အခန်း ၁၃၅

🍄 Chapter 135

ယန်ကျောက်သည် မီးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

“ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး”

သူ စိတ်မဆိုးသင့်ဘူး မဟုတ်လော။ သူမသည် ယွမ်ယွမ်အတွက် စီမံခန့်ခွဲပေးနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ရှီရှန်း၏ ကျောက်မီးသွေးကုမ္ပဏီတွင် အကြီးမားဆုံးသော အစုရှယ်ယာရှင်ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရှီရှန်းသည် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ပေါ်မလာခဲ့သလို ယန်ကျောက်ကလည်း အလုပ်မှ ခွင့်မယူခဲ့ပေ။

ရှီရှန်း လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်။

ကလေးများကို ကျောင်းပို့စဉ် ချန်မေ့လန် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် အချုပ်ခန်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူလွတ်မြောက်လာခြင်းနှင့် ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည့်သတင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပရန် လူများစွာကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုသတင်းသည် မနေ့ကပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ယနေ့တွင်မူ သူ့အား လာရောက်ဂုဏ်ပြုသူ များပြားလွန်းသဖြင့် သူသည် အိမ်ထဲတွင်သာ ပိတ်မိနေတော့သည်။

ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ကို ယခုလေးတင် သိရှိထားရပြီး တစ်မြို့လုံး၏ဂုဏ်ပြုချီးကျူးမှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသော သူ၏ခံစားချက်ကိုကား ဆိုဖွယ်ရာပင်မရှိတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူသိများသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် စီးကရက်နှင့် အရက်များ ဝယ်ယူခြင်း၊ လူတိုင်းနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်း၊ အပြုံးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားတတ်သော ယမမင်းယန်ရှီရှန်း အသက်ရှင်လျက် ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေသေးကြောင်း လူများကို သိရှိစေခြင်းတို့မှာ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စများပင်။

အားလပ်ချိန် တစ်ခဏလေးတွင် သူသည် စုန့်ဟွိုင်ဟွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ချန်မေ့လန်ထံသို့ သူမ၏မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ပြင်ဆင်ထားရန် သတင်းစကား ပါးခိုင်းခဲ့သည်။

ရှယ်ယာများ လွှဲပြောင်းရန်အတွက် မှတ်ပုံတင်ကတ် သေချာပေါက် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

လွှဲပြောင်းပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကုမ္ပဏီ၏ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ တာဝန်ယူမှုကို တရားဝင်ကိုယ်စားလှယ်က တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း အဓိကရှယ်ယာရှင်အနေဖြင့် မြေအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော မိုင်းလုပ်သားများအတွက် တာဝန်ယူမှုမှာ တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော အာဏာနှင့်အတူ ကြီးမားသောတာဝန်ယူမှုများလည်း ပါလာစမြဲပင်။ ယခုအချိန်မှစ၍ ချန်မေ့လန်သည် ဤတာဝန်ကို လွှဲပြောင်းထမ်းဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မှတ်ပုံတင်ကတ်များကို စတင်ထုတ်ပေးခါစသာ ရှိသေးသည်။ ပလပ်စတစ်ဖြင့် ကွယ်ထားသော ပထမမျိုးဆက် မှတ်ပုံတင်ကတ်များကို ရရှိရန်မှာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်လှ၏။

ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်အတွက် ရဲစခန်းသို့သွားရပြီး ကတ်ရရှိရန် သုံးလခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

စုန့်ဟွိုင်ဟွာတွင်လည်း မှတ်ပုံတင်ကတ် မရှိသေးသဖြင့် သူမက ချန်မေ့လန်နှင့်အတူ မှတ်ပုံတင်လျှောက်ထားရန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ရဲအရာရှိက အသိပေးလိုက်သည်။

“ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးပြီ၊ နောက်သုံးလနေရင် လာယူလှည့်ပါ”

ချန်မေ့လန်သည် မှတ်ပုံတင်ကို အမြန်ရလိုနေသဖြင့် စုံစမ်းလိုက်၏။

“ပိုက်ဆံပိုပေးရင် ပိုမြန်မြန် ရနိုင်မလားဟင်”

