အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) နင် ရူးနေလား

ချန်ဖုန်းသည် ယခင်က လေယာဉ် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မစီးဖူးခဲ့သလို ပြည်နယ်မြို့တော်မှလည်း မထွက်ခွာဖူးချေ။

တစ်ချိန်လုံး လေယာဉ်စီးရသည်မှာ အလွန်

အဆင့်အတန်းမြင့်သော ကိစ္စတစ်ခုဟု သူ အမြဲ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယနေ့ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက်တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ ထိုင်ခုံကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ဘေးတွင် အနီရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ချင်ယောင်..."

တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်ဖြစ်ပြီး အတန်းထဲတွင် အလှဆုံး မိန်းကလေးလည်း ဖြစ်ပေ၏။

ချင်ယောင်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ရှိနေသဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်များ တွေ့ဆုံပွဲသို့ မတက်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က ချန်ဖုန်းသည် သူမကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ပြီး အချိန်တစ်ခုအထိ လိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ချန်ဖုန်း..."

ချင်ယောင်ကလည်း သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မတွေ့ရသည်မှာ လေးနှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရမှာ သူက သူမအတွက် နေ့တိုင်း မနက်စာ ဝယ်ကျွေးလေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမဆီကို ရည်းစားစာတွေလည်း ခဏခဏ ရေးပို့ခဲ့သေးတယ်…နှမြောစရာပါပဲ...

သူမနဲ့ ချန်ဖုန်း က လုံးဝကို မတူညီတဲ့ လူတွေလေ သူမတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ရှိနိုင်မှာလဲ...

ပြီးတော့...သူမ၏ အမြင်အရ သူမ၏ အနာဂတ် ချစ်သူသည် သူမနှင့် ထိုက်တန်စေရန် အနည်းဆုံးတော့ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပေ၏။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ လေယာဉ်ပေါ်မှာ နင်နဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ချင်ယောင်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမသည် ပေ့ဟူသို့ မပြန်ရသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်းနှင့် ဤကဲ့သို့ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

အဲဒါက နည်းနည်းတော့... ကံဆိုးတာ မဟုတ်ဘူးလား…

"တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ..."

ချန်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

တစ်ဖက်လူ၏ အေးစက်စိမ်းကားမှုကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး သူမကို ထပ်မံရယူရန် ကြိုးစားမည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိရှိထားပေသည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တချို့ မလုပ်ဖူးတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ…

ဤသည်မှာ အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က သူ အကြိုက်ဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်သော်လည်း နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် သူမအပေါ် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ချေ။

ရုပ်ရည်ပိုင်းမှာတော့...ချင်ယောင်က ရှန်ယန်းယန်း ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ နေရာမှာ လိုက်မမီဘူး...

သူမဆီမှာ ယွင်ထင် လိုမျိုး ညို့အားတွေလည်း မရှိဘူး...

သူမမှာ ရှောင်မန်ချီ လို ခြေတံရှည်တွေလည်း မရှိဘူးလေ…

ချန်ဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ယောင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏ အဓိကအားဖြင့် သူက သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့နောက်

သူမ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းထံ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လိုက်၏။

အချိန်စောသေးပြီး လေယာဉ်ထွက်ရန် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်ရာ ဖုန်းပိတ်ထားရန် မလိုအပ်သေးချေ။

"ဘုရားရေ... ငါ ဘယ်သူနဲ့ ဆုံခဲ့လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါ့ကို လိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးလေ..."

"မဖြစ်နိုင်တာ နင် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဘယ်လိုလုပ် သူနဲ့ ဆုံရတာလဲ သူက လေယာဉ်ပေါ်မှာ နင့်ကို တမင် လာတိုက်တာများလား ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အချိန်ဇယားကို စစ်ဆေးပြီး လိုက်ဖို့ကြိုးစားတတ်တဲ့ ကောင်လေးတွေကို ငါ တွေ့ဖူးတယ် ပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေးတွေက တမင်တကာ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ဖန်တီးတတ်ကြတယ်..."

သူမရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်ပြီးနောက်...

