အခန်း ၁၃၉

🍄 Chapter 139

ချန်မေ့လန်သည် ဖုန်းမချသေးဘဲ ဆက်လက်နားထောင်နေလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရာရှိလောက၏ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို ကူညီလျှင် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုတန်ဖိုးမှာ ဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သိရှိရန် လိုအပ်သည်။

အကယ်၍ မစ္စမာက ငွေကြေးကို တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုလာပါက သူမသည် ထိုပရောဂျက်ကို လက်ခံရန် ရဲဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

မစ္စမာက ဆက်ပြောလာ၏။

“မေ့လန်၊ သမီးရဲ့ ဦးလေးမာက အငြိမ်းစားယူတော့မှာ၊ ဒီပရောဂျက်က သူကြီးကြပ်ရမယ့် နောက်ဆုံး ပရောဂျက်ပဲ၊ အဆောက်အအုံကို ကောင်းကောင်း ဆောက်ချင်ရုံလေးပါ၊

အရည်အသွေးက အမှားအယွင်းမရှိစေရဘူး၊ ဈေးနှုန်းက ပိုမြင့်နိုင်တယ်၊ ပရောဂျက်ရဖို့အတွက်နဲ့တော့ ဈေးနှိမ်ပြီးမတင်ဖို့ မှတ်ထားနော်၊

အင်း... သူ အငြိမ်းစားယူသွားရင် အန်တီတို့လည်း သာမန် ပြည်သူတွေ ဖြစ်သွားမှာပါပဲလေ”

ချန်မေ့လန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”

ခေါင်းဆောင်မာ အငြိမ်းစားယူသွားသောအခါ သူသည် မေ့လျော့ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ မစ္စမာသည် သေချာပေါက် သူမအား ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ပြသစေလိုပြီး ယခုအခါ ချန်မေ့လန်၏တုံ့ပြန်မှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

မစ္စမာသည် သူမက ကျေးဇူးဆပ်တတ်သူလား၊ သို့မဟုတ် ငွေယူပြီး ထွက်ပြေးမည့် မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေ (ကျေးဇူးကန်းသူ) လား ဆိုသည်ကို သိရှိလိုနေသည်။

မေ့လန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခုရလာ၏။

“မစ္စမာ၊ ကျွန်မမှာ ကျောက်မီးသွေးကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိတယ်၊ လုံခြုံရေးကို ကြီးကြပ်မယ့်သူမရှိဘူး၊ အလုပ်သမားတွေကို မိုင်းတွင်းထဲဆင်းခိုင်းဖို့ ကျွန်မ စိတ်မချဘူး၊

ဦးလေးမာ အငြိမ်းစားယူသွားရင် သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ ကျောက်မီးသွေးတွင်းမန်နေဂျာအဖြစ် ခန့်ပြီး လစာပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ”

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါးပေးခြင်းထက် ငါးမျှားတံပေးခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ ခေါင်းဆောင်မာသည် နိုင်ငံတော်ပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ခိုင်မာသော ဥပဒေနှင့် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အသိအမြင်များ ရှိသည်။

ခြုံငုံသုံးသပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ရရှိဦးမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလုပ်ကောင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

မစ္စမာက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

“သမီးရဲ့ ကျောက်မီးသွေးတွင်း ဟုတ်လား၊ အဲဒါ ယန်ရှီရှန်းရဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူးလား၊ သမီးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား”

ချန်မေ့လန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အများကြီးတော့ မပြောပြနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အန်တီ ကျွန်မကို တကယ်ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ကတိတည်ပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

ရှယ်ယာကိစ္စမှာ ပြင်ပလူများနှင့် ဆွေးနွေးရမည့်ကိစ္စ မဟုတ်သော်လည်း မစ္စမာသည် သူမ၏စကားများကို ခေါင်းဆောင်မာထံသို့ ပြန်လည်ပြောပြပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းဆောင်မာသည် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို နားလည်သဘောပေါက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မစ္စမာသည် “ကောင်းပြီ” ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေသည်။

မြေးဖြစ်သူကို လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ချန်မေ့လန်၏အကြံဉာဏ်က မစ္စမာ၏ဆန္ဒနှင့် ကွက်တိကျသွားခဲ့သည်။

