အခန်း ၁၉၂

အခန်း ၁၉၂ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး

စောင်များ လန်ထွက်ကာ ဖယောင်းတိုင်မီးများ ယိမ်းထိုးနေပြီး လူရိပ်များ ရောထွေးနေသည်ကိုသာ မြင်ရကာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သေချာ မသိရပေ။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

"ဟန်... ကျွန်မ လိုချင်သေးတယ်..."

"ဒါက..." ကျိုးဟန် ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်း ဟန်ချင်ရွှယ် သည် စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည် အားဖြည့်လိုက်ပြီး မကောင်းသော အပြုံးများ ပြုံးနေလေသည်။ ယခုအချိန်သည် မနက်အရုဏ်တက်ချိန် ဖြစ်နေသော်လည်း ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက် အနေဖြင့် ချစ်ရသော မိန်းကလေး ၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည် ဖြစ်ရာ ကျိုးဟန် သည် ဟန်ချင်ရွှယ် ကို ဖက်လိုက်ပြီးနောက်...

"အစ်ကိုကျိုး ဘာဖြစ်နေတာလဲ အိပ်ရေးမဝဘူးလား ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းနေတဲ့ ပုံပေါက်နေတာလဲ"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျောက်ရှင်း က ကျိုးဟန် ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဂိုဏ်းမှာ ခြင်တွေ အရမ်း များတာပဲ လုံးဝ အိပ်လို့မရဘူး"

သူ တကယ်ကို တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စကို အခြားသူများကို အလွယ်တကူ ပြောပြ၍ မရသဖြင့် ကျိုးဟန် က အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှာ၍ လိမ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ခြင်... မဖြစ်နိုင်တာ ငါတို့မှာ ခြင် နှိမ်နင်းတဲ့ အစီအရင် သီးသန့် ရှိတယ် ဒီလို အကောင်မျိုး တွေ ငါတို့ ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျောက်ရှင်း က အနည်းငယ် သံသယ ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေ့ မင်းက စကား အရမ်းများတာပဲ မြန်မြန် သွားရအောင် အချိန် မဖြုန်းနဲ့" ကျိုးဟန် က ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး စကားလွှဲလိုက်လေသည်။

ဆက်ပြောနေပါက အရိပ်အမြွက်များ ပေါ်သွားနိုင်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန် ပါးလွှာလေသည်။

"ဟုတ်တယ် သွားကြစို့"

ကျောက်ရှင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားလေသည်။ သူ့နောက်တွင်လည်း တပည့် တစ်စု လိုက်ပါလာလေသည်။

ထိုတပည့် များထဲမှ တစ်ယောက်သည် မတော်တဆ ကဲ့သို့ ပုတီးစေ့ တစ်လုံးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီး နှင့်အတူ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက်...

"ဒါက မနက်ခင်း တောင်ကြား ကို သွားတဲ့ လမ်းပဲ... နောက်ဆုံး အပိုင်းအစ က အဲဒီမှာ ရှိနေလောက်တယ်"

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ယောက် က ပုတီးစေ့ ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ် ကျိုးဟန် ဒီတောင်ကြား က မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"အဘိုးကြီး တင်း ငါတို့ အရင် သဘောတူထားတဲ့ အတိုင်း ကျိုးဟန် ကို သတ်ပြီးရင် ဝိညာဉ် တံခွန် က မင်း အပိုင်ပဲ ငါတို့ သံလက်သီး ဂိုဏ်း က နဂါးလှံ ဂိုဏ်း ရဲ့ ပိုင်နက်ကို သိမ်းမယ်"

"စိတ်ချပါ မင်းက ကမ္ဘာ့ နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရား လက်သီး ပဲ ဘယ်သူက မင်းရှေ့မှာ လှည့်ကွက် သုံးရဲမှာလဲ" တင်းချွန်းချိုး က တမင်တကာ မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သူသည် မနေ့က သတင်းရပြီးနောက် ချိန်ဆကြည့်ရာ ကျိုးဟန် ကို ရင်ဆိုင်ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ကြောင်း၊ သူကိုယ်တိုင် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း သာ သေချာမှု ရှိပြီး မလုံခြုံကြောင်း ခံစားမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးဟန် နှင့် ရန်ငြိုး ရှိသော ယန်ပေ့ထျန်း ကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပါက သေချာပေါက် ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်မည် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့လည်း လိုက်သွားကြစို့... အချိန် တွက်ကြည့်ရရင် သူတို့ တောင်ကြားထဲ ရောက်လောက်ပြီ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး နဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်"

