အခန်း ၁၂၁

အခန်း (၁၂၁) လိမ္မာတယ် စကားနားထောင်

ကျိုးဟန် က အရောင်အသွေး စုံလင်သော အိပ်မက်လှလှ တစ်ခုကို မက်နေသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် အောက်ကျိန်း က အဝတ်အစား မပါဘဲ မွှေးပျံ့ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သူ့ကို လာကပ်နေသည်။

ကျိုးဟန် က သူမကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပြီး ယခုတော့ သူမ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကမ်းလှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အိပ်မက်ထဲတွင် ဖြစ်သဖြင့် သူက လုံးဝ အားနာမနေဘဲ...

ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှု များကို စတင်လိုက်သည်။

ညသန်းခေါင်ယံ မှစ၍ မနက်မိုးလင်းသည် အထိ။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီ အိပ်မက် က ဘာလို့ ဒီလောက် လက်တွေ့ဆန် နေရတာလဲ"

ကျိုးဟန် ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့... ဘာလို့ အသံ တွေ ကြားနေရတာလဲ"

ကျိုးဟန် ချက်ချင်း ပင် ပြဿနာ ၏ အရင်းအမြစ် ကို သိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အောက်ကျိန်း ၏ ညည်းတွားသံ ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိပ်မက်ထဲတွင် သာ ဆိုပါက မည်သို့ ကြားနိုင်မည်နည်း။

တွေးမိသည် နှင့် ကျိုးဟန် ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လုံး များကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ က တကယ် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင် ပဲ"

"ဖြူစင်တဲ့ အောက်ကျိန်း ကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်တယ် လို့"

အောက်ကျိန်း က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်...

ကျိုးဟန် ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်မကင်း သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အောက်ကျိန်း က အသက် တစ်ထောင် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူသား အဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် သာ ရှိသေးပြီး...

စာရွက် အဖြူ တစ်ရွက် အလား ဘာမှ နားမလည်သေးပေ။

သူ က သူမ ကို ဖမ်းဆီးလာပြီး သိုင်းဝိညာဉ် အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရုံသာမက...

ဤသည်ပင် အလွန် ယုတ်မာလွန်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး...

ယခု သူမ ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို ပါ ရယူလိုက်သည် ဆိုတော့ တကယ်ကို လူယုတ်မာ ပင်။

"သခင်... နိုးပြီလား"

အောက်ကျိန်း ၏ နူးညံ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချစ်စရာ ကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျိုးဟန် က သူမ ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုသည် ကို ပင် မစဉ်းစားရသေးဘဲ အောက်ကျိန်း က သိသွားပြီ ဖြစ်ရာ... အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်ရန် လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"အောက်ကျိန်း... တောင်းပန်ပါတယ်"

"မင်း အခု မြန်မြန် ဆင်းလိုက်တော့"

ယခုအချိန်တွင် အောက်ကျိန်း က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ကျိုးဟန် ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မဆင်းဘူး"

"ကျွန်မ ဒီလို ခံစားချက် မျိုး ကို အရမ်း သဘောကျတယ်"

အောက်ကျိန်း က ခန္ဓာကိုယ် ကို လှုပ်ရှားကာ ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေး က အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

"လိမ္မာတယ်... စကားနားထောင်" ကျိုးဟန် က ချော့မော့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... သခင် ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါ ကို အရမ်း သဘောကျတယ်" အောက်ကျိန်း က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

မင်း သဘောကျတယ် ဆိုပေမယ့်... ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

ကျိုးဟန် အနည်းငယ် ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီ ကောင်မလေး... တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။

ဘာဆက်လုပ်လို့ ရမလဲ... ဆန်က ထမင်း ဖြစ်သွားပြီပဲ...

ဒါဆိုလည်း အားရပါးရ ခံစားလိုက်တော့မယ်။

သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက် အောက်ကျိန်း က အသက်ရှူ သံ ပြင်းပြင်း ဖြင့် ကျိုးဟန် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး...

မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးများ ရှိနေသည်။

ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အရှိန်အဝါ က အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာသည်။

"ဟင်... အောက်ကျိန်း... ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ကျိုးဟန် က ထူးခြားမှု ကို သတိထားမိပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သခင်... ကျွန်မ က ပျံသန်း မြွေ ဧကရာဇ် မျိုးနွယ် ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်ပေမယ့် စစ်မှန်တဲ့ နတ်နဂါး သွေးမျိုးဆက် နဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး"

"စစ်မှန်တဲ့ နတ်နဂါး သွေးမျိုးဆက် က ကျွန်မတို့ မျိုးနွယ် ရဲ့ တစ်သက်တာ ရည်မှန်းချက် ပဲ"

"အခု သခင် မှာ စစ်မှန်တဲ့ နတ်နဂါး သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတော့... ခုနက ကျွန်မတို့ အတူတူ လေ့ကျင့်တဲ့ အချိန်မှာ..."

"သခင် ရဲ့ စွမ်းအား တွေ က ကျွန်မ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ထဲ ကို ဝင်ရောက်လာလို့... အခုလို စွမ်းအား တွေ တက်လာတာပါ"

အောက်ကျိန်း က အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာ ကာ ပြောလိုက်သည်။ စောစောက အဖြစ်အပျက် ကြောင့် သူမ အချို့ အရာများကို နားလည်လာပုံ ရသည်။

"ဒါက စစ်မှန်တဲ့ နတ်နဂါး သွေးမျိုးဆက် ကြောင့် ကိုး"

ကျိုးဟန် တီးတိုး ပြောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီ အတူတူ လေ့ကျင့်တယ် ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အောက်ကျိန်း တစ်ယောက်တည်း ပဲ အကျိုးကျေးဇူး ရပြီး ကျိုးဟန် ကိုယ်တိုင် က ဘာမှ မရခဲ့ဘူး။

ခန္ဓာကိုယ် ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည် မှလွဲ၍ စစ်မှန်သော နတ်နဂါး စွမ်းအား က လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိသဖြင့် ကျိုးဟန် လည်း စိတ်အေးသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် သခင်... သခင် ရဲ့ အရှိန်အဝါ က ကျွန်မ ကို အရမ်း စွဲမက်စေတယ်... သခင် နဲ့ ထာဝရ အတူတူ နေချင်တယ်"

"သခင်... ဟုတ်ပြီလား ဟင်..."

အောက်ကျိန်း က နတ်ဆိုးမ လေး တစ်ကောင် အလား ရင်ခွင်ထဲတွင် ချွဲနွဲ့နေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မင်း သဘောပါပဲ"

ကျိုးဟန် ချက်ချင်း ပင် ခံစားချက် ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ပြွတ်... သခင်... အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

အောက်ကျိန်း က ကိုယ်တိုင် လာရောက် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ရာ အလွန် လှပလွန်းလှသည်။

သူမ အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ် မျိုးနွယ် ၏ လွှမ်းမိုးမှု နှင့် မြင့်မြတ်မှု က တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။

ဤကဲ့သို့သော အလှအပ ကြီး ယခု မိမိ ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည် ဆိုတော့... ကျိုးဟန် အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

"ရပြီ... ငါ ထရတော့မယ်... လုပ်စရာ တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"

ကျိုးဟန် က အောက်ကျိန်း နှင့် ခဏ ကြာအောင် ချစ်ရည်လူးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ် လေ" အောက်ကျိန်း က ချစ်စရာ ကောင်းစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ကာ အလွန် ကပ်ချွဲနေသည်။

"မင်း ရဲ့ အခု အခြေအနေ နဲ့ အပြင်ထွက်လို့ ရမလား"

ကျိုးဟန် က အဓိပ္ပာယ် ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ရတာပေါ့"

အောက်ကျိန်း က အိပ်ရာ ပေါ်မှ ထလိုက်သည် နှင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှီး... အား..."

