အခန်း ၁၉

အခန်း(၁၉) တိုက်ခိုက်မှု

လျှိုတာလီ ပြောပြသည့် ပျက်စီးနေသော နတ်ကွန်းမှာ အလှမ်းမဝေးပေ။ မူလက အခန်းငါးခန်း ခြောက်ခန်းခန့် ရှိသော်လည်း နှစ်ကာလကြာမြင့်စွာ ပြုပြင်မှုမရှိသဖြင့် အများစုမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး မိုးခိုရန်အတွက် အဓိက ခန်းမဆောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"အရင်ဆုံး ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အဓိက ခန်းမထဲ ရွှေ့ထားကြ။ ငါတို့ကတော့ ဘယ်နေရာမှာမဆို မိုးခိုလို့ ရပါတယ်"

တာဝန်ခံ ချန်က ကုန်သည်ယာဉ်တန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကို လှည်းပေါ်မှ ကုန်ပစ္စည်းများ ချကာ အဓိက ခန်းမထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကုန်ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး မကြာမီမှာပင်၊

ဒုန်း။

မိုးချုန်းသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလာတော့သည်။

"ဒီမိုးကို ကြည့်ရတာ ခဏနဲ့ ရပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး"

လျှိုတာလီက ရှောင်ပီလီဘေးတွင် ရပ်လျက် တံတွေးထွေးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ ဤလတွင် မိုးဖွဲဖွဲသာ ရွာလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုမိုးမှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။

တာဝန်ခံ ချန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

"မူလက ခြောက်ရက် ခရီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိုးရွာပြီး လမ်းတွေ ခက်ခဲလာရင်တော့ ရှစ်ရက် ကိုးရက်လောက် ကြာသွားနိုင်တယ်"

"ကံကောင်းလို့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ မစိုတာပဲ"

ထိုအချိန်တွင်၊

နတ်ကွန်းအပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

နတ်ကွန်းဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသည့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းမှ အစောင့်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တာဝန်ခံ၊ တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်"

တာဝန်ခံ ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လျှိုတာလီကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"တောင်ခံတပ်က သူလျှိုများ ဖြစ်နေမလား"

လျှိုတာလီက ခေါင်းခါသည်။

"ဒီမိုးက ရုတ်တရက် ရွာချတာပါ။ အနီးအနားမှာ မိုးခိုစရာက ဒီနေရာပဲ ရှိတော့ လူတစ်ယောက်ယောက် လာတာက သဘာဝပဲ။ ပြီးတော့ အသံကို နားထောင်ရရင် လူတစ်ယောက်နဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ပဲ၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"

"ဒါ့အပြင် ဒီနတ်ကွန်းက တောထဲမှာ ပိုင်ရှင်မဲ့ နေရာမို့လို့ လူတွေကို ဝင်မခိုင်းတာက မကောင်းပါဘူး"

"ငါတို့က အရှေ့မြစ်မြို့ နယ်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတာ။ ငါ့ရဲ့ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှာလည်း အရှေ့မြစ်မြို့မှာ မျက်နှာပွင့်စရာလေး ရှိပါသေးတယ်"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အသက်နှစ်ဆယ့်သုံး နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်သွယ်လျပြီး မြက်ခြုံအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမားတစ်ဦးက မြင်းကို နတ်ကွန်းရှေ့သို့ ဦးဆောင်လာသည်။

သူက ကုန်သည်ယာဉ်တန်းမှ လူများကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မြင်းကို ချည်နှောင်ကာ အဓိက ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် မိုးခိုရန် နေရာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုးရေစိုနေသည့် မုန့်ခြောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသည်။

"မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်တော်က ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနရဲ့ ပို့ဆောင်ရေးဌာန ခေါင်းဆောင် လျှိုတာလီပါ"

လျှိုတာလီက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မကြာသေးမီကမှ အပူပေးထားသည့် မုန့်တစ်ခုကို ကမ်းပေးပြီး ပြောသည်။

"မိတ်ဆွေ၊ အဆင်ပြေရင် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပူနွေးတဲ့ အခြောက်အခြမ်းလေးတွေ ရှိပါတယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမားက လျှိုတာလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ မိုးရေစိုနေသည့် မုန့်ကိုသာ ဆက်လက် စားသောက်နေသည်။

"ထူးဆန်းတဲ့သူပါလား"

ရှောင်ပီလီဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ချန်မင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လျှိုတာလီလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ခရီးသွားလာစဉ်တွင် သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ပေးသည့်အရာကို မစားခြင်းက မှန်ကန်သည့် ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

