အခန်း ၂၁၄

အခန်း ၂၁၄ ကျိုးဟန် ကို ငါ လိုချင်တယ်

"သခင်လေး... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..."

ဝေ့ရှောင်ချန်း က ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

ယခုအခါ သူမ၏ စွမ်းအား သည် အလွန် ကျဆင်းသွားပြီ ဖြစ်ရာ တစ္ဆေ ဝိညာဉ် နယ်မြေ ၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲမှု ကို အနည်းငယ် ခံစားမိသော်လည်း သိပ်မသိသာလှပေ။

"မြေအောက် ကမ္ဘာ တစ္ဆေ ဧကရာဇ် က တစ္ဆေ ဝိညာဉ် နယ်မြေ ရဲ့ အချိန် နဲ့ နေရာ လမ်းကြောင်း ကို ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို ပြဿနာ လာရှာဖို့ ပြင်နေတယ်..."

ကျိုးဟန် က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ... အဲ... အဲဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

ဝေ့ရှောင်ချန်း ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလွန် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

"အရမ်း လွယ်ပါတယ်... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ..."

"သခင်လေး ပြောသလောက် လွယ်ပါ့မလား..."

ဝေ့ရှောင်ချန်း က မျက်စောင်း ထိုးကာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မဖြင့် စိုးရိမ်လွန်းလို့ သေတော့မယ်... သခင်လေး က ဘာလို့ နည်းနည်းလေးမှ မစိုးရိမ်ရတာလဲ... မြန်မြန် နည်းလမ်း တစ်ခုခု စဉ်းစားဦးလေ..."

"ဖြန်း..."

ကျိုးဟန် က ဝေ့ရှောင်ချန်း ၏ လုံးဝန်းသော တင်ပါးလေး ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်လေသည်။

"သခင်လေး... အခု ဘယ်အချိန် ရောက်နေပြီလဲ... နောက်မနေပါနဲ့တော့..."

"မင်း က မင်း ယောကျ်ား ရဲ့ စွမ်းအား ကို ဒီလောက်တောင် မယုံရလား... မင်း အရိုက်ခံရဖို့ မကောင်းဘူးလား..."

ကျိုးဟန် က မကျေမနပ် ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သာမန် မြေအောက် ကမ္ဘာ တစ္ဆေ ဧကရာဇ် လေး ပါကွာ... သူ့ကို သတ်ပြီးရင် မင်း က မြေအောက် ကမ္ဘာ အင်ပါယာ ရဲ့ ဧကရာဇ်မ ဖြစ်လာမှာပဲ... ဘယ်လိုလဲ... မင်း ယောကျ်ား မင်း အပေါ် ကောင်းတယ် မဟုတ်လား..."

"ဒါပေမဲ့..."

ဝေ့ရှောင်ချန်း ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှု များ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

ကျိုးဟန် ပြောသည်မှာ မှန်လေသည်။ သူမသည် သူ့မိန်းမ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သင့်လေသည်။

"သခင်လေး... သေချာ ဂရုစိုက်နော်... ရှောင်ချန်း အမြဲတမ်း စောင့်နေမယ်..."

ဝေ့ရှောင်ချန်း သည် မျက်ရည် များ ဝဲကာ ခွဲခွာရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် အလွန် လွမ်းဆွတ် နေလေသည်။

ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက် မျက်ရည် ကျနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ တစ္ဆေ တစ်ရာ ည တိုက်ပွဲ အစမ်းသပ်ခံ နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ရန် နီးကပ်မနေလျှင် ကျိုးဟန် သည် သူမကို သေချာပေါက် အပြတ်အသတ် ချစ်ပြမိမည် မှာ သေချာလှသည်။

"လိမ်မာတယ်... မငိုနဲ့တော့နော်..."

"မင်း ရဲ့ စွမ်းအား က အခု အရမ်း အားနည်းနေသေးတယ်... ပြန်ရောက်ရင် တစ္ဆေ နတ်ဘုရား အမိန့်တော် ရဲ့ စွမ်းအား ကို သေချာ လေ့လာကြည့်..."