"နာလိုက်တာ"

"သခင်... ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ" အောက်ကျိန်း က မျက်လုံး အဝိုင်းသားလေး ဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဟန် ချက်ချင်း ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ သောက်ကျိုးနည်း... ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။

သူ၏ မျက်လုံး က စောင် ပေါ်ရှိ အနီရဲရဲ သွေးကွက် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး...

ရင်ထဲတွင် အလွန် ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့လဲ ဆိုတာ တွေ အများကြီး မမေးနဲ့... မင်း ဒီနေ့ အိမ်မှာ သေချာ အနားယူ"

"ဒါ အမိန့် ပဲ ကြားလား"

ကျိုးဟန် က မျက်နှာကို တည်ထားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမိန့် အတိုင်းပါ... သခင်"

"အောက်ကျိန်း သေချာပေါက် စကားနားထောင်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ သခင် နဲ့ ခွဲရမှာ အရမ်း နှမြောတာပဲ"

အောက်ကျိန်း က ကျိုးဟန် ၏ ခါး ကို အလျင်အမြန် ဖက်ထားလိုက်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်စ ဇနီးလေး တစ်ယောက် အလား အလွန် တွယ်တာနေသည်။

ရွှေမြွေဓား ကတော့... ကောင်းပြီ... အောက်ကျိန်း အဆင့်တက်ပြီး နိုးထလာချိန် တွင် ကျိုးပဲ့သွားပြီ ဖြစ်ကာ...

အသုံးပြု၍ မရတော့သဖြင့် ကျိုးဟန် လည်း ယူဆောင်သွား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် မူလက သိုင်းဝိညာဉ် မဟုတ်ဘဲ ရွှေမြွေဓား ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရသော အောက်ကျိန်း က...

ယခု လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးဟန် ကို သခင် ဟု ခေါ်ဆိုရသည် ကို သဘောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"လိမ္မာတယ်... စကားနားထောင်" ကျိုးဟန် က သူမ ၏ ခေါင်း ကို ပွတ်သပ်ပေးကာ နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"အင်း... အင်း..."

ကျိုးဟန် ထွက်သွားသော ကျောပြင် ကို ကြည့်ရင်း အောက်ကျိန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင် ကျေနပ်သော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

...

စိန်အဆင့် ရွှေမြွေဓား ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော်လည်း ကျိုးဟန် က မနှမြောပေ။

စိန်အဆင့် မျှသာ ဖြစ်ပြီး မကြာမီ လဲလှယ်ရမည့် အရာ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း အများကြီး မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့တွင် လက်နက် နှစ်လက် ရှိပြီး အခြား တစ်လက် ဖြစ်သော တော်ဝင် နာမည်ကျော် ဓား မှာ ယခု ကြယ်ရောင်အဆင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ယာယီ အသုံးပြုနိုင်သည်။

သို့သော် နောက်ထပ် လက်နက် တစ်လက်တော့ ရှာရဦးမည်။

"စိန်အဆင့် အထက် ဓား တွေ ကျလာနိုင်တဲ့ မြေပုံ တွေကို ရှာဖွေပါ"

ကျိုးဟန် က စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှာဖွေခြင်း က ကိုယ်တိုင် တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ကြည့်ခြင်း ထက် အများကြီး ပိုမို မြန်ဆန်သည်။

"စနစ် သတိပေးချက် - ရှာဖွေနေပါသည်... ခဏ စောင့်ပါ..."

