အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) အလုပ်ကို လက်ခံလိုက်

"ကျွန်တော်တို့တွေ အခုထိ ခင်ဗျားကို အထင်မှားနေမိတာပါ။ နောက်တစ်ခါ ကျန်းဝူဆောင်ကနေ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝရမ်းပြေးတရားခံတွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကမ်းလှမ်းလာရင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို အရင်ဆုံး အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

ကျူးရှော့သည် ရှောင်ပီလီနှင့်အတူ ပါလာသော ဓားသမားတစ်ယောက်ကို လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျူးရှော့ရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ထျန်းလန်ခံတပ်က စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ" ဟု ဓားကိုင်ထားသော ထိုလူက ဆိုသည်။

ရှောင်ပီလီလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တုန်းကျန်းမြို့ရှိ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်မှာ အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ထျန်းလန်ခံတပ်က စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းသည့်သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် ဟူရှုံးတို့သည် တုန်းကျန်းမြို့တွင် ဆက်နေရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် တုန်းကျန်းမြို့သို့ လာရောက်ပြီး ပြဿနာရှာရန်လည်း မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

...

မြို့တွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် ရှောင်ပီလီသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး ကုသရန် လိုအပ်နေသော ကျူးရှော့နှင့် လမ်းခွဲလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း တုန်းကျန်းမြို့၌ ကျန်းဝူဆောင်ထက် ပိုမိုလုံခြုံသော နေရာဟူ၍ မရှိပေ။ ကျူးရှော့သည် မူလကပင် ကျန်းဝူဆောင်မှ ဖြစ်သည်။ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်တို့ပင် ကျန်းဝူဆောင်အတွင်းသို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

တုန်းကျန်းမြို့ရှိ ကျန်းဝူဆောင်မှာ သိပ်မသန်မာသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် ဧကရာဇ်ရုံးတော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသည်။ ကျန်းဝူဆောင်ထဲအထိ ဝင်ရောက်ပြီး ပြဿနာရှာခြင်းမှာ ဧကရာဇ်ရုံးတော်၏ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ပီလီသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် မရသော်လည်း နှစ်ရက်ခန့် အနားယူလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ရှောင်ပီလီသည် သီးသန့်ဆန်သော ခြံဝင်းလေးတစ်ခုကို ငှားရမ်းထားခဲ့သည်။ ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သာယာလှပပြီး တစ်နှစ်စာ ငှားရမ်းခမှာ ငွေတုံး ၂၀ သာ ကျသင့်သည်။

တတိယမြောက်နေ့တွင် ရှောင်ပီလီသည် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်လာပြီး ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်သို့ သူ မကြာခဏ ရောက်လေ့ရှိသဖြင့် ဝင်လိုက်သည်နှင့် စားပွဲထိုးလေးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။

"သခင်လေး ရှန်လန်၊ အရင်အတိုင်းပဲလား"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်၍ ဒုတိယထပ်တွင် ဧည့်သည်များနှင့် ပြည့်နှက်နေကာ စားပွဲ နှစ်ခုံ သို့မဟုတ် သုံးခုံခန့်သာ လွတ်နေတော့သည်။ ရှောင်ပီလီသည် လွတ်နေသော ခုံတစ်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို အာရုံမစိုက်ဘဲ စားပွဲထိုးလေး ယူလာပေးသည့် ရှောက်ရှင်းသေရည် တစ်အိုးကို ငှဲ့ကာ တစ်ခွက်ချင်းစီ မော့သောက်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှ သေရည်မှာ ယခင်ဘဝက သောက်ခဲ့ဖူးသည့် အရက်ပြင်းကဲ့သို့ မပြင်းသော်လည်း စပ်ရှရှအရသာနှင့် ကောက်နှံဆန်၏ အနံ့အသက်မှာ ထူးခြားလှသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းလောကသားတို့၏ ဆူညံသော စကားပြောသံများကြားတွင် ထိုသေရည်မှာ ပိုမိုအရသာ ရှိနေသယောင်။

စားသောက်ဆိုင်များမှာ သတင်းစကားများ အလွယ်တကူ ပျံ့နှံ့သည့် နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေသော သိုင်းလောကသား အများစုမှာ တုန်းကျန်းမြို့၏ အရေးမပါသော ကိစ္စများကိုသာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင်မူ အသုံးဝင်မည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ကြားသိရတတ်သည်။

"ကြားလိုက်ကြလား၊ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်ကလူတွေ ထျန်းလန်ခံတပ်ကို သွားလိုက်ကြတာ၊ အခုတော့ ထျန်းလန်ခံတပ်က လူသူကင်းမဲ့ပြီး တောကြီးမျက်မည်း ဖြစ်နေပြီတဲ့"

