အခန်း ၁၃၆
Vol. 14 Ch. 136
🍄 Chapter 136
ယန်ရှီရှန်းသည် သူ့ဘောပင်ကို ခလောက်ခနဲ အသံတစ်သံနှင့်အတူ ပစ်ချလိုက်သည်။
“ချန်မေ့လန်၊ မင်း ရှယ်ယာတွေကို လိုချင်သေးတာလား မလိုချင်ဘူးလား”
လိုချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ ဤအချိန်တွင် သူမ ရပ်တည်ချက်ခိုင်မာရန် လိုအပ်ပေသည်။ ချန်မေ့လန်က ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး၊ ကျောက်မီးသွေးတွင်းမှာ ပြိုကျတာ ဒါမှမဟုတ် ရေလွှမ်းတာမျိုး ဖြစ်လာရင် ပိုင်ရှင်က တာဝန်ယူရမှာလေ၊ ရှင့်ရဲ့ ပြဿနာတွေအတွက် ကျွန်မက တာဝန်ယူချင်နေမယ်လို့ ထင်နေလား”
ယန်ရှီရှန်းသည် တကယ်တမ်းတွင် သူ့ပြဿနာများအတွက် ချန်မေ့လန်ကို တာဝန်ယူစေလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။
မေ့လန်ကို အဓိက ရှယ်ယာများ ကိုင်ဆောင်စေလိုခြင်းမှာ အကယ်၍ သူ ထပ်မံထောင်ကျသွားလျှင် သို့မဟုတ် အသက်သေဆုံးသွားပါက ဤတစ်ကြိမ်ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ထပ်မံမကြုံတွေ့လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချန်မေ့လန်တွင် ထိန်းချုပ်ခွင့်မရှိဘဲ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများ အခြားသူများ၏လက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်ကို သူ မလိုလားချေ။
သူက ယန်ကျောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ကျောက်ကလည်း တစ်လက်မမျှပင် အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရှီရှန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဘောပင်ကို ကောက်ယူကာ ယန်ကျောင်းတိဟူသော အမည်ကို ခြစ်ထုတ်ပြီး ယန်ရှန်းနန်ဟု ပြင်ဆင်ရေးသားလိုက်လေသည်။
မူလက လွှဲပြောင်းခြင်းကိစ္စမှာ လူကြီးများကြားရှိ ကိစ္စမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ချန်မေ့လန်သည် ယွမ်ယွမ်အတွက် ခွင့်တစ်ရက်ယူကာ သူမကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့၏။
အကြောင်းရင်းကို သူမ၏သမီးအား လတ်တလောတွင် မပြောပြနိုင်သေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ ရှယ်ယာများကို သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန် ယန်ရှီရှန်း သေဆုံးချိန်အထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့်အခါမျိုးတွင် သူမအနေဖြင့် ထိုမျှလောက် အသက်ရှူကျပ်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အားကိုးရာမဲ့ခြင်းတို့ကို ခံစားရတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ယန်ရှီရှန်း၏ အနီရောင်ရှလီကားလေးဖြင့် ယွမ်ယွမ်ကို သွားကြိုလိုက်ရာ ကောင်မလေးသည် ကျောင်းမှ ယာယီခွင့်ရလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ အပြင်ထွက်လာပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ကားကို မြင်သောအခါ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတက်ဝံ့တော့ချေ။
ယန်ရှီရှန်းက လက်ယမ်းပြကာ ခေါ်လိုက်၏။
“လာပါ ယွမ်ယွမ်၊ အဖေပါ”
ယွမ်ယွမ်သည် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားစ။
ယန်ကျောက်က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ကောင်မလေး၏ နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး အားပေးလိုက်သည်။
“မကြောက်နဲ့၊ ငါ ဒီမှာရှိတယ်”
ထိုအခါမှသာ ယွမ်ယွမ်သည် ကားပေါ်တက်ရန် သဘောတူလေတော့သည်။
ဤသည်မှာ ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်ခွင့် လွှဲပြောင်းခြင်းသက်သက်ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီတွင်းကိစ္စမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် အမှုဖွင့်ရန်အတွက် ကျောက်မီးသွေးတူးဖော်ရေးဗျူရိုသို့ သွားရပြီး ထို့နောက် ရှယ်ယာစာရွက်စာတမ်းကို ပြောင်းလဲရန် စက်မှုနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးရုံးသို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။
