အခန်း ၉၄၁

အခန်း(၉၄၁) စစ်ပွဲ

လူသားများနှင့် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများအကြား ဖြစ်ပွားသော မဟာစစ်ပွဲကြီးသည်ကား စတင်ခဲ့ချေပြီ ဖြစ်ရာ၊ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ယင်းဘေးမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိတန်ရာပေ။

ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်ရှိ မိစ္ဆာများနှင့် လူသားသိုင်းပညာရှင်တို့သည် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲအတွင်း ပိတ်မိနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ သွေးများသည် မြေပြင်ကို နီရဲစေလျက် အလောင်းကောင်များသည်လည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့ကြဲနေချေသည်။

စစ်ပွဲဟူသည် အရာခပ်သိမ်းကို ကြိတ်ခြေကာ ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ လှိမ့်ဝင်လာသည့် အသားကြိတ်စက်ကြီးနှင့် တူလှပေသည်။

ဤသို့သော စစ်ပွဲကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူသားတစ်ဦးချင်းစီသည်ကား အလွန်တရာ သေးငယ်လှပေရာ၊ မည်သူမျှ စစ်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်တော်များ ပါဝင်သည့် စစ်ပွဲကြီးဖြစ်ပေရာ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အစွမ်းထက်ပညာရှင်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဝိုင်းရံခြင်း ခံရပါက ပျက်သုဉ်းနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိချေသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသော ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသော ဘုရင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ စစ်မျက်နှာပြင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြချေပြီ။ မိမိတို့၏ နောက်ကွယ်မှ လူသားများနှင့် မိမိတို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လိုသော သူများကို အကာအကွယ်ပေးရန်အလို့ငှာ ၎င်းတို့သည် ဤစစ်ပွဲတွင် မလွဲမသွေ ပါဝင်ကြရပေမည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ လည်ပင်းထံမှ နွေးထွေးမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရချေသည်။ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကမ္ဘာဦးအစ စကြဝဠာ အပိုင်းအစသည် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အတွင်း၌ ရှိနေသော သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မိမိ၏ စိတ်အာရုံတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထုတ်ကာ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ချေသည်။ ခဏအကြာတွင် ယင်းက အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းရှိ မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများအားလုံးသည် အပြင်သို့ထွက်၍ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုကြပေရာ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ပျင်းရိတတ်သော ဝမ်ချိုင်နှင့် ရှောင်ဟေးတို့ပင်လျှင် အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ပေးရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းဆိုနေကြသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ကုန်ခမ်းခြင်းမရှိသော သန့်စင်သော နတ်ရေစင်နှင့် ပေါကြွယ်ဝလှသော မှော်ဆေးပင်များကြောင့် ရှောင်ဟေးနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။ ရှောင်ဟေးသည် သန့်ရှင်းသော သားရဲအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချိုင်သည်လည်း နဝမအဆင့် သန့်ရှင်းသော သားရဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ၎င်းတို့ကို အပြင်သို့ လွှတ်ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် မုန့်ချီလော့အပါအဝင် လူတစ်ဆယ်ကျော်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာချေသည်။

သို့ရာတွင် အချို့သော လူနည်းစုသည်ကား ထောက်ပံ့ရေးသမားများအဖြစ် နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသဖြင့် လာနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် လင်ဇီအာတို့သည် ကျင့်စဉ်အဆင့် သိပ်မမြင့်မားကြသော ချင်မိသားစု၏ မျိုးဆက်အချို့နှင့်အတူ နောက်ကွယ်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြချေသည်။

ကျန်ရှိသောသူများကမူ ယခုအခါ စစ်မျက်နှာပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြချေပြီ။

---

"အားလုံး စုစုစည်းစည်း နေကြပါ၊ သတိထားကြဦး၊ ဤစစ်ပွဲက ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

အားလုံးက ခေါင်းငြိတ်ကြချေသည်၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အပြင်သို့ ထွက်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ ရှိပြီးသား ဖြစ်ချေသည်။

ရှောင်ဟေးသည် နုနယ်သော မျက်နှာပေါက်ရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲထားပြီး ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အူကြောင်ကြောင်နှင့် ပြုံးပြနေချေသည်။

