အခန်း ၉၇၁

အခန်း(၉၇၁)

အပြစ်တင် စကားများကို ကြားရသောအခါ ထန်ချင်းမေသည် မိမိကိုယ်မိမိ မည်သို့ ကာကွယ်ပြောဆိုရမှန်း မသိတော့ဘဲ ရင်ထဲ၌ ခါးသီးမှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရချေသည်။ မိမိ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံးသည် ယခုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးသာ ထွက်ပေါ်လာပေရာ ယင်းကို သူမ မည်သို့မျှ လက်မခံနိုင်ဖြစ်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအခြင်းအရာ အားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ထန်ချင်းမေ၏ အရေးသည် သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိချေသည်။ သူ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ယခုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသေးသလားဟူ၍ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ဖြစ်တန်ရာ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်သည် ၎င်း၏ သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟဖွင့်ကာ ပြေးဝင်လာပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်လိုက်ချေသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူများသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် ထန်ချင်းမေကို အပြစ်တင်ရန် စိတ်မကူးနိုင်တော့ဘဲ အဝေးသို့ အသက်လု၍ ကူးခတ်ပြေးကြတော့၏။

ထန်ချင်းမေသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မျောပါလာသော သစ်ပျဉ်ပြားတစ်ချပ်ကို မြင်သဖြင့် ယင်းအပေါ်သို့ ယိမ်းထိုးလျက် တက်လိုက်ချေသည်။ ထိုလူများက သူမအပေါ် မည်သို့ပင် မြင်စေကာမူ သူမသည် ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်ဖြစ်သကဲ့သို့ ဤလောကဓာတ်၏ စည်းမျက်နှာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။ ထန်ချင်းမေသည် နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်စင်သွားပြီးနောက်တွင်မှ လူရိပ်အနည်းငယ်သည် ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပေသည်။

ထိုလူများသည် မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြချေသည်။ ယင်းတို့သည် ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကို ဝိုင်းရံပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မြစ်ပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်တက်လာပြီး အသက်ပျောက်သွားချေသည်။

ထိုအခါမှသာ ထိုသိုင်းပညာရှင်များသည် ရေထဲသို့ ကျနေသော လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ မသက်ပြင်းချမိကြတော့၏။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိချေသည်။ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရသော် ဤမြစ်၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးတွင် စောင့်ကြပ်သူများ ရှိသင့်ပေရာ ယခုမူ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ယခုမျှ ကြာမြင့်မှသာ လူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုလူများသည် သူ မသိသောအရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာသော်လည်း ၎င်းတို့၏ တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်မှာမူ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော အမျိုးသားသည် ရွေ့လျား၍မရသော ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သွားရောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားရချေသည်။

အခြားသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်သည် ထန်ချင်းမေကို မြစ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ကမ်းခြေသို့ ပျံသန်းခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျန်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်များသည် လူနာများကို စတင် ကယ်ဆယ်ကြတော့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

နောက်တစ်ကိုယ်စာ အချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာတွင် မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်သည် ထန်ချင်းမေကို ခေါ်ဆောင်၍ တောအုပ်ငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်နေချေသည်။

"သခင်ကြီး... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေရတာလဲ။ မြစ်တစ်လျှောက်မှာ ကင်းလှည့်တဲ့လူတွေ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ထန်ချင်းမေသည် သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ဖိထားရင်း မေးလိုက်၏။

ထိုသိုင်းပညာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ဒါ နင်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ နေပါဦး... နင်ကရော ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ငါက လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်လာတာပါ။ ငါ့ရွာကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေ တိုက်ခိုက်လို့ သိုင်းပညာကျောင်းတော်ကို သွားနေတာ" ထန်ချင်းမေက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းပညာကျောင်းတော်ကို သွားမလို့ ဟုတ်လား" ထိုမဟာဆရာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ထန်ချင်းမေကို သတ်ဖြတ်ကာ နှုတ်ပိတ်ရန် ကြံစည်နေပုံရချေသည်။

၎င်းတို့၏ ပေါ့လျော့မှုကြောင့် လူပေါင်း ဒါဇင်ကျော် သေဆုံးခဲ့ရပေရာ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ် ခံရမည့် ရာဇဝတ်မှုကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ထန်ချင်းမေသည် ယခုအချိန်၌ ၎င်းတို့အတွက် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်သော ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် လက်ရဲဇက်ရဲ မလုပ်ဝံ့ချေ။ အကယ်၍ လူသိသွားပါက သူလည်း အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရော့... ဒီမှာ ဆေးလုံးတစ်လုံး။ သိုင်းပညာကျောင်းတော်ကို ရောက်ရင် ဘာမှမပြောဘူးလို့ မျှော်လင့်တာပဲ။ ငါတို့ တကယ် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ၊ တမင် တာဝန်ပေါ့လျော့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး" မဟာဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလျက် ကုသရေးဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထန်ချင်းမေထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ချေသည်။

ထန်ချင်းမေသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။ ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် သက်ပြင်းချကာ ထိုနေရာမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောအုပ်ထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာပြီး "သူတို့အတွက် ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ပေးထားမလို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။