ထိုပရောဂျက်အတွက် ချန်မေ့လန်သည် ဤမိုက်မဲသောမြည်းတစ်ကောင် ကံကောင်းသွားနိုင်သည်ဟု ပို၍ပို၍ ခံစားလာရ၏။

မာရှောင်ကန်းသည် တိုက်ခန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်သူဖြစ်ရာ ခြံဝင်းပါသောအိမ်များကို အထူးတစ်လယ် စိတ်ဝင်စားနေသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့က သူ့ကို အပြင်သို့ခေါ်သွားကာ ရွာထဲတွင် လှည့်လည်ပြသပြီး အိမ်ထောင်စုအမျိုးမျိုးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် စီစဉ်ထားကြသည်။

အထူးသဖြင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ယန်စန်းယဲ့၏မိသားစုကို အလေးပေးပြောဆိုကြမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရွာ၏ အကျော်ကြားဆုံး နေရာဖြစ်သည့် လူထုရှေ့မှောက် တရားစီရင်ရေး ကျင်းပခဲ့ဖူးသော နေရာသို့ သွားရောက်ကာ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးပြီး ထိုအချိန်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အခမ်းအနားအကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောပြရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

ယန်ကျောက်သည် ပထမဆုံး ရေချိုးသူဖြစ်သော်လည်း ရေပူစက်မှ ရေပူကို အသုံးမပြုဘဲ ရေအေးဖြင့်သာ ရေချိုးလေသည်။

သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အရိပ်အမြွက်ကို ချန်မေ့လန် နားလည်လိုက်သည်။

ချန်မေ့လန်က ဆိုလိုက်၏။

“ကလေးတွေကို အရင်သိပ်လိုက်ဦးမယ်”

ကလေးများနှင့်အတူ ချင်ယွီ၏အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ယန်တာ့ဝေ၏အော်ဟစ်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်းဘာသာ လုပ်ထားတာပဲ၊ မင်းဘာသာ သွားယူချေ၊ ငါ ဝင်မပါနိုင်ဘူး”

ချင်ယွီကလည်း အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

“ရှင်သာ အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ရှင့်မှာသာ ကျောရိုးရှိရင် သူများရှေ့မှာ ကျွန်မ ခယနေစရာမလိုပါဘူး”

သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကာ နင်နင်ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ယက်လုပ်ထားသော အိတ်တစ်လုံးကိုလည်း သယ်ဆောင်လာ၏။

အိမ်မှပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။

မိဘများ ရန်ဖြစ်ခြင်းက ကလေးများကို ရှက်ရွံ့စေသည်။ နင်နင်သည် ယခင်က ယွမ်ယွမ်ကဲ့သို့ပင် အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေရှာ၏ယ

“ဖေဖေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မေမေ့ကို ကူညီပေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး”

သူတို့ ထွက်ခွာသွားတော့မည့်အချိန်တွင် ချန်မေ့လန်နှင့် ဆုံမိကြသည်။ ချင်ယွီက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

“မေ့လန်၊ ငါ ကွာရှင်းတော့မယ်၊ ကွာရှင်းမယ်”

ယန်တာ့ဝေလည်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာသည်။ ချင်ယွီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ဒေါသထွက်နေသလို အနည်းငယ်လည်း ရှက်ရွံ့နေကာ ချန်မေ့လန်ကို အိမ်ထဲသို့ဆွဲသွင်းပြီး ရှင်းပြလေသည်။

“ချင်ချွမ်းအုပ်စုရဲ့ ပရောဂျက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခေါင်းဆောင်မာက ဖုန်းဆက်ပြီး တင်ဒါတင်ဖို့ပြောတယ်၊ ချင်ယွီက မင်းကို အပူမကပ်ချင်လို့ ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းတာ၊

ငါက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားတော့ သူက တင်ဒါကိစ္စ တာဝန်ယူရတဲ့ အရာရှိငယ်ကို ယွမ်တစ်ထောင်သွားပေးပြီး လာဘ်ထိုးတယ်၊

