အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) မေအောက်ရွှယ်၏ ဒေါသ

"လှပတဲ့ မိန်းကလေး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

"မင်း က အရမ်း လှလွန်းလို့... ငါ မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခွင့် ရမလား"

ဝေ့အန် က ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်ကို ပြသကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ယုံကြည်မှု ရှိပြီး ချောမောသော ရုပ်ရည်က ဤအေးစက်သော မိန်းကလေးကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

"ဆောရီး... ငါ နင်နဲ့ သူငယ်ချင်း မဖြစ်ချင်ဘူး"

"ငါတို့ အခု အလုပ်လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်... ဖယ်ပေးပါ"

မေအောက်ရွှယ် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ... ငါ ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်"

"လှပတဲ့ မိန်းကလေး... ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ငြင်းမပစ်ပါနဲ့လား"

ဝေ့အန် က ဤမျှ အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ က ရွှေဝါရောင် ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံး က ပိုမို နွေးထွေးလာကာ နောက်ကောက်ကျ မခံဘဲ ဆက်လက် ပြောဆိုနေသည်။

"လစ်စမ်း"

မေအောက်ရွှယ် ၏ မျက်နှာထား က ပိုမို အေးစက်လာပြီး စကား တစ်ခွန်းတည်းသာ တုံ့ပြန်လိုက်ရာ သူမ ဒေါသထွက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျိုးဟန် က ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားသည်။ ဤမိန်းမ က ဒေါသ အရမ်း ကြီးပြီး ငြင်းပယ်တာတောင် ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျိုးဟန် က ဤကဲ့သို့သော အကျင့်စရိုက် မျိုးကို အနည်းငယ် သဘောကျသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အကျင့်စရိုက် က ပြဿနာ များစွာကို သေချာပေါက် ဆောင်ကြဉ်းလာမည် ဖြစ်သည်။

"မလစ်သေးဘူးလား"

"ငါ ပြောတာ နားမလည်ဘူးလား"

သူမ ၏ ရှေ့တွင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဖယ်မပေးသော ဝေ့အန် ကို ကြည့်ရင်း မေအောက်ရွှယ် က မျက်နှာ မထောက်ဘဲ ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း..."

ဝေ့အန် ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိသော ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က သူ အမြဲတမ်း အောင်မြင်ခဲ့သော မိန်းကလေး များကို မြှူဆွယ်သည့် နည်းလမ်းများ က ယနေ့တော့ မအောင်မြင်ခဲ့ရုံသာမက တစ်ဖက်လူ ၏ မျက်နှာ မထောက်သော ဆက်ဆံခြင်းကိုပါ ခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံရခြင်း ပင်။

ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ချောမောသော မျက်နှာ ပင် အနည်းငယ် ပုံပျက်သွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဝေ့အန် ဒီတစ်ခါတော့ မျက်နှာ အပူတိုက် ခံလိုက်ရပြီ... အရမ်း အားရစရာ ကောင်းတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ကိုယ့်ရဲ့ ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည် ကို အားကိုးပြီး မိန်းကလေး တွေရဲ့ ခံစားချက် တွေကို ကစားနေတာ... ဒီလို လူမျိုး က တကယ်ကို မုန်းဖို့ ကောင်းတယ်"

"အရမ်း ကောင်းတယ်... တကယ် အားရစရာ ပဲ"

မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် မှ လူများ က ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောနေကြသည်။ သာမန် အချိန်များတွင် သူတို့ လည်း ဝေ့အန် ကို ကြည့်မရ ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူ က ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး စွမ်းအား အရ ယှဉ်၍ မရသဖြင့် သည်းခံနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ဝေ့အန် အရှက်ကွဲသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သေချာပေါက် အားရ ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။

"ခုနက မင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကား တွေကို အခု ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်... အချိန် မီသေးတယ်... မဟုတ်ရင်... ငါ မင်းကို ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး"

အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်သိက္ခာ ကို ဂရုစိုက်သော ဝေ့အန် လည်း လူအုပ်ကြီး ၏ လှောင်ပြောင်သံ များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မျက်နှာ ပြန်ဆယ်ရန် ကြိုးစားကာ ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခု ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်... အခု ချက်ချင်း... ကြားလား"

မေအောက်ရွှယ် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေ့အန် က အသံကျယ်ကျယ် ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စောစောက သူ၏ ခန့်ညားသော အသွင်အပြင် နှင့် နွေးထွေးသော အပြုံးများ က အစအန ပင် မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ရက်စက်သော အသွင်အပြင် ကို ပြသလာတော့သည်။

"အခု ချက်ချင်း လစ်စမ်း... အခု ချက်ချင်း"

မေအောက်ရွှယ် ကလည်း တူညီသော စကားများ ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အလျှော့ပေးမည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။

"ကောင်းတယ်... မိန်းမ... မင်း ငါ့ကို အောင်မြင်စွာ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... ဒီလို ငါ့ကို လာရန်စရဲတဲ့ သူ... ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် ပဲ"

"မင်း က အလျှော့မပေးဘူး ဆိုရင်... ငါ ဒီနေ့ မင်းကို အတင်း လုပ်ပစ်မယ်"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံး တစ်ခု က ဝေ့အန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ညစ်ညမ်းသော အဓိပ္ပာယ်များ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

"လေနတ်ဘုရား... ကျွန်တော့်ကို စွမ်းအားတွေ ပေးသနားတော်မူပါ"

"လေဓားကြီး"

ဝေ့အန် ၏ ရွတ်ဆိုသံ နှင့်အတူ လေဓား တစ်လက် က မေအောက်ရွှယ် ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာသည်။

"ရေခဲ ဒိုင်းလွှား"

မေအောက်ရွှယ် ကလည်း ငြိမ်သက်စွာ မနေပေ။ သူမ လည်း မှော်ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ ၏ စွမ်းရည်များ အားလုံး က ရေခဲ ဓာတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ယခု ဝေ့အန် ၏ တိုက်ခိုက်မှု ကို ကာကွယ်ရန် ဒိုင်းလွှား ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်း တားနိုင်လို့လား... ငါက မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ရဲ့ ပါရမီရှင် လေ"

"မင်းလို နိုးထခြင်း မခံရသေးတဲ့ မှော်ဆရာ တစ်ယောက် က ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ"

မောက်မာသော စကားများ က ဝေ့အန် ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ပါရမီရှင် ပီသသော အစွမ်းအစ များကို အပြည့်အဝ ပြသနေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကြမ်းတမ်းသော လေဓား က တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး ရေခဲ ဒိုင်းလွှား မှာ စက္ကူ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ထိလိုက်သည် နှင့် ကွဲအက်သွားကာ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ထို့နောက် လေဓား က မေအောက်ရွှယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

"အွတ်"

အသံတိတ် ညည်းတွားသံ တစ်ခု နှင့်အတူ တစ်ချက်တည်း ဖြင့် မေအောက်ရွှယ် ဒဏ်ရာ ရသွားပြီး လေပြင်းများ ၏ တွန်းကန်မှု ကြောင့် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

'ဟူး... ဒီ မိန်းမ က ဒေါသ တော့ ကြီးသားပဲ... ဒါပေမဲ့ စွမ်းအား က ဒီလောက် အားနည်းလိမ့်မယ် လို့ မထင်ထားဘူး'

ဤသည်မှာလည်း ကျိုးဟန် ဝင်မပါခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ၏ လေသံ ကြီးလွန်းသဖြင့် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည် ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။

ရလဒ် ကတော့ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် တစ်ချက်တည်း နှင့် အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် နိုးထခြင်း မခံရသေးသူ နှင့် နိုးထခြင်း ခံရပြီးသူ တို့ ၏ တိုက်ခိုက်မှု က လုံးဝ အဆင့် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။

'မိန်းမ တွေ က တကယ်ကို ပြဿနာ ပဲ... အထူးသဖြင့် လှတဲ့ မိန်းမ တွေ...'