အရာရှိက ချန်မေ့လန်ကို မော့ကြည့်လာသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ရဲစခန်းက အမြတ်ထုတ်တဲ့လုပ်ငန်းတွေ မလုပ်ပါဘူး”

စုန့်ဟွိုင်ဟွာကလည်း သတိပေးလိုက်၏။

“မှတ်ပုံတင်လုပ်ရတာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်တယ်၊ ငါတို့ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ရမှာပဲ”

သူတို့နှစ်ဦး ဝန်ဆောင်မှုခန်းမမှ အထွက်တွင် ရဲဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ယန်ကျောက်နှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ရဲတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းဆင်းလာသူများနှင့် စစ်တပ်မှ ပြောင်းရွှေ့လာသူများကြားရှိ အမူအကျင့်ကွာခြားချက်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားလှသည်။

ချန်မေ့လန်သည် အပြင်ဘက်တွင် သူက သူမကို နှုတ်ဆက်မည်ကို စိုးရိမ်နေမိ၏။

အထူးသဖြင့် သူဌေးသစ်များနှင့် ကျောက်မီးသွေး သူဌေးများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ဤဝန်ဆောင်မှုခန်းမတွင် သူမသည် သူ့ဇနီးဖြစ်ကြောင်း ထိုသူများကို မသိစေလိုခဲ့ချေ။

သို့သော် ယန်ကျောက်က သူတို့ကို မနှုတ်ဆက်ခဲ့ဘဲ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အိမ်အပြန် ဘတ်စ်ကားစီးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် စုန့်ဟွိုင်ဟွာက ညည်းတွားလိုက်၏။

“မေ့လန်၊ နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အခုတလော အိမ်မှာ ထူးထူးခြားခြားကို အလုပ်ကြိုးစားနေတာပဲ၊ ဟူး”

ချန်မေ့လန်က စုန့်ဟွိုင်ဟွာကို ရုတ်တရက် တစ်တောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူနဲ့ အတူအိပ်ခဲ့သေးလား”

အမျိုးသမီးများသည် နှလုံးသားနူးညံ့သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကြ၏ယ စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် ကလေးများအတွက် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းကို မလိုလားခဲ့သည်မှာ ကောင်းမွန်ပေသည်။

သို့သော် ကုတင်ပေါ်တွင် သူမသာ အလျှော့ပေးဝံ့ပါက ယန်ပင်းသည် နောင်တွင် ပိုမို၍ ရမ်းကားလာမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည်လည်း လိင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်တတ်သောရောဂါများ ရရှိလာနိုင်ပေသည်။

စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် တွန့်ဆုတ်နေဟန်ဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်၏။

သူမက ချန်မေ့လန်၏ အိမ်ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းယူကာ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ နင်ပဲ ပြောထားပြီးသားကို၊ ငါ့ကုတင်ပေါ်ကို သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အလာခံပါ့မလဲ”

ချန်မေ့လန်က သေချာမှာကြားလိုက်သည်။

“ငါ့ဒုတိယအစ်ကို နင့်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင် ဒါမှမဟုတ် အတင်းအဓမ္မ ဝင်လာရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်၊ နင် တကယ်ပဲ ရှက်ရွံ့နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ကို သတိရလိုက်၊ ယန်ရှီရှန်းကို သတိရလိုက်ပါ”

စုန့်ဟွိုင်ဟွာက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

မေ့လန်သည် တစ်ရွာလုံး၏ အတင်းပြောဆိုခံရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ပေ။ မေ့လန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် မျက်နှာပျက်ရမည်ကို အနည်းငယ် ပို၍ ဂရုစိုက်လွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