"ထျန်းလန်ခံတပ်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ သစ္စာဖောက်ပြီး စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းသွားတာလေ။ တုန်းကျန်းမြို့ သိုင်းလောကအတွက်တော့ အရှက်ရစရာပါပဲ"

"ဟီးဟီး၊ အကျိုးအမြတ်ရှိရင် သူတို့လို လူဆိုးတွေက တုန်းကျန်းမြို့၊ လင်း‌ရွှေမြို့ဆိုတာ ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

"အေးလေ၊ ဒီခေတ်ကြီးက ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တခြားမြို့နယ်တွေက လူငယ် ကျွမ်းကျင်သူ အတော်များများ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ကို ဖိတ်ခေါ်ခံရပေမဲ့ အခုထိ ပြန်မပေါ်လာကြသေးဘူး။ သူတို့တွေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီနဲ့ တူတယ်"

"...မင်းရူးနေလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုင်ယွင်အိမ်တော်အကြောင်းကို အဲဒီလို ပြောရဲတာလဲ"

"အေးလေ၊ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲလို့ မင်းထင်လဲ"

"ဘာလုပ်ရမလဲ၊ လင်း‌ရွှေမြို့က ရှောင်ပီလီဆိုသူကို အသွင်ယူထားတယ်လို့ သံသယဝင်ပြီး စုံစမ်းနေတာပေါ့..."

"..."

'ပိုင်ယွင်အိမ်တော်' နှင့် 'ရှောင်ပီလီ' ဟူသော စကားလုံးများ ရှောင်ပီလီ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ သူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

သူတို့အနေဖြင့် ကျန်းရှန်ဆောင် သို့မဟုတ် ကျန်းဝူဆောင်တို့ထံမှ သတင်းများ စုံစမ်းနိုင်သော်လည်း ပိုမို စုံစမ်းလေလေ၊ အမှားအယွင်းများ ပိုထွက်လာလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ 'ရှန်လန်' အနေဖြင့် ထျန်းလန်ခံတပ် တိုက်ပွဲတွင် အဆင့်(၇) စွမ်းရည်ကို ပြသထားပြီးဖြစ်ရာ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ဘက်က သူ့ကို လောလောဆယ် သံသယဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ အချိန်သာ လုံလောက်စွာ ရပါက စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှ လူများလည်း လက်လျှော့သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်စိတ်ဓာတ် ပြင်းထန်သော လူငယ် သိုင်းလောကသားတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။

"အဲဒီလောက်ထိ ဖြစ်ရင်တောင် အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို ဒီအတိုင်း သတ်ပစ်လို့ ရမလားဗျာ"

ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ အသားတုံးတစ်ခုကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ လှည့်ဖြားပြုံး ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မြေးက ငယ်သေးလို့ နားမလည်တာပါ၊ သေရည်နည်းနည်း လွန်သွားလို့ပါ။ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က ဒီလိုလုပ်တာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိမှာပေါ့"

စားသောက်ဆိုင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်ပြီး ဆူညံလျက် ရှိသည်။

'ဒီ ဒုတိယထပ်မှာ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ကလူတွေများ ရှိနေမလား' ဟု သူ တွေးမိသည်။

"ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ" ဟု နောက်လူတစ်ယောက်က မေးသည်။

"ပိုင်ယွင်အိမ်တော် ဒီကိစ္စမှာ မှားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ရှောင်ပီလီကိုပဲ ရှာချင်တာလေ၊ အခုတော့ လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်လောက် အသက်ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ဒီလို အပြုအမူမျိုးကတော့... ဟွန်း..."

ဒုတိယထပ်ရှိ မည်သူမျှ စကားမဆက်ရဲကြပေ။ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်မှာ မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်တိုင် တည်ရှိလာခဲ့ပြီး တုန်းကျန်းမြို့ သိုင်းလောကတွင် ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားလှသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ထိုအိမ်တော်ကို ရန်မလိုရဲကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင် ဒုတိယထပ်ရှိ စကားပြောသံများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

'ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး' ဟု ရှောင်ပီလီ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူ့ကို ရှာချင်တာဆိုရင် တိတ်တိတ်ကလေး စုံစမ်းသင့်တာပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အောင်လံထူပြီး လုပ်နေရတာလဲ။ သူ မပုန်းကွယ်မှာကို ကြောက်နေတာလား။ အကယ်၍သာ သူက ကြောက်ပြီး တုန်းကျန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားခဲ့ရင် သူ့ကို ရှာဖို့ဆိုတာ ကောက်ရိုးပုံထဲက အပ်ရှာသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အရာရာကို တွေးတောပြီးနောက် ရှောင်ပီလီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို အကုန်ရှင်းလိုက်သည်။

"စားပွဲထိုး၊ ရှင်းပေးပါ"

...

