အခန်း ၉၄၇

အခန်း(၉၄၇)

နဂိုထက် ပိုမိုစည်ကား ကျပ်ညပ်နေသော နန်ဝူးမြို့၏ အခြေအနေကို အာရုံခံမိရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိချေသည်။ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ကြိုတင်တွေးထင်ထားနိုင်ပါအံ့နည်း။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဘေး၌ မြောင်ယွီလန်နှင့် မုန့်ချီလော့တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သင့်မြတ်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အစပိုင်းတွင် တွေးထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လွန်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

မြောင်ယွီလန်နှင့် မုန့်ချီလော့တို့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်ပင် ရင်းနှီးချစ်ခင်စွာ ရှိကြသည့်အပြင် မုန့်ချီလော့သည် နန်ယွင်ကိုပင် သူမ၏ သမီးအရင်းကဲ့သို့ ပြုစုယုယသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်အေးသွားရချေသည်။

"ဖေဖေ... သမီးတို့ကို ဘယ်သူ့ဆီ ခေါ်သွားမလို့လဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ရှိနေသော ချင်နန်ယွင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

နန်ယွင်သည် ယခုအခါ အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ကြံ့ခိုင်စေရန် အထူးအလေးပေး လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သောကြောင့် နန်ယွင်၏ ပါရမီသည် အခြားသူများထက် များစွာ သာလွန်နေချေသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဖေဖေ့ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သမီးရဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်ဆီကို သွားမလို့လေ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောကြားလိုက်သည်။

၎င်းတို့ ရှာဖွေနေသော လူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အိုင်ဖေးပင် ဖြစ်ချေသည်။ အိုင်ဖေးသည် ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ သတင်းကောင်းအချို့ကို ပေးပို့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အချိန်မအားလပ်သဖြင့် ဘေးဖယ်ထားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ ရုတ်တရက် အချိန်အားလပ်သွားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သဘာဝကျကျပင် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီပင် ၎င်းတို့သည် နန်ဝူးမြို့ရှိ ကြီးမားသော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခု၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ တံခါးအထက်တွင် မည်သည့် ဆိုင်းဘုတ်မျှ ချိတ်ဆွဲထားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ များမကြာမီ လူတစ်ယောက် လာရောက်တံခါးဖွင့်ပေးရာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရတပည့် ဖြစ်သော ချောင်ချန်းဟု ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း မှတ်မိသွားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာစက ချောင်ချန်းဟု၏ ညီဖြစ်သူ ချောင်ချန်းအန်းနှင့် အနည်းငယ် အဆင်မပြေမှုများ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချောင်ချန်းအန်းကိုပင် ပညာပေးခဲ့ဖူးသေးသည်။

ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ခံစားချက်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာရချေသည်။

ချောင်ချန်းဟုသည် ပါရမီ အကန့်အသတ်ကြောင့် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်တွင် ဆယ်နှစ်ခန့် ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်ချန်းဟုလည်း မှင်တက်သွားပြီးမှ စကားဆိုလာသည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း ရောက်လာတာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ တကယ် ဝမ်းသာစရာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ချောင်ချန်းဟုသည် ဆွံ့အသွားပြီး စိတ်ထဲရှိ အာဃာတဟောင်းများကို အလုံးစုံ လွှတ်ချလိုက်လေသည်။

သူသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားချိန်တွင် ကံကောင်းထောက်မစွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လုယွဲ့အင်ပါယာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်၌ အိုင်ဖေးက ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လူများကို ပြန်လည်စုစည်းနေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ချန်းဟုသည် ဘေးသို့ဖယ်ပေးကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အိမ်တော်ဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ချေသည်။

အိမ်တော်ကြီးသည် တော်တော်ပင် ကျယ်ဝန်းလှရာ လူတစ်ရာကျော်ခန့် နေထိုင်နိုင်လောက်ပေသည်။ ဝင်း ထဲမှ လူအချို့ ထွက်လာကြရာ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်မိသည်။

ထိုအထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား များစွာ အံ့ဩသွားစေသည့် လူတစ်ယောက်ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသေးသည်။

ထိုလူမှာ ချောင်ချန်းဟုနှင့် ချောင်ချန်းအန်းတို့၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ ချောင်ယွမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယခင်က ချောင်ချန်းအန်းဘက်မှ ဘက်လိုက်ခဲ့သဖြင့် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရကာ နောင်တရတောင်ကမ်းပါးတွင် အမှားများကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်နေခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"အကြီးအကဲချောင်... နေကောင်းရဲ့လား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချောင်ယွမ်သည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်မိချေသည်။ ယခင်က သူ စိတ်တိုင်းကျ ကြိမ်းမောင်းနိုင်ခဲ့သော တပည့်ငယ်သည် ယခုအခါ သူ မော့ကြည့်ရမည့် အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်လော။

အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံး၍သာ လွှတ်ချလိုက်ပြီး လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု အချို့ကိုသာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ထိုစဉ် အဓိကခန်းမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် တံခါးမကြီးမှ လူနှစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းထွက်ပေါ်လာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားရချေသည်။

"စီနီယာအကို... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"

အိုင်ဖေးသည် အပြေးအလွှား ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဖက်လဲတကင်း ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် အိုင်ဖေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက အခု ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပြီပဲ... နည်းနည်းတော့ တည်ငြိမ်ဖို့ လိုတာပေါ့"