"မင်း က မြေအောက် ကမ္ဘာ အင်ပါယာ ကို အုပ်ချုပ်ရမယ့် သူပဲ... စွမ်းအား သိပ်အားနည်းနေရင် မကောင်းဘူးလေ..."

ကျိုးဟန် သည် သူမ၏ မျက်ရည် များကို သုတ်ပေးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဝေ့ရှောင်ချန်း သည် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ် ၏ တိုက်စားမှု ကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အလွန် အားနည်း နေလေသည်။ ကျိုးဟန် အနေဖြင့် သူမကို တစ္ဆေ တစ်ရာ ည တိုက်ပွဲ သို့ သေချာပေါက် ခေါ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလွန်းလေသည်။

"အင်းအင်း... သခင်လေး ပြောတဲ့ အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

ဝေ့ရှောင်ချန်း က လိမ်မာစွာ ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူမ သည် ကျိုးဟန် ၏ မိန်းမ ဖြစ်လာသည်မှာ သိပ်မကြာသေးသဖြင့် ကျိုးဟန် နှင့် ခဏမျှ ချွဲနွဲ့ နေသေးပြီး သူတို့ နှစ်ဦး သည် အပြန်အလှန် ချစ်ကြည်နူး နေကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ သည် မျက်ရည် များ ဖြင့် အလွမ်းတရ ခွဲခွာသွားလေသည်။

"ဟူး..."

ကျိုးဟန် သည် သက်ပြင်း ရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

ဤကိစ္စ တစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှေ့ပြောင်းရေး ကတ် ကို အသုံးပြုမယ်... နေရာ က ချန်းလဲ့ မြို့ ကို..."

ကျိုးဟန် သည် အချိန် မဖြုန်းတော့ဘဲ အကွာအဝေး အလွန် ဝေးကွာသဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းရေး ကတ် ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

"သင်သည် ရွှေ့ပြောင်းရေး ကတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ပါပြီ... တည်နေရာ သတ်မှတ်ပြီးပါပြီ..."

"ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အောင်မြင်သွားပါပြီ..."

အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကျိုးဟန် မျက်စိ မဖွင့်ရသေးခင်မှာပင် ဆူညံသော အသံ များကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဤနေရာမှာ ချန်းလဲ့ မြို့ ကွင်းပြင် ဖြစ်ပြီး ကျိုးဟန် အမိန့်ပေးထားသော စုဝေးရာ နေရာ ပင်ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း နန်းတော် ၏ အဖွဲ့ဝင် များ သည် ကျိုးဟန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြ ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... ရွှေ့ပြောင်း လာတာလား..."

"မိုက်တယ်ဟ... ရွှေ့ပြောင်း လို့ ရတဲ့ ပစ္စည်း တောင် ရှိသေးတာလား... ငါဖြင့် မြင်တောင် မမြင်ဖူးဘူး... ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး..."

ကျန်းရှောင်ပိုင် က လေးစားစွာ ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟန် က ပိုပို ပြီး ချောလာတယ်..."

"ဝိုး... ဒါ က ဖက်ရှင် ဝတ်စုံ လား... ဒီ အထူး အကျိုးသက်ရောက်မှု က တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ... ဘုရင် တစ်ပါး ရဲ့ မောက်မာတဲ့ အရှိန်အဝါ တွေ ပါနေတယ်... ဒီလို အမိုက်စား ပုံစံ ကြီး က ယောကျ်ားလေး တွေ တောင် ရင်ခုန်သွားနိုင်တယ်... မိန်းကလေး တွေ ဆိုရင် ပြောစရာ တောင် မလိုတော့ဘူး..."

ကုံးထျို့ က ကျိုးဟန် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ လိင်တူ ချစ်ခြင်း များကို ဖော်ပြလာလေသည်။

"ဖက်ရှင် ဝတ်စုံ က ဘာလဲ... ဘယ်လို လုပ် ရလဲ..."

"မင်း မသိဘူးလား... ရှင်းယွဲ့ VIP အဆင့် ၁ ဖြစ်မှ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး လေ... ရွှေပြား တစ်ဆယ် သန်း ကုန်ကျခံ ရမယ်..."