"စနစ် သတိပေးချက် - ရှာဖွေမှု ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာပါပြီ... စုစုပေါင်း သတင်းအချက်အလက် ၁၅ ခု ရှိပါသည်... ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးကြည့်ပါ"

"မဆိုးဘူး... သတင်းအချက်အလက် တွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိတာပဲ... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

ကျိုးဟန် ချက်ချင်း ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝသွားပြီး တစ်ခုချင်းစီ စတင် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

၁. ချောက်နက် ဝင်ခွင့် လက်မှတ် ကို အသုံးပြုကာ မြူခိုး ချောက်နက် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါက ကြယ်ရောင်အဆင့် အထက် ဓားများ ကျလာနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ကျိုးဟန် တွင် ချောက်နက် ဝင်ခွင့် လက်မှတ် ရှိသော်လည်း လောလောဆယ် အသုံးမပြုချင်သေးပေ။ အကြောင်းမှာ ဝင်ရောက်ရန် အဆင့် ၄၀ နှင့် အထက် လိုအပ်ပြီး...

ယခု နယ်မြေ ၆၆၆ တွင် သူ တစ်ယောက်တည်း သာ အဆင့် ၄၀ သို့ ရောက်ရှိသေးသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း အခြား နေရာ ၃ ခု ကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအရာ ကို မဖြစ်မနေ မှ လွဲ၍ သူ မစဉ်းစားသေးပေ။

၂. မြူခိုးကင်းစင် ဓားနယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါက ဘုရင်အဆင့် အထက် ဓားများ ကျလာနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"ဟင်... ဘုရင်အဆင့် ဟုတ်လား... ဒါ က တော်တော်လေး ကောင်းမယ့် ပုံပဲ"

ကျိုးဟန် ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မြေပုံ အကြီး ပေါ်တွင် ရှာဖွေလိုက်ရာ...

မကြာမီ မြူခိုးကင်းစင် ဓားနယ်မြေ ၏ တည်နေရာ ကို တွေ့ရှိသွားပြီး အကြမ်းဖျင်း ဖော်ပြချက် ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... မြေပုံ ထဲ ဝင်ဖို့ သတ်မှတ်ချက် က အနည်းဆုံး အဆင့် ၅၀ တဲ့"

မကြာမီ ကျိုးဟန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ယခု သူ၏ အဆင့် က မမီသေးသဖြင့် ဤနေရာ ကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး...

နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး ရပါက သွားရောက် ကြည့်ရှုမည်။

တတိယ၊ စတုတ္ထ မှသည် ၁၁ ခုမြောက် အထိ ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မရခဲ့ပေ။

သို့သော် ၁၂ ခုမြောက် တွင် ယခု အချိန်အထိ အကောင်းဆုံး နေရာ ကို သူ ရှာတွေ့သွားသည်။

၁၂. ရှေးဟောင်း ဓားသင်္ချိုင်း မြေပုံ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါ။ အထဲတွင် ဓားသင်္ချိုင်း တစ်ခု ရှိပြီး ရွှေဒင်္ဂါး ၁ သိန်း အသုံးပြုကာ ဝင်ခွင့် လက်မှတ် ဝယ်ယူ၍ အထဲရှိ အထူး ဓားသင်္ချိုင်း ကို စိန်ခေါ်နိုင်ပြီး အရည်အသွေး မြင့်မားသော ဓားများ ကျလာနိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးစွာ ရှိသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါပဲ သွားမယ်"

ကျန်ရှိနေသော အချက်အလက် ၆ ခု ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးဟန် က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤ ရှေးဟောင်း ဓားသင်္ချိုင်း က တကယ်ကို ထူးဆန်းသော နေရာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဓားသမား အများအပြား က ဤနေရာ သို့ လာရောက် ကံစမ်းလေ့ ရှိကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရင်းအနှီး နည်းနည်း ဖြင့် အမြတ် ကြီးကြီး ရနိုင်သော ခံစားချက် က အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး အကယ်၍ အကောင်းစား ဓား တစ်လက် ရရှိပါက အလွန် အမြတ်ထွက်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပစ္စည်း ကျလာနိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးသော်လည်း လာရောက်သူ များ အဆက်မပြတ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပုံ တွင် ပြသထားချက် အရ ချန်းလဲ့မြို့ ထဲမှ ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ဘဲ ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် မှသာ ဝင်ရောက်၍ ရသည်။

