာတဲ့။ သူ့ကိုသာ ဖမ်းမိရင် ငွေ ၂၀၀၀ အထိ ဆုချမှာတဲ့”
“အဲဒီလူက အဆင့်(၈) ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါသာ သူ့ကို တွေ့ရင် တစ်သက်လုံး စားမကုန်အောင် ချမ်းသာသွားမှာပဲ”
သေရည်မူးနေသည့် ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ထရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ပီလီ၏ နားရွက်မှာ တုံ့သွားသည်။ လင်းရွှေမြို့က လူငယ်တစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ သူ မဟုတ်ပေလော။
ချန်ဟဲဂိုဏ်းနှင့် ရှောင်မိသားစုတို့က အရှုံးမပေးသေးသည်မှာ သေချာနေပြီ။ နှစ်ထောင်ချီသော ငွေကြေးများကို သုံးစွဲရန်ပင် ဝန်မလေးကြပေ။
မူလကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သည့် ရှောင်မိသားစု၏ ဒုတိယမြောက် သခင်လေးအနေဖြင့် တစ်လလျှင် ငွေ ၂၀ သာ သုံးစွဲခွင့်ရှိသည်။ သို့သော် ထိုငွေ ၂၀ မှာပင် မိသားစုဝင် ၅ ယောက်ကို တစ်နှစ်စာ အေးဆေး ထောက်ပံ့နိုင်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။
ဝမ်ထျန်ဖူးထံမှ ရရှိသော အဖိုးတန် သစ်သားသေတ္တာထဲတွင် ငွေစက္ကူ ၂၀၀၀ နှင့် ငွေတုံး ၁၀၀ ကျော်သာ ပါဝင်သည်။ အခု သူသာ သတင်းပေါက်ကြားသွားလျှင် ငွေ ၂၀၀ တောင် ပေးဦးမှာလား။
“ဘယ်သူလဲ၊ သတင်းပေးရုံနဲ့ ငွေ ၂၀၀ တောင်လား”
“သခင်လေး ပိုင်ကို ရန်စမိတာများလား”
“အရှေ့မြစ်မြို့မှာ သခင်လေး ပိုင်ကို ရန်စရဲတဲ့သူ ရှိလို့လား။ လင်းရွှေမြို့က လူလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က ရှာနေတာကို ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ကို အကူအညီ တောင်းထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်။ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အရှေ့မြစ်မြို့၌ အခြေစိုက်စခန်း မရှိဘူး။ အခု ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ပိုဆိုးလာတယ်။ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က ကိုယ်တိုင် ရှာရဲရင် ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပစ်မှတ်ထားခံရမှာမို့လို့ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ကို ရှေ့ကနေ ထွက်ခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ရှောင်ပီလီ နားစွင့်နေရင်း ထိုသတင်းကို ပြောပြနေသည့် ဧည့်သည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မူးယစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ သူက မူးယောင်ဆောင်နေခြင်းလား။
သူသည် အရှေ့မြစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ၁၀ ရက်ကျော်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးမှ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဝရမ်းပြေးတရားခံများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ လက်ရှိ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။
သူ့အဘိုးကြီးတောင် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်တောင် မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က လူတွေကတော့ ပို၍ ဝေးကွာလှသည်။ ဒီကာလအတွင်း သူတို့ သတင်းမရရှိခဲ့ဘဲ အခုမှ ဘာကြောင့် လူထွက်ရှာနေရတာလဲ။
သို့သော် လင်းဟိုင်ကတော့ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အညီ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က လူတွေကိုပင် ဆွဲထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ဒီကာလအတွင်း သူသည် အရှေ့မြစ်မြို့၏ သိုင်းလောကအကြောင်းကို နားလည်လာခဲ့သည်။
တကယ်ပြောရရင် အရှေ့မြစ်မြို့၏ သိုင်းလောကမှာ လင်းရွှေမြို့ထက် ပိုမို အင်အားကြီးမားသည်။ လင်းရွှေမြို့တွင် အင်အားကြီးမားဆုံးမှာ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး အင်အားစု ၇ ခု၊ ၈ ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။
ချန်ဟဲဂိုဏ်းမှာလည်း တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ အရှေ့မြစ်မြို့တွင်မူ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အင်အားစု ၃ ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်၊ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်နှင့် စန်းယွီဂိုဏ်းတို့ ဖြစ်သည်။
