အခန်း ၉၇၂

အခန်း(၉၇၂)

ထန်ချင်းမေသည် ဆွံ့အမှင်တက်သွားမိရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေချေသည်။

လူ့အသက်ဟူသည် ပျက်စီးလွယ်လှကြောင်းကို လူတိုင်း သိကြပေသည်။ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ရွာတစ်ရွာလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ရာ မည်သို့လျှင် မပျက်စီးလွယ်ဘဲ ရှိအံ့နည်း။

သို့ရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုသို့သော ထိခိုက်ပျက်စီးလွယ်မှုများမှ ကင်းဝေးစေရန် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ဟုတ်တာပေါ့၊ အသက်ဆိုတာ ပျက်စီးလွယ်လို့ပဲ ငါတို့က အလေးအနက် တန်ဖိုးထားကြတာလေ၊ တကယ်လို့ ငါတို့တွေက မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ကျော်လွန်သွားနိုင်ခဲ့ရင် အသက်ရှင်တာနဲ့ သေဆုံးတာက ဘာထူးခြားတော့မှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ချင်းမေမှာမူ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘာအကြောင်းတွေ ပြောနေသည်ကို သဘောမပေါက်နိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေဟန် တူပေရာ ထန်ချင်းမေအား အကျဉ်းချုပ်၍ ရှင်းပြပေးလေသည်။

“ငါတို့ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်က မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ စိတ်ကို အမြဲတမ်း စူးစိုက်ထားဖို့နဲ့ လမ်းမပျောက်စေဖို့ သတိရရမယ်”

“အကျဉ်းချုံးပြောရရင်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် သစ္စာရှိရှိနဲ့ စိတ်ဓာတ်မပြောင်းလဲဖို့ပဲ”

ထန်ချင်းမေသည် နားလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ သိမြင်နားလည်မှု အဆင့်အတန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားလုံးများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်ရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးချေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အစားအစာ စားသောက်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ တည်းခိုခဲ့ကြသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာတိုင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ချေ၊ ယင်းက ထန်ချင်းမေအား မိမိကို လာရောက်မနှောင့်ယှက်ရန်ပင် မှာကြားထားသေးသည်။

ထန်ချင်းမေသည် ဘေးအခန်းရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ စွမ်းအင်လှိုင်းများ လှုပ်ခတ်လာမှုကို ခံစားမိသလို ရှိသော်လည်း ယင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဆယ်ရက်ခန့် လွန်မြောက်ပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် တည်းခိုခန်းထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

“သူ... နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ဖောက်ထွက်အောင်မြင်သွားတာလား” ထန်ချင်းမေက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါရှာနေတဲ့အရာတချို့ကို ရှာတွေ့လိုက်သလိုမျိုးတော့ ခံစားရတယ်” ဟု ဆိုသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ခရီးဆက်ခဲ့ကြရာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မကြာခဏဆိုသလို ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုရွက်ဆိတ်အုံတစ်ခု၏ ရှေ့၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်၍ ကြည့်နေခဲ့သေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နှစ်ခန့် ထပ်မံလွန်မြောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဤလောက၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေဖြစ်သည့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာအပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေရာ ထန်ချင်းမေနှင့် ချက်ချင်းပင် လမ်းခွဲခဲ့လေသည်။

ထန်ချင်းမေသည် စိတ်နှလုံး အနည်းငယ် လေးလံသွားရသည်။ သုံးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး အတူရှိခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမအား ဘာမျှဂရုမစိုက်ခဲ့သလို ဖြစ်နေပြီး သူမမှာ အရေးမပါသော အရိပ်တစ်ခုအလား ခံစားနေရချေသည်။

“ခွေးလေးတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အချိန်အကြာကြီး အတူရှိရင် သံယောဇဉ် ရှိသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား” ထန်ချင်းမေသည် မိမိဘာသာ တွေးတောမိသော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

သူမသည် ပြုံးလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် သိုင်းပညာကျောင်းတော်ကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနား၌ လိုက်ပါခွင့်ရခဲ့ခြင်းကြောင့် ထန်ချင်းမေသည် သူမ၏ လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ပထမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းက ထန်ချင်းမေအား အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သော်လည်း နောင်လာလတ္တံ့သော စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရတုန်းပင်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ လူများသည် ထန်ချင်းမေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို သိရှိသွားကြပြီးနောက် သူမအား အကယ်ဒမီ၌ ခေတ္တနေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့က ထန်ချင်းမေအား အကြောင်းပြန်ကြားခဲ့ရာ သူမ၏ ပြစ်မှုကို ဆက်လက်အရေးယူတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ထန်ချင်းမေသည် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ ဤလောက၏ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကာ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း ချန်ရံခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်ပညာရပ်သည် ဤလောကအတွက် အလွန်တရာ အသုံးဝင်လှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကျင့်စဉ်ကို ထန်ချင်းမေထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို ထန်ချင်းမေ၏ ကောင်းမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ကြရာ ကောင်းမှုနှင့် ပြစ်မှုတို့သည် အပြန်အလှန် ကျေအေးသွားခဲ့ကြချေသည်။

ထို့နောက် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက ထန်ချင်းမေအား နယ်မြေတစ်ခုခုကို ရွေးချယ်စေပြီး ထိုနေရာ၏ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် တာဝန်ယူကာ ပူဇော်ပသမှုများကို ခံယူလျက် လူသားများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်စေလိုသော်လည်း ထန်ချင်းမေက ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

