အခန်း ၁၃၇

🍄 Chapter 137

ဤငွေမှာ ဈေးဝယ်စင်တာတွင် ကြီးမားသောပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ခဏတာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမသည် ချန်မေ့လန်အတွက် ပိုးသားလည်စည်းလေးတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

၎င်းမှာ ပန်းရောင်လေး ဖြစ်နေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် အခြားတစ်ခုကို ပြောင်းယူလိုက်၏။

“ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မေမေ ဒီအစိမ်းရင့်ရောင်လေးကို ရွေးလိုက်မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

ယွမ်ယွမ်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ အဲဒါက ရိုးလွန်းတယ်၊ သမီး ပန်းရောင်လေးပဲ လိုချင်တယ်”

တကယ်တော့ ၎င်းမှာ အမြဲတမ်း အရောင်ရင့်များကိုသာ နှစ်သက်နေတတ်သည့် ချန်မေ့လန်၏ရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်သော စိတ်နေသဘောထားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပန်းရောင် ပိုးသားလည်စည်းကို လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ တောက်ပသော အရောင်လေးမှာ အထောက်အပံ့ဖြစ်စေရန် နုပျိုသော အသားအရေကို လိုအပ်လှ၏။

မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သောအခါ တကယ်တမ်းတွင် အတော်လေးလှပနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

နုပျိုခြင်းသည် အလွန်အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ယန်ကျောက်နှင့် ယန်ရှီရှန်းတို့အတွက် လက်ဆောင်များကို ယွမ်ယွမ်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ချန်မေ့လန်ကို အကြံပေးခွင့်မပြုခဲ့ချေ။ သူမဘာသာသူ အားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ရုံးကိစ္စများကို အခန်းငယ်လေး တစ်ခုအတွင်း၌သာ ဆောင်ရွက်ကြပြီး လူတစ်ဦးက စာရွက်စာတမ်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ တံဆိပ်တုံး ထုပေးနေရသည်။

တန်းစီနေသူများ အလွန်ရှည်လျားလှသည်။ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ယွမ်ယွမ်သည် လက်ဆောင်များကို ထုတ်မပေးခဲ့ပေ။

ကားပေါ်တွင်လည်း လက်ဆောင်များကို သူမ ထုတ်မပေးခဲ့ချေ။

ယန်ကွမ်ရွာအဝင်ဝတွင် လမ်းခွဲကြမည့်အချိန်ရောက်မှသာ သူမသည် သတ္တိမွေးကာ ယန်ရှီရှန်းထံသို့ သူ့လက်ဆောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ဖေဖေ၊ ဒါက ဖေဖေ့အတွက်ပါ”

ယန်ရှီရှန်း လက်ခံယူလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ဦးထုပ်တစ်လုံး ဖြစ်နေပြီး သူ့ခေါင်းနှင့် သိပ်ပြီး မလိုက်ဖက်လှချေ။ ၎င်းမှာ စစ်စိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ပျော့ပျောင်းလှသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ယန်ရှီရှန်း၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကတုံးပြောင်ပြောင်ဆိုတော့ ချမ်းလိမ့်မယ်၊ ဒီဦးထုပ်ဆောင်းထားရင် မချမ်းတော့ဘူး”

ဦးထုပ်မှာ အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေသော်လည်း ဈေးကွက်ထဲတွင် အပေါဆုံး ဦးထုပ်ဖြစ်ပြီး ပြား ၈၀ သာ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ယန်ရှီရှန်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာကြည်နူးသွားရလေသည်။

ဟူရှောင်မေဆိုလျှင် သူ့ငွေများကို လိမ်လည်ရယူရန်သာ အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်လိမ့်မည်။

သို့သော် ကျောင်းတိလေးကမူ သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော ကတုံးပြောင်ကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဦးထုပ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးရမည်ကို သိရှိနေပေသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် ထိုဦးထုပ်ကို သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ချက်ချင်း ဆောင်းလိုက်၏။

“အဖေ အခုပဲ ဆောင်းလိုက်မယ်”

ယွမ်ယွမ်သည် ယန်ကျောက်အတွက် မည်သည့်အရာမှ ဝယ်မပေးခဲ့သဖြင့် သူ အတော်လေး ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ သူ၏သမီးက သူ့ကို ပိုချစ်နေဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် ဦးထုပ်အနားစွန်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ယန်ကျောက်ကိုပင် အလေးပြုပြလိုက်သေးသည်။