"အားလုံး ကြည့်ကြ... ကျိုးဟန် ပဲ... အစ်ကိုဟန် မပြေးပါနဲ့... လက်မှတ် လေး ထိုးပေးပါ"

"ကျိုးဟန်... ရှင် က တကယ် ချောတာပဲ... ငါတို့ တိုက်ခိုက် ကြရအောင်"

"ဝါး... ကျိုးဟန် ကို ဒီလောက် အနီးကပ် မြင်ရတာ ပထမဆုံး အကြိမ် ပဲ... တကယ်ကို ခန့်ညားပြီး ချောမောတာပဲ"

"ဒုက္ခပဲ... ငါ့ ရင်တွေ ခုန်နေပြီ"

ကျိုးဟန် က ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားသော်လည်း မကြာမီ ချန်းလဲ့မြို့ မှ လမ်းသွားလမ်းလာ များ က သူ့ကို မှတ်မိသွားကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် တွင်တော့ အားလုံး က ရူးသွပ်သော ပရိသတ် များ အလား ကျိုးဟန် ထံသို့ ပြေးလာကြသည်။

ကျိုးဟန် လည်း ဤအခြေအနေ ကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ည အိပ်ပြီးနောက် အားလုံး ၏ ရူးသွပ်မှု က လျော့ကျသွားမည် ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း...

သူ၏ ဆွဲဆောင်မှု ကို အထင်သေးမိသွားသည်။

ယောကျ်ားလေး အများအပြား ပင် မျက်လုံးထဲတွင် အချစ် မီးတောက်များ တောက်ပနေကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... မြန်မြန် လစ်မှ ရမယ်"

ကျိုးဟန် က ကောင်းကင် သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားပြီး ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ထဲသို့ ဤလူများ အလွယ်တကူ မဝင်ရဲကြသဖြင့် မကြာမီ ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ၏ အဝင်ပေါက် တွင် အားလုံး က စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ကျိုးဟန် က ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ထဲ ဝင်သွားတယ်... သေချာပေါက် ပြန်ထွက်လာမှာပဲ... ငါ ဒီမှာပဲ ဆက်စောင့်နေမယ်"

"အိမ်ပြန်ပြီး စောင် နှစ်ထည် သွားယူလိုက်ဦးမယ်... ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ အိပ်တော့မယ်"

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒီဘဝ မှာ ကျိုးဟန် က လွဲပြီး ဘယ်သူ့ကို မှ မယူတော့ဘူး"

"လောက မှာ ဘာလို့ ဒီလောက် ချောတဲ့ ယောကျ်ား ရှိနေရတာလဲ... ငါ့ရဲ့ နှလုံးသား ကို ခိုးယူသွားပြီ"

ကျိုးဟန် က ဓားနတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ထဲ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤလူများ က သူ့ကို ပိတ်ဆို့ စောင့်ဆိုင်းနေမည် ကို မသိပေ။

သိရှိပါက သွေးအန် သွားမည်မှာ သေချာသည်။

သူ က နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုး ကမ္ဘာကြီး တွင် နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့် တစ်ပွင့် ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အနည်းငယ် မယုံနိုင်စရာ ပင်။

"ဟူး... တော်သေးတယ်"

သူတို့ လိုက်မလာနိုင်တော့သည် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးဟန် လည်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

"တိတ်တိတ်ပုန်း နဲ့... ဘာမကောင်းတာ တွေ လုပ်လာပြန်ပြီလဲ"

အနောက်ဘက် မှ ဝမ်ယွီဟယ် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သံသယ ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ယွီဟယ် က ပိုမို တောက်ပလာပြီး အသွင်အပြင် တွင် ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု တိုးလာကာ...