သူမသည် လူတစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကျင့်ကြံအားထုတ်တော့မည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီး ရေရှည်ခွင့်ရက် ယူခဲ့ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြေးအလွှား လိုက်လံရှာဖွေခဲ့တော့သည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ လူများသည် သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အစပိုင်းတွင် သဘောမတူခဲ့ကြချေ၊ အကြောင်းမူကား ဤလောကရှိ သိုင်းပညာရှင်များ၏ တာဝန်မှာ သာမန်လူသားများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့ရာတွင် ထန်ချင်းမေက သူမ လိုက်ပါလိုသည့် လူသည် ၎င်းသိုင်းပညာကျင့်စဉ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည့်အခါ သိုင်းပညာကျောင်းတော်မှ လူများသည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီခဲ့ကြပြီး ထန်ချင်းမေအား ကောင်းမွန်စွာ လေ့လာဆည်းပူးရန် မှာကြားခဲ့ကြလေသည်။

အဆုံးစွန်၌ ထိုသို့သော ဆရာသခင်မျိုးကို ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ ၎င်းထံမှ တိုက်ကွက် တစ်ကွက် သို့မဟုတ် နှစ်ကွက်ခန့်မျှ လေ့လာသင်ယူနိုင်လျှင်ပင် သိုင်းပညာကျောင်းတော်ရှိ လူများအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသနပြုရန် လုံလောက်လှချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေခြင်းကြောင့် ထန်ချင်းမေသည် ယင်း၏နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ မှီလာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအဖြေကို ကြိုတင်သိရှိနေဟန် တူပေရာ ထန်ချင်းမေ မိမိနောက်သို့ လိုက်လာသည့်အပေါ် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးနောက်ကို လိုက်ချင်တယ်” ထန်ချင်းမေက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ထန်ချင်းမေက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်လိုမျိုး အရမ်းကြင်နာတတ်တယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ” ဟု ဆို၏။

ထန်ချင်းမေ၏ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားပြီး ထန်ချင်းမေထံမှ ထူးဆန်းသော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ယင်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ထိုခံစားချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခံစားကြည့်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ ပြန်လည်ဖွင့်ဟလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထန်ချင်းမေနှင့်အတူ ခရီးဆက်ခဲ့တော့သည်။

တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်... ဆယ်နှစ်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း၌ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ၎င်းတို့သည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ခရီးဆန့်ခဲ့ကြပြီး လူပေါင်းများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကာ သူတစ်ပါးတို့၏ အမျိုးမျိုးသော သောက၊ ဗျာပါဒ၊ ပျော်ရွှင်မှု စသည့် စိတ်ခံစားချက်အားလုံးကို ကြုံတွေ့ခံစားခဲ့ရချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဒီနေရာက အဆုံးသတ်ပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“အဆုံးသတ် ဟုတ်လား” ထန်ချင်းမေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့ ဘယ်လောက်အထိ ဝေးဝေး ရောက်လာခဲ့လို့လဲ၊ ဒီပြင်ပမှာ သိုင်းပညာကျောင်းတော်ကလူတွေတောင် မသိနိုင်တဲ့ ပိုပြီး ကျယ်ပြောတဲ့ နယ်မြေတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းကာ “မလိုတော့ပါဘူး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ပဲ” ဟု ပြောလေသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ချလိုက်တော့သည်။

ယင်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးသည် တရိပ်ရိပ် ပြန်လည်ထင်ဟပ်နေခဲ့ချေသည်။

---

အချိန်နိယာမနယ်ပယ်၏ ပြင်ပ၌မူ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ယင်း၏ နောက်ဆုံး သွေးပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးလကျော် ကာလပတ်လုံး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အခြားသူများ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူသားဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာဖြစ်စေ သွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင်အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးသည် သွေးအိုင်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ထိုသွေးများကို အစီအရင်မှတစ်ဆင့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွန်းလောင်းပေးနေခဲ့ချေသည်။

သုံးလတာ ကာလအတွင်း၌ အရိုးစုမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လုယွဲ့အင်ပါယာအတွင်းရှိ အစီအရင်ကြီးသည် စစ်မှန်သော ငရဲဘုံတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး လူသားများသည် တရွေ့ရွေ့ သွေးရည်ကြည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ၎င်းတို့၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင် ဟိန်းထွက်နေခဲ့သည်။

ထိုလူများ၏ နာကျည်းမှု အာဃာတများနှင့် သွေးရည်များသည် ကောင်းကင်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံတက်သွားပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အင်အားစွမ်းအားများ ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဇီဝအသက်စွမ်းအားများ အားလုံး စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ် အခိုက်အတန့်သည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ နီမြန်းသော အလင်းတန်းများသည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းလာခဲ့ကြပြီး မိုးကောင်းကင်ရှိ ဧရာမ ဝဲကရက်ကြီးသည်လည်း တရိပ်ရိပ် ကျုံ့ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းမိရှာသည်။

မေသည် လွန်ခဲ့သော တစ်လကတည်းက အချိန်နိယာမနယ်ပယ်ထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား သူမ၏ အချိန်နိယာမ ပညာရပ်သည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် လုံလောက်ခြင်း မရှိသဖြင့် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများသည်လည်း အချိန်နိယာမနယ်ပယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က ယခုအခါ မိမိတို့ လိုအပ်နေသည်မှာ အချိန်မဟုတ်ဘဲ အခွင့်အလမ်းသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အခွင့်အလမ်း ရောက်ရှိလာပါက နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့ကြလေသည်။

အချိန်နိယာမနယ်ပယ်အတွင်း၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

နီမြန်းလှသော မိုးကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လောကကြီးသည် ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သော်လည်း လူတို့၏ မျက်နှာထက်၌မူ မှောင်မိုက်ညှိုးငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လည်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့” မေက သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် သက်ပြင်းချလျက် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။