အခန်း ၉၅၂

အခန်း(၉၅၂)

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းကမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ နတ်ဆိုးဘုရင်အား ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့ချေသည်။

"တောက်"

နတ်ဆိုးဘုရင်က လက်ညှိုးကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးလျှံငယ်တစ်ခုသည် ထိုလူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားပြီး ခဏချင်းအတွင်း ပြာအတိဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုစိုးရိမ်ရပြီး သေဆုံးရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။

ဝေးလံသောနေရာမှ လူသားအများအပြား ထပ်မံပြေးဝင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို မြင်တွေ့သွားကြသဖြင့် မိစ္ဆာတပ်မတော်၏ ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အလိုရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာများထဲမှ အသေးစားခေါင်းဆောင်များနှင့် တပ်မှူးများသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး လူသားများကို ဟန့်တားရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော လူသားအရေအတွက်မှာ သိပ်မများလှဘဲ သုံးဆယ်ကျော်မျှသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်နှင့် ထိုအထက်တွင် ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို နာကျည်းမုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာတွေ... သေစမ်း"

"ငါ့မိသားစုအတွက် မင်းတို့အသက်တွေနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဤလူသားများသည် မြို့တော်အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရမှုမှ လွတ်မြောက်လာသူများ ဖြစ်ပုံရချေသည်။ ၎င်းတို့၏ မိသားစုများနှင့် မိတ်ဆွေများသည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများအပေါ် အာဃာတတရား အလွန်ကြီးမားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်ဆိုးဘုရင်ထံသို့ ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သင့် မသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာသည် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ယခုအခါ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်မလာခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ မရေမရာ ဖြစ်နေသော မတင်မကျစိတ် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

မကြာမီ ထိုလူသားများသည် မိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အသက်နှင့်လဲ၍ ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင်ကို မိမိတို့လက်ဖြင့် မသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် နတ်ဆိုးဘုရင်မှာလည်း ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့သည်မှာ သိသာလှပေသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အများစုကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မသေမျိုးဘုရင်နှင့် အခြားသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် တစ်ဦးတို့သည် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ခံစားချက်မရှိဘဲ ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရချေသည်။

"ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပါပြီ။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကျန်သေးတဲ့ လူသားတွေအားလုံး ဒီမှာ ရှိနေသင့်တာ" အသံတစ်သံက ၎င်းတို့၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မသေမျိုးဘုရင်သည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး" ဟု ခေါ်လိုက်ချေသည်။

လူရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်လုံးဝ လေးလံသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသူမှာ အမှန်စင်စစ် အခြားသော နတ်ဆိုးဘုရင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အရာအားလုံးကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးဘုရင်မှာမူ အဆုံးသတ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အသက်ပျောက်သွားခဲ့ချေသည်။ သို့သော်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ပုံတူပွား နှစ်ခုတောင် အဆုံးရှုံးခံလိုက်ရတယ်။ ဒီမျိုးစေ့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေတာပဲ" ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မသေမျိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး။ အပြင်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ လူသားတွေ ကျန်မနေတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ စိတ်အေးလက်အေး နေလို့ရပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"အင်း... ငါ့ရဲ့ ပုံတူပွားကို သုံးပြီး ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူသားတွေကို မျှားခေါ်နိုင်ခဲ့တာ တန်ပါတယ်" ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း "အခု ငါတို့ တိုက်ခိုက်မှု စတင်လို့ရပြီ။ မိစ္ဆာအားလုံးကို အစီအရင်ကြီးကို စတင်တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး" မသေမျိုးဘုရင်သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ဝေးလံသောနေရာမှ စောင့်ကြည့်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောချမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအရာသည် အမှန်စင်စစ် နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်တွင် အစားထိုးလဲလှယ်ခြင်းပုံစံအသစ် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုမျိုးစေ့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပုံတူပွားနှစ်ခု သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု သူ ပြောခဲ့ရာ အခြားသော ပုံတူပွားများ ကျန်ရှိနေသေးသလားဆိုသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေးတောမရ ဖြစ်နေမိသည်။

ထို့အပြင် နတ်ဆိုးဘုရင်က တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ထိုအစီအရင်ကြီးသည် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်လက်တည်တံ့နိုင်မည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေကို သွားရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင်တံဆိပ်တော်ကို ငါ သွားဖွင့်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

