အခန်း ၄၆၇

အခန်း။ ၄၆၇

"အရှင်တို့... ကျွန်တော် တကယ် ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။ ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဂူမျိုးရိုးက ဘယ်သူနဲ့မှ ကျွန်တော် အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

"တကယ်လား..."

"တကယ်ပါ အရှင်... ဂူမျိုးရိုးတွေ မပြောနဲ့... သာမန် လူသားတစ်ယောက်ကိုတောင် ကျွန်တော့်နယ်မြေထဲ ခြေမချခိုင်းရဲပါဘူး။ အခု အရှင်တို့ ရောက်လာတာကလွဲရင်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းသုံးထောင်လုံးလုံး ဘယ်လူသားနဲ့မှ မတွေ့ဖူးပါဘူးဗျာ။ အနီးအနားက တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေနဲ့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခဲ့တာပါ..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆယ်ချိုးတစ်ချိုးအထိ ကျုံ့လိုက်သော်လည်း မြေအောက်မီးတောင်မြွေမှာ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဝပ်တွားနေချိန်၌ပင် ငါးမီတာကျော် မြင့်မားနေသော်လည်း ယခုမူ ချန်ကျီရှင်းနှင့် ချန်ကျောက်ရှင်းတို့အား သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရပ်တည်ခွင့်ပေးကာ အလွန်အမင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ချန်ကျီရှင်းက မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ စကားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ပြောတတ်နေတာလဲ"

"အဲဒါကတော့... ဟီးဟီးဟီး... အရှင်တို့ရှေ့မှာ ကျွန်တော် မုသားမပြောရဲပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်က ဘာသာစကား သင်ယူတဲ့နေရာမှာ အနည်းငယ် ပါရမီပါလို့ပါ...

နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်တောင် ကြာသွားပြီဆိုပေမဲ့ တစ်ချိန်တုန်းကတော့ သေသေချာချာကို လေ့လာခဲ့ဖူးတာ။

နောက်ပိုင်းမှာ စကားပြောမယ့်သူ မရှိတော့လို့ နည်းနည်း သံချေးတက်သွားတာပါ အရှင်..."

ပါရမီတဲ့လား... တကယ်ကော ဟုတ်လို့လား...

မြွေဦးခေါင်းထက်တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေသော ချန်ကျောက်ရှင်းက မျက်စိကိုသာ လှန်လိုက်သည်။

ဒီလို သတ္တဝါရိုင်းတစ်ကောင်က ဒီလောက်အထိ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ မြှောက်ပင့်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိတာ အမှန်ပဲ...

ဒါပေမဲ့လည်း... သာမန် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေမှာ အသံထွက်ဖို့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း မရှိဘူးဆိုရင်တောင် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်အထိ အသက်ရှင်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ လူစကားပြောတတ်လာတာက မဆန်းတော့ပါဘူး...

စကားပြောရတာ သံချေးတက်နေတယ်ဆိုတာကတော့ တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မြေအောက်ထဲမှာ နေထိုင်တဲ့ သတ္တဝါဆိုတာ အရမ်းနည်းတာကိုး။

ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော်မှာတင် ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိတာဖြစ်ပြီး အဲဒီအထဲက အချို့ကလည်း အချင်းချင်း ဆက်သွယ်မှုတောင် မရှိကြဘူး။

အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီမြေအောက်မြွေရဲ့ အသိဉာဏ်က အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးမလာသေးတာက သဘာဝကျပါတယ်...

"အရှင်နှစ်ပါးခင်ဗျာ... ရှေ့တည့်တည့်မှာ ကျွန်တော် နေထိုင်တဲ့ ပဒုမ္မာမီးတောင်ရေကန်ရှိပါတယ်။ ဟိုးအရင်တုန်းက ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခုနဲ့ သဘောတူညီချက် ရထားတာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ။ သူတို့က နှစ်တစ်ရာပြည့်တိုင်း ဒီနေရာကို လာပြီး မီးပဒုမ္မာစေ့တစ်ရာကို ယူသွားကြတာ။ အဲဒီအတွက် သူတို့ဘက်ကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းဆန်းလေးတွေ ပြန်ပေးတတ်ကြတယ်ဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ဒီအရောင်းအဝယ်ကို တော်တော်လေး သဘောကျတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ အဲဒီရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်တွေ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်တဲ့အထိ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် အခုဆို ရေကန်ထဲမှာ မီးပဒုမ္မာတွေ အလွန်အကျွံ ပေါများနေတာ အရှင်တို့ရဲ့..."

