အခန်း ၆၁၂

အခန်း ၆၁၂ - အင်ပါယာပြင်ပမှ လာရောက်သူများ

ကောင်းကင်ဘုံအင်ပါယာ တစ်ခွင်လုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ အင်ပါယာ၏ မြို့တော်အတွင်း၌မူ လုံးဝခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ပလ္လင်အတွက် တိုက်ပွဲသည် နယ်မြေပေါင်းများစွာကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေနေသည်။

တတိယမင်းသားသည် သူ၏အင်အားကို လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်နေ၏

စတုတ္ထမင်းသမီးနှင့် နဝမမြောက် မင်းသမီးလေးမှာလည်း တိုက်ပွဲ၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားမှာမူ သူ၏အင်အားကို တိတ်ဆိတ်စွာ စုစည်းလျက် ပုန်းကွယ်နေဆဲပင်။

အင်ပါယာအတွင်းရှိ အဓိက အင်အားစုတိုင်းမှာ ကြီးထွားလာနေသည့် မုန်တိုင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးကြားတွင် လူသုံးဦးတို့သည် မြို့တော်၏ စည်ကားလှသော လမ်းမများပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ သာမန်အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အမျိုးသားများကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ရိုးရှင်းပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ကိုလည်း လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။

ပြင်ပမှ ကြည့်လျှင် ချမ်းသာသော လူငယ်သခင်တစ်ဦးကို လိုက်ပါလာသည့် သာမန်ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မခြားနားပေ။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသာ ရှိနေပါက၊ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် ထိုသူနှစ်ဦးအနီးသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

သူတို့ပတ်လည်ရှိ လေထုပင်လျှင် ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသယောင် ရှိသည်။

သူတို့အလယ်တွင်ရှိသော လူငယ်လေးမှာမူ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်။

သူသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူများ လူသိရှင်ကြား ဝတ်ဆင်ရန်ပင် မဝံ့ရဲသည့် ရွှေရောင်ပန်းထိုးထားသော ဇိမ်ခံဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ အမူအရာတွင် ပြတ်သားသော အထင်အမြင်သေးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စည်ကားလှသော မြို့တော်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ ကျုံ့ဝင်လာသည်။

"ချွတ်”

လူငယ်လေးမှာ လျှာသပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒါက အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံအင်ပါယာလို့ ခေါ်တဲ့ နေရာရဲ့ မြို့တော်လား?"

သူ၏ အသံတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော အထင်သေးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

"အတော်လေး နောက်ကျကျန်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။"

အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသူများသည် သူ၏ စော်ကားသောစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း၊ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူငယ်သခင်ကို ထိခိုက်မိပါက မိမိတို့အတွက် မကောင်းကြောင်း သိရှိကြသည်။

စကားလုံးအနည်းငယ်အတွက်နှင့် အသက်အန္တရာယ်ကို ဘာကြောင့် စွန့်စားရမည်နည်း?

ဤကာလအတွင်း ဥပဒေဆိုသည်မှာ အားနည်းဆုံး ဖြစ်နေကြောင်း လူတိုင်း သိကြပြီး၊ ၎င်းကို အားကိုး၍ လုံခြုံလိမ့်မည်ဟု တွေးခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်လေးမှာ ခေါင်းခါရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ချီ ကလည်း ပါးလွှာလိုက်တာ။ ကျင့်ကြံခြင်း စံနှုန်းတွေကလည်း ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ “

“ပြီးတော့ ဒီအဆောက်အအုံတွေကလည်း..."

သူ၏ အကြည့်မှာ ခမ်းနားသော အင်ပါယာလမ်းမများပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"ငါတို့ဆီက ရွာတွေနဲ့တောင် မခြားနားဘူး။"

ကိုယ်ရံတော်အမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူ၏ သဘောထားကို အံ့အားမသင့်ကြပေ။

သူတို့သည် ဤအရာနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်

သည်။

"သခင်လေး၊ ဒီနေရာကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇာတိမြေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အနှိမ့်ချခံစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီအင်ပါယာက တိုက်ကြီးရဲ့ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ထောင့်တစ်ခုလောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။"

နောက်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေးသာ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရင် အကျိုးအမြတ်က ကြီးမားလှပါတယ်။ အဲဒီအခါ မျိုးနွယ်စုအတွင်းမှာ သခင်လေးရဲ့ နေရာက ဘယ်သူမှ လှုပ်ခါလို့မရတော့ဘူး။ ပိုကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် ဒီလို အခက်အခဲတွေကို သည်းခံပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

သို့သော် ခဏချင်းပင် ပြန်ပျောက်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်မလာသေးပေ

ထိုအစားသူသည် အေးစက်စက် နှာမှုတ်

လိုက်သည်။

"ဟွန့်။ ငါ ဒါကို သိပြီးသားပါ။ ဒီတာဝန်သာ မရှိရင် ဒီလိုနေရာမျိုးကို ငါ လာချင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