အကယ်၍ မေအောက်ရွှယ် သာ မရှိပါက ဝေ့အန် က လာရောက် စကားပြောမည် မဟုတ်သလို နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာ များလည်း ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအရာများ အားလုံး က ကျိုးဟန် အချိန်တို အတွင်း တွေးတောမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး... တွေးသာ တွေးနေသော်လည်း သူ က လက်ပိုက် ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခု မေအောက်ရွှယ် မှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ဤနုနယ်သော အလှလေး သာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး မျက်နှာ ပျက်စီးသွားပါက...

တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးဟန် က ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ကူညီလိုက်သည်။

ကျိုးဟန် က အလျင်အမြန် ခုန်ထွက်သွားပြီး လေပြင်း တစ်ခု တိုက်ခတ်လာကာ မေအောက်ရွှယ် ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ ဖမ်းပိုက်ထားလိုက်သည်။

'ဟင်... နူးညံ့တဲ့ အရာ တစ်ခု...'

မကြာမီ ကျိုးဟန် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက် က မေအောက်ရွှယ် ၏ ရင်ဘတ် ပေါ်တွင် ဖိထားမိနေသည်။

ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်... မေအောက်ရွှယ် က ဒီလောက် လုံလုံခြုံခြုံ ဝတ်ထားတာတောင်... လုံးဝ မထင်ရဘူး... အရွယ်အစား က တော်တော်လေး ကြီးတာပဲ။

"အင့်"

မေအောက်ရွှယ် က တစ်ခါမှ ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက် ၏ အထိအတွေ့ ကို မခံခဲ့ဖူးပေ။ ယခု ရင်ဘတ် တွင် ကျိုးဟန် ၏ လက် ဖိထားခြင်း ခံရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် က တုန်ယင်သွားပြီး...

ကျိုးဟန် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေစွာ ကျသွားတော့သည်။

ဤအေးစက်သော မိန်းကလေး ၏ ဤကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးဟန် ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး...

ထိုလက် က အလိုအလျောက် အကြိမ်အနည်းငယ် ညှစ်မိသွားသည်။

"နင်..."

မေအောက်ရွှယ် လည်း အလျှော့ပေးမည့် သူ မဟုတ်ပေ။ အားယူကာ ကျိုးဟန် ၏ ခါး မှ အသားများကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး အားကုန် သုံးကာ လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။

"အား... လွှတ်... ငါလည်း လွှတ်ပေးမယ်"

ဒီ မိန်းမ က တကယ် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး... အမြတ် တစ်ပြား မှ မထွက်ဘူး။

"မင်းတို့ တော်ကြတော့... ဒီနေ့ ငါ ဒီ မိန်းမ ကို ငါ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ နောင်တရအောင် သေချာပေါက် လုပ်မယ်"

သူတို့ နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် ပွေ့ဖက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝေ့အန် ၏ ဒေါသများ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"မင်း အလုပ် မရှုပ်တာ အကောင်းဆုံး ပဲ... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးမယ်... အခု ချက်ချင်း ဖယ်လိုက်"

သူ က ကျိုးဟန် ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ငြင်းဆန်၍ မရသော အာဏာသံ ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စ... ဒီနေ့ ငါ သေချာပေါက် ဝင်ပါရမယ်"

ကျိုးဟန် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံ က အေးစက်နေသည်။

"ဒီလူ... ရူးသွားပြီလား မသိဘူး... ဝေ့အန် က လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့်... သူ့ရဲ့ စွမ်းအား က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်"

