အခန်း ၁၂

အခန်း ၁၂ စက်ဘီးလက်မှတ် ရခြင်း၊ ဆန်ဝယ်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

ချန်ကောဟွားသည် ချင်ဟွိုင်ယွီအား မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ဟွိုင်ယွီသည် လူပီသရန် မထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည့် အဖြစ်အပျက်များ အလွန်များပြားနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယင်ကောင်သည် အက်ကွဲကြောင်း မရှိသော ဥများကို လာမအုံတတ်ဟု ဆိုရိုးစကား ရှိလေသည်။

ဤစကားမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ရီကျုံးဟိုင်သည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ညဉ့်နက်ပိုင်း အချိန်များတွင် ချင်ဟွိုင်ယွီအား ဘာကြောင့် မကြာခဏ သွားရောက် ထောက်ပံ့နေရသနည်း။

အဘယ်ကြောင့် ဟယ်ယွီကျူးကလည်း ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ ညို့ယူဖမ်းစားမှုအောက်တွင် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လည်ပတ်နေရသနည်း။

မိန်းမနှင့် ဘယ်တုန်းကမှ မပြတ်လပ်ခဲ့ဖူးသော လူယုတ်မာ ရွှီတမောင်းပင်လျှင် စက်ရုံထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ သူမ၏ အခွင့်အရေးကို ယူတတ်သေးသည်။

ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ချင်ဟွိုင်ယွီဟူသော ဤမိန်းမသည် ဘယ်လိုမှ လူကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

အထူးသဖြင့် စေ့စပ်ပွဲတွင် အိမ်တောင်းခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကောဟွားသည် လုံးဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ ချင်ဟွိုင်ယွီဟူသော ဤမိန်းမသည် အစအဆုံး အပေါ်ယံ အကာအကွယ်ကိုသာ ခုံမင်နှစ်သက်သော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ငွေကြေးအတွက်ဆိုလျှင် သူမသည် မည်သည့် အခြေခံစည်းမျဉ်းများကိုမဆို စွန့်လွှတ်နိုင်သည်။

ကျားကျန်းရှီဟူသောလူနှင့် ပတ်သက်၍မူ ချန်ကောဟွားသည် ထိုသူ၏အကြောင်းကို တွေးပင် မတွေးချင်တော့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုအိုမင်းရင့်ရော်နေသောအရာသည် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်ပင် မထိုက်တန်ပေ။

အခြားလူများမှာ အသက်ကြီးလာလေလေ ရင်ထဲတွင် ပိုမို၍ ကြင်နာတတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျားကျန်းရှီဟူသော ဤလူမှာမူ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆိုးရွားလှသော အနံ့