---

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပုန်းအောင်းနေသည့် ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း၌ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် အနည်းငယ်သော လှုပ်ခတ်မှုကို သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား" နတ်ဆိုးဘုရင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူ၏ လက်မောင်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါလုံးတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကွာထွက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ယင်းသည် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် မဟူရာအမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့ရာ ထိုဟင်းလင်းပြင်ကိုယ်တိုင်ပင် မိစ္ဆာသားရဲ၏ ဒဏ်ကို မတောင့်ခံနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပင်လယ်ငါးတစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

မိစ္ဆာသားရဲသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ရပ်နေခဲ့သည့် မြေပြင်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆောင့်မိသွားရာ မြေပြင်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အတွင်းရှိ ပင်လယ်ငါးမှာမူ ခဏချင်းအတွင်း အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး "ဟင်... တကယ်ပဲ ပြေးသွားတာလား" ဟု ဆိုသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ" မသေမျိုးဘုရင်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းခါပြကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပိုးကောင်လေးက နည်းနည်းတော့ ဆန်းတယ်၊ တကယ်ပဲ လွတ်အောင် ပြေးသွားနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် သွားလိုက်ရှာပါ့မယ်" မသေမျိုးဘုရင်က ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "လိုက်ရှာဖို့ မလိုပါဘူး။ သူက လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ။ ငါတို့က ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး အဲဒီလူသားတွေ လူစုကွဲပြီး ငါတို့ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင် တားဆီးထားတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

မသေမျိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြောသည်။

"သွေးပူဇော်ခြင်းတံဆိပ်တော် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

မသေမျိုးဘုရင်က ပြုံးလျက် "စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ အခု ညီလေးနှစ်က အဲဒီမှာ စောင့်ကြပ်နေပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူ ပြောဆိုသော ညီလေးနှစ်မှာ သဘာဝကျစွာပင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ" နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မှော်အစီအရင်တွေ နေရာချတာကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးသည်။

"ကျွန်တော် စစ်သည်တွေကို စေလွှတ်ပြီး နေရာချခိုင်းထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက မှော်အစီအရင်တွေမှာ ပါရမီ သိပ်မရှိတော့ ပြင်ဆင်မှုတွေက အရမ်းနှေးကွေးနေတယ်" ဟု မသေမျိုးဘုရင်က ပြောသည်။

"ရပါတယ်၊ ကမ္ဘာသစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ကျွန်တော်တို့အတွက် အတော်များများ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးသားပဲ" ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောကာ "အခု ကျွန်တော်တို့က အဲဒီမှော်အစီအရင်တွေကို အပြီးသတ်ဖို့ပဲ လိုတာ" ဟု ဆိုသည်။

ကမ္ဘာသစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ မသေမျိုးဘုရင်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများသည် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားကြသည်။

"စိတ်ဆိုးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့က နောက်ဆုံးတော့ လူသားတွေပဲလေ၊ သူတို့ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပဲ" နတ်ဆိုးဘုရင်သည် မသေမျိုးဘုရင်နှင့် အခြားသူများက ကမ္ဘာသစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သစ္စာဖောက်မှုအပေါ် နာကျည်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို ရိပ်မိပုံရချေသည်။

၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ကမ္ဘာသစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ပေးပြီး အခုတ်ခံရုံသာ ရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... အဲဒီမှော်အစီအရင်တွေက အမှန်တကယ် ဘာအတွက်လဲ" ဟု မသေမျိုးဘုရင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မင်းတို့ သိထားရမှာက အဲဒီမှော်အစီအရင်တွေထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွက် အဓိက အင်အားစု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာပဲ" ဟု ပြောသည်။

မသေမျိုးဘုရင်နှင့် အခြားသူများသည် အလွန် သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေကြသော်လည်း ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ကြချေသည်။

ထို့နောက် နတ်ဆိုးဘုရင်သည် မသေမျိုးဘုရင်နှင့် သူ၏ မဟာမိတ်များကို ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် အစကတည်းက မည်သူ့ကိုမျှ ကာကွယ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ထိုလူသားများကို မျှားခေါ်ရန်အတွက်သာ ဟန်ဆောင်ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။