မှတ်ပုံတင်ကတ်ရရှိရန် သုံးလ ကြာမြင့်မည်ဟု ရဲစခန်းက ပြောခဲ့သော်လည်း ချန်မေ့လန်သည် ထိုညနေမှာပင် သူမ၏ အသစ်စက်စက် ပထမမျိုးဆက် ပလပ်စတစ်မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ယန်ကျောက်က သူမအတွက် အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေမည်။ ဤမျှ အေးစက်ပြီး နှလုံးသားမဲ့ပုံပေါ်သူ တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ချန်မေ့လန်သည် မှတ်ပုံတင်ကို လက်ခံယူရင်း တောင်းပန်သည့်အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မ နေမကောင်းသေးဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ပါဦး”

အမျိုးသားများသည် မိမိတို့လိုချင်သောအရာကို မရရှိသေးချိန်တွင် သေချာပေါက် စိတ်အားထက်သန်တတ်ကြစမြဲပင်။

အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး တည်ငြိမ်ပုံရသော ယန်ကျောက်သည် ဤမျှလောက် စိတ်အားထက်သန်နေလိမ့်မည်ဟု ချန်မေ့လန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ အမျိုးသားများသည် မိမိတို့ လိုချင်သောအရာကို ရရှိသွားပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုကိစ္စအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားလေ့ရှိကြသည်။

လုကျင်းယွီသည် ငွေရှာရန် အလုပ်များနေပြီး ယန်ရှီရှန်းကမူ အမျိုးသမီးငယ်များအား သိမ်းပိုက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

အရာရှိယန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာမူ အလုပ်နှင့် အိမ်မှုကိစ္စများတွင်သာ ရှိနေသည်။

ချန်မေ့လန်က သူမ နေမကောင်းသေးကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ကို သွားရောက်ကြိုဆိုလေသည်။

ယခုအခါ ယွမ်ယွမ်သည် တုန်းဖန် အုပ်စုတွင် နေထိုင်သော စုန့်လင်းထံတွင် စန္ဒရားတီး ကျင့်နေပြီဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် သူမသည် အခြားကလေးများထက် တစ်နာရီပို၍ နေခဲ့ရပြီး ရှောင်ဝမ်က ယွမ်ယွမ်ကိုစောင့်ကာ စုန့်လင်း၏အိမ်တွင် အိမ်စာများကို အတူတကွပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။

သူမ ဟင်းချက်နေစဉ်တွင် သူက ကလေးများကို သွားကြိုသည်။ အကြီးနှစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာချိန်တွင် ညစာစားရန် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေလေပြီ။

ယန်ရှီရှန်းသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ရုံသာမက အလွန်ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသော ယောကျ်ားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တာ အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် ချန်မေ့လန်က သူသည် လာရောက်ဂုဏ်ပြုကြသော ဧည့်သည်များကို တကယ် ဧည့်ခံနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့၏။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရှေ့နေတစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ အသေးစိတ် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးနောက် ရှေ့နေနှင့်အတူ ယာယီစည်းမျဉ်းများနှင့်အညီ စာချုပ်တစ်စောင်ကို ရေးဆွဲခဲ့ကာ ပရင်တာဖြင့်ပင် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှေ့နေကို ချန်မေ့လန်၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ရှေ့နေ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုအောက်တွင် ချန်မေ့လန်ကို ထိုစာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးစေခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ချန်မေ့လန်အနေဖြင့် နောင်တွင် ဤရှယ်ယာများကို ယန်ကျောင်းတိသာ အမွေဆက်ခံနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျောင်းတိ၏အမည်ပေါက် ငွေကြေးများကို ယန်ရှီရှန်းနှင့် မတိုင်ပင်ဘဲ ချန်မေ့လန်မှ အသုံးပြုခွင့်မရှိကြောင်းကို အာမခံပေးရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ငွေကို သူမထံ ပေးနိုင်သော်လည်း ချန်မေ့လန်အနေဖြင့် ထိုငွေကို သုံးစွဲရန် မစဉ်းစားသင့်ပေ။ သူသည် ငွေများကို သူမထံတွင် အပ်နှံထားခြင်းမျှသာ။

ယန်ကျောက်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီးစားပွဲကို ခေါက်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“နာမည်ပြောင်းလိုက်၊ အခု သူ့ကို ရှန်းနန်လို့ ခေါ်တယ်”