ယခင်ကလို မာနကြီး နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးဟန် ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ၏ မျက်လုံးများ က ဝမ်းသာသလို၊ ဝမ်းနည်းသလို ဖြစ်နေပြီး...

ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ 'သူ က ငါ့ကို တမင် လာတွေ့တာများလား'

"ငါ မကောင်းတာ လုပ်မယ် ဆိုရင်တောင် မင်း နဲ့ ပဲ..."

ကျိုးဟန် က လှည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ချစ်ရည်လူး ပြီးနောက် ဝမ်ယွီဟယ် မှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး ရှက်သွေးဖြာ နေကာ အပြုံးတိုင်း က...

ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်။

"ရှင် တကယ် အရိုင်းအစိုင်း ပဲ... ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတာကို... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ဝမ်ယွီဟယ် က ရှက်ရွံ့ ဒေါသထွက် ကာ ပြောလိုက်ပြီး ဘေးဘီ ကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ အခြား သူများ သူတို့ အကြားရှိ ပုံမှန် မဟုတ်သော ဆက်ဆံရေး ကို သိသွားမည် ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိန်းကလေး များ က ရှက်တတ်ကြပြီး ဂုဏ်သရေရှိ ဝမ် သခင်မလေး က အလွန် မာနကြီးဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... လူ မရှိတဲ့ အချိန် ကျရင်..."

ကျိုးဟန် က မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်သော အပြုံး ဖြင့် လျှောက်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် များ အပြည့် ရှိနေသည်။

သေချာပေါက် ကျိုးဟန် က သူမ ကို နောက်ပြောင်နေခြင်း သာ ဖြစ်ပြီး မာနကြီးသော ဝမ် သခင်မလေး အခက်တွေ့နေပုံ ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေရာ က အများပြည်သူပိုင် နေရာ ဖြစ်သဖြင့် သူ ဘာမှ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျိုးဟန်... ရှင် မရမ်းကားနဲ့နော်... လူတွေ မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး"

ဝမ်ယွီဟယ် က အလောတကြီး ပြောလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင်များ ပြည့်နှက်နေကာ လှပမှု ထဲတွင် ချစ်စရာ ကောင်းသော အသွင် တစ်ခု တိုးလာသည်။

"ငါ က နည်းနည်း ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ကနေ မင်းကို သေချာ ကြည့်ချင်လို့ပါ... မတွေ့ရတာ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီ လေ"

"ဘယ်လိုလဲ... ငါ ဘာလုပ်မယ် လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ"

"ကောင်းပြီ လေ... မင်း က ငါ့ကို ရွံတယ် ဆိုမှတော့... ငါ သွားတော့မယ်"

ကျိုးဟန် က တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နောက်ပြောင်တာ လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အတိုင်းအတာ ကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ပြောပြီးနောက် သူ က ထွက်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင် ပြန်လာခဲ့"

လွမ်းဆွတ်နေရသော သူ ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်ရာ သေချာ စကားပင် မပြောရသေးသဖြင့် ဤသို့ ထွက်သွားခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

ဝမ်ယွီဟယ် က သူမ ၏ မာန များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်း က ငါ့ကို ပြန်လာခိုင်းတိုင်း ငါ က ပြန်လာရမှာလား"

"မင်း ခုနက ငါ့နာမည် ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်တယ် လေ... ငါ စိတ်မပျော်ဘူး"

"ပြောစမ်း... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"

ကျိုးဟန် က ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် ဂုဏ်ယူနေသည်။

'ဒီကောင်မလေး... ငါ မင်းကို မနိုင်ဘူး လို့ ထင်နေတာလား'

'ငါ့လက်ထဲမှာ ရှုန်းထွက်မရဖြစ်နေတာပဲ... မင်းရဲ့ မာန တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ'

"ကိုကို... ကျိုး"

ဝမ်ယွီဟယ် က ထစ်အ ထစ်အ ဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားကာ...

