အခန်း ၉

အခန်း ၉

ပန်းလည်းရှူ၊ လလည်းကြည့်၊ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း အကဲခတ်

ဤလယ်ထွန်းခြင်းပွဲတော် (လမုန့်ပွဲတော်) သည် သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်သော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။အထူးသဖြင့် ချင်ကျင်းယွီအတွက် ဖြစ်သည်။

ထိုညသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံးသော ညတစ်ည ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် တည်ခင်းထားသော အရည်ရွှမ်းပြီး အခွံပါးလှသော ကျွဲကောသီး အကောင်းစားကြီးနှင့် အနံ့မွှေးပျံ့နေသော ဝက်သားနီချက် တစ်ပန်းကန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများကို လုံးဝ လွှဲဖယ်၍ မရတော့ပေ။

ဤပစ္စည်းမျိုးကို ပုံမှန်အချိန်များတွင် လုံးဝ စားခွင့်မရနိုင်ဘဲ ပွဲတော်ရက်များတွင်ပင် မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိမိ၏ ယောကျာ်းက မိမိအား စားသုံးရန် အကုန်လုံး ဝယ်ယူပေးထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့၊ ဒါက အရေးကြီးဆုံးအချက် မဟုတ်သေးပေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မိမိ၏ လက်ထဲတွင် စီကျိုချန်မြို့တစ်ခုလုံး၌ လူအနည်းငယ်မျှသာ စားဖူးသော လမုန့်တစ်ဗူး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းများက အပိုစကားများ မပြောဘဲ အခြားလူများကို ကြွားဝါရန်အတွက် လုံလောက်သော အရင်းအနှီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော ခံစားချက်အောက်တွင် ချင်ကျင်းယွီသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ယောကျာ်းနှင့်အတူ ပွဲတော်ကို ဖြတ်သန်းတော့သည်။

"‌‌ယောက်ျား... လာ၊ ငါ နင့်အတွက် ကျွဲကောသီး အခွံနွှာပေးမယ်"

မိမိ၏ ဇနီးက ပထမဆုံးသော ကျွဲကောသီးတစ်စိတ်၊ ပထမဆုံးသော လမုန့်တစ်တုံးကို မိမိထံသို့ လှမ်းပေးလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချန်ကောဟွားသည်လည်း တစ်ဖက်လူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်သည်။

"ဟဟဟ... ငါတို့ အတူတူ စားကြတာပေါ့"

ပြောပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွီသည် ကြည်လင်သော အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤအခန်းငယ်လေးသည် အနည်းငယ် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အငွေ့အသက်ကတော့ အလွန်ပင် နွေးထွေးလှသည်။

ကျွဲကောသီးနှင့် လမုန့်ကို စားပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ကောဟွားသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အေးချမ်းသောအသံဖြင့် သူမကို စတင်ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဇနီးလေး... ငါတို့ လက်ထပ်တုန်းက ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်အောင် ထားမယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်မလား"

"အခု ငါတို့ရဲ့ ဘဝက ပိုပြီး အဆင်ပြေလာပြီလို့ ဆိုရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အလုပ်ကလည်း တိုးတက်မှု ရှိလာပြီဆိုတော့၊ နောက်ဆိုရင် ငါ ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို အိမ်ကို ယူလာပေးမယ်၊ ငွေကြေးပိုင်းကိုလည်း မင်းကိုပဲ အပ်နှံပြီး စီမံခန့်ခွဲခိုင်းမယ်၊ နောင် မင်း ဘာစားချင်လဲ၊ ဘာသုံးချင်လဲ... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားဝယ်ရုံပဲ၊ ယောက်ျား ရှိနေတာမလို့ မင်းကို သေချာပေါက် ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံစေရဘူး"

ချန်ကောဟွား စကားပြောပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွီသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ပိုမို၍ နွေးထွေးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ချန်ကောဟွား၏ စကားကို သူမက ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်သာ ပြောဆိုလိုက်သည် ။

"ယောက်ျား... ငွေစီမံရတာကို ငါ အလေးမထားပါဘူး၊ နင် ငါ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်ခင်ကြင်နာပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ..."

