အခန်း ၉၇၇

အခန်း(၉၇၇)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကတိတည်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့”

တစ်ဖက်လူက ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဧရာမ လက်သည်းကြီး၏ ထိပ်ဖျားများဆီမှ ဆန်းကြယ်သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် တောက်ပလာကာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံ အစီအရင်တစ်ခုကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အဆက်မပြတ် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းများက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားသည့်အခါ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ထက်မြက်လှသော ဓားသွားပေါင်းများစွာဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း လှည့်ပတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

“သူတို့ကို အခု လွှတ်ပေးလို့ရပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အော်... ဟုတ်လား... မင်းမှာ ငါနဲ့ စျေးဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ရှိသေးလို့လား... လူအလေး”

တစ်ဖက်လူက အထက်စီးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဧရာမ လက်သည်းကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချေသည်။

“ဟားဟားဟား... ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း သူတို့အတွက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ မိုက်မဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး”

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ဝိညာဉ်ဘဝဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသောကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပျော်ရွှင်မှုသည်ပင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“ရှူး...”

ထိုစဉ်မှာပင် ဧရာမ လက်သည်းကြီး၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီးသည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ညည်းတွားလိုက်သည်။

၎င်းသည် မမြင်နိုင်သော မဟာတွင်းနက်ကြီးတစ်ခုက ဧရာမ လက်သည်းကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ကိုက်ဖြတ်ဝါးမြိုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဧရာမ လက်သည်းကြီး၏ ပိုင်ရှင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မွေးဖွားလာသော ဝဲကရက်ကဲ့သို့သော စွမ်းအင်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ လက်သည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဝါးမြိုသွားသည့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယင်းက ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိရှိနိုင်ဘဲ စဉ်းစားရန်လည်း အချိန်မရတော့ချေ။

ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီးသည် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ထိုခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုလဲသွားတော့သည်။ အုန်းအုန်းမြည်သံကြီးက ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေပြီး လူတိုင်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကွဲအက်သွားသော ကောင်းကင်ကြီးသည် ယခုအခါ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်စေ့စပ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

“အဖေ...”

“ယွမ်ဖုန်း...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ မိသားစုကို ကယ်တင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေး စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်သဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သို့သော် သူ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအားသည် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို ကယ်တင်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုမျှသာ လိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သိသာထင်ရှားစွာ သိရှိသွားပြီး ချင်နန်ယွင်၊ မုန့်ချီလော့နှင့် ယန်ရုတို့ကို ဖမ်းဆွဲလျက် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ လက်သည်းတစ်ဖက်မှာမူ ကမ္ဘာငယ်လေး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယင်းက နာကျည်းစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

“လူသား... တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် တန်ဖိုးပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်လျှင်ပင် သူ၏ မိသားစုကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုက ပိုမိုမြန်ဆန်လှပြီး ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိရုံမျှဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ အစီအစဉ်သည် လုံးဝဥဿုံ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

---

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ”

ဝေးလံသော အရပ်ဆီမှ ချန်ဖန်း၊ မာထျန်း၊ ပိုင်ရှန်းနန်းတော်နှင့် အခြားသူများ အပါအဝင် လူရိပ်ပေါင်းများစွာသည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ထန်ချင်းမေသည်လည်း ချဉ်းကပ်လာသော်လည်း သူမသည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် အနည်းငယ် ကွဲကွာနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရာ မူးဝေနောက်ကျိပြီး မေ့လဲလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာငယ်လေး၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်းက သူ၏ စွမ်းအင်များကို များစွာ ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ စိတ်ကို ပိုမိုနာကျင်စေသည်မှာ သူ၏ အနီးကပ်ဆုံးသော လူသားများသည် ယခုအခါ လောကကမ္ဘာနှစ်ခုလုံး၌ သူနှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုရိုက်ခတ်မှုက သူ့ကို လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း... စိတ်အပန်းမကြီးပါနဲ့... အခြေအနေတွေက သေချာပေါက် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ”

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေသည်မသိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို လာရောက်ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ကြည့်နေကြသော လူများစွာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အားတင်းလျက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲနိုင်တာပဲ... အခု ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်ရလာတဲ့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးလိုမျိုးပေါ့”

“အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်... ပြီးမှ အစီအစဉ်တွေ ဆက်ဆွဲကြတာပေါ့”

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ဂေဟာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျူးကျော်လာသော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြချေပြီ။

၎င်းတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း ဤနေရာမှ မောင်းထုတ်ရန်မှာမူ အလွန်တရာ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ကျရှုံးသွားသည်ကို မယုံကြည်ဘဲ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်လက် ခုခံရန် ကြိုးစားနေကြသော သစ္စာရှိ နောက်လိုက်များသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ကာ အမှုန့်ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သတင်းကောင်းများ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာပြီး ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် အလျင်အမြန် ပြန်လည် နာလန်ထူလာခဲ့ချေသည်။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ လူသားအားလုံး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ မခံစားရချေ။ သူသည် မိသားစုကို ချန်ထားရစ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ရုံသာမက နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေးကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင် နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ မတက်လှမ်းနိုင်ပါက ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ ဆက်လက် မကျင့်ကြံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားခဲ့သမျှ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ သွေးပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားတွင် အပြစ်မဲ့သော လူသားပေါင်း မည်မျှကို စတေးပူဇော်ခဲ့သည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကောင်းစွာ သိရှိသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေဆိုသည်မှာ ငါ သေချာပေါက် ခြေချရမည့် နေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးသည် အလွန် ကျဉ်းမြောင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပိုမိုမြင့်မားကာ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရားနယ်မြေသည်သာ သူ သွားရမည့် နေရာဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသည် အကြီးစား ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများကို လိုအပ်နေပြီး ယင်းက လူတစ်ဦးတည်း၏ အားဖြင့် ဆောင်ရွက်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကူညီရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသဖြင့် ထန်ချင်းမေနှင့်အတူ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းသို့သာ ရိုးရှင်းစွာ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ နိယာမများသည်လည်း ဤနေရာ၌ စတင် ပေါ်ပေါက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့မှ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကမ္ဘာငယ်လေးကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တိုက်ရိုက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု ရုတ်တရက် တွေးတောမိသွားသည်။

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားချေသည်။ ဤကမ္ဘာငယ်လေးသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ ယင်း၌ နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစများလည်း ရှိနေနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် စွမ်းအင်ချင်း ထပ်တူကျအောင် ပြုလုပ်နိုင်လျှင် နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကိစ္စကို သေချာစွာ စဉ်းစားရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေချင်နေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် တစ်စုံတစ်ခု၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ စတင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားလျက် ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် နီးကပ်သွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် စက်ဝိုင်းပုံစံ ကျင်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် ဧရာမ လက်သည်းကြီးတစ်ဖက် မတ်မတ်ရပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ယင်းထံမှ အလင်းတန်းအေးအေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မဟူရာ မြူခိုးများကလည်း ဝန်းရံနေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူ့ရှေ့မှ လက်သည်းကြီးသည် အလွန် ရင်းနှီးနေပုံရပြီး ယင်းက ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီး၏ လက်သည်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန် ကမ္ဘာငယ်လေးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ပျက်ပြားခဲ့ရပုံကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။ ယင်းအစား သူသည် ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီး၏ လက်သည်းတစ်ဖက်ကို ဝါးမြိုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြောင့် ယင်းကို များစွာ ဂရုမပြုမိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဤမျှအထိ စွမ်းအားကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့မိချေ။