အခန်း ၉၆၈

အခန်း(၉၆၈)

လူတိုင်း နှုတ်ဆိတ်နေကြပြီး အချိန်နိယာမနယ်ပယ်အတွင်း လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရကို အလျင်အမြန် စုပ်ယူကျင့်ကြံရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာနေပြီး အိမ်တော်သခင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြပါ" ဟု မေက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့က သဘောတူညီသည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... အချိန်ဆိုင်းမနေကြနဲ့တော့။ မင်းတို့ အချိန်နိယာမနယ်ပယ်ထဲကို အခုပဲ ဝင်လိုက်ကြတော့။ ငါ နတ်ဆိုးဘုရင်ရှိတဲ့ နေရာမှာ အစီအရင်အချို့ ထပ်ပြီးတော့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။ သူ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း နည်းနည်းလောက်ဖြစ်ဖြစ် အဟန့်အတား ဖြစ်သွားအောင်လို့ပေါ့" ဟု အိမ်တော်သခင်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

လူတိုင်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ အဓိကခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

---

ထိုသန့်ရှင်းသော နယ်မြေများသည် နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့သို့ ပူးပေါင်းပြီးနောက် ယင်းတို့၏ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့ကြရာ အချိန်နိယာမနယ်ပယ်ကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသည်ပင် ရှန်းဝူမျှော်စင်ကို ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ဖခင်၊ ဘိုးဘေးများ၊ ရှောင်ပိုင်နှင့် မေတို့နှင့်အတူ ရှန်းဝူမျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ရှန်းဝူမျှော်စင်အတွင်းရှိ အချိန်နိယာမနယ်ပယ်သည် အဆတစ်ရာအထိ အချိန်ကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်သဖြင့် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း သာမန်သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုသို့သော မြန်ဆန်လှသည့် အချိန်စီးဆင်းမှုကို ခနိုင်ရည်မရှိကြချေ။

အဆုံး၌ ထိုအုပ်စုသည် အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းကို အဆငါးဆယ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် သွေးပူဇော်ခြင်းကို တစ်လအတွင်း အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်မည်ဆိုပါက ယင်းတို့အတွက် လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရကို သန့်စင်ကျင့်ကြံရန် လေးနှစ်အချိန် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေး... ဒါ ကျွန်တော် ပေးမယ်လို့ ကတိပြုထားတဲ့ လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရ အပြည့်အစုံကို ကျိရန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျိရန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဟားဟားဟား... ငါ့မှာလည်း ဒီလိုနေ့ရက်မျိုး ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို မတက်လှမ်းနိုင်ရင် ငါ ဒီအချိန်နိယာမနယ်ပယ်ထဲကနေ ပြန်မထွက်ဘူး" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း ပြုံးလိုက်ကြသော်လည်း ထိုအပြုံးများသည် အတန်ငယ် တင်းမာနေကြသည်။

လူတိုင်း မိမိတို့၏ သီးသန့်အခန်းငယ်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ သူ ယခင်က ရှိနေခဲ့သည့် အချိန်နိယာမနယ်ပယ်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

---

လုရီသည် အခန်းထဲတွင် ပကတိအသွင် တံလျှပ်ထင်ဟပ်ခြင်းပုံရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ လုရီ၏ ကောင်လေးဘဝ ပုံရိပ်ကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အခန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ဂိမ်းဆော့နေပုံရပြီး ဘယ်သောအခါမှ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိချေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ခေါင်းကို အသာအယာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်များ အထင်သား ပေါ်နေသည်။

နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ပါက မည်သည့်အရာမျှ ထာဝရတည်တံ့နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ထိုပုံရိပ်သည်လည်း မကြာမီ ပျောက်ကွယ်တော့မည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိနေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် အဆုံးသတ်မဟုတ်သေးကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားအဆင့်၏ အထက်တွင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော နယ်ပယ်များ ရှိနေသေးရာ နတ်ဘုရားအဆင့်သည် အစပျိုးခြင်းမျှသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ဟူး... .. တစ်ခါတလေတော့လည်း ငါ မင်းကို အားကျမိတယ်။ မင်းရဲ့ခေတ်တုန်းက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရမယ့် တာဝန်ကြီးကို ရင်ဆိုင်စရာ မလိုခဲ့ဘူးမလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လူရီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူရီက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ "ငါ မင်းကို မှတ်မိသလိုလိုတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းနာမည်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ငါ့နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်းလို့ ခေါ်တယ်။ ကမ္ဘာမြေမှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ... ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်မှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ မမေ့နဲ့တော့နော်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လူရီက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ငါ မှတ်မိပြီ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်လိုက်သော်လည်း တရားထိုင်ကျင့်ကြံရုံမျှဖြင့် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