ဤနည်းအားဖြင့်သာ ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို အလုံးစုံ လွှဲပြောင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဤလူသည် သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်မထားနိုင်ချေ။ ကားမောင်းနေစဉ်တွင်ပင် သူက ပြောဆိုလာ၏။
“ကျောင်းတိ၊ အခုချိန်ကစပြီး အဖေရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေအားလုံးက သမီးအတွက်ချည်းပဲ ဖြစ်တော့မှာ၊ ပြောစမ်းပါဦး၊ ဘယ်မိန်းကလေးက သမီးလောက် ကံကောင်းနိုင်ဦးမှာလဲ”
ယွမ်ယွမ်သည် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ ချန်မေ့လန်၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူမက တိုးတိုးလေး ဖွင့်ဟလာ၏။
“မေမေ၊ သမီး သူ့ပစ္စည်းတွေကို မလိုချင်ဘူး”
ချန်မေ့လန်က ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ မေမေ သမီးအတွက် သိမ်းထားပေးမှာပါ”
ယွမ်ယွမ်သည် ရှေ့တွင် ကားမောင်းနေသော ယန်ရှီရှန်းကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ပြန်၏။
“သမီး မလိုချင်သေးပါဘူး”
အကယ်၍ ကလေးက တကယ်မလိုချင်ပါက ၎င်းမှာ သူမကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ချန်မေ့လန် ရုတ်တရက် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုကိုပင် မလွှဲပြောင်းလိုတော့ချေ။
သူမ၏သမီးကို အကြောင်းရင်း မေးမြန်းရပေတော့မည်။
ယန်ရှီရှန်း ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယွမ်ယွမ်သည် ချန်မေ့လန်၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရှင်းပြရှာသည်။
“သမီးရဲ့ အဖေအရင်းက သမီးကို နောက်ဘယ်တော့မှ မရိုက်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးမှပဲ လိုချင်မယ်”
ကလေးတစ်ယောက်၏ကမ္ဘာလေးက မည်မျှ ရိုးရှင်းလိုက်သနည်း။ သူမ လိုချင်သောအရာ အားလုံးမှာ သူမ၏ဖခင်က သူမကို မရိုက်နှက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
ချန်မေ့လန်က ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ယန်ရှီရှန်း၊ ရှင့်သမီးကို ရှင် နောက်ထပ်ရိုက်ရဲသေးလား”
ယန်ရှီရှန်းမှာ ကားရပ်ရန် ပြင်နေပြီး နောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မှန်ထဲတွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရဲနေသော ယန်ကျောက်၏မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူက မသိစိတ်မှနေ၍ အလိုအလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“ငါ ဘယ်ရိုက်ရဲပါ့မလဲ”
ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ယန်ကျောက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရှိန်အဝါမှ လာသောဖိအားကြောင့်ပင်။
သို့သော် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ချန်မေ့လန်၏ နောက်တွင် ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာ လိုက်ပါလာသော ယွမ်ယွမ်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရှီရှန်း၏ရင်ထဲတွင် တကယ့်ခံစားချက်အချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လောလောဆယ်တွင် သူသည် ဟူရှောင်မေကို ချော့မော့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ဝန်တုကိစ္စကို ဖော်ထုတ်ခြင်းမရှိသေးပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောက်မီးသွေးတူးဖော်ခွင့် ရရှိရန်မှာ ခက်ခဲပြီး ဖန်ရှန်မှတစ်ဆင့်ဆိုလျှင် ပိုမိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဟူရှောင်မေ လဲကျသွားပြီးနောက် သူမကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားမည်ဟု သူ ပြောခဲ့သော်လည်း သူမ မည်သို့ သွားရဲမည်နည်း။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဗိုက်နာသည်ဟု ငိုယိုတတ်သော်လည်း လဲကျပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ရုတ်တရက် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သွားကာ ခွန်အားများပင် ပြည့်ဝနေလေ၏။
အိမ်ရောက်သောအခါ ယန်ရှီရှန်းက သူမကို တမင်သက်သက် ထပ်မံ ခလုတ်တိုက်မိစေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဟူရှောင်မေမှာ အသံတစ်ချက်မျှမထွက်ဘဲ သူ့ကို အမြန်ဆုံးလက်ထပ်ကာ ကျောက်မီးသွေး စတင်တူးဖော်ရန်သာ တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။