မြွေက သူတို့နှစ်ဦးအား မီးတောင်မြစ်အတိုင်း ပို့ဆောင်ပေးရင်း ကျယ်ဝန်းသော မီးတောင်ရေကန်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

ဤနေရာသည် ပတ်လည် ပေငါးဆယ်ခန့်ရှိသော မီးတောင်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ဂူတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မီးလျှံများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ရေကန်တစ်ခုလုံးတွင် အနီရောင် မီးဝိညာဉ်ပဒုမ္မာကြာများ အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

ပဒုမ္မာကြာပန်များ စည်ကားထူထပ်ကာ ရေကန်တစ်ခုလုံး ပြည့်လျှံနေသည်။

ပဒုမ္မာကြာများမှာလည်း အလွန်သန်မာပြီး တစ်ခုလျှင် ကိုးပေခန့် ကျယ်ဝန်းသော ကြာဖတ်များဖြင့် မီးတောင်ရည်ပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေကြသည်။

ပို၍ နက်နဲသော နေရာများတွင်မူ ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် ကြာစေ့အိမ်ကြီးများ အများအပြား ထိုအရာတို့မှာ အဖိုးတန် ကောင်းကင်နှင့် မြေအောက် ရတနာများဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ဤမျှ များပြားသော ရတနာများကို မြေအောက်တွင် တွေ့ရှိရသည်ကို အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဆွဲလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လောဘတကြီးနှင့် တောင့်တမှုတို့ ရောယှက်နေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါတွေက မီးဝိညာဉ်ပဒုမ္မာစေ့တွေပဲ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ နှစ်သုံးရာ ကြွေကျဖို့ နှစ်သုံးရာနဲ့ ရင့်မှည့်ဖို့ နှစ်သုံးရာ ကြာတယ်။ သူတို့ရဲ့ အစေ့တွေက စိမ်းလန်းသော ကြွေကျခြင်း ဆေးလုံးရဲ့ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းပဲ။ ဒါက အမြင့်ဆုံးအဆင့်နဲ့ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အရှင်သခင်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်"

ချန်ကျောက်ရှင်း: "……."

"ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနဲ့တော့။ နောက်မှ ဒီမြွေကို ဖမ်းထားလိုက်။ ကျွန်တော် ရင့်မှည့်နေတဲ့ ပဒုမ္မာစေ့တွေကို စုစည်းလိုက်မယ်။ ဒါတွေကို ရရင် မဟာသန့်ရှင်းသော နယ်မြေသုံးခုဆီ သွားလဲလိုက်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆယ်နှစ်စာလောက် စားသုံးနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရလာလိမ့်မယ်"

ဤကြာစေ့များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ကျောက်ရှင်းမှာ ရူးမတတ်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ဤမျှ များပြားသော မီးဝိညာဉ်ပဒုမ္မာကြာများကို သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဝေတုလုံတောင်မှ တစ်ချိန်က အင်ပါယာ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်တွင်သာ ဤမျှ များပြားသော ရတနာမျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့ခြင်းပင်။

ဤမျှများပြားသော မီးဝိညာဉ်ပဒုမ္မာကြာများဖြင့် မဟာသန့်ရှင်းသော နယ်မြေသုံးခုနှင့် အလဲအလှယ်လုပ်လျှင်ပင် အရှုံးခံရသော်လည်း ရရှိလာမည့် စိမ်းလန်းသော ကြွေကျခြင်း ဆေးလုံးများဖြင့် ဇီဝေချန်မိသားစုသည် နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူ လေးငါးဦးအထိ မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည်ပင်။

မီးတောင်ရေကန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပွင့်လန်းနေသော ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် ပဒုမ္မာကြာပွင့်ကြီး နှစ်ပွင့်မှာမူ မည်မျှနှစ်ကာလ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီမှန်း မသိနိုင်ပေ။

၎င်းတို့၏ အစေ့များမှာ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အရှင်သခင်တို့ပင် လိုချင်တပ်မက်မည့် ရတနာများပင်။

တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဤမျှကြီးမားသည့် ကံကောင်းခြင်းမျိုးနှင့် ချန်ကျောက်ရှင်း တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ကိုယ်တိုင်က အစာကျွေးနေသကဲ့သို့ ဤမျှကြီးမားသော ကံဇာတာမျိုး ဆိုက်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ချန်ကျောက်ရှင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ ထိုမီးဝိညာဉ်ပဒုမ္မာစေ့များကို အမြန်စုစည်းပြီး အိမ်ပြန်ကာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်သည်အထိ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ချန်ကျီရှင်း၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီပဒုမ္မာကြာတွေက မင်းအတွက် အသုံးဝင်သေးလား...