"ငါတို့ အထဲကို ဝင်ကြရင် ကောင်းမလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ပုတီးစေ့ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သည့် တံခါးပေါက် ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့နိုင်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ပုတီးစေ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

အသံကို ကြားရသောအခါ လုရီက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂိမ်းကိုသာ ဆက်လက်ဆော့ကစားနေတော့သည်။

---

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မသေမျိုးနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတန်ငယ် ခြောက်ကပ်နေသော မသေမျိုးနန်းတော်နှင့် မြေနက်မြေကို ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။

အချိန်နိယာမနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့သည် ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ အခု ကိုးဆင့်မြောက် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နေပြီ။ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို အမြဲ ခံစားနေရတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ အဖြေရှာမရသဖြင့် အဆုံး၌ မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားရာ သုံးလကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ငါ ကမ္ဘာမြေကနေ လာခဲ့တာ... အဲဒီမှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပဲ နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို ရောက်လာပြီး ရှင်သန်ခဲ့တာလည်း တိုတောင်းတဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်"

"ငါ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ခြုံကြည့်ရင် လူ့သက်တမ်း တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါ လက်မလွှတ်နိုင်တဲ့အရာတွေ၊ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝအစစ်အမှန်ကိုလည်း အပြည့်အဝ မခံစားရသေးဘူး"

"နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် ငါ့ဘဝကို အစကနေ ပြန်ပြီး ဖြတ်သန်းရလိမ့်မယ် ထင်တယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် လေထုထဲတွင် လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကာ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရေးဆွဲလိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ လွင့်ပျံလာသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူရေးဆွဲလိုက်သော ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်သည် သာမန်ထက် ထူးကဲလှပေသည်။

"ရှောင်လင်... ဆယ်နှစ်လို့ အချိန်သတ်မှတ်ထားလိုက်ရအောင်။ အဲဒီအချိန်အထိ ငါ နိုးမလာသေးရင် မင်း ငါ့ကို နှိုးဖို့ တာဝန်ယူရမယ်နော်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

“ဒါပေမဲ့ သခင်... နတ်ဆိုးဘုရင်က သခင့်အတွက် အဲဒီလောက် အချိန်အများကြီး ပေးချင်မှ ပေးမှာပါ” ဟု ရှောင်လင်က ပြောသည်။

အချိန်နိယာမနယ်ပယ်အတွင်းရှိ ဆယ်နှစ်သည် ပြင်ပလောကတွင် သုံးလ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ နတ်ဆိုးဘုရင်အနေဖြင့် ထိုမျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင် နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ သွေးပူဇော်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့အချိန်ကျရင် ငါ့ကို နှိုးလိုက်ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ကောင်းပါပြီ သခင်။ သခင် နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင် နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်မှသာ ကျွန်မလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရနိုင်မယ်လို့ ခံစားနေရလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ ဆုတောင်းစကားအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ"

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယင်းက ဤကမ္ဘာငယ်လေး၏ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိမိလက်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ကို နဖူးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ချက်ချင်း သက်ဆင်းလာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတိလစ်သွားစေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

"ဟူး..."

ရှောင်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံလောကသည် မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ငါ ဘယ်မှာလဲ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အစအနမျှပင် မရှိချေ။

သူသည် လှည့်၍ မိမိနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ကွယ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနေရာ၏ အထက်တွင် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးမြူငွေ့များ အများအပြား လွင့်မျောနေသဖြင့် အတွင်းပိုင်းကို မြင်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူသည် ရှေ့သို့ ထပ်မံကြည့်ရှုပြီးနောက် တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီး တည်ရှိနေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားကြီးထွားလာမှုနှင့်အတူ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အပိုင်းအစများသည်လည်း တရွေ့ရွေ့ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ရာ ယခုအခါတွင်မူ ဤလောကသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း ကျယ်ပြောလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိမည်သည့်အရာကို ရှာဖွေနေသည်ကိုပင် မသိရှိဘဲ ဦးတည်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။

အဆုံး၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဝေးတစ်နေရာရှိ တောင်ခြေရွာငယ်လေးတစ်ရွာကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။