အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇) ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက် အနည်းငယ်

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဝန်ကြီးကျန်းထျန်ရှန်း ကိုယ်တိုင် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ဤသစ္စာဖောက်ကို သူ အလွန် အလေးထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း ရန်သူ့အင်အားစုများ ထားရှိသော အခြားနယ်ရုပ်များကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်ကို လမ်းစတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

သန်းခေါင်ယံအချိန်ခန့်တွင်… ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်ကို ရဟတ်ယာဉ်ပေါ် တင်ကာ ကျိုတိုသို့ ညတွင်းချင်း ပို့ဆောင်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ချန်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းထျန်ရှန်း လည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်ကဲ့သို့သော နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်ပြီး ဥပဒေချိုးဖောက်သည့် မှတ်တမ်းလည်း မရှိချေ။ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကျမှသာ သူက ပေါ်လာတာပဲ...ဒီလိုလူမျိုးကို သူတို့ ကာကွယ်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲတာ…

ချန်ဖုန်းက သူ၏လက်ကို ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အတွက် လူကို ဖမ်းပေးပြီးပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်လို့ ရပါပြီ... ဝန်ကြီးကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ တစ်ခု ထပ်တိုးသွားပြန်ပြီနော်..."

စကားပြောနေစဉ် သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနနှင့် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးပတ်သက်မှု မရှိချင်ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ သူ နေထိုင်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း ထွက်သွားပြီးနောက်…

ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အိုယန်ချန် လည်း ရောက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဝန်ကြီး... ချန်ဖုန်း ရဲ့ ဘဝမှတ်တမ်း အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ... ပြီးခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း သူ့ရဲ့ ဘဝက အရမ်းကို သာမန်ပါပဲ...လေ့ကျင့်မှု တစ်ခုမှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သူ ဘယ်လိုများ ရရှိခဲ့တာလဲ…”

ကျန်းထျန်ရှန်း မှာလည်း အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရှိ ကျွမ်းကျင်သူတိုင်းသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အလွန် သိချင်နေသည်။

သို့သော် သူက တားဆီးလိုက်သည်။

"ထပ်ပြီး စုံစမ်းမနေနဲ့တော့... လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြတာပဲ... ချန်ဖုန်း က ငါတို့ကို ပြနေတာတွေက သူ ပြချင်တဲ့ အရာတွေ သက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"သူ မပြချင်တဲ့ အရာတွေကို မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားစုံစမ်း စုံစမ်း ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါ..."

အိုယန်ချန် ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို နယ်စပ်ကို သွားခိုင်းလိုက်ရမလား... ချန်ဖုန်း အဲဒီမှာ ရှိနေရင် စစ်သေနာပတိ ရဲ့ ဖိအားတွေ အများကြီး လျော့ကျသွားနိုင်တယ်…

"မလိုဘူး..."

ကျန်းထျန်ရှန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။

"ဒီကိစ္စမှာ သူ ကူညီနိုင်ချင်မှ ကူညီနိုင်မှာ... ပြီးတော့ သူ တရုတ်နိုင်ငံမှာ ရှိနေတာကလည်း ရန်သူ့အင်အားစုတွေကို ဟန့်တားဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်..."

"ရန်သူတွေ ထပ်ပြီး ခိုးဝင်လာတာမျိုး ခဏတော့ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါတို့ ပြင်ဆင်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူလို့ ရတယ်..."

"ဟူး... တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့အတွက် တခြားသူတွေရဲ့ ဟန့်တားနိုင်စွမ်းကို ငါတို့ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က အားကိုးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံသည် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ၏။

သို့သော် လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် တာဝန်များ ရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် ယခုအခါ လူအင်အား အများစုကို နယ်စပ်သို့ ချထားရသောကြောင့်ပင်။

လူဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး…

"ဒါပေမဲ့..."

အိုယန်ချန် တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန်ရှန်း က သူ၏လက်ကို ယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရကာ ပြောလိုက်၏။

"တော်ပြီ... ဒီည ငါနဲ့အတူ ကျိုတို ကို ပြန်လိုက်ခဲ့... ချန်ဖုန်း အပိုင်းကတော့..."

"ခုနက သူ ငါနဲ့ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောချင်နေတာကို မင်း မမြင်ဘူးလား..."

"ငါ သူ့အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကို သူ သိလောက်တယ်... ဒါကြောင့် ငါ့ကို တမင် ရှောင်နေတာ..."