"သူရဲကောင်း က အလှလေး ကို ကယ်တာပေါ့... ဒီလို အလှလေး က မင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေရင်... မင်း လည်း အသက်စွန့်ပြီး ကာကွယ်ချင်မှာပဲ"

"မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလို လုပ်တာ က အရမ်း စိတ်လိုက်မာပါ ဖြစ်လွန်းတယ်... ကိုယ့်စွမ်းအား ကိုယ် သိဖို့ လိုတယ်"

"မြန်မြန် ကြည့်... ဝေ့အန် က သူ့ရဲ့ နိုးထခြင်း စွမ်းရည် ကို အသုံးပြုနေပြီ... ဒါက တစ်ချက်တည်း နဲ့ အပြတ်ရှင်းဖို့ လုပ်နေတာလား"

မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် မှ လူများ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားစရာ အကြည့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် အစွမ်းထက်သော ဝေ့အန် ၏ ရှေ့တွင်...

ကျိုးဟန် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

"ကြီးမြတ်လှတဲ့ လေနတ်ဘုရား... ကျွန်တော့်ကို စွမ်းအားတွေ ပေးသနားတော်မူပါ"

"ပေါက်ကွဲ လေဓား"

"ကောင်လေး... မင်း သေပြီ... ဒါက ငါ့ရဲ့ နိုးထခြင်း စွမ်းရည် ပဲ... ငါ မင်းကို တစ်စစီ ဖြစ်အောင် ခုတ်ပိုင်းပစ်မယ်"

ဝေ့အန် ၏ ရွတ်ဆိုသံ အဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲ လေဓား ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အစွမ်းထက်သော နိုးထခြင်း စွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး...

အစွမ်းထက်သော လေဓား ၉ လက် ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ကာ စွမ်းအား က လေဓားကြီး ထက် အဆ ၁၀ မက ပိုမို အစွမ်းထက်သည်။

လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသော လေဓား ကိုးလက် ကို ကြည့်ရင်း ဝေ့အန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး...

ရွှေဝါရောင် ဆံပင်များ က အဆက်မပြတ် လွင့်မျောနေကာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ၏ အသွင်အပြင် က လူများကို မော့ကြည့် အားကျစေသည်။

"ဟက်... ငါ့ရှေ့မှာ လေဓား သုံးပြနေတာ... မင်း အရမ်း သေချင်နေတာပဲ"

"အစစ်အမှန် လေဓား ဆိုတာ ဘာလဲ မင်းကို ပြမယ်... လေဓား"

လေဓား ၉၉ လက် က လေဆင်နှာမောင်း အလား ပြေးဝင်လာပြီး ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါ ဖြင့်...

ဝေ့အန် ၏ ပေါက်ကွဲ လေဓား နှင့် မထိတွေ့ခင်မှာပင် လေပြင်းများ ဖြင့် သူ၏ တိုက်ကွက် ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"ဘာ... မင်း... မင်း လည်း လေဓား ကို သုံးတတ်တာလား"

"လေဓား ၉၉ လက်... အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... ဒါ... ဒါကို မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"

ဝေ့အန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် က ဆန်ခါ လို တုန်ယင်နေပြီး ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ ကြီး က သူ၏ ရင်ထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

သူ၏ လေဓား က ဤမျှ အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"သိချင်လား... ဒါဆို ငရဲပြည် မှာ သွားမေးလိုက်"

ကျိုးဟန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေဓား များကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝေ့အန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ရှိ အကာအကွယ် က အကြိမ်အနည်းငယ် ခုတ်ပိုင်းခံရရုံဖြင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"အား... ငါ မသေချင်ဘူး"

"ကယ်ပါဦး... ဆရာ အက်ဒဝပ်... မြန်မြန် ကယ်ပါဦး"

ဝေ့အန် က သနားစရာ ကောင်းအောင် အော်ဟစ်နေပြီး သေခါနီး နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံ များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာသည်။ ရောက်လာသူ မှာ ဝေ့အန် ၏ ဆရာ အက်ဒဝပ် ပင် ဖြစ်သည်။