ထန်ချင်းမေက ခေါင်းကို အပြတ်အသတ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး "မလုပ်ပါဘူး၊ ငါ သိုင်းပညာကျောင်းတော်က လူတွေကို ဒီအကြောင်း အကုန်ပြောပြမှာ။ မှားတဲ့လူတွေက အပြစ်ဒဏ် ခံရမှာပေါ့။ ငါလည်း အပြစ်ဒဏ် ခံယူဖို့ အဲဒီကို သွားနေတာပဲ"

သူမ၏ အမှားကြောင့် ရွာတစ်ခုလုံး သေဆုံးခဲ့ရပေရာ ထန်ချင်းမေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်ပါကာ သိုင်းပညာကျောင်းတော်သို့ သွားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဤသည်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

"နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာရှိရှိ ထိန်းသိမ်းနိုင်တာ မဆိုးပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း ထန်ချင်းမေထံသို့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်ကာ "ဒီဆေးလုံးက နင့်ဆီက ဆေးလုံးထက် ပိုကောင်းတယ်"

ထန်ချင်းမေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်လုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ပါစေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ့ရှေ့တွင် လူသေလျှင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့သောသူက ယခုမူ သူမအား ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေးနေသည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ထန်ချင်းမေသည် များများစားစား မတွေးတောတော့ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ကမ်းပေးသော ဆေးလုံးသည် အသွင်အပြင်နှင့် ရနံ့ပိုင်းတွင် စောစောက မဟာဆရာ ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသိုင်းပညာရှင် ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးကို ယူကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိညှစ်၍ ခြေမှုန်းပစ်လိုက်၏။

"မင်း..." ထန်ချင်းမေသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သို့ဖြစ်သည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရချေသည်။

"ဒီဆေးလုံးက အဆိပ်ပြင်းတယ်။ အကယ်၍ နင် ဒါကို သောက်လိုက်ရင် ဒီညထက်ကျော်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ထန်ချင်းမေသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး ထိုသိုင်းပညာရှင်က သူမကို သတ်ချင်နေသေးသည်ဟူ၍ မမျှော်လင့်ထားမိချေ။ သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အောက်သို့ ထိုင်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆေးလုံးကို စတင် သန့်စင်စုပ်ယူတော့၏။

ထန်ချင်းမေသည် ဆေးစွမ်းကို သန့်စင်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရချေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာအားလုံးနှင့် ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများပါ လုံးဝ သက်သာပျောက်ကင်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယခင် ဒဏ်ရာမရမှီ အခြေအနေထက်ပင် ပိုမို ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထန်ချင်းမေ၏ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းကြချေသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နေရာတစ်ခုတည်း၌ ရက်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် တစ်လခန့်အထိ နေထိုင်တတ်ကြပေရာ သိုင်းပညာကျောင်းတော်သို့ သွားရာလမ်းသည် ပိုမို ရှည်လျားလွန်းနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

---

နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် မိုးကောင်းကင်မှ နှင်းပွင့်များ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသဖြင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငွေရောင်အဆင်း ဖွေးဖွေးလှုပ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းနေပြီး နှင်းပွင့်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ မထိမှီမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားကြပေရာ သူ့အား ဖုန်မှုန့်တစ်စမရှိ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေသူကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရချေသည်။

ထန်ချင်းမေမှာမူ အနည်းငယ် ကံမကောင်းရှာပေ။ သူမတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး မရှိသဖြင့် နှင်းပွင့်များသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် ရေအဖြစ် အရည်ပျော်သွားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်စေချေသည်။

"ရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်။ အဲဒီကိုသွားပြီး နှင်းခိုရအောင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်၏။

ထန်ချင်းမေသည်လည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ချေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းကို သွက်လျက် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ ရပ်နားလိုက်ကြ၏။ ဟင်းလျာအနည်းငယ်ကို မှာယူပြီးနောက် တည်းခိုခန်း၏ ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေကြချေသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက် မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံထောင့်၌ သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်သည် ချမ်းအေးလွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေရှာ၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများသည် အအေးဒဏ်ကို မကာကွယ်နိုင်သော်လည်း သွားစရာ အခြားနေရာလည်း မရှိချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူတောင်းစားလေးကို ကြည့်နေမိပြီး လမ်းမပေါ်၌ တဖြည်းဖြည်း အေးခဲကာ သေဆုံးသွားသည်အထိ ဘာမှ မပြောဘဲ စောင့်ကြည့်နေချေသည်။

ထန်ချင်းမေသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ ၎င်းတို့သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်များကို များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း သွားလေရာတိုင်း၌ ယခုကဲ့သို့သော အခြင်းအရာများနှင့် ဆုံတွေ့ရတတ်ပုံ ရှိချေသည်။

အစပိုင်းတွင် ထန်ချင်းမေသည် ၎င်းတို့ကို ကယ်ဆယ်ရန် စဉ်းစားခဲ့မိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်လော သို့မဟုတ် မိမိတစ်ယောက်တည်း အင်အားဖြင့် အားလုံးကို မကယ်ဆယ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၍လော မသိရဘဲ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို လျစ်လျူရှုတတ်လာခဲ့ချေပြီ။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာတွေ ပြန်တွေးနေတာလဲ" ထန်ချင်းမေက မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး ထန်ချင်းမေကို ကြည့်ကာ "ကြည့်စမ်း... အသက်ဇီဝဆိုတာ တကယ်ကို နုနယ်လွန်းလှတယ်" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။