အိုးဟွမ် က ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ဤကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ သေချာ လေ့လာထားပုံ ရသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ရွှေပြား တစ်ဆယ် သန်း လား... ငါ့ကို လာမခြောက်ပါနဲ့..."

လီရွေ့ က ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ သူသည် အဆင့် သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ဆုံး နှစ်ဆယ် အတွင်း ဝင်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေပြား တစ်သန်း ခန့်သာ ရှိလေသည်။

"ကြည့်ရတာ ရှင်းယွဲ့ VIP က ငါ နဲ့ ဝေးကွာသွားပြီ ထင်တယ်... အရမ်း ဈေးကြီးလွန်းတယ်..."

"ဈေးကြီး တာ က ဈေးကြီး တဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိတာပေါ့... ပိုက်ဆံ မသုံးဘဲ နဲ့ ဘယ်လို လုပ် အစွမ်းထက် လာနိုင်မှာလဲ..."

လူတိုင်း သည် လောကကြီး ကို မမြင်ဖူးသော လူများ ကဲ့သို့ လက်နက် အကြောင်း မေးလိုက်... ဝတ်စုံ မှော်လက်နက် အကြောင်း မေးလိုက် ဖြင့် ဆူညံ နေကြလေသည်။

သို့သော် ကျိုးဟန် က သဘောကောင်းစွာ ဖြင့် သည်းခံကာ ရှင်းပြပေးနေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခု အချိန်တွင် တစ္ဆေ တစ်ရာ ည တိုက်ပွဲ အစမ်းသပ်ခံ နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ရန် အချိန် စောင့်နေရင်း စကားပြော နေခြင်း က လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပေ။

အလုပ်ရှုပ် နေသော မေအောက်ရွှဲ့ သည် ကျိုးဟန် ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာကာ သူမ၏ ဆံပင် များကို အလျင်အမြန် သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာ ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ ကျိုးဟန် ထံသို့ လျှောက်လာလေသည်။

အချိန် အတန်ကြာ မတွေ့ရသဖြင့် မလွမ်းဘူး ဟု ပြောလျှင် လိမ်ညာရာ ကျပေလိမ့်မည်။

ဆက်ဆံရေး ကို အတည် မပြုရသေးသော်လည်း ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင် များ က သူမကို မရီး ဟု ခေါ်ကြသဖြင့် အပြင်ပန်း တွင် ငြင်းဆန် နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် မေအောက်ရွှဲ့ သည် ကျိုးဟန် ၏ အနီးသို့ မရောက်မီ မှာပင် ဟန်ချင်ရွှဲ့ က အရင် ရောက်သွားလေသည်။

"ကျိုးဟန်... ရောက်လာပြီလား..."

ဟန်ချင်ရွှဲ့ က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

မေအောက်ရွှဲ့ ၏ ခြေလှမ်း များ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးသွားကာ ရှေ့ဆက် တိုးရမလား နောက်ဆုတ် ရမလား မသိ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူမ၏ ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး သည် ရုပ်ရည် အရ သော်လည်းကောင်း... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား အရ သော်လည်းကောင်း သူမ ထက် မနိမ့်ကျပေ။ ထို့အပြင် ကျိုးဟန် နှင့် အလွန် ရင်းနှီး နေပုံ ရသဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး မှာ သာမန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသာလှသည်။

မေအောက်ရွှဲ့ ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု နှင့် အရှက်ရမှု များ ရောယှက် နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ကောလာဟလ ထွက်နေသော ရည်းစား နှင့် တကယ့် ချစ်သူ တို့ ဆုံတွေ့ရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ဟင်... မင်း က ဘယ်သူလဲ..."

မကြာမီ ဟန်ချင်ရွှဲ့ သည် မေအောက်ရွှဲ့ ၏ အရိပ်အယောင် ကို သတိပြုမိသွားပြီး ကြောင်အမ်းသွားကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ က..."

မေအောက်ရွှဲ့ သည် ဘယ်လို စကားစရမည် မှန်း မသိ ဖြစ်သွားလေသည်။

"သူမ က ငါတို့ နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း နန်းတော် ရဲ့ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် လေ... ဉာဏ်ကောင်းပြီး အရည်အချင်း ရှိတယ်... ငါ့ကို ကိစ္စ အများကြီး ကူညီ ဖြေရှင်းပေးထားတာ..."

