အခန်း ၁၃၄
Vol. 14 Ch. 134
🍄 Chapter 134
ကလေးငယ်များအတွက် ကွဲပြားခြားနားသော ပညာရေးစနစ်များ လိုအပ်လှပေသည်။
သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ယွမ်ယွမ်ကို ဖက်ထုပ်အနည်းငယ် ပိုစားရန် တိုက်တွန်းလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှောင်လန်ကသာ တကယ်တမ်း အများကြီး စားမည်ဆိုပါက သူ၏ဖခင်ပင်လျှင် စိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။
ထိုနှစ်ဦးကို မျှတအောင် ထိန်းကျောင်းရသည်မှာ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှချေ။
ရှောင်ဝမ်မှာမူ အပြင်ဘက်တွင် သူ့ဖခင်နှင့်အတူ အဝတ်လျှော်နေလေ၏။ ဤကောင်လေးမှာ အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီဖြစ်ရာ ပိုအရေးကြီးသော ကိစ္စများကို စိတ်ဝင်စားနေသည်။
သူက လှည့်ကာ သူ့ဖခင်အား မေးလိုက်၏။
“အဖေ၊ ယွမ်ယွမ်ရဲ့ အမေက ယွမ်ယွမ်ရဲ့ အဖေအရင်းကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်တာလား”
ယန်ကျောက်က ဟန့်တားလိုက်၏။
“ကလေးတွေက လူကြီးကိစ္စမှာ ဝင်မပါသင့်ဘူး”
ရှောင်ဝမ်သည် တစ်ခါက “ကျောက်မီးသွေးတွင်း လွှဲပြောင်းခြင်း သဘောတူညီချက်” ကို တွေ့ရှိခဲ့ဖူးပြီး စာအများကြီး မဖတ်တတ်သော်လည်း အဘိဓာန်တွင်ပင် ရှာဖွေကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။
ကျောက်မီးသွေးတွင်းသည် ယွမ်ယွမ်ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ထိုစာရွက်မှတစ်ဆင့် သူ သိရှိထားလေသည်။
ထို့ကြောင့် သူက ဖခင်ဖြစ်သူကို ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။
“သဘောတူညီချက် စာရွက်ကကော၊ တကယ်ပဲ မီးရှို့လိုက်ပြီလား”
ယန်ကျောက်သည် သူ့သားကို စိုက်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“သွား၊ မြင်းစီးဟန် ၁၀ မိနစ် သွားလုပ်စမ်း”
ရှောင်ဝမ်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း သူ့ဖခင်ဘေးတွင် ရပ်လျက် စောဒကတက်လိုက်၏။
“အဖေက ဘာလို့ ရှောင်လန်နဲ့ ယွမ်ယွမ်ကိုပါ မြင်းစီးဟန် မလုပ်ခိုင်းရတာလဲ”
ယန်ကျောက်က ထပ်မံသတိပေးလိုက်၏။
“ထပ်ပြောနေရင် နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ် တိုးမယ်”
ရှောင်ဝမ်သည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဖြစ်နေကာ စကားမပြောဘဲ နေနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ ထပ်မံပြောဆိုလိုက်၏။
“တကယ်တော့ သား တစ်ခါတည်းနဲ့ ဖက်ထုပ် ၂၀ စားနိုင်တယ်”
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်မေ့လန်မှာ အစာသွတ်ရန် အဆာများကို ရောနယ်နေပြီး ထို့နောက် ဖက်ထုပ်များကို ကိုယ်တိုင် စတင် ထုပ်ပိုးနေလေပြီ။
အမဲသားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် အဆာထဲသို့ နှမ်းဆီ အနည်းငယ် ထည့်ထားသဖြင့် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ စဉ်းတီတုံးကို မှီကာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူက အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပြန်၏။
“နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ် ထပ်တိုး”
ရှောင်ဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ထားရင်း မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏။
“သား တကယ် အခု ၂၀ စားနိုင်တယ်”
“မိနစ် ၃၀”
ရှောင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ အတင်းအောင့်အည်းထားရသဖြင့် နီရဲလာပြီး နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
ရှန်ရှီ ပြည်နယ်တွင် ဖက်ထုပ်ဆိုသည်မှာ နေ့စဉ် စားသုံးလေ့ရှိသော အစားအစာမျိုး လုံးဝမဟုတ်ချေ။
ယနေ့ ယွမ်ယွမ်သာ ထိုမျှလောက် အထိတ်တလန့် မဖြစ်ခဲ့ပါက ချန်မေ့လန်လည်း ဖက်ထုပ် လုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဝမ်သည် တကယ်ပင် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် ဖက်ထုပ် အခု ၂၀ ကို စားပစ်လိုက်လေသည်။