သူ က ဝေ့အန် ၏ အော်ဟစ်သံ ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝေ့အန် မှာ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီး အသက်ရှူသံ ပင် မရှိတော့ပေ။

"မင်း... ငါတို့ မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် က တပည့် ကို သတ်တာ... ဘာရည်ရွယ်ချက် လဲ"

"မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြရမယ်"

အက်ဒဝပ် က တင်းမာသော မျက်နှာထား ဖြင့် မျက်လုံးများ ကို ကျုံ့ကာ ရန်လိုစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းပြရမယ် ဟုတ်လား"

"ခင်ဗျား သေချာပေါက် ရှင်းပြခိုင်းချင်တာလား"

ကျိုးဟန် က ရွှေမြွေဓား ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံ နှင့်အတူ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစစ အမူအရာ လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤ အက်ဒဝပ် က အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံ ရသည်။ လေဓာတ် သက်သက် ဖြင့်တော့ ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူသဖြင့် ကျိုးဟန် က ဓားရှည် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ သာ တကယ် ဆက်လက် ရန်ရှာနေမည် ဆိုပါက သူ့ကို ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးရန် ကျိုးဟန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ဟားဟားဟား... မိတ်ဆွေ လေး... နောက်နေတာပါ"

"ငါ ခုနက အခြေအနေ ကို သေချာ မသိလိုက်လို့ပါ"

"ဝေ့အန် က မကောင်းမှု တွေ အများကြီး လုပ်ထားတာ... ငါတို့ မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ရဲ့ အရှက်တကွဲ ပဲ... သေတာ က သူ့အတွက် ထိုက်တန်ပါတယ်... ဒီနေ့ မင်းက ကောင်းကင် ကိုယ်စား တရားမျှတမှု ကို ဖော်ဆောင်ပေးလိုက်တာပဲ"

မည်သူက ထင်မည်နည်း... အက်ဒဝပ် ၏ လေသံ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြစ် မရှာတော့သည့် အပြင် ကျိုးဟန် ကိုပင် ချီးကျူးလိုက်သေးသည်။

လူတိုင်း ကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး ဤသည်မှာ ကိုယ့်လူ ကိုယ် ကာကွယ်တတ်သည် ဟု နာမည်ကြီးသော အက်ဒဝပ် အစစ် ဟုတ်ပါရဲ့လား။

"ဒါဆိုရင်လည်း... ကိစ္စ မရှိဘူး ဆိုရင် ဖယ်နေလိုက်တော့... ငါ နတ်ဆိုး နန်းတော် ထဲကို ဝင်တော့မယ်"

ဘာကြောင့် အက်ဒဝပ် ၏ လေသံ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည် ကို ကျိုးဟန် လည်း မသိပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်း က ကောင်းပါသည်။ ပြဿနာ နည်းလေ ကောင်းလေ ဖြစ်ရာ ကျိုးဟန် လည်း ရွှေမြွေဓား ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

အက်ဒဝပ် က ရွှေမြွေဓား ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လေးနက်မှု အချို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းထဲတွင် ဧကရာဇ် မျိုးနွယ် ၏ အငွေ့အသက် ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အရမ်း မပြင်းထန်သော်လည်း အထင်သေး၍ မရပေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် မှ ဤလူငယ် က နောက်ခံ မသေးနိုင်ပေ။

သတိကြီးသော သူ က သေချာပေါက် အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤမြင်ကွင်း က မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် မှ လူများ ကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး ရင်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ခန့်မှန်းနေကြသည်။

"အက်ဒဝပ် တောင် သူ့ကို ကြောက်နေတယ် ဆိုတော့... ဒီ လူငယ်လေး က သာမန် မဟုတ်ဘူးပဲ"