---

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်ခန့် အချိန်ကြာသွားသောအခါ၊

မိုးမှာ မရပ်တန့်သေးသော်လည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်၊

အရေးပေါ် မြင်းခွာသံများ ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

လျှိုတာလီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတည်း လာသည်နှင့် မတူပေ။ မြင်းခွာသံကို နားထောင်ရသလောက် မြင်းခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ရွှံ့နွံမြေပေါ်တွင် လူများ လမ်းလျှောက်နေသည့် အသံများလည်း ကြားနေရသည်။

ချန်မင်မှလွဲ၍ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးမှာ ကုန်ပစ္စည်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ပို့ဆောင်ဖူးသူများဖြစ်၍ အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝကြသည်။

လျှိုတာလီက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းမှာ လက်နက်များဆီသို့ လက်ရောက်သွားကြသည်။

"စုတ်ပဲ့လှချည်လား၊ ကံကောင်းလို့ ဒီနတ်ကွန်းက ရှိနေသေးတယ်။ ငါတို့တွေ အကုန်လုံး စိုရွှဲကုန်ပြီ"

"အတွင်းထဲ ဝင်ကြ၊ အဝတ်အစားတွေ လဲပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး နေကြ"

"..."

မလှမ်းမကမ်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားရသောအခါ တာဝန်ခံ ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့ဆီသို့ လာခြင်း မဟုတ်သည့်ပုံပင်။

လူအုပ်ကြီးက ပျက်စီးနေသော နတ်ကွန်းဝင်း တံခါးပေါက်ထဲသို့ ဝင်လာကြသောအခါ ခေါင်းဆောင်လုပ်သူ အရပ်ရှည်ကြီးက မိုးခိုရန် နေရာဖြစ်သည့် အဓိက ခန်းမမှာ လူများပြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ဒီနေရာကို ငါတို့ ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာက ကြိုတင်ယူထားတာ။ အားလုံး ထွက်သွားပေးကြ"

ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာ၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျှိုတာလီက အတင်းပြုံးပြလျက် ငွေအိတ်တစ်အိတ်ကို ခေါင်းဆောင် အရပ်ရှည်ကြီးထံ ပစ်ပေးပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော်က ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနက လျှိုတာလီပါ။ ဒီပစ္စည်းတချို့က မစိုရဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။ ဒီငွေစက္ကူလေးတွေက လက်ဖက်ရည်ဖိုးပါ"

"ခင်ဗျားတို့ အနားယူဖို့ နေရာနည်းနည်း ဖယ်ပေးနိုင်အောင် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ပေးပါ့မယ်။ မိုးရပ်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားပါ့မယ်"

အရှေ့မြစ်မြို့ နယ်ထဲတွင် တောင်ခံတပ်များက ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာန၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရလျှင် လမ်းဖြတ်ခပေးသရွေ့ ပြဿနာ ထပ်မရှာကြပေ။ အဆုံးတွင် အားလုံးမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူ့ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်လာခဲ့ရာ သိုင်းလောကသားများရော နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ဘက်ကပါ ဆက်သွယ်မှုများ ရှိသည်။

ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာ၏ နာမည်ကို သူ မကြားဖူးသော်လည်း ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာမှ လူများက ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနအကြောင်း ကြားဖူးရပေမည်။

ထို့အပြင် ဤအုပ်စုထဲတွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပြီး အားလုံးမှာ လက်နက် ကိုင်ဆောင်ထားကာ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်မည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားပါက သူတို့ဘက်က အားသာချက် များမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒီငွေအနည်းငယ်နဲ့ပဲ သူတောင်းစားကို လာပြီး အစမ်းသပ်ခံနေတာလား"

ခေါင်းဆောင် အရပ်ရှည်ကြီးက လက်ထဲရှိ ငွေအိတ်ကို အလေးချိန်ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်က ချန်မင်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံးစိစိ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်မယ်"

"မိုးရပ်တာနဲ့ ထွက်သွားလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးကတော့ ကျန်ခဲ့ရမယ်"

ရှောင်ပီလီ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူတို့ ဝင်လာကတည်းက သူ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့က ချန်မင်ကို ကြည့်နေသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ သူ့ကိုသာ အမြဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ပိုင်ယွင်အိမ်တော်က လူတွေလား'

ရှောင်ပီလီ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနကို သူ ဆွဲထည့်သလို ဖြစ်သွားရပြီ။

"စကားတွေ ကြောနေတာ မရပ်ကြဘူးလား"

"ပို့ဆောင်ရေးဌာန ခေါင်းဆောင်လျှို၊ သူတို့နဲ့ စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့တော့။ ငါ့ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနက သူတို့ကို တကယ် ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ လူငယ်အစောင့်တချို့မှာ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

