အခန်း ၉၆၉

အခန်း(၉၆၉) ထန်ချင်းမေ

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်သွားချေသည်။ တောင်ပေါ်ရွာများ ရှိသည့်နေရာတွင် လူစုလူဝေးလည်း ရှိရပေမည်။ ယင်းက အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တုန်ရင်သွားရချေသည်။

ရွာတစ်ခုလုံးတွင် သွေးညှီနံ့များ လှိုင်လှိုင်ထနေပြီး လူအမြောက်အမြားကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ရွာသားအားလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသေဆုံးနေကြသည်။ သူတို့ လဲကျနေသည့် ပုံစံအရ သေဆုံးခါနီးတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြကြောင်း ထင်ရှားပေရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း ဖြစ်ချေသည်။

ယင်းက အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။

မကြာမီပင် ယင်းက ရွာလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့သည့်အလား တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လျက် ရှိချေသည်။

ရွာလယ်တွင် ရင်ပြင်ငယ်တစ်ခု ရှိပြီး ထိုရင်ပြင်ထက်၌ သုံးလံခန့် မြင့်မားသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး တစ်ခု မတ်မတ်ရပ်တည်နေချေသည်။

ထိုကျောက်ဆစ်ရုပ်တုသည် ပညာရှိကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် တူသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းရုပ်တုအား တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေမိသည်။

ထိုစဉ် အနီးအနားရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုထဲမှ မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

ယင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ စွန်းထင်းနေကာ ပါးစပ်တွင် ပြတ်တောက်နေသော လူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ကိုက်ချီထားသည့် မိစ္ဆာသားရဲကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤရွာတစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီးစေခဲ့သည်မှာ ထိုမိစ္ဆာသားရဲပင် ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဘယ်ကြောင့် မကြောက်ရွံ့ရသနည်းဆိုသည်ကို ယင်းက မသိရှိဘဲ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် ထိုမကောင်းဆိုးဝါးကို ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟုပင် ခံစားနေရချေသည်။

သို့သော် ယင်းက မလှုပ်ရှားဘဲ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုအနီးတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့်သာ မတ်မတ်ရပ်နေမိသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မကောင်းဆိုးဝါး၏ မျက်လုံးများတွင် သွေးဆာမှုများ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားခဲ့သည်။ ယင်းက ဟိန်းဟောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်အုပ်မိုးလိုက်ပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကုတ်ခြစ်ဆွဲချလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အချိန်မရွေး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားပုံရချေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်နိယာမသည် စေးပျစ်သွားပြီး အလွန်နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ ထက်မြက်သော သွားများကိုပင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရချေသည်။

အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက စေးပျစ်နေသော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ယင်းက ဓားရှည်တစ်စင်း ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဓားရှည်ကို ကိုင်စွဲထားသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေမှုများနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ရောပြွမ်းနေချေသည်။

ဓားရှည်ထံမှ စူးရှသော မြည်ဟီးသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဓားရှည်ထံမှ ဓားချီအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၏ ကလီစာများကို ချက်ချင်း အစိမ်းလိုက် ခြေမှုန်းပစ်လိုက်သည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အသေအချာ မြင်လိုက်ရချေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

အမျိုးသမီးသည် မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါး သေဆုံးသွားသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"အား... အဖေ... အမေ... သမီး နောက်ကျသွားတယ်..."

ဤရွာသည် သူမ၏ အိမ်ဖြစ်ပုံရပေရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရင်ကွဲမတတ် ကြေကွဲဝမ်းနည်းနေရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဘေးမှ ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တတည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေမိပြီး ဤအရာအားလုံးသည် ယင်းအတွက် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မျှ ရှိမနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ချေသည်။

"ဒါက... ဝမ်းနည်းတာလား..." ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

အမျိုးသမီးသည် သေဆုံးနေသော အလယ်အလတ်အရွယ် လင်မယားနှစ်ဦး၏ အလောင်းများထံသို့ ငိုယိုကာ သွားခဲ့ရာ သူတို့သည် သူမ၏ မိဘများ ဖြစ်တန်ရာသည်။

မိဘများ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် သာ၍ပင် သည်းထန်စွာ ငိုကြွေးကာ သူတို့ထံ ပြေးဝင်ဖက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိရာ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။

---

အချိန်အတော်ကြာ ညမှောင်လာသည်အထိ ငိုကြွေးပြီးနောက်မှ အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ငိုသံစဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မိဘများ၏ ရုပ်အလောင်းကို အိပ်ပျော်နေသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပြန်လည် ချထားပေးခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးသည် လှည့်ကြည့်ကာ ရွာထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လရောင်မှာ အလွန်မှိန်ဖျော့နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

"မင်းက ဒီရွာကလား..." အမျိုးသမီး၏ အက်ရှရှအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါက ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်လာတဲ့လူပါ..."