“ဘယ်လိုလဲ ယန်ကျောက်၊ မင်းမှာ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး မရဘူးမလား၊ သွားတော့မယ် ဗိုလ်ကြီးယန်”

သူသည် အရင်က စစ်တပ်ထဲမဝင်ခဲ့ရသည်ကို နောင်တရနေမိ၏။ အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသောအခါ သူသည် ယန်ကျောက်ထက် အဆသန်းပေါင်းများစွာ ပို၍တက်ကြွနေပုံ ပေါ်လေသည်။

ယန်ကျောက်က သတိပေးစကား ဆိုလိုက်၏။

“ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို သေချာဂရုစိုက်ပါ ရှီရှန်း၊ ကျောက်မီးသွေးလိုအပ်ချက်က အရမ်းမြင့်မားနေပြီ၊ ရေတိုအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ အဲတာကြောင့် မိုင်းတွင်းဖွင့်ဖို့ မလောပါနဲ့”

သူသည် ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်လေ၏။

ယန်ရှီရှန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ငါက တရားဝင် ကိုယ်စားလှယ်ပဲလေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ငါကပဲ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာတာဝန်ကို ယူရမှာပါ၊

စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာအမှားအယွင်းမှ မဖြစ်စေရဘူးလို့ အာမခံနိုင်အောင် နတ်တွေဆီပူဇော်ဖို့ ဝက်ခေါင်းကြီးနှစ်ခေါင်း ဝယ်လိုက်ဦးမယ်”

လုံခြုံရေး လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ ကွမ်တန် မက္ကင်းနစ် သဘောတရားအပေါ်၌ လုံးဝမှီခိုနေလေသည်။

သူသည် လီဗာကို နင်းလိုက်သော်လည်း ကားက ရွေ့မသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ယန်ကျောက်က လက်လှမ်းကာ ဂီယာကို neutralသို့ တိုက်ရိုက်ပြောင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်သည် ကားကို ဂီယာ(၁) ထိုးကာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

“လုံခြုံရေးကို သေချာမလုပ်ထားဘူးဆိုရင် အလုပ်သမားတွေကို မိုင်းတွင်းထဲဆင်းခွင့်မပြုနဲ့၊

မဟုတ်ရင် မေ့လန်က အဓိကရှယ်ယာရှင်အနေနဲ့ မင်းနေရာမှာ အခြားတစ်ယောက်ကို ကျောက်မီးသွေးတွင်း စီမံခန့်ခွဲဖို့ အစားထိုးခန့်အပ်လိမ့်မယ်”

မနေ့က ယန်ရှီရှန်းသည် ရှေ့နေတစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ တစ်နေကုန်နီးပါး ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး အဓိကအားဖြင့် ငွေရေးကြေးရေး ကိစ္စများကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူအလေးထားဆုံးသော အရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရရှိလာသော အမြတ်အစွန်းများကို ယွမ်ယွမ်၏ ငွေစာရင်းထဲတွင် အပ်နှံထားနိုင်ပြီး လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုအတွက် သူ အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ချန်မေ့လန်နှင့်တိုင်ပင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရှယ်ယာပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ အလေးအနက်မစဉ်းစားခဲ့ချေ။ ထိုအချိန်က သူသည် အကြီးအကျယ် နာကျင်ခံစားနေရချိန်ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန် မာနကြီးပုံပေါ်သော်ငြား အလွန်တရာ အားငယ်တတ်သူလည်းဖြစ်သည်။

သူ၏မျိုးစေ့ တကယ် မကောင်း၍များ သမီးများသာ ရနိုင်လေသလားဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

အထူးသဖြင့် သူသည် အချုပ်ခန်းမှ လွတ်ခါစသာရှိသေးရာ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သလို ထောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိ၏။

သို့သော် ဤအချက်က ချန်မေ့လန် ဝင်မပြောလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း သူမသာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုပါက သူ တကယ်ပင် သူမ၏နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေရှိနေကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုနေသည်။

ဟူရှောင်မေ၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုကြောင့် သူ ဤတစ်ချက် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မေ့လန်၏ ခေါင်းမာမှုနှင့် မေ့လန် အမုန်းဆုံးအရာမှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်းရှိ သူ၏ အယူသီးသောအလေ့အကျင့်များ ဖြစ်သည်ဆိုသော အချက်ပင်။

အကယ်၍ မိုင်းတွင်းထဲမဆင်းမီ လုံခြုံရေး အစီအမံများကို သူ သေချာမလုပ်ထားပါက ချန်မေ့လန်၏စရိုက်အရ သူမ တကယ်ပင် သူ့နေရာတွင် အခြားတစ်ယောက်ကို အစားထိုးမည်လော။