ပိုင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်ပီလီမှာ မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်ပါနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ငှားရမ်းထားသည့် ခြံဝင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အနည်းဆုံး မျက်လုံး သုံးစုံ သို့မဟုတ် လေးစုံခန့် သူ့ဆီတွင် စူးစိုက်နေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။

'ပိုင်ယွင်အိမ်တော်လား'

'သူတို့ ငါ့ကို သံသယဝင်နေပြီလား'

'ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ရှောင်ပီလီက အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်စပ်မှု ရှိမှာလဲ'

ရှောင်ပီလီ တွေးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင် မပေါ်လွင်စေပေ။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိနေမှန်း သိလိုက်သည်။ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်မှာ အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူ ဦးဆောင်သည့် အားကောင်းသော မိသားစုဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာပါက လက်ရှိအချိန်တွင် သူ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရှောင်ပီလီ ငှားရမ်းထားသော ခြံဝင်းသို့ ရောက်သောအခါခြံဝင်းအဝင်တွင် လူနှစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ တစ်ယောက်မှာ ကျူးရှော့နှင့်အတူ ပြန်လာသော ဓားသမား ဝမ်ယွမ်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာမှာ သွေးရောင် အနည်းငယ် ပြန်သန်းလာပြီး အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသော်လည်း ဒဏ်ရာများမှာ အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းခြင်း မရှိသေးသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

ရှောင်ပီလီကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ရှောင်ပီလီထံသို့ အပြေးသွားသည်။

"သခင်လေး ရှန်လန်"

ရှောင်ပီလီ ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယွမ်က လက်ယှက် ဂါရဝပြုပြီး ပြောသည်။

"ဒီလူက ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင် လျိုဒါလီပါ။ သူက သခင်လေး ရှန်လန်ကို အထူးတလည် တွေ့ချင်လို့ ရောက်လာတာပါ"

လျိုဒါလီသည်လည်း ရှောင်ပီလီကို လေးစားကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်ယှက် ဂါရဝပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မူလကတော့ အစ်ကိုဝမ်ကို ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းမလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုဝမ် ဒဏ်ရာရထားတာကို သိလိုက်ရလို့ အစ်ကိုရှန်လန်ရဲ့ အကူအညီကိုပဲ တောင်းခံရတော့မှာပါ"

"ပို့ဆောင်ရေးဝန်ဆောင်မှုလား" ရှောင်ပီလီ၏ မျက်နှာတွင် သံသယ ဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

"ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနဆိုတာ တုန်းကျန်းမြို့မှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်တာလေ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းရတာလဲ"

ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှာ တုန်းကျန်းမြို့တွင် ကျော်ကြားလှသည်။ 'တုန်းကျန်းမြို့၏ ဖြောင့်မတ်သူ နှစ်ဦး' ဟု ခေါ်ဆိုကြသော သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်းဟွာနှင့် ချန်းဟိုင်တို့မှာ အဆင့်(၆) အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အမည်များကို ရှောင်ပီလီ ကြားဖူးသည်။ တုန်းကျန်းမြို့တွင် ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှာ ပိုင်ယွင်အိမ်တော်နှင့် စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်း၏ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်တို့ပြီးလျှင် အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

လျိုဒါလီက ပြုံး၍ ပြောသည်။

"အခုက အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလေ။ အရင်ကတော့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရေလမ်းကနေ ပို့ဆောင်ကြတာ။ တစ်ခါပို့ရင် အများကြီး တင်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နဲ့ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတော့ ရေလမ်းကြောင်းတွေမှာ သွားလို့မရတော့ဘူး။ ကုန်းလမ်းကပဲ သွားရတော့မယ်"

"ပြီးတော့ တုန်းကျန်းမြို့က အခု အရမ်းမငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်။ မာမိသားစုတောင် ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သေးတာ။ ကုန်သည်အသင်းတွေက ကုန်ပစ္စည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝယ်တဲ့အခါ ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွေကိုပဲ အားကိုးကြရတာပါ။ အခုဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနတင်မကဘူး၊ တခြား ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွေလည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ပီလီ အခြေအနေကို နားလည်သွားတော့သည်။ ကုန်းလမ်းမှ သွားခြင်းမှာ အချိန်ကုန်ပြီး ပင်ပန်းသည်။ ရေလမ်းတွင် နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်သာ ကြာမည့်ခရီးကို ကုန်းလမ်းတွင် ခြောက်ရက် သို့မဟုတ် ခုနစ်ရက်ကြာအောင် သွားရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလေ၊ ပြဿနာ တက်နိုင်ခြေ ပိုများလေ ဖြစ်ပေသည်။