အမျိုးသမီးသည် စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကူညီနိုင်မလား..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးအတွက် ဤညသည် ကမ္ဘာတည်သကဲ့သို့ ကြာမြင့်နေမိသည်။ သူမသည် ရွာထဲရှိ လူအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပေးပြီး အုတ်ဂူကျောက်စာတိုင်များကို ထုဆစ်ခဲ့ချေသည်။

ပဉ္စမအဆင့် သိုင်းပညာသင်တစ်ဦးအတွက်မူ ဤအရာသည် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ဆန်းကြယ်လိုက်တာ... ငါက ဘာလို့ သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သိနေရတာလဲ..." အမျိုးသမီး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အကဲခတ်မိသွားခြင်းအပေါ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ရုပ်အလောင်းများကို သယ်ဆောင်ပေးခြင်းနှင့် ကျောက်စာတိုင် ထုဆစ်ခြင်းတို့ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့သည်။ တစ်ညလုံး လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း ယင်းက မည်သို့မျှ မောပန်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထိုသင်္ချိုင်းဂူများကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဂူရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်မနေသင့်ဟု ခံစားရသဖြင့် ထွက်ခွာသွားချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် ယင်းက ထွက်မသွားဘဲ ထိုအမျိုးသမီး မတ်တပ်ရပ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

"ငါ့နာမည်က ထန်ချင်းမေ ပါ... နင်က ဘယ်ကလာတာလဲ..." အမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။

---

နေဝန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင် ရောက်ရှိလာသောအခါမှ အမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ချေသည်။

"ဒါ... ဒါက မင်းပဲ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို မြင်ဖူးလို့လား... ဒါဆို ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

ထန်ချင်းမေက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ယင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထိုကျောက်ဆစ်ရုပ်တုသည် ယင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေရချေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က အစ်ကိုကြီး ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားရင်း ငါ့ကို ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာတစ်စောင် ပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ..." ထန်ချင်းမေက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ ဘာကိုမှ မမှတ်မိဘူး... ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး..."

အမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ယင်းက လိမ်ညာနေပုံမရကြောင်း သိရှိသဖြင့် လွန်စွာ အံ့ဩမိသည်။

ဤအစ်ကိုကြီးမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရမည်ကို အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပျောက်ဆုံးကာ မှတ်ဉာဏ်များ ချို့ယွင်းနေရသနည်း။

"နင် ငါ့ကို သိတယ်ဆိုရင် ငါ့နာမည်ကိုကော သိလား..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ထန်ချင်းမေက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသိဘူး... အဲဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကို ချန်မထားခဲ့ဘူး..."

"ဒါဆိုရင်တော့..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ အရှေ့ကို ဆက်သွားရမယ်... ငါက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်နေပြီလို့ ထင်တယ်..."

"ငါလည်း နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်..." ထန်ချင်းမေက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင် ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ သိပါတယ်..." ထန်ချင်းမေက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤလောက၏ အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်စဉ်ဖြစ်လာမည့် ကျင့်စဉ်ပညာရပ်တစ်ခုကို ယခုကဲ့သို့ အမှတ်မထင် ချန်ထားခဲ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက်တွင် အခြားသော လူအချို့သည်လည်း ဤလောကထဲသို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ဤနေရာမှ လူသားများကို ပညာရပ်များနှင့် သိုင်းပညာများကို သင်ကြားပြသပေးခဲ့ကြသည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ကြာပြီးနောက် ထိုကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာရပ်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေရာ ထိုအခါမှသာ လူသားများသည် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဖိနှိပ်မှု အရိပ်အောက်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြချေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်အမင်း သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုနှုန်းမှာ လူသားများထက် သာ၍မြန်ဆန်လှပေသည်။ လူသားများမှာမူ မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာရပ်များကို ဖန်တီးရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်လှပေရာ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ စားစရာအစာအဖြစ်သာ ဖြစ်ခဲ့ရချေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အတွင်းမှသာ သူတို့သည် မိစ္ဆာသားရဲများကို ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အခု ငါ့မှာ မိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး... ငါ့ကို နင်နဲ့အတူ ခေါ်သွားပေးပါ... ငါလည်း နင်နဲ့အတူ လိုက်ချင်တယ်..." ထန်ချင်းမေက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ နင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေါ့..."

ထိုသို့ဖြင့် ထိုလူသားနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် ရွာငယ်လေးထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။