"ဝေ့အန် ကို တစ်ချက်တည်း နဲ့ သတ်နိုင်တယ်... အက်ဒဝပ် လည်း ဝင်မတိုက်ရဲဘူး... ဒီလူငယ်လေး က ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်"

"တကယ်ကို မိုက်တာပဲ... သူရဲကောင်း က အလှလေး ကို ကယ်တာ... ငါ ပြောသားပဲ... စွမ်းအား မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ် အလှလေး ကို ကယ်ရဲမှာလဲ"

"ကြည့်စမ်း... အဲဒီ အလှလေး က အခု သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ရောက်နေပြီ... ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေလိုက်မလဲ... ရေခဲတုံး ကြီး လည်း အရည်ပျော်ရတာပဲ"

ယခုအချိန်တွင် မေအောက်ရွှယ် က သူတို့၏ တီးတိုး ပြောဆိုသံ များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း အပြုံး ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူမ က ကျိုးဟန် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသေးကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် လန့်သွားပြီး လန့်ဖြတ်နေသော ယုန်လေး တစ်ကောင် အလား အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

မျက်နှာ ပေါ်တွင် အနီရောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ယခင်က အေးစက်သော ပုံစံ နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

အနောက်ရှိ အိုဟွမ် နှင့် ခွေးဘုံ တို့ နှစ်ယောက် က ကျိုးဟန် ကို လက်မထောင်ပြပြီး လေးစားသော အကြည့်များ ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"တကယ်ကို ရုပ်ချောပြီး စွမ်းအား ရှိတော့... မိန်းမလှလေး တွေက အလိုလို ကပ်လာတာပဲ" အိုဟွမ် က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါတို့ ကံကောင်းတာတောင်... ဘာလို့ မိန်းမလှလေး တစ်ယောက် မှ ငါတို့ကို စိတ်မဝင်စားတာလဲ"

ခွေးဘုံ က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး အလွန် စိတ်ညစ်နေပုံ ရသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ငါတို့ ရုပ် က အရမ်း ဆိုးနေလို့ နေမှာပေါ့"

လူပျို ကြီး နှစ်ယောက် မျက်ရည်များ ကျလာတော့သည်။

ကျိုးဟန် တို့ လေးယောက် နတ်ဆိုး နန်းတော် ထဲသို့ ဝင်သွားသည် ကို မြင်လိုက်ရမှ မှော်နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် မှ လူများ က အသံကျယ်ကျယ် ဖြင့် စကားပြောရဲကြတော့သည်။

စောစောက ကျိုးဟန် ပေးသော ဖိအား က အရမ်း ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူတို့ စကားပြောရာတွင် ပင် အလွန် သတိထားနေရသည်။

"မင်းတို့ ပြော... ဒီ လူငယ်လေး က ဘယ်နှထပ် အထိ ဖြတ်ကျော်နိုင်မလဲ"

"ပြောဖို့ ခက်တယ်... အစစ်အမှန် စွမ်းအား ကို မမြင်ရသေးဘူးလေ... ငါ ခန့်မှန်းရရင်တော့ ၅ ထပ် ကနေ ၇ ထပ် လောက် အထိ ရနိုင်တယ်"

"အများဆုံး ၈ ထပ် ပဲ... အဲဒီထက် ပိုမရနိုင်ဘူး"

"ဒီလူ က အသက် ငယ်ငယ်လေး ပဲ ရှိသေးတာလေ... ရှေးခေတ် ကတည်းက ပါရမီရှင် တွေ အများကြီး နတ်ဆိုး နန်းတော် ရဲ့ ၉ ထပ် မြောက် မှာ ကျဆုံးခဲ့ရတာ မဟုတ်လား"

"မြန်မြန် ကြည့်... သူတို့ ချက်ချင်း ၇ ထပ် ကို ရောက်သွားပြီ... ဒီ အမြန်နှုန်း က အရမ်း မြန်လွန်းတယ်"