“ရှောင်မေ၊ မိုင်းတွင်းဖွင့်လိုက်လို့ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားပြီး ငါ ထောင်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ဟူရှောင်မေက ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။
“ရှင် သားတစ်ယောက် ရတော့မှာကို ဘာကြောက်နေရတာလဲ”
ထို့ကြောင့် ဟူရှောင်မေသည် တိတ်တဆိတ်သည်းခံနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ သေဆုံးရန်ကိုသာ ဆန္ဒရှိနေသည်။
ယွမ်ယွမ် သူ့ထံမှတောင်းဆိုသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမကို မရိုက်နှက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ယန်ရှီရှန်းသည် သူ၏ အသစ်ပေါက်ကာစ ကတုံးဆံပင်ကို စမ်းသပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ သူ့သမီးရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်၏။
“သမီးလေး၊ အရင်တုန်းက အဖေမှားခဲ့ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဖေ့ကို မမုန်းပါနဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား”
အင်မတန်ရိုးရှင်းလှသော စကားတစ်ခွန်းသာ။
သို့သော် ယွမ်ယွမ်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ရှီရှန်း၏ မျက်လုံးများ စိုစွတ်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမက လက်ကိုင်ပုဝါလေးကိုထုတ်ကာ သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် သုတ်ပေးလိုက်သေး၏။
“ဖေဖေ၊ မငိုပါနဲ့၊ ရပါတယ်၊ သမီး ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ထားတာ ကြာပါပြီ”
ယန်ရှီရှန်း မည်သို့လုပ်၍ မငိုဘဲနေနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လမ်းပိတ်သွားအောင် ဖန်တီးခဲ့မိသည်။
သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူ့၌ အခွင့်အရေး ရှိနေသေး၏။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန် သင်ယူရတော့ပေမည်။
လွှဲပြောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်မှာ စာရွက်စာတမ်းများ တင်သွင်းရန်နှင့် အမှုဖွင့်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
ကျောက်မီးသွေးတူးဖော်ရေးဗျူရိုတွင် အမှုဖွင့်ပြီးနောက် တံဆိပ်တုံး ထုရန်အတွက် စက်မှုနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးရုံးသို့လည်း သွားရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
စက်မှုနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးရုံးတွင် အလုပ်ကိစ္စ လာရောက်ဆောင်ရွက်သူ များပြားသဖြင့် သူတို့ စောင့်ဆိုင်းရပေမည်။
အဆင်ပြေစွာပင် လမ်းတစ်ဖက်ကူးတွင် ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ယွမ်ယွမ်က ချန်မေ့လန်၏လက်ကိုဆွဲကာ ဈေးဝယ်စင်တာကို ညွှန်ပြရင်း ပူဆာလိုက်၏။
“မေမေ၊ သမီး တစ်ခုခုသွားဝယ်ချင်တယ်”
ချန်မေ့လန်က သဘောတူလိုက်၏။
“သွားကြတာပေါ့၊ မေမေ လိုက်ခဲ့မယ်”
အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ခြင်းက ကောင်းမွန်ပါသည်။
မဟုတ်ပါက ပြုံးရွှင်နေသော ယန်ရှီရှန်းနှင့် အေးစက်စက် မျက်နှာထားရှိသော ယန်ကျောက်တို့နှစ်ဦး အတူတကွရပ်နေသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမ ရွံရှာမိနေပြီဖြစ်သည်။
ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သိုးမွေးဖြင့်ထိုးထားသော ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ထုတ်ယူကာ လှုပ်ယမ်းပြလိုက်၏။
“မေမေနဲ့ ဖေဖေအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ချင်လို့၊ သမီးဘာသာ ဝယ်မှာပါ၊ သမီးကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံစုထားတာ”
အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော ယွမ်ယွမ်သည် သိုးမွေးဖြင့် အိတ်ငယ်လေးမျိုးစုံကို အသက်ဝင်လှပအောင် ထိုးတတ်နေပြီဖြစ်သည်။
ကလေးများကို မုန့်ဖိုးစတင်ပေးခဲ့သည်မှာ နှစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ယွမ်ယွမ်သည် တကယ်တမ်းတွင် ရှစ်ယွမ်အထိ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။