အားအကြီးဆုံးမှာ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက် ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ယွင်အိမ်တော်နှင့် စန်းယွီဂိုဏ်းမှာလည်း သိပ်မလျော့ကျဘဲ အင်အား ၃ ပွင့်ဆိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“ခန့်မှန်းမနေပါနဲ့တော့။ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က လင်းရွှေမြို့က သေးငယ်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုက လူကို ရှာနေတာ။ ဒီလူက သူ့အဖေကို သတ်ပြီး သူ့မယားငယ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး အခု အရှေ့မြစ်မြို့ကို ထွက်ပြေးလာတာ။ ဒီလူရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က ရုပ်ပုံကို အမှတ်တမဲ့ ဆွဲယူလာခဲ့တာ”
စကားပြောသူက သူ့အင်္ကျီထဲမှ ရုပ်ပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖြန့်လိုက်ပြီး အမြင့်သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။ ရှောင်ပီလီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရုပ်ပုံမှာ သူ၏ မူလရုပ်ရည်နှင့် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆင်တူနေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်နှင့် မတူတော့သော်လည်း ထိုမျက်နှာအတိုင်းသာ ရှိနေသေးလျှင် မကောင်းကြံသူများ၏ လက်ချက်နှင့် မိသွားပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့တွင် အသွင်ပြောင်းမျက်နှာဖုံး ရှိနေသည်။ မဟုတ်လျှင်တော့ အဝေးကြီးကို ထွက်ပြေးရတော့မှာပင်။
“ရှောင်ပီလီ… အသက် ၁၆ နှစ်၊ အဆင့်(၈) (နှောင်းပိုင်းအဆင့်) သို့မဟုတ် အဆင့်(၈) အထွတ်ထိပ်၊ ဓားသိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူ၊ အဆင့်မြင့် အတွင်းအားကာကွယ်အင်္ကျီ ရှိသည်ဟု သံသယရှိ…”
ရုပ်ပုံအောက်တွင် ရှောင်ပီလီအကြောင်း အတိုချုပ် ဖော်ပြထားသည်။
“အသက် ၁၆ နှစ်နဲ့ အဆင့်(၈)… တကယ့်ကို အညှီအဆွေးလေးပဲ”
“ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးဆိုရင် ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက် သို့မဟုတ် စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့လို အင်အားစုတွေရဲ့ တပည့်ရင်းတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ ဒီလို အဆုံးသတ်ရတာလဲ”
“ဒီလိုလူမျိုးကို ပါရမီ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ဘယ်အင်အားစုကမှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ခွေးအကို ဘယ်သူမှ မမွေးမြူချင်ကြဘူးလေ”
“…”
ဒုတိယထပ်တွင် ဆဲဆိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရှောင်ပီလီကမူ ခေါင်းခါ၍သာ နေလိုက်သည်။ ဤစကားများမှာ သူ၏ အရင်ဘဝက အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ၏ ဆဲဆိုမှုများနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး လျော့နည်းလှသည်။
သူ့တွင် အသွင်ပြောင်းမျက်နှာဖုံး ရှိနေပြီး ပြီးပြည့်စုံသည့် သံအင်္ကျီကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က သူ့ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ပီလီ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာသည်။
ဤကမ္ဘာမှာ သူ၏ အရင်ဘဝက စာအုပ်ထဲက သိုင်းလောကထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ဟွမ်ယီနှင့် ဖုန်းယွင်တို့၏ ကမ္ဘာနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။ သူ မသိသေးသည့် တည်နေရာ ရှာဖွေနိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသေးသည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။
သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ဆုံး အားကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေသေးသည်။
နောက်ထပ် အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်၊
စားသောက်ပြီးသော် ရှောင်ပီလီ ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တည်းခိုခန်းဆီသို့ တန်းမတ်သွားလိုက်သည်။ ရှောင်ပီလီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာ အသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ စနစ်မျက်နှာပြင် ရှိနေသော်လည်း ဝီရိယရှိမှသာ အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။ မကြာခဏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အမှားမရှိပေ။