ချန်ကောဟွားသည် ချင်ကျင်းယွီ မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့စဉ် ခြံဝန်းကျယ်အတွင်း၌ ဆင်းရဲဒုက္ခ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စကားအချို့ကို ကြားရုံမျှဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို လက်ဝှေ့ယမ်း၍ တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ဆယ်တန် မဟာညီညွတ်ရေး ငွေစက္ကူ ဆယ်ရွက်နှင့် ဤကာလအတွင်း စုဆောင်းထားသော ငွေကြေးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စုစုပေါင်း ၄၃၇ယွမ် ရှိသည်။

ထို့နောက်တွင် ချန်ကောဟွားသည် ထပ်မံ၍ ပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇနီးပဲ၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစေမှာလဲ၊ အခြားမိန်းမတွေက အိမ်က ငွေကို စီမံခွင့်ရှိရင် ငါ့ရဲ့ မိန်းမက ဘာလို့ စီမံခွင့်မရှိရမှာလဲ"

ပြောပြီးနောက် သူမအား တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးဘဲ ချန်ကောဟွားသည် ငွေများကို ချင်ကျင်းယွီ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ယောက်ျား... နင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးပဲ၊ ငွေတွေအကုန်လုံး ငါ့ကို ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဤသို့ ပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း ချင်ကျင်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ မထိန်းနိုင်ဘဲ တက်သွားသည်၊ သေချာပေါက်ပင် ချန်ကောဟွား ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းအပေါ် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ လင်ယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ငါ့မှာ ငွေရှာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတာပဲ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး မင်းကို ပြောပြမယ်၊ မင်းယောက်ျားဖြစ်တဲ့ ငါက အရာရှိကြီးအချို့နဲ့ သိကျွမ်းနေတာ၊ ရံဖန်ရံခါ သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရင် အပိုလစာလည်း ရသေးတယ်"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ချင်ကျင်းယွီသည် အံ့အားသင့်လွန်းလှသဖြင့် မျက်လုံးအစုံ ဝိုင်းစက်သွားသည်။

သူမ၏ယောက်ျားသည် အင်မတန်တော်လေသည်။

သိထားရမည်မှာ ဝန်းတစ်ခုလုံးတွင် အာဏာအရှိဆုံးသော ဦးလေးကြီး သုံးယောက်စလုံးမှာပင် စီကျိုချန်မြို့၌ အဆင့်မြင့်လူကြီးမင်းများနှင့် သိကျွမ်းခြင်း မရှိကြပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရာရှိကြီးများနှင့် သိကျွမ်းရုံသာမက သူတို့၏ လေးစားမှုကိုပါ ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနာဂတ် ဘဝသည် သေချာပေါက် ပိုမို၍ ကောင်းမွန်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နှိုင်းယှဉ်မှုအောက်တွင် ချင်ကျင်းယွီ မည်သို့လျှင် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"ဒီစကားတွေကိုတော့ အခြားလူတွေကို သွားမပြောနဲ့ဦးနော်"

ချင်ကျင်းယွီ အံ့အားသင့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ချန်ကောဟွားကလည်း တစ်ချက် သတိပေးလိုက်သည်။

ချင်ကျင်းယွီသည် ရိုးရာဓလေ့ကို ရိုသေသော မိန်းမဝတ်တရား‌ကျေသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယောကျာ်းကသာ မိမိ၏ အရာအားလုံး ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်၍ ကတိပေးလိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ချန်ကောဟွားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပုံရပြီး ထပ်မံ၍ ဖြည့်စွက်ပြောကြားရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"နောက်ပြီး မင်းလည်း သေချာ မှတ်ထားရမယ်၊ ငါ မင်းကို ပေးတဲ့ ငွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါတို့အိမ်အတွက်ပဲ သုံးရမယ်၊ အခြား လူတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အသုံးပြုလို့ မရဘူး"