ပြီးတော့ အထက်လူကြီးတွေက ရုတ်တရက် အပြောင်းအရွှေ့ လုပ်လိုက်တော့ အဲဒီ အရာရှိ ပြောင်းသွားရော၊ ငါက သူ့ကို မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောသားပဲ၊ သူက အတင်းလုပ်တာ”

ကန်ထရိုက်တာ တစ်ဦးဖြစ်ရန်မှာ မည်သူမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သို့သော် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် လာဘ်ယူသူများနှင့် ကော်မရှင်တောင်းခံသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာရပ်တည်ပြီး သြဇာအာဏာအရှိဆုံး ခေါင်းဆောင်နှင့် ပူးပေါင်းနိုင်မှသာ အဆင်ပြေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီသည် မကြာသေးမီက ယွမ်ယွမ်ကို စန္ဒရားသင်ပေးခြင်း ရပ်နားလိုက်သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ချေ။ သူမသည် ချင်ချွမ်းအုပ်စု၏ ပရောဂျက်ကို ရရှိရန် တိတ်တဆိတ် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်က မေးလိုက်၏။

“ပိုက်ဆံကကော၊ ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တာလား”

ယွမ် တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ လပေါင်းများစွာနှင့်ညီမျှသော လစာပင် ဖြစ်သည်။

ယန်တာ့ဝေသည် လက်ကိုဖြန့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“သူပဲ သွားပေးခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ ငါ့ကို သွားပြန်တောင်းခိုင်းနေတယ်၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ ငါ့ကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောတော့တာပဲ၊ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ချန်မေ့လန်သည် မည်သည့်အကြံဉာဏ်မှ မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူဌေးသစ်များ အများအပြားရှိနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း စီးပွားရေးလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်း သူဌေးသစ် ဖြစ်လာနိုင်သည်တော့မဟုတ်ပေ။

ချင်ယွီသည် လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မကျွမ်းကျင်ချေ။ သူမ၏ အားသာချက်မှာ ဂီတနှင့် ကျောင်းသားများကို သင်ကြားပေးခြင်းတွင်သာ ရှိသည်။

အကယ်၍ သူမသာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းထဲသို့ တကယ် ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက ဆုံးရှုံးမှုများ ပိုမိုကြုံတွေ့ရဖွယ် ရှိလေသည်။

ရှောင်ဝမ်နှင့် မာရှောင်ကန်းတို့က အခန်းတစ်ခန်းကို မျှဝေသုံးစွဲကြပြီး ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့က အခြားအခန်းတစ်ခန်းကို မျှဝေသုံးစွဲကြသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ယနေ့ ကလေးများကို အရင်အိပ်ရာဝင်ခိုင်းရပေမည်။

ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့ကို ပုံပြင်များ ပြောပြပြီးနောက် ဘေးအခန်းမှ အခြားကလေးနှစ်ဦး အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမသည် စောင်တစ်ထည်ကို သယ်ဆောင်ကာ ယန်ကျောက်၏အခန်းဆီသို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆီမွန်မွေ့ရာသစ်ပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်စက်ရမည်ဖြစ်ရာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံး သယ်ဆောင်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာစဉ် သူမ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

သို့သော် ဘေးအခန်းမှ ယန်ရှီရှန်း၏အသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် ယန်စန်းယဲ့၏အိမ်တွင် အရက်သောက်နေပုံရ၏။

ယန်စန်းယဲ့သည် ယန်ရှီရှန်း၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်ပြီး ယန်စန်းယဲ့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့်သာ ယန်ရှီရှန်းသည် ငယ်ဘဝကို ဖြတ်သန်း အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်စန်းယဲ့သည် သူ၏ ဖခင်အရင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် သင်ကြားပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

သူမ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အနောက်မှ ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ မ,တင်လိုက်လေသည်။

သူ့ရယ်မောသံကြောင့် ထိုသူမှာ လူယုတ်မာ ယန်ရှီရှန်းဟု ထင်မှတ်ကာ ချန်မေ့လန်သည် သူ့ကိုရိုက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ယန်ရှီရှန်းမှာ အတိတ်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

ဤသူမှာ ယန်ကျောက်ပင်ဖြစ်သည်။