ထိုညက ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်ပေးလိုက်သူမှာ ယန်ကျောက် ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
“မေ့လန်၊ အထဲဝင်ခဲ့ပါဦး”
ချန်မေ့လန် ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်မေ့လန်သည် ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလာလေ၏။
“မနက်ဖြန် ရှီရှန်းက ကျောက်မီးသွေး ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာ ၉၉.၉ ရာခိုင်နှုန်းကို ယွမ်ယွမ်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးတော့မယ်”
ယန်ကျောက်သည် ချန်မေ့လန်၏မျက်နှာကို သူ့ဘက်သို့လှည့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူမက သူ မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် အတည်ပြုလိုက်၏။
“တကယ်ပြောတာပါ”
မည်သူ့အတွက်မဆို သားယောကျ်ားလေးနှင့် သမီးမိန်းကလေးအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်သော၊
အပြုံးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားတတ်သော ယမမင်း ယန်ရှီရှန်းက သူ့ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို သမီးဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။
သူသည် ဟူရှောင်မေကို မယုံကြည်သော်လည်း ထိုအချက်က ကျောက်မီးသွေးတွင်းလွှဲပြောင်းခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်မှုမရှိပေ။
ယန်ရှီရှန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန် ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းလှသဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုချိန်တွင် အောက်ခံဘောင်းဘီပင် မရှိခဲ့ဘဲ မိတ်ဖက်တွေ့ဆုံပွဲသို့ သွားရန်အတွက် ပထမတပ်ဖွဲ့ရှိ ယန်ပင်းထံမှ အောက်ခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို အရေးပေါ် ငှားရမ်းဝတ်ဆင်ခဲ့ရသော ယောကျ်ားမျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ယောကျ်ားမျိုးက မိမိ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တစ်စုံတစ်ဦးထံ လွှဲပြောင်းပေးမည်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သော အရာပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤမိန်းမ၊ ချန်မေ့လန်...
သူမသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ကာ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် အထူးတလည် ဉာဏ်ကောင်းပုံမပေါ်ပေ။
သို့သော် သူမသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးခက်ခဲလှသော ကိစ္စရပ်များကို အမြဲတမ်း လွယ်ကူရိုးရှင်းသွားစေရန် စွမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်နေသည်။
ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်းမျက်လုံးချင်းဆုံကာ ကြည့်မိကြသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးများက လှပသော အကွေးအကောက်လေးအဖြစ် ပုံဖော်လျက် သူ့ကို ပြုံးပြနေလေသည်။
သူမ အမြဲ ပြုံးနိုင်သေးသည်။ သူမသည် ဘယ်သောအခါမျှ ဒေါသထွက်လေ့မရှိသူ တစ်ဦးပမာ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်၏။
ယန်ကျောက်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းပြီးနောက် သူမကို အားရပါးရ နမ်းရှိုက်လိုက်လေတော့သည်။
အနမ်းတစ်ခု၊ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသော အနမ်းတစ်ခု။
လူငယ်တစ်ဦး၏ သန်မာလှသော ခွန်အားနှင့်အတူ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသော အသက်ရှူသံများက ရိုင်းစိုင်းမှု အငွေ့အသက်များကို ဆောင်ကြဉ်းနေ၏။
သူသည် လုံလောက်မှု မရှိသေးဟန်ဖြင့် ချန်မေ့လန်အား နံရံဆီသို့ တွန်းကပ်လိုက်သည်။
“ဖြောင်း”
အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
၎င်းမှာ မီးခလုတ်ကြိုးဆီမှပင် ဖြစ်သည်။ သူမ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိစဉ် အိပ်ခန်းငယ်လေး၏ မီးကြိုးကို မတော်တဆ ဆွဲဖြုတ်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မမှောင်သေးသော်လည်း မီးရောင်က ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားလေသည်။