"အဲဒါ ကောင်းတယ် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး နဲ့ အရင် အင်အား ကုန်ခမ်းအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ် ပြီးမှ ငါတို့ ဝင်တိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်း နဲ့ အပြတ်ရှင်းမယ်"

မကြာမီ သူတို့ နှစ်ယောက် သဘောတူညီမှု ရသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် များသည် အရိပ် များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မနက်ခင်း တောင်ကြား ရှိရာ သို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

"အစ်ကိုကျိုး အရှေ့မှာ မနက်ခင်း တောင်ကြား ရဲ့ အဝင်ဝ ပဲ..."

ကျောက်ရှင်း က လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်လေသည်။

တောင်ကြား သည် မြေနိမ့်ပိုင်း တွင် ရှိပြီး မနက်ခင်း မြူခိုးများ က တောက်ပနေကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက် များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မနေ့က ပြောသလိုပဲ ဒီထဲမှာ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး တစ်ကောင် ရှိတယ် လို့ ကောလာဟလ တွေ ရှိတယ် အမှန် ဟုတ်မဟုတ် တော့ မသိဘူး ငါတို့ အားလုံး သတိထားရမယ်"

ကျောက်ရှင်း က သတိပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာထား လေးနက်နေလေသည်။

ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအား က သေချာပေါက် အားနည်းမည် မဟုတ်ပေ။ မည်မျှ အစွမ်းထက်မည် ကိုတော့ မသိရပေ။

ကျိုးဟန် လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ တကယ့် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး အစစ်အမှန် ဆိုလျှင် သူလည်း ယုံကြည်မှု မရှိပေ။ သူ ယခု အလွန် အစွမ်းထက်နေသော်လည်း ထို အစွမ်းထက်မှု တွင် အတိုင်းအတာ တစ်ခု ရှိလေသည်။ ဘုရင် အဆင့် များကို ကျော်လွန် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း နတ်ဘုရား အဆင့် များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ထိုဖိအား သည် သာမန် မဟုတ်ပေ။

အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် လူအုပ်ကြီး သည် မြူဖြူ များ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ မြူ များသည် အနည်းငယ် ထူးခြားသော်လည်း စနစ် ထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးချက် မကြားရသဖြင့် ကျိုးဟန် လည်း အများကြီး မတွေးတော့ပေ။

လိုဏ်ဂူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ လိုဏ်ဂူ သည် မှောင်မိုက် မနေဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် အလွန် လင်းထိန်ပြီး ကျယ်ဝန်းလေသည်။ အတွင်းတွင် ကျောက်လှေကား များပင် ရှိနေပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြုပြင်ထားသော လိုဏ်ဂူ ဖြစ်ကာ လူနေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အငွေ့အသက် များ ရှိနေလေသည်။

"လူရိပ် တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရဘူး ဘာလို့ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ခံစားချက် မျိုး ရနေတာလဲ"

"ဒီမှာ လူနေခဲ့ဖူးတယ် တစ်ယောက်ယောက် က ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တွေကို အမှောင်ထဲက နေ ကြည့်နေတာများလား"

"သောက်ကျိုးနည်း မခြောက်နဲ့ကွာ"

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဘာမှ မတွေ့ရသဖြင့် နဂါးလှံ ဂိုဏ်း မှ တပည့် များ သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောလာကြပြီး အသံကျယ်သွားပါက တစ်စုံတစ်ခု ကို နှိုးဆော်မိမည် ကို စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံး တွင် လေးလံမှု များ ရှိနေပြီး လိုဏ်ဂူ ၏ ပတ်ဝန်းကျင် သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက် ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

"ခေါင်းဆောင် ဟိုမှာ ကြည့်လိုက် ရှေးဟောင်း သေတ္တာ တစ်လုံး ရှိတယ်" တပည့် တစ်ယောက် က သတိပြုမိပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သေတ္တာ... အဲဒီထဲမှာ ဝိညာဉ် တံခွန် အပိုင်းအစ ရှိနေမလား"