ချန်ကောဟွား၏ ဤစကားမှာ စိတ်ထားကျဉ်းမြောင်းလွန်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ဒါကလည်း အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်၊ ဤဝန်းထဲက လူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်က တိရစ္ဆာန်ထက်ပင် ဆိုးရွားလှသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ငွေများကို သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အသုံးပြုပြီး သူတို့အပေါ် ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်မည့်အစား သူသည် ငွေများကို ရေထဲသို့ ပစ်ချကာ အသံမြည်သည်ကို နားထောင်ခြင်းကိုသာ ပိုမို လိုလားပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်အပေါ်တွင်တော့ ချင်ကျင်းယွီသည် သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ်မျှ သဘောထားကွဲလွဲမှု မရှိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ကောဟွား မပြောလျှင်ပင် သူမသည် မိမိအား နာကျင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော သူများအပေါ် ကောင်းမွန်အောင် ကူညီရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် ကတိပေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား... ဝန်းထဲက လူအမြောက်အမြားက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ငါ ငါတို့အပေါ် နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေအတွက် ပြားတစ်ဝက်တောင် အသုံးပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှားကျူးအစ်ကိုနဲ့ လုံရှောင်းအဲ့တို့ကတော့ သဘောထား နည်းနည်း ပိုကောင်းကြပါတယ်"

ချင်ကျင်းယွီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ချန်ကောဟွားသည် တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ အူကြောင်ကြောင်လေးပဲ၊ လုံရှောင်းအဲ့နဲ့ ရှားကျူးအစ်ကို နားလေးတဲ့အဘွားက လူကောင်းတွေ ဟုတ်လား၊ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်၊ ဒီဝန်းထဲက ဘယ်သူကမှ လူကောင်း မဟုတ်ကြဘူး၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့ တိရစ္ဆာန်တွေထဲက တိရစ္ဆာန်တွေပဲ"

"ဟမ်"

ချန်ကောဟွားက မိမိကိုယ်ကို အူကြောင်ကြောင်လေးဟု ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာလေးမှာ အစပိုင်းတွင် နီမြန်းသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ချန်ကောဟွားက ဝန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို လူဆိုးများဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် မိမိ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ရှားကျူးနှင့် လုံရှောင်းအဲ့တို့မှာ ပိုမို၍ဆိုးရွားသော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ချင်ကျင်းယွီသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ချန်ကောဟွားသည် ချင်ကျင်းယွီ၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ဝန်းအတွင်းရှိ လူများအပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ထားရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ထို့ကြောင့် သူက ထပ်မံ၍ ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ဒီည လယ်ထွန်းခြင်းပွဲတော် ညချမ်းမှာ ငါတို့လည်း လကို ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့၊ အခုလည်း အခြားဘာမှ လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ငါ မင်းကို တို့ဝန်းထဲက တိရစ္ဆာန်တွေအကြောင်း ပြောပြမယ်"

ချင်ကျင်းယွီသည် ထိုစကားကိုကြားရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ မိမိ၏ ယောကျာ်းက တည်ငြိမ်ပြီး တာဝန်သိတတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက် ဘာကြောင့် ဝန်းအတွင်းရှိ လူများအပေါ်တွင် ဤမျှလောက်အထိ အကဲဖြတ်မှု နိမ့်ကျနေရပါသနည်း။

ဝန်းအတွင်း နေထိုင်ခဲ့သော ဤအချိန်အတောအတွင်းတွင် သူမသည် ဝန်းအတွင်းရှိ လူအမြောက်အမြား၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း လူအားလုံးကို တိရစ္ဆာန်ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရလောက်သည်အထိတော့ မဟုတ်သေးပေ။

သိထားရမည်မှာ တိရစ္ဆာန်ဟူသော စကားလုံးဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ဖော်ပြခြင်းမှာ ထိုလူသည် သေချာပေါက် အလွန်ပင် ယုတ်မာပက်စက်သောသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မိမိ၏ ယောကျာ်းက ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင် သေချာပေါက် သူ့တွင် အကြောင်းပြချက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ထို့ကြောင့် ချင်ကျင်းယွီသည် ရင်ထဲတွင် ယောကျာ်းဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ဤသို့ ပြောရသနည်းဆိုသည်ကို အလွန်ပင် စူးစမ်းချင်နေမိသည်။

သူမသည်လည်း လက်ထဲက လမုန့်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချန်ကောဟွားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။သူ စကားစတင်ပြောဆိုမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

...