ကျိုးဟန် က သူမကို အခက်အခဲ မှ ကယ်တင်ရန် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အော်... ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် တောင် ဖြစ်နေတာကိုး... တကယ်ကို အရည်အချင်း ရှိတာပဲ..."

ဟန်ချင်ရွှဲ့ က အနည်းငယ် သဝန်တိုစွာ ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်က ကျိုးဟန် ၏ လက်မောင်း ကို မသိမသာ ဖက်တွယ်လိုက်ကာ မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ကို ပြသလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ၏ ဆဋ္ဌမ အာရုံ က သူမ၏ ရှေ့ရှိ မေအောက်ရွှဲ့ သည် ကျိုးဟန် ကို သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း ပြောပြနေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးဟန် ကဲ့သို့သော ပြည့်စုံလွန်းသူ ကို မည်သည့် အမျိုးသမီး ကများ မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

မေအောက်ရွှဲ့ သည် ဟန်ချင်ရွှဲ့ ၏ ရင်းနှီးသော အမူအရာ လေးများနှင့် စိန်ခေါ်လိုသော အကြည့် များကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ် သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျိုးဟန် ကို အခြား သူ တစ်ယောက် က လုယူသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က မိမိသာ အခွင့်အရေး ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချခဲ့လျှင် ဤသို့ ဖြစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း မေအောက်ရွှဲ့ တိတ်တဆိတ် နောင်တ ရနေမိလေသည်။

ထိုအကြိမ် က လျှို့ဝှက် နယ်မြေ သို့ ကျိုးဟန် နှင့်အတူ သွားစဉ်က မိမိ၏ မောက်မာမှု နှင့် သိက္ခာ များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့လျှင် ယခု ကျိုးဟန် ၏ ဘေးတွင် မှီတွယ်နေသူ မှာ သူမ ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဒီလိုမှတော့ ကျိုးဟန် ကို ပြန်လုယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူမ ၏ မျက်နှာ သည် တည်ငြိမ်သွားပြီး

"မင်္ဂလာပါ... ငါ့ နာမည် က မေအောက်ရွှဲ့ ပါ... မင်း က ဘယ်လို ခေါ်လဲ..."

"ဟန်ချင်ရွှဲ့ ပါ..."

"ဟားဟား... ကြည့်ရတာ မင်းတို့ နှစ်ယောက် က ရေစက် ရှိပုံ ရတယ်... နာမည် ထဲမှာ ရွှဲ့ ဆိုတဲ့ စာလုံး လေး ပါနေတာ တူတူပဲ..."

ကျိုးဟန် သည် တင်းမာနေသော လေထု ကို သတိပြုမိသဖြင့် အခြေအနေ ကို ပြေလျော့စေရန် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် လုံး က ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့၏ အကြည့်များ က အချင်းချင်း စိုက်ကြည့် နေကြပြီး တိုက်ပွဲ စတင် နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျိုးဟန် ကို နင် ဘယ်လိုမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... လက်လျှော့လိုက်တာ ကောင်းမယ်..."

ဟန်ချင်ရွှဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်... ငါ့ကို လက်လျှော့ခိုင်းဖို့ နင် က ဘာအဆင့် ရှိလို့လဲ..."

"ရှင်းရှင်း ပဲ ပြောလိုက်မယ်... ကျိုးဟန် ကို ငါ လိုချင်တယ်..."

မေအောက်ရွှဲ့ သည် စိန်ခေါ်မှု ကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံးဝ နောက်မဆုတ်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ် တွင် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အစစ်အမှန် ခံစားချက် များကို ရဲရင့်စွာ ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ပြတ်သားနေရတာလဲ ဆိုရင်...

အကြောင်းရင်း က ရှင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ပထမ အချက်မှာ ချောမော လှပခြင်း... ဒုတိယ အချက်မှာ အစွမ်းထက်ပြီး ပါရမီ ထူးချွန်ကာ အနာဂတ် တွင် အကန့်အသတ်မဲ့ တိုးတက်နိုင်ခြင်း တို့ကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။