"အခုတော့ တော်လောက်ပြီ... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့... သူ့ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနေပါစေဦး

...ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

အိုယန်ချန်သည် ချန်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

ထို့နောက် ကျန်းထျန်ရှန်း နှင့်အတူ သူသည် ပေ့ဟူမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

…

[ဒင်... ဗီဒီယိုတာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ဆုကြေး - စနစ်ပွိုင့် +၃၀]

[ပိုင်ရှင်၏ လက်ရှိ ကျန်ရှိနေသော… စနစ်ပွိုင့် - ၅၅၃၀]

[ဒင်... ပိုင်ရှင်က ဗီဒီယိုတာဝန် ပြီးမြောက်အောင် ပါဝင်ကူညီခဲ့တဲ့အတွက် စနစ်ရဲ့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အချိန်ကာလ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်... အခုဆိုရင် ၁၄၇၅ ကနေ ၂၀၇၉ အတွင်းက အဖြစ်အပျက် မှန်သမျှကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပါပြီ...]

အချိန်ဇယားက အရှေ့ကို ငါးနှစ် ထပ်တိုးသွားပြန်ပြီ...

ချန်ဖုန်း တွင်လည်း သံသယအချို့ ရှိနေခဲ့၏။ စနစ်တွင် လက်ရှိ လော့ခ်ဖွင့်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အနာဂတ် ဗီဒီယိုများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းခြင်းနှင့် အတိတ် ဗီဒီယိုများကို စောင့်ကြည့်ခြင်းတို့ ပါဝင်ပေသည်။

စွမ်းရည် လဲလှယ်သည့် မျက်နှာပြင်နှင့် ပစ္စည်း လဲလှယ်သည့် မျက်နှာပြင်များလည်း ရှိလေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် အခြားမည်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်များ ထပ်မံထည့်သွင်းလာမည်ကိုလည်း သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ အချိန်အရမ်းနောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဗီလာသို့ မပြန်တော့ချေ။

ယင်းအစား ကျောင်းအဆောင်သို့သာ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားခဲ့၏။ အဆောင်တွင် မအိပ်ရသည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အခန်းဖော်များက သူ့ကို တကယ်ပင် လွမ်းဆွတ်နေကြပေသည်။

သူ အခန်းထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်…

ယန်ချီက မအော်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"တတိယညီ ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း ဒီတစ်ချိန်လုံး မင်း ဘယ်တွေ သွားရှုပ်နေတာလဲ အဲဒီ ကျောက်တုန်းလိုင် က မင်း သူများမိန်းမနဲ့ အိပ်နေတယ်ဆိုပြီး ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတယ်..."

"ဒီည ဖျော်ဖြေပွဲတုန်းက လူက မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ သူတို့ ငှားလိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူလား..."

"ချီးပဲ..."

ချန်ဖုန်း ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါက အပျော်လင် ကောင်လေး မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါ့ဘေးနားမှာ မိန်းမချောလေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ငါက သူများမိန်းမနဲ့ သွားချိန်းတွေ့ရမှာလဲ..."

"ဟီးဟီး... အဲဒီလို ပြောလို့ မရဘူးလေ ဖက်ထုပ်ထက် ပိုအရသာရှိတာ ဘာမှမရှိဘူး ပြီးတော့ မရီးထက် ပိုပျော်ဖို့ကောင်းတာလည်း ဘာမှမရှိဘူးကွ..."

အစ်ကိုကြီး တိုင်ဖုန်း က တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်းမှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရ၏။

"ကောင်းပြီ... ထပ်မခန့်မှန်းကြနဲ့တော့ ငါ အပြင်မှာ ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်လိုက်တယ်... မကြာသေးခင်က အဲဒီမှာပဲ နေနေတာ... နောက်ပိုင်းကျရင် အဆောင်ကို ခဏခဏ ပြန်လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်း ဗီလာဝယ်လိုက်တယ်..."

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

သူတို့လို ဘွဲ့မရသေးသော ကျောင်းသားများအတွက် အလုပ်ရဖို့ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်၏။

အိမ် ဒါမှမဟုတ် ဗီလာ ဝယ်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပင်။

အနည်းဆုံးတော့ ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိမှာပဲ...

ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့...

ချန်ဖုန်းက ကျောင်းမှာ သူဌေးသား တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ သတင်းက ပြန့်နေပြီးသားလေ...

သူက အရမ်း ချမ်းသာတာပဲ...

ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်တာက လုံးဝ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

သူတို့ အနည်းငယ်တော့ အားကျမိသွားကြပေ၏။

"ဗီလာလေး တစ်လုံးပါပဲ ဘာတွေများ အထူးအဆန်း ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ အခန်းဖော်များရှေ့တွင် ကြွားဝါရန် ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် သူ၌ စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကိုပင် မပြောရသေးချေ။

ထိုအချိန်၌ သူ အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ယန်ချီကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... အဲဒီ ဂျူနီယာမလေးကို မင်း ဘယ်လိုများ လိုက်သွားတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး..."

ယန်ချီက သူ ရည်းစားရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာ ပွဲတော်၏ အမျိုးသမီး အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ဖြစ်နေပေ၏။

ထိုညက ချန်ဖုန်းလည်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသေးသည်။

တစ်ဖက်လူက တော်တော်လေး ချောတာပဲ...

ကျောင်းရဲ့အလှလေးလို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပေမဲ့ သူမက အရမ်းကို လှပပေသည်။

အခြားသူများကလည်း ဤကိစ္စကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေကြ၏။

"ဒုတိယအစ်ကို... မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြပါဦး ငါတို့က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုတောင် မကိုင်ဖူးသေးဘူး..."

"အနည်းဆုံးတော့ ဘွဲ့မရခင် ငါတို့ကို ရည်းစားရအောင် ကူညီပေးပါ ဂျူနီယာမလေး ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်..."

"ဟုတ်တယ် ငါက သိပ်မရွေးပါဘူး ငါ့မှာ လိုအပ်ချက် နှစ်ခုပဲ ရှိတယ် အဲဒါက မိန်းကလေး ဖြစ်ရမယ် ပြီးတော့ အသက်ရှင်နေရမယ်..."

"ငါ..."

ယန်ချီက ချန်ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနေရခက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ အစတုန်းက သူမက ငါ့ရည်းစားလုပ်ဖို့ သဘောမတူဘူး..."

"နောက်တော့ ငါက ချန်ဖုန်း ရဲ့ အခန်းဖော်လို့ ပြောလိုက်တော့မှ သူမက ချက်ချင်း သဘောတူသွားတာ..."

"ဒီနည်းလမ်းက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ် မင်းတို့ရော ဘာလို့ မစမ်းကြည့်ကြတာလဲ..."

ဟင်...

ချန်ဖုန်း လုံးလုံးလျားလျား ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပေ၏။

‘ငါ့နာမည်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရည်းစားရှာတဲ့ ကိရိယာ ဖြစ်သွားရတာလဲ...

အဲဒီလောက်တောင် ချဲ့ကားဖို့ ကောင်းလို့လား…’

အခြားနှစ်ယောက်၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်ချိန်တွင် ချန်ဖုန်း ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

သူ အဆောင်သို့ မပြန်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်၍လည်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သူတို့သည် ည ၂ နာရီအထိ စကားပြောပြီးမှ အိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် သူ နိုးလာချိန်တွင် ကိုးနာရီပင် ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ချီနှင့် အခြားသူများမှာ အတန်းသွားတက်ကြလေပြီ။

ချန်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မျက်နှာသစ်လိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အတန်းတက်စရာ မလိုသဖြင့် ယနေ့ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ယခင်က စနစ်မှ လဲလှယ်ထားသော ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေးစင်တာ သို့ သူ မရောက်ဖူးသေးချေ။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကိစ္စကလည်း အခုလောက်ဆို ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ... အနည်းဆုံးတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် သူ နည်းနည်းတော့ အနားယူသင့်တယ်…

ဆယ်နာရီ တိတိ…

ချန်ဖုန်းသည် လေဆိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။

ကားရပြီးကတည်းက ပေ့ဟူတွင် အချိန်မရွေး ကားမောင်းသွားနိုင်သဖြင့် အလွန် အဆင်ပြေလှပေ၏။

သို့သော် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရန်မှာမူ များစွာ ဒုက္ခရောက်ရသည်။

ကားမောင်းလျှင် အချိန်အကြာကြီး ယူရသဖြင့် သူ လေယာဉ်စီးရမည် ဖြစ်သည်။

လက်မှတ်ဝယ်ရမယ်...

လေယာဉ်ပေါ်တက်ရမယ်…

အခွင့်အရေးကြုံလာပါက ကိုယ်ပိုင် လေယာဉ်တစ်စင်း ဝယ်ယူရန်ပင် သူ တွေးလိုက်မိသေး၏။

‘သွားချင်တဲ့ နေရာတိုင်းကို သွားလို့ရတာပေါ့...

ဘယ်လောက်တောင် အဆင်ပြေလိုက်မလဲ…’