ကျောက်ရှင်း ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် အပိုင်းအစ က မနက်ခင်း တောင်ကြား တွင် ရှိကြောင်း သိသော်လည်း တိကျသော နေရာကို မသိပေ။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် လည်း ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ထင်တယ် ဒီကိစ္စ က အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး"

ကျိုးဟန် က သတိကြီးစွာ ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ် က ဤသေတ္တာ သည် အလွန် အန္တရာယ် များကြောင်း ပြောနေလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ် ကို ယုံကြည်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွေးသတ်ဖြတ်မှု မြင်ကွင်း ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မှာ အလွန် ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ကျိုးဟန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ရှင်း သည် ရှေ့ဆက် သွားမည့် ခြေလှမ်း များကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"မင်း... သွားပြီး သေတ္တာ ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်"

သူက ဘေးနားရှိ တပည့် တစ်ယောက် ကို ပြောလိုက်လေသည်။

လုံခြုံရေး အရ တပည့် ကို ခိုင်းခြင်းက ပိုကောင်းလေသည်။

"ကျွန်တော်..."

အမည်ခေါ်ခံရသော တပည့် သည် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားလေသည်။ သို့သော် သူသည် သေတ္တာ ရှိရာ သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

လေကိုခွင်း၍ အလွန် ပြင်းထန်သော အသံ နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တပည့် များ အားလုံး မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး လာသူ ကို ကြည့်လိုက်ရာ...

ယန်ပေ့ထျန်း နှင့် တင်းချွန်းချိုး တို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် မှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ များကို တပည့် များ က မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲလောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ကျိုးဟန် ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်..." ယန်ပေ့ထျန်း ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံး တစ်ဝက် နှင့် အေးစက်မှု များ ထင်ရှားစွာ ရှိနေလေသည်။

"ငါတို့ သွေးဝိညာဉ် နန်းတော် နဲ့ ရန်သူ လုပ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"

"မကြာခင် ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်းမယ် မင်းကို ဝိညာဉ် စုတ်ပြဲတဲ့ နာကျင်မှု မျိုး ခံစားရအောင် လုပ်မယ်"

တင်းချွန်းချိုး က ရက်စက်သော အပြုံး ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အက်ကွဲသော အသံ က လူများကို ကြက်သီးထစေလေသည်။

သူတို့သည် အစောကြီး ကတည်းက ရောက်နေပြီး အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး ထွက်လာမည် ကို စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘာလှုပ်ရှားမှု မှ မရှိသဖြင့် ယခုမှ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါ ပဲ ဧကရာဇ် အဆင့် ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"

"ဧကရာဇ် အဆင့်... ဘုရားရေ အရမ်း ကြမ်းတာပဲ"

"သောက်ကျိုးနည်း ကျိုးဟန် က ယန်ပေ့ထျန်း ရော သွေးဝိညာဉ် နန်းတော် ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရန်စထားတာလား ဇာတ်လိုက် တွေက ဒီလောက်တောင် ရန်သူ ရှာနိုင်တာလား"

"ကျိုးဟန် ဒီတစ်ခါ အန္တရာယ် ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား"

"ငါလည်း ကျိုးဟန် ကို နိုင်စေချင်တာပဲ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ် အဆင့် အစွမ်းထက်သူ နှစ်ယောက် ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တွေ ပြည့်နှက်နေတာ ဆိုတော့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိပေမယ့် စွမ်းအား မရှိဘူး ဖြစ်နေပြီ"

"ဟူး နောက်ဆုံးတော့ ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ မနေ့က ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင် ခဲ့တာ တစ်ရက် ပိုနေရတာပဲ"

"မတတ်နိုင်ဘူး ဒီကမ္ဘာကြီး က အားနည်းသူ တွေ အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့ လောက ပဲ အားနည်းတာ က အကြီးမားဆုံး အပြစ် ပဲ"

တပည့် များ သည် ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး လူတိုင်း ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု များ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

ဧကရာဇ် အဆင့် အစွမ်းထက်သူ တစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင် သူတို့ ကျိုးဟန် အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသေးသော်လည်း…