‘အစကတည်းက သူမ လိုချင်ခဲ့တာက ကျောက်မီးသွေးတွင်းငယ်နှစ်တွင်း မဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်ခွင့်အာဏာကိုများလား'

သူမသည် ဟူရှောင်မေ၏ ကိုယ်ဝန်အတုကိစ္စကို စောစောစီးစီးကတည်းက သိရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထောင်ဝင်စာ လာတွေ့စဉ်က အဘယ်ကြောင့် မပြောခဲ့ဘဲ ရွာထဲတွင် သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေရန် လွှတ်ပေးထားခဲ့သနည်း။

‘ကျစ်၊ ငါ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ'

ယခုအခါ သူသည် ချန်မေ့လန်၏ ခိုင်းဖက် အလုပ်သမားခွေးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားလေပြီ။

……….

ယန်ရှီရှန်းသည် အစိမ်းရောင် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ အနီရောင် ကားလေးဖြင့် ခမ်းနားကြွားဝါစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ယန်ကျောက်သည် ချန်မေ့လန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သတိပေးစကား ဆိုလိုက်၏။

“ရှီရှန်းရဲ့ ကျောက်မီးသွေးတွင်းကို သူတစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲခိုင်းလို့မရဘူး၊ အဲဒါကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ယုံကြည်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်လောက် ငါတို့ ရှာမှဖြစ်မယ်”

ယန်ရှီရှန်းသည် ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို ကြောက်ရွံ့လောက်အောင် ဆင်းရဲခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ဥပဒေ၏ ဟာကွက်များကို အသုံးချကာ ငွေရှာရသည်ကို သဘာဝအလျောက်ပင် နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိုင်းလုပ်သားများကို သူက ချော့မော့၍ဖြစ်စေ၊ ခြိမ်းခြောက်၍ဖြစ်စေ ကျောက်မီးသွေးတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့အတွက် မီးသွေးတူးဖော်ပေးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတတ်၏။

လိပ်ပြာလုံမှုကင်းမဲ့သော ကျောက်မီးသွေးတွင်းတစ်ခုတွင် လူသေဆုံးနိုင်သော ပြိုကျမှုမျိုးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပွားသွားနိုင်လေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ငွေရှာခြင်းသည် တစ်ခဏတာ ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ကျောက်မီးသွေးတွင်း ပိုင်ရှင်များကို ကြည့်လျှင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြီးပွားချမ်းသာလာကြသော်လည်း အဆုံးတွင် သေပွဲဝင်ရကာ ကောင်းသော ဇာတ်သိမ်းမျိုး မရှိကြချေ။

သို့သော် ထိုလေမုန်တိုင်းကြီးထဲတွင် ရပ်တည်နေကြသူတိုင်းသည် လေကြမ်းကိုစီးနင်းကာ ပျံသန်းလိုကြပြီး လေငြိမ်သွားသောအခါ ပြုတ်ကျလာမည့်အကြောင်းကိုမူ မည်သူမျှ မတွေးတောမိကြချေ။

ချန်မေ့လန်က အကြံပြုလိုက်၏။

“ကျွန်မအစ်ကိုက တရားမျှတတဲ့သူဆိုတော့ သူ လုပ်နိုင်မှာပါ”

ယန်ကျောက်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“မဖြစ်ဘူး၊ ချန်တကုန်းက ရိုးအလွန်းတယ်၊ ကျိုးရွှယ်ချင်းရဲ့ မိသားစုက သူ့ဆီကနေ ဆန်နဲ့ အသားတွေ ဘယ်လောက်တောင် လိမ်ညာယူသွားလဲဆိုတာ မင်းမှ မသိတာ၊

သုံးရက်အတွင်း ယန်ရှီရှန်းရဲ့ အသုံးချမှုကို အပြည့်အဝ ခံရပြီး ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်”

အစ်ကိုဖြစ်သူသည် အခြားကိစ္စများတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း ရိုးသားလွန်းလှသည်။ တစ်ခါက သူ ဝက်တစ်ကောင်သတ်သောအခါ အသားအားလုံးကို ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ မိသားစုထံသို့ ပေးလိုက်ပြီး သူနှင့် ကလေးများမှာမူ ဝက်အမြီး၊ ဝက်အသည်းနှင့် ဝက်အူများကိုသာ စားသုံးခဲ့ရသည်။