အခန်းတွင်း မှောင်မိုက်နေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သော်လည်း မီးလင်းလာသောအခါ သူမသည် သူ့မျက်နှာကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ သာယာဖွယ်အတွေ့အကြုံတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် သွေးဆူလွယ်သော လူငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ဤသို့ မမြင်တွေ့လိုခဲ့ချေ။
ချန်မေ့လန်သည် ယန်ကျောက်၏မျက်နှာကို တွန်းဖယ်လိုက်၏။
“ကလေးတွေ ရှိနေတယ်”
ယန်ကျောက်၏ အကြည့်များက စူးရှနေသည်။
“ငါ့ကို ကြည့်စမ်းပါ”
ချန်မေ့လန် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက သူမကို ထပ်မံနမ်းရှိုက်ရန် ကြိုးစားလာပြန်သည်။
ချန်မေ့လန်၏ လက်ကလေးမှာ သူ၏ တင်းကျပ်သော ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ကြေမွသွားလုမတတ်ပင်။
ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့သည် စပရင်မွေ့ရာပေါ်တွင် အိပ်စက်ရသည်ကို ကျင့်သားရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်မေ့လန်က ပိုမို နူးညံ့သွားစေရန် စောင်နှစ်ထည်ကို ခင်းပေးထားသော်လည်း ထိုကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ မကျေနပ်နိုင်ကြဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ နေရာယူထားသောကုတင်ကို ပြန်လည်ရယူရန် အဆက်မပြတ် ညည်းတွားနေကြလေသည်။
ဗိုက်ထဲတွင် ဖက်ထုပ်များ အပြည့်ရှိနေသော ရှောင်ဝမ်မှာမူ ခြံဝင်းထဲတွင် မြင်းစီးဟန် လေ့ကျင့်နေရင်း နောက်သို့ ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်နေတတ်သည်။
အေစာပိုင်းက ထိုကောင်လေးသည် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ ဖက်ထုပ် အခု ၂၀ စားခဲ့ကြောင်း သူမကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
ချန်မေ့လန်သည် ရှောင်ဝမ် ထပ်မံဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရ၏။
“ဒီနေ့ နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူး၊ နေကောင်းတဲ့အထိ စောင့်ပါဦးလား”
ချန်မေ့လန် သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားသော ယန်ကျောက်သည် သူ၏ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လျှော့ချပေးလိုက်လေ၏။
“မနက်ဖြန် ရှယ်ယာလွှဲပြောင်းဖို့ ရှီရှန်းဆီသွားရင် ငါ လိုက်ခဲ့ပေးရမလား”
ချန်မေ့လန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စပရင်မွေ့ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်စဉ် ယခင်ကထက် ပိုနိမ့်သွားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယန်ကျောက်သည် ပြတ်သွားသောမီးကြိုးကို ပြန်လည်တပ်ဆင်နေ၏။
“လွှဲပြောင်းဖို့ သွားလိုက်ပါ၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”
ချန်မေ့လန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှင် အလုပ်မများဘူးလား”
ယန်ကျောက်သည် မီးကြိုးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားရာ “ကလစ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မီးကို ပိတ်လိုက်သဖြင့် အခန်းမှာ မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။
“ရှီရှန်းနဲ့ လိုက်သွားတာကလည်း ငါ့အလုပ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ”
ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို တောင်းဆိုစဉ်က ချန်မေ့လန်သည် ယန်ကျောက်နှင့် တိုင်ပင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို သူ ကန့်ကွက်မှု ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။ သူမသည် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ယွမ်ယွမ် ကျောက်မီးသွေးတွင်းရဖို့ ကျွန်မ ကူညီပေးခဲ့တာကို ရှင် စိတ်မဆိုးဘူးမလား”