အိုင်ဖေးက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရာ ယခင်အတိုင်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးအသွင် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ် အိုင်ဖေး၏ နောက်ကွယ်မှ လူသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ အနည်းငယ် ဦညွတ်လျက် ပြုံး၍ ဆိုလာသည်။

"စီနီယာအကို... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ဤလူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အိုင်ဖေး၏ ချစ်သူ ယွင်ယဲ့ယဲ့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယွင်ယဲ့ယဲ့သည် ချင်ဝူယန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အိုင်ဖေးတစ်ယောက် အကြီးအကျယ် စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ချိန်တွင် လုယွဲ့အင်ပါယာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ အိုင်ဖေးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော ဘေးဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်သည် ပိုမိုခိုင်မြဲသွားခဲ့ရာ အိုင်ဖေးသည် ဤဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ သတင်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ ချက်ချင်း ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် အလွန်ဝမ်းမြောက်မိသော်လည်း ယခုအချိန်ကျမှသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"စီနီယာအကို... အခု အကို ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ တို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူတွေ အားလုံး စုံသွားပြီပေါ့... ဒီည ဒီမှာပဲ တည်းခိုပြီး အားရပါးရ ဆုံဆည်းကြတာပေါ့"

အိုင်ဖေးက အကြံပြုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းသားပဲ"

"အော်... ဟုတ်သားပဲ... ငါ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်... ဒါက မြောင်ယွီလန်၊ ဒါကတော့ မုန့်ချီလော့... မင်းတို့ကို ငါ အရင်က ပြောပြဖူးပါတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

အိုင်ဖေးသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွတ်ဂါရဝပြုလိုက်ချေသည်။

"ညီလေး အိုင်ဖေးက မရီးနှစ်ယောက်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

မုန့်ချီလော့နှင့် မြောင်ယွီလန်တို့သည် အိုင်ဖေးနှင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့တို့ကို အမြန်ပင် ပြန်လည်ထူမပေးလိုက်ကြသည်။

ချင်နန်ယွင်ကလည်း "ဦးလေး" ဟု သာယာသော အသံလေးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ အိုင်ဖေး၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရချေသည်။

အိုင်ဖေးသည် ချက်ချင်းပင် အိမ်တော်အတွင်း အစီအစဉ်များကို ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူသည် နန်ဝူးမြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အရပ်ရပ်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်လှရာ မြို့တွင်းရှိ ထိပ်သီး စားဖိုမှူးအချို့ကို အိမ်တော်သို့ ပင့်ဖိတ်ခဲ့လေသည်။

မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အိမ်တော်အတွင်းသို့ လူရိပ်နှစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာကြချေသည်။ ထိုသူတို့မှာ အပြေးအလွှား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသော ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်နှင့် ချိုးချန်ချီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ချင်ဝူယန်းကို တားဆီးရန် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးကြောင်းကို မကြာသေးမီကမှ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြတာပဲ... ငါတို့ အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်လည်း မင်းတို့ ဆုံကြမယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ရတာ"

ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူကြီးနှစ်ဦး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသောသူများ အားလုံး ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်ကြချေသည်။ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဆိုက်ရောက်နေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းသည် အထူးပင် စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေပေသည်။

ညအချိန်တွင် အိမ်တော်ကြီးအတွင်း မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး ရယ်မောသံများလည်း အချိန်မရွေး ကြားနေရရာ အားလုံးပင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြချေသည်။

---

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ နန်ဝူးမြို့မှ ထွက်ခွာကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အပျက်အစီးများ ရှိရာသို့ ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။

ကျိုတိုသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ပြုလုပ်ရန် ကမ်းလှမ်းလိုကြောင်း ကြားသိထားရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဂျိုတို မည်သို့ ကြံစည်နေသည်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့အပြင် အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း နန်ဝူးမြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သိုင်းပညာရှင်များကို နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့က တာဝန်ခွဲဝေ ချထားပေးနေပြီ ဖြစ်ရာ ရက်အနည်းငယ်မျှ အနားယူခွင့်ရခြင်းသည်ပင် အလွန်ကြီးမားသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမသည် ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လျက် ရှိနေချေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများစုသည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအထဲတွင် ရှုဝမ်ချန်းလည်း ပါဝင်ပေသည်။

အိမ်တော်မှ လူတစ်ယောက်သာ အပြင်၌ ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကိုမူ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေအချို့မှ ခေါင်းဆောင်များဖြင့် အစားထိုးထားချေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဓိကခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရင်း ရိုသေစွာ ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ပြန်လာပြီပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။ "ကမ္ဘာသစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါတို့ရဲ့ နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်နေတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို သဘောတူညီသည့်သဘောဖြင့် ပြသလိုက်ချေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမအတွင်းရှိ အခြားသူများအားလုံး နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကြသည်။

"သူတို့က ဘာမို့လို့လဲ... အရင်က တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါတို့ လူသားတွေရဲ့ အင်အားကို ဖြုန်းတီးခဲ့ကြတာ... အခုမှ ပြန်လာချင်နေကြတယ်... သူတို့မရှိရင် ငါတို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေကြတာလား"

"မှန်တယ်... အခုကျမှ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေကို အားကိုးလို့မရဘူး ထင်လို့လား... ဘာလို့ စောစောစီးစီး အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ကြတာလဲ"