"ကဲ... ဂရုစိုက်ကြပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သတိပေး စကားတစ်ခွန်း ပြောကြားပြီးနောက် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးနှင့် လူသားများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ကောင်းကင်ယံထံသို့ ပျံတက်သွားချေတော့သည်။

တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော လူသားသိုင်းပညာရှင်များသည် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ခံစားနေကြရချေသည်။ မိစ္ဆာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရရာတွင် အဆင့်တူချင်း ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်းတို့သည် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရပြီး မနည်းတောင့်ခံထားရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစဉ် အခြားလူသားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ပျံသန်းလာပြီး ၎င်း၏ ဓားရှည်ဖြင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်လိုက်ချေသည်။ သို့သော် ယင်းက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ ထက်မြက်သော လက်သည်းကြီးတစ်ခုက ၎င်း၏ ရင်ညွန့်ကို နောက်မှ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဖောက်သွားချေတော့သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသည် စစ်မျက်နှာပြင်တွင် အလွန်ပင် ရိုးအီနေပြီဖြစ်ရာ၊ နှစ်ဖက်စလုံးသည် သွေးဆာနေကြချေပြီ။

"ဟုန်း... လူသားတွေက ငါတို့ကို တော်လှန်ဖို့ အာခံရဲကြတယ်ပေါ့၊ တကယ်ကို ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ"

ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများထဲမှ ဆူးချွန်ပါသော သတ္တဝါဆန်း အများအပြား ပြေးထွက်လာကြချေရာ၊ နေရာအနှံ့တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားချေတော့သည်။

ထိုခဏ၌ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ၎င်း၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားချေသည်။ ထိုမိစ္ဆာ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဦးခေါင်းသည်ကား ဖြည်းညှင်းစွာ ပြတ်တောက်၍ လျှောကျသွားချေပြီ။

ယခုတင် ပျံသန်းသွားခဲ့သူသည်ကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ ၎င်း၏ ပစ်မှတ်သည် ဤအဆင့်နိမ့် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ မဟုတ်ဘဲ လူသားစစ်တပ်အတွင်း၌ လူသားများကို အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်နေကြသည့် မိစ္ဆာများသာ ဖြစ်ချေသည်။

နဝမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ချေသည်။ ယခုလေးတင် ၎င်း၏ ကျောပြင်ထံ၌ အေးစက်စက် အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ချဉ်းကပ်လာခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရချေသည်။

ယင်းက ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်တစ်ခုထဲမှ စူးရှ၍ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာချေတော့သည်။

ထိုမိစ္ဆာသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကာကွယ်ရန်အလို့ငှာ ၎င်း၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်ချေသည်။ ၎င်း၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် သာမန်မှော်လက်နက်များကိုပင် တားဆီးနိုင်သည့် ထူထဲလှသော အကြေးခွံအလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီးသား ဖြစ်ချေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအလင်းတန်းသည် ၎င်း၏ လက်မောင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သန်းသွားချေတော့သည်။

မိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းနှင့် လက်မောင်းများသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်ကာ မြေသို့ ကျဆင်းသွားချေရာ၊ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည် ဤနေရာ၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ အနန္တပုံရိပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ငွေရောင်အလင်းဓားသွားပေါ်မှ သွေးစက်တစ်စက်သည် အောက်သို့ စီးကျသွားချေသည်။

ရှုပ်ထွေးလှသော စစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချမိချေသည်။ မိမိ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သည်ဖြစ်စေ ဤစစ်ပွဲ၏ ဦးတည်ချက်ကိုမူ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ယခုအခါ လူသားများသည် တရွေ့ရွေ့နှင့် နောက်ဆုတ်နေကြရချေပြီ။