နတ်ဆိုး နန်းတော် တွင် စုစုပေါင်း ၉ ထပ် ရှိပြီး အပြင်မှ ကြည့်ပါက အားလုံး အနက်ရောင် ဖြစ်နေသည်။

အထပ် တစ်ထပ် ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်တိုင်း အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလာမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ကျိုးဟန် တို့ ဝင်သွားသော နေရာ မှ အောက်ဘက် ၆ ထပ် လုံး က အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ လင်းနေသဖြင့်... သူ ယခု ၇ ထပ် မြောက် တွင် ရှိနေကြောင်း သိသာလှသည်။

လူတိုင်း ၏ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤမျှ မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်း မျိုးကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ。

"ဘာ ၇ ထပ် လဲ... အခု ၈ ထပ် ရောက်သွားပြီ"

"ဘုရားရေ... ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

သို့သော် သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျိုးဟန် က လုံးဝ မရပ်တန့်ဘဲ ၈ ထပ် မြောက် သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်... ၈ ထပ် မြောက် မှာ ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ... အခက်အခဲ တွေ့နေပြီ ထင်တယ်"

"အခု အမြန်နှုန်း က နှေးသွားပြီ မဟုတ်လား... ၉ ထပ် မြောက် ကို ရောက်ဖို့ ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး"

"ဒါ ၁၀ မိနစ် တောင် ရှိနေပြီ... ဖြတ်မကျော်နိုင်သေးဘူး ဆိုတော့... မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်"

"ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် တွေ နဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားနေသေးတယ် ထင်တယ်"

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးဟန် တို့ လေးယောက် က နတ်ဆိုး နန်းတော် ၏ ၈ ထပ် မြောက် တွင် ရပ်တန့်နေခြင်း မှာ အဟန့်အတား တစ်ခုခု ကြုံတွေ့နေရသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ဤ သွေးနတ်ဆိုး များ က ကျိုးဟန် ကို တစ်ချက်တည်း နှင့် သတ်ရန် ပင် မလုံလောက်ပေ။

ကျိုးဟန် က ၉ ထပ် မြောက် သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အနောက်ရှိ မေအောက်ရွှယ် က ကျိုးဟန် ၏ အင်္ကျီ လက်စ ကို ဆွဲထားပြီး...

တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း ပြောရခက်နေပုံ ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"ကျိုး... ကျိုးဟန်... ငါ ဗိုက်နာနေလို့"

မေအောက်ရွှယ် ၏ မျက်နှာ က အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး ကျိုးဟန် ၏ နားနား ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုက်နာတယ် ဟုတ်လား... အိမ်သာ သွားချင်လို့လား... ဒါဆို ငါ မင်းကို အောက်ထပ် ပို့ပေးမယ်... မင်းဘာသာမင်း သွားဖြေရှင်းလိုက်"

"အိမ်သာ သွားချင်တာ မဟုတ်ဘူး... ဟိုဟာ လာနေလို့"

"ဘယ်ဟာ လဲ"

"ရာသီ လေ"

"ဟာ... မင်း ဒါကို ငါ့ကို လာပြောတော့... ငါ လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး လေ"

ကမ္ဘာကူး လာသူ ဖြစ်သဖြင့် မေအောက်ရွှယ် တွင် အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ပစ္စည်း များကို သယ်ဆောင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

စောစောက ဒဏ်ရာ ရခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ လေဓာတ်များ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး ရက် အနည်းငယ် စောလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ... အခု ငါ့ အင်္ကျီ တွေ နီနေပြီလား"

"အရင်ဆုံး မလောနဲ့... မင်း ဆီမှာ ဒဏ်ရာ ပျောက်ဆေး တွေ ရှိလား... ငါ စမ်းကြည့်ပေးလို့ ရမလား မသိဘူး"

ဤသို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျိုးဟန် လည်း အဆုံးမရှိ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ရာ...

ထို့ကြောင့် ကျိုးဟန် က ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။