ငါ အစေ့လေးတွေ နည်းနည်းလောက် လိုချင်လို့..."

မင်းကလည်း... ဘာလို့ တကူးတက ခွင့်တောင်းနေတာလဲ...

ငါတို့က ဒါကို ချက်ချင်းပဲ အပိုင်ယူပစ်လိုက်ရမှာလေ။

ဒါတွေက အဖိုးတန် ရတနာတွေဥစ္စာ...

ဒီမြွေကြီး ဒီလောက်အထိ ကြီးထွားလာရတာကလည်း... ဒီအစေ့တွေကို စားထားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။

သူကတော့ အကောင်းအတိုင်း စေတနာနဲ့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...

"စိတ်မရှိပါဘူးဗျာ... ဟီးဟီးဟီး။ အရှင်တို့ရေ... ကျွန်တော်က ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာလုံးလုံး ဒီကြာကန်ကို အစောင့်အရှောက် လုပ်လာတာ အကျိုးအမြတ် သိပ်မရှိပေမဲ့ ပင်ပန်းတာတော့ တကယ် ပင်ပန်းပါတယ်ဗျာ။ နောက်တစ်ခါ အရှင်တို့ ပြန်လာရင် အပြင်လောကက တစ်ခုခုများ လက်ဆောင်ပါလာမလားလို့…..

စကားပြောလို့ရမယ့် အဖော်လေးတွေများ ခေါ်လာပေးရင်တော့ တကယ်ကို အကောင်းဆုံးပဲ အရှင်..."

"အင်း... အဲဒါတော့ စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်။

ဒီမီးဝိညာဉ် ပဒုမ္မာစေ့တွေက ငါတို့အတွက် တကယ် အဖိုးတန်တာမို့ မင်းကိုလည်း လက်ဗလာနဲ့ လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချန်ကျီရှင်းက မြေအောက်မြွေအား ကတိပေးလိုက်ပြီး ချန်ကျောက်ရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

ချန်ကျောက်ရှင်း: "..."

ဒီလိုမျိုးလည်း ရတာလား။

"ဟီးဟီးဟီး... အရှင်တို့ ဘယ်လောက်အထိ လိုချင်လို့လဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ခူးပေးရမလား... ဒါမှမဟုတ် အရှင်တို့ဘာသာပဲ ခူးမလား...

အပြင်ဘက်မှာ ပေါက်နေတဲ့ အစေ့သေးသေးလေးတွေကိုတော့ အထင်မသေးလိုက်နဲ့ဦးနော်... အဲဒါတွေက သက်တမ်း နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ပဲ ရှိသေးတာမို့ စားရတာ သိပ်တော့ အရသာ မထူးခြားလှဘူး..."

"တကယ့် ရတနာအစစ်ကတော့... အထဲမှာရှိတဲ့ အကြီးကြီး နှစ်ခုပဲဗျ။

အဲဒီကြာစေ့တွေက အရမ်းကြွပ်ဆတ်ပြီး တကယ့်ကို အရသာရှိတာ...

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတာက ရင့်မှည့်ဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်လောက်အထိ စောင့်ရတယ် အရှင်..."

"ကံဆိုးချင်တော့... ဟိုးအရင်တုန်းက အင်ပါယာက လူတွေ လာတုန်းက ဒီကြာစေ့ကြီးတွေက မရင့်မှည့်သေးလို့... သူတို့က အစေ့သေးသေးလေးတွေကိုပဲ ယူသွားကြတာ။

ပြီးတော့... ဒီအစေ့ကြီးတွေ ရင့်မှည့်လာတဲ့တစ်နေ့ကျရင် အပြင်လောကက မြွေမင်းသမီးချောချောလေးတွေ ခေါ်လာပေးမယ်လို့လည်း ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးသွားခဲ့ကြသေးတာဗျာ..."