ချင်ယောင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။

တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်တာလား…

သူမက ဘေးရှိ ချန်ဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စာပြန်လိုက်သည်။

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ သူ အရမ်း နှောင့်ယှက်နေတာက ငါ့ကို ဒေါသထွက်စေရုံပဲ ရှိမှာပါ အရင်ကလည်း ငါ သူ့ကို သဘောမကျခဲ့သလို အခုလည်း သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး...ချန်ဖုန်း နဲ့ ငါက နောက်ဆုံးတော့ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာက လူတွေလေ..."

"ကောင်းပါပြီ နင့်မှာ စံနှုန်းမြင့်တယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ် ယောင်အာ တစ်ပြည်နယ်လုံးမှာတောင် နင်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ သူဌေးသားတွေ သိပ်မရှိလောက်ပါဘူး တကယ်လို့ ချန်ဖုန်း က နင့်ကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေမယ်ဆိုရင်...

သူ ယွမ်သန်းတစ်ထောင် ရှာနိုင်ရင် နင်က သူ့ရည်းစားလုပ်ဖို့ သဘောတူမယ်လို့ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေ…”

"နင်... နင်က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဟုတ်သေးရဲ့လား သူ့ကို သဘောတူဖို့ နင်က ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်နေနိုင်ရတာလဲ..."

ချင်ယောင်လည်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။

သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ချန်ဖုန်းကို လုံးဝ မမြင်ချင်တော့ချေ။

"ယောင်အာ နင် ရူးနေလား အရင်တုန်းက ချန်ဖုန်း ရဲ့ မိသားစုက နယ်ကလို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား သူ့လိုလူမျိုးက ယွမ်သန်းတစ်ထောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာနိုင်မှာလဲ..."

“ငါတို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး သူ တကယ် ကံကောင်းလို့ ယွမ်သန်းတစ်ထောင် ရှာနိုင်ခဲ့ရင်တောင် နင်က သူ့ရည်းစားလုပ်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ…”

"သန်းတစ်ထောင်လေ... သူက နင့်ကို သန်းနှစ်ရာ သန်းသုံးရာလောက် ပေးရင်တောင် နင့်တစ်သက်လုံး ဘာမှ ပူပန်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

ချင်ယောင် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

သူမတို့နှစ်ဦး ဖုန်းမပိတ်မီ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် ထပ်မံ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

[ နောက်ဆုံးရသတင်း... လေယာဉ်အမှတ် MN3511 ဟာ မနက် ၁၁:၅၀ နာရီမှာ အမြင့်ပျံသန်းနေစဉ် အင်ဂျင်ချို့ယွင်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လူလေးဆယ် သေဆုံးခဲ့ပါတယ်…]

ချန်ဖုန်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခဏတာ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် စနစ်တွင် ဗီဒီယိုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

"MN3511 လေယာဉ်... သောက်ကျိုးနည်း..."

ချန်ဖုန်းမှာ ဝိညာဥ် လွင့်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

ဗီဒီယိုထဲရှိ လေယာဉ်မှာ ပျံသန်းနေစဉ် အင်ဂျင်ချို့ယွင်းမှုကြောင့် ပျက်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ဆန်ပြီး ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးက...

လေယာဉ်အချက်အလက်က သူ စီးနေတဲ့ လေယာဉ်လေ...အခု ၁၁:၁၀ ရှိပြီ လေယာဉ်က မိနစ် ၂၀ နေရင် ထွက်တော့မယ်။

ဆိုလိုတာက...မိနစ် ၂၀ လောက် ပျံသန်းပြီးတော့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ပျက်ကျသွားတာပဲ။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အချည်းနှီး အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေရသည့် အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

သူက လေယာဉ်မယ်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်မ... ခင်ဗျားတို့ လေယာဉ်ရဲ့ အင်ဂျင်က ချို့ယွင်းနေပြီ အခုချက်ချင်း စစ်ဆေးပေးပါ အခု ပျံတက်လို့ မရဘူး..."

"လူကြီးမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး မိမိနေရာမှာ ပြန်ထိုင်ပေးပါ ကျွန်မတို့ လေယာဉ်က အချိန်မှန် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုတွေ လုပ်ထားတဲ့အတွက် လုံခြုံစိတ်ချစွာ စီးနင်းနိုင်ပါတယ်..."

လေယာဉ်မယ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်းမှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရ၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ပြဿနာရှိနေပြီ ခင်ဗျားတို့ စစ်ဆေးမှာလား မစစ်ဆေးဘူးလား တကယ်လို့ မစစ်ဆေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းမယ် ဒီလေယာဉ်ကို ထပ်မစီးတော့ဘူး...နောက်ကျရင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်…”ပြောရင်း

သူ ထွက်သွားတော့သည်။

လေယာဉ်မယ်မှာလည်း အနည်းငယ် အနေရခက်သွား၏။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်မတို့ရဲ့ လျှောက်လမ်းကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ..."

"ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်လေ..."

ချန်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ့အသက်က တန်ဖိုးရှိတယ် ဒီတိုင်းဆက်သွားနေရင် လေယာဉ်ပျံတက်သွားတာနဲ့ သူ ထွက်ပြေးလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။

လူအများက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။

"ဒီတောသားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ လေယာဉ်တွေက ပျံမတက်ခင် လုံခြုံရေး စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ရတာပဲ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဟုတ်တယ် အဲဒီ လူငယ်လေး ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေလဲ ကြည့်ပါဦး..."

"သူက လေယာဉ် တစ်ခါမှ မစီးဖူးတဲ့သူဆိုတာ သိသာတယ်... သူ့ဘေးက မိန်းမချောလေးအတွက်တော့ နှမြောစရာပဲ ဒီလို ရည်းစားမျိုး ရှိတာ သူမအတွက်တော့ အရှက်ရစရာ ဖြစ်မှာပဲ..."

"ဟူး... အဲဒီအလှလေးရဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ ဘယ်လို ရည်းစားမျိုးကို ရှာမတွေ့နိုင်လို့လဲ သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ တွဲဖြစ်သွားတာလဲ..."

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ် အဲဒီ လူငယ်လေးက တော်တော်လေး ရုပ်ဖြောင့်ပေမဲ့ သူတို့က မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ..."

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားရချိန်တွင်...

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်ယောင်က သူမ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်၏။

သူမ အရှက်ရသလို နည်းနည်း ခံစားလိုက်ရတယ်…

နားလည်မှုလွဲခံရတာပဲ...သူမသည် ချန်ဖုန်း၏ ရည်းစားမဟုတ်ကြောင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပင် ငြင်းဆိုချင်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ချင်ယောင် သိပေသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူမ ပိုပြီး ရှင်းပြလေလေ လူတွေက သူမကို ပိုမယုံလေလေပဲ...

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချန်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း တော်လောက်ပြီ ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့ နင်က ငါ့အာရုံစိုက်မှုကို ရချင်လို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အခု နင် အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ဘာလို့ မထိုင်ရတာလဲ နင် အရှက်မရှိဘူးလို့ မထင်ဘူးလား…

"ဘာ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

‘ငါက ဘယ်တုန်းက မင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရချင်လို့လဲ...

မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အထင်ကြီးလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…’

ချင်ယောင်က ဆက်ပြောသည်။

"နင်က ငါနဲ့ ဆုံချင်လို့ ဒီလေယာဉ်ပေါ် တက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား... အချိန်တွေ ဖြုန်းမနေနဲ့တော့... ငါ အခုပဲ နင့်ကို ပြောလိုက်မယ်...ဒီတစ်သက် နင် နဲ့ ငါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

“ထိုင်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်တာကို ရပ်လိုက်တော့ ဒါက ငါတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံတာ ဖြစ်သင့်တယ်...

အဲဒါကို တန်ဖိုးထားလိုက်…”

“နင်ရူးနေတာလား…ဒါမှမဟုတ် ဦးနှောက်မကောင်းတော့တာလား…”

ချန်ဖုန်းသည် သူမကို ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားတော့၏။