လည်ပင်း ပေါ်တွင် ပင် အနီရောင်များ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အလွန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

"မင်း ဘာခေါ်လိုက်တာလဲ... ငါ မကြားလိုက်ဘူး"

"အသံ နည်းနည်း ကျယ်ကျယ် နဲ့ ထပ်ခေါ်ပြပါဦး"

ကျိုးဟန် က ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။

"ကိုကိုကျိုး"

"လူဆိုးကြီး... ကျွန်မ ကို အမြဲတမ်း စနေတယ်"

ဝမ်ယွီဟယ် ၏ မျက်လုံးများ က ဝမ်းသာသလို၊ ဝမ်းနည်းသလို ဖြစ်နေပြီး အလွန် လှပလွန်းကာ လူများကို စွဲမက်စေပြီး ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေကာ...

ဤ အကြည့်လေး က ကျိုးဟန် ကို အလွန် ရင်ခုန်သွားစေသည်။

"ဒီလိုမှ လိမ္မာတာပေါ့... ရှောင်ဟယ်"

ကျိုးဟန် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူမ ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ သူမ ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်း များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ မိမိ ၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်ရာ သူမ ကို ပူပြင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပေးစွမ်းရမည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် စကားများ ပြောဆိုကြရာ ဝမ်ယွီဟယ် မှာ ကျိုးဟန် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုလိုက် ရယ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး...

သူတို့ နှစ်ယောက် ၏ ဆက်ဆံရေး လည်း လျင်မြန်စွာ နက်ရှိုင်းလာသည်။

ကျိုးဟန် လည်း အပြင်ဘက် တွင် အေးစက်ပြီး အတွင်းပိုင်း တွင် နွေးထွေးသော ဤ မိန်းကလေး ကို သဘောကျလာပြီး သူမ ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရသည်မှာ အလွန် နွေးထွေးလှသည်။

"လိမ္မာတယ်... ငါ အလုပ် သွားလုပ်ရဦးမယ်" ကျိုးဟန် က သူမ ၏ ပခုံး ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏ လောက် ထပ်ဖက်ထားပါဦး" ဝမ်ယွီဟယ် က ရေဘဝဲ တစ်ကောင် အလား ကျိုးဟန် ၏ ခါး ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။

"ငါ ဓားကောင်းကောင်း တစ်လက် သွားရှာရဦးမယ်... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် မိုးချုပ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဓား လား... ဒါဆို ကျွန်မ ရှင် ကို တစ်လက် လက်ဆောင် ပေးမယ်... ဧကရာဇ်အဆင့် ဓား တော့ ကျွန်မ မပေးနိုင်ဘူး... ဘုရင်အဆင့် ဓား ပဲ ရှိတယ်"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ က အဲဒီလို လူမျိုး လား... ငါ့ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်း နဲ့ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေမှာပေါ့"

ကျိုးဟန် က ပါးစပ်မှ ဤသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အကယ်၍ 'ရှေးဟောင်း ဓားသင်္ချိုင်း' ထဲတွင်...

ကောင်းမွန်သော ဓား တစ်လက် မရရှိပါက ဝမ်ယွီဟယ် ထံမှ တောင်းယူမည် ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။

"လူဆိုးကြီး... ငါတို့ အဲဒီလိုတောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... ကျွန်မ ဟာ တွေ က ရှင် ရဲ့ ဟာ တွေ ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ သိပါတယ်... ရှောင်ဟယ် က အကောင်းဆုံး ပဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် အရင် စမ်းကြည့်ချင်သေးလို့ပါ"

"အင်းပါ... ဒါဆို ဂရုစိုက်နော်"

မကြာမီ ကျိုးဟန် ၏ ချော့မော့မှု၊ လှည့်စားမှု များ အောက်တွင် စကားများစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်ယွီဟယ် ကို အောင်မြင်စွာ နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟူး"

"မိန်းမ တွေကို ချော့ရတာ တကယ် ပင်ပန်းတာပဲ"

ကျိုးဟန် က မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။