သို့သော်လည်း အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်သည် ဤသို့သော ရှုပ်ထွေးသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ထူးခြားစွာ ထိရောက်မှု ရှိလှပေသည်၊ အကြောင်းမူကား မိမိတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အရိပ်ကို မည်သူမျှ သတိထားမိကြမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရည်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလျက် အရိပ်များအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားစေပြီး နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်အတွက် စတင်လိုက်ချေတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ဝမ်တောင်တန်းဘက်မှ လာကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် ၎င်း၏ စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်နေကြရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ အခြားသော ခံစစ်ကြောင်းများသည်လည်း စစ်မီးတောက်လောင်နေကြပြီး မည်သည့်နေရာမျှ လွတ်ငြိမ်းခွင့် မရကြချေ။

---

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ကာ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် သမ်းဝေလိုက်ချေသည်။

"လူသားတွေဘက်က နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်တွေ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးဘူးလား"

နတ်ဆိုးဘုရင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်ချေသည်။

မသေမျိုးဘုရင်က လျှောက်လှမ်းလာပြီး ခေါင်းငြိတ်ပြကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ သူတို့ဘက်က လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မဟာစစ်ပွဲကြီး စတင်နေပြီဖြစ်လို့ ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာတော့ မသိရသေးပါဘူး"

"ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါတို့ဘက်က နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အစွမ်းထက်ပညာရှင်တွေ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးလို့နေမှာပေါ့"

နတ်ဆိုးဘုရင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်ချေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ လက်ရွေးစင် စစ်သည်တော်တွေကို စစ်ပွဲထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်တော့"

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကြီး"

မသေမျိုးဘုရင်က ခေါင်းငြိတ်လိုက်သော်လည်း သံသယအချို့ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သေးချေသည်။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ကကော ဘယ်အချိန်ကျမှ လှုပ်ရှားမှာလဲ"

"မလောပါနဲ့၊ ဒီလူသားတွေရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ချိုးနှိမ်ပစ်ရမယ်၊ ဒါမှ ငါတို့ကို တော်လှန်ဖို့ မဝံ့ရဲကြတော့မှာ၊ အဲ့တာက နောက်ပိုင်း ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို သိမ်းပိုက်တဲ့နေရာမှာ ငါတို့အတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်"

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် အလွန်ပင် ယုံကြည်ချက် ရှိနေပုံရချေသည်။

၎င်းသည် လူသားတို့၏ ခံစစ်ကို အပြတ်အသတ် အင်အားဖြင့် ရိုက်ချိုးရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စေကာ နောက်ဆုံးတွင် တော်လှန်လိုစိတ်များ ကုန်ခမ်းသွားစေရန် လုပ်ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

မသေမျိုးဘုရင်သည် အလျင်အမြန် ဆင်းသက်သွားပြီးနောက် မကြာမီအချိန်တွင်း ကောင်းကင်ယံသို့ မိစ္ဆာအုပ်စုကြီး ပျံတက်သွားကြချေရာ၊ အရေအတွက်အားဖြင့် သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိပြီး စစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြချေသည်။ ဤမိစ္ဆာအုပ်စုသည်ကား အားလုံး ဘုရင်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ချေသည်။

မသေမျိုးဘုရင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချေသည်။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ပြီးရင် လူသားတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ"

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ပြီး အနည်းအကျဉ်းကိုပဲ ကျွန်အဖြစ် ထားရမှာပေါ့"

နတ်ဆိုးဘုရင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

မသေမျိုးဘုရင်က ခေါင်းငြိတ်လိုက်ချေသည်။

"ဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့၊ ဒီလူသားတွေ အကြောင်းမဲ့ သေကြောင်းကြံနေတာမျိုး မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

နတ်ဆိုးဘုရင်က မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေချေရာ၊ မသေမျိုးဘုရင်နှင့် အခြားသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် မိစ္ဆာများကို စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရစေချေသည်။

၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အပြုံးအတွင်း၌ မိမိတို့မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေသည့်အလား ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

သောင်းနှင့်ချီသော ဘုရင်နယ်ပယ် မိစ္ဆာများ စစ်မျက်နှာပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် စစ်ပွဲ၏ အင်အားမျှခြေကို ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြားသွားစေချေတော့သည်။

လူသားများဘက်တွင် ဤမျှလောက်များပြားသော ဘုရင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ မရှိကြပေရာ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း အလျှင်းမရှိကြတော့ချေ။