လျှိုတာလီနှင့် အတွေ့အကြုံရှိ အစောင့်များသာ မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ ဤလူများမှာ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ ပို့ဆောင်နေကြောင်း သိလျက်နှင့်ပင် ဤသို့ ပြုမူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က အားကိုးရာ ရှိနေသည် သို့မဟုတ် တမင် ပြဿနာရှာရန် လာခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"သေချင်နေတာပဲ"

ချန်မင်က အရင်ဆုံး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမမှာ ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ သခင်မလေးဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာတွင် နှောင့်ယှက်ခံရသည်ဆိုတော့ မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှူး။

ချန်မင်က ဓားရှည်ကို အသုံးပြုသည်။ သူမ၏ သိုင်းပညာက အဆင့်(၈) အလယ်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ဓားထုတ်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ လျင်မြန်သည်။ သူမက ခေါင်းဆောင် အရပ်ရှည်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တိုက်ကွက်မှာ လျင်မြန်ပြီး ထိုသူ၏ မျက်နှာပြင်တည့်တည့်ကို ဦးတည်နေသည်။

"စိတ်အရမ်း လှုပ်ရှားနေတာပဲ..."

ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာမှ အရပ်ရှည်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ချန်မင်၏ ထိုးစိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ လက်ျာလက်က မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ ချန်မင်၏ ဓားကို ရှောင်ပြီး ချန်မင်၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်ျာလက်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ခလောက်။

နီရဲနေသော ဓားရောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရှောင်ပီလီ ဓားကို မည်သို့ ထုတ်လိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရပေ။

"အား..."

ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာမှ ခေါင်းဆောင် အရပ်ရှည်ကြီး၏ ပါးစပ်မှ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်မှာ ချန်မင်၏ လက်ကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်မီမှာပင် အရင်းကနေ ပြတ်ထွက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြတ်ထွက်နေသော လက်ကို ကိုင်ကာ အကြိမ်ကြိမ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တိုက်ကြ"

"သူတို့ကို သတ်လိုက်..."

ပွက်။

စကား မဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပေါ်သို့ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြိုလဲကျသွားသည်။

[ကျင့်ကြံမှုအမှတ် + ၁၀၀၀]

"သတ်"

"သတ်"

ရှောင်ပီလီက တစ်ချက်တည်းနှင့် လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း သတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းမှ လူများက နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာကာ ကျန်ရှိနေသည့် ပျံလွှားလင်းယုန်ရွာမှ လူများကို သတ်ဖြတ်ရန် အလုအယက် ပြေးသွားကြသည်။

ရှောင်ပီလီလည်း ရပ်မနေတော့ပေ။

ခြေလှမ်းကို လျှောတိုက်ရင်း အဓိက ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ပွက်။

ပွက်။

ဓားရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ခေါင်းနှစ်လုံး လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။

[ကျင့်ကြံမှုအမှတ် + ၁၀]

[ကျင့်ကြံမှုအမှတ် + ၅၀၀]

[… ]

ရှောင်ပီလီ ဓားကို ထုတ်လိုက်တိုင်း လူတစ်ယောက်စီ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ဝေ့ရှင်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှ လူများနှင့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းမှ လူများမှာ မှင်သက်လျက် ရှိကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျှိုတာလီနှင့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတွင် တစ်ဦးတည်း ရှိသည့် အဆင့်(၇) ကျွမ်းကျင်သူတို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အရင်ဆုံး အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသော်လည်း၊

ရှောင်ပီလီက သတ်ဖြတ်မှု မြန်လည်လွန်းလှသည်။ သူတို့ပင် တိုက်ခိုက်ခွင့် မရလိုက်ဘဲ လူတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ပီလီ၏ အကြည့်ထဲတွင် ထိုသူများမှာ ကျင့်ကြံမှုအမှတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူတိုင်းက ဝိုင်းအော်ပြီး သတ်ပစ်ချင်နေသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်မလာချင်သလို ထိုထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီးများမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ နာမည်ရဖို့အတွက် အသုံးချခံလည်း မဖြစ်ချင်ပေ။

သူသာ အားကောင်းနေမည်ဆိုပါက သူနှင့် ရန်သူဖြစ်ရဲသူ မည်သူမဆို သူ့အတွက် ကျင့်ကြံမှုအမှတ် ပေးမည့်သူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူ့ဆီ အလိုလို ရောက်လာသည့် ဤကျင့်ကြံမှုအမှတ်များကို သူ လွှတ်ပေးဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။