သူ၏ အကြည့်မှာ အဝေးတွင်ရှိသော အင်ပါယာနန်းတော်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ရွံရှာဖွယ် အကြည့်တစ်ခုမှာ တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာသည်။

"ချီကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီနေရာက လေတောင်မှ ညစ်ပတ်နေသလိုပဲ။"

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးမှာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို နားလည်

နိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့လာခဲ့သည့် နေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်

ကောင်းကင်ဘုံအင်ပါယာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျိုးနွယ်စု၏ အမိန့်မှာ မဖြစ်မနေ လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ မည်မျှပင် မလုပ်ချင်သော်လည်း တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သခင်လေးမှာ လက်ကို နောက်ပစ်လျက် မြို့တော်လမ်းမများအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။

အစပိုင်းတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ရုံသာ ရှိသော်လည်း၊

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် လျှာကို ဆက်တိုက် သပ်နေမိသည်။

မကြာမီတွင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ မျက်စိစပါးမွှေးစူးစရာများ ဖြစ်လာသည်။

တိုင်ကြားချက်များသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသည်။

အနီးအနားရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။

သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို လိုက်ပါလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။

သူ ပို၍ စိတ်မကျေနပ်လေ၊ သူ ပို၍ မြည်တွန်လေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင်

သခင်လေးမှာ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး”

သူသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“တော်ပြီ”

သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီနေရာမှာ လမ်းလျှောက်ရတာ ပင်ပန်းလိုက်တာ။ မြင်းရထား တစ်စီးသွားရှာခဲ့။"

ကိုယ်ရံတော် တစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါပဲ သခင်လေး”

စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်သခင်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

တာဝန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့သည် ဤနောက်ကျကျန်ခဲ့သော အင်ပါယာအတွင်း အသုံးဝင်သည့် အချက်အလက် ဘာတစ်ခုမှ မရဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်နေခဲ့ရသည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လေသံမှာ ထင်ရှားသော စိတ်အနှောင့်အယှက်များ ပါဝင်နေသည်။

"အဲဒီမိန်းမ ယုတ် ချင်လင်းရှောင်က ဘယ်မှာလဲ?"

ဘေးနားရှိ သက်ကြီးကိုယ်ရံတော်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လူငယ်သခင်မှာ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။

"သူမက အဲဒီနေရာ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား? သူမသာ သိရင် ငါတို့က သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးလိုက်ရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဘာလို့ ဒီမှာ အချိန်ကုန်ခံနေရတာလဲ? အဲဒီလိုဆိုရင် အရာအားလုံး ချက်ချင်း ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

သက်ကြီးကိုယ်ရံတော်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ချင်လင်းရှောင်ကို ဖမ်းမယ်?

သူမကို စစ်ဆေးမယ်?

လူငယ်သခင်လေးမှာ သူသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောဆိုနေသည်။

ကိုယ်ရံတော်မှာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်နိုင်သည်။

ချင်လင်းရှောင်ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း?

သူသည် သူမကို အင်ပါယာငယ်တစ်ခုမှ သာမန်ပါရမီရှင် တစ်ဦးဟု တကယ်ပင် ထင်နေသည်လော?

သူတို့ လိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း ဖမ်းဆီးပြီး မေးမြန်းနိုင်သည့်သူလား

အကယ်၍သာ ထိုသို့ လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုသည် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် လွှတ်ပေးစရာ မလိုပေ။

ကိုယ်ရံတော်၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ချင်လင်းရှောင်၏ နောက်ခံသည်ပင် အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းများစွာကို နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားစေရန် လုံလောက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမကို စော်ကားမိသောကြောင့် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားဖူးသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ပင် အကြီးအကဲများစွာသည် သူမကို မလိုအပ်ဘဲ ရန်စရန် တွန့်ဆုတ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤလူငယ်သခင်မှာ သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးရန် အလွယ်တကူ ပြောဆိုနေသည်။

ကိုယ်ရံတော်မှာ ခေါင်းကိုသာ ထပ်မံခါလိုက်ပြီး

"သခင်လေး..."

သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ လေးနက်လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သူမ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို အခုထိ မသိသေးပါဘူး။"

လူငယ်သခင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်— အစောပိုင်းက ထွက်သွားသော ကိုယ်ရံတော်မှာ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ၏နောက်တွင် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝိညာဉ်သားရဲလေးကောင် ဆွဲလာသည့် အလွန်ခမ်းနားလှသော ရထားတစ်စီး ပါလာသည်။

လူငယ်သခင်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားသည်။

(နောက်ဆုံးတော့ ၊ဒီအင်ပါယာထဲမှာ အနည်းဆုံးတော့ လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတာပဲ။)

သူသည် မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ရထားမှာ မြို့တော်လမ်းမများပေါ်သို့ စတင်ရွေ့လျားသွားချိန်တွင် သက်ကြီးကိုယ်ရံတော်မှာ ဝေးလံသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လူသုံးဦးစလုံး ရထားအတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ရထားမှာ မြို့တော်လမ်းမများအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေစဉ် လူငယ်သခင်မှာ ထိုင်ခုံကို မှီလျက် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက်

ရုတ်တရက် လူငယ်သခင်မှာ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။

"ငါ နည်းလမ်းရှာတွေ့ပြီ”

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် သူ့ထံ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။

လူငယ်သခင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားနေတာက အလကားပဲ။ ငါတို့ ဒေသခံတွေကိုပဲ မေးလိုက်ကြရအောင်။"

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"သခင်လေး၊ ဒေသခံတွေက ဘာမှ မသိကြပါဘူး။ သူတို့သာ သိရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့တာ ကြာလှပြီပေါ့။"

လူငယ်သခင်က အရေးမစိုက်သလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဒီအင်ပါယာမှာ လူပေါင်းများစွာ ရှိနေတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ သိမှာပေါ့။"

ကိုယ်ရံတော်မှာ နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။

သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောခင်မှာပင် လူငယ်သခင်မှာ အမိန့်တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့ဆီ တစ်ယောက်လောက် ခေါ်ခဲ့ပေး။"

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်

အပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူတစ်ဦးသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း၊ တည့်တည့်လမ်းဆက်လျှောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မသိစိတ်အရပင် ထိုခမ်းနားသော ရထားဆီသို့ လျှောက်သွားမိတော့သည်။

ရထားအတွင်းမှ ကုလားကာမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

လူငယ်သခင်က သူ့ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။

ထိုအကြည့်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လူသားတစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထောင်လွှားနေသည်။

အလေးအနက် မထားပေ။

မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုလောက်အောင် မြင့်မြတ်နေသည်။

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်း”

လမ်းသွားသူမှာ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဟ-ဟုတ်ကဲ့?"

ရထားနှင့် အခြားတစ်ဖက်လူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

သူ့ကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မရိုမသေ ပြုလုပ်ရန် မရဲဝံ့ပေ။

လူငယ်သခင်က လက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ယှက်ထားလိုက်သည်။

"ဒီအင်ပါယာမှာ ဘယ်ဂိုဏ်းက အသန်မာဆုံးလဲ?"

ထိုလူမှာ စဉ်းစားစရာပင် မလိုဘဲ ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံဓားဂိုဏ်းပါ”

အဖြေမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူငယ်သခင်မှာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်

သည်။

"အို? အဲဒီဂိုဏ်းက ဘယ်မှာလဲ?"

ထိုလူမှာ ချက်ချင်းပင် အဝေးရှိ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဦးတည်ရာကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်

သည်။

လူငယ်သခင်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ”

လမ်းသွားသူမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အသက်ရှူချောင်သွားသည်။

သို့သော် သူ မထွက်ခွာခင်မှာပင် လူငယ်သခင်မှာ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးထံ လှည့်လိုက်သည်။

"ဒီလို နိမ့်ကျတဲ့သူတွေကတော့ ဘာမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အသန်မာဆုံး ဂိုဏ်းကတော့ သိမှာမဟုတ်ဘူးလား? သူတို့ အကုန်မသိရင်တောင် အကြမ်းဖျင်းတော့ သိမှာပေါ့။"

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံဓားဂိုဏ်း သိရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်စိမှိတ်ရှာဖွေနေခြင်းထက် ဤအင်ပါယာတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ တည်ရှိလာခဲ့သော အင်အားစုကို မေးမြန်းခြင်းမှာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့ မသိလျှင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံဓားဂိုဏ်းကို ရှာဖွေခိုင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

လူငယ်သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာသည်။

"သွားကြမယ်။ ဒီ အသန်မာဆုံးလို့ ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းဆီကို။"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ဒီအင်ပါယာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခုကို သိထားတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါ သူတို့ဂိုဏ်းသခင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ရထားမှာ ချက်ချင်း ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ရှုပ်ထွေးနေသော နိုင်ငံသားများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင်ပင် ရထားသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြောက်

ဘက်ဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်သခင်ရော၊ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးပါ သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ မြို့တော်၏ တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်ခုတွင်ရှိသည့် သူတောင်းစားအိုကြီးတစ်ဦးသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။

သူ၏ ဝါးတားတား မျက်လုံးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ရထားကို ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူတောင်းစားအိုကြီးသည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ကာ မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ စျေးပေါသော အရက်ကိုသာ ဆက်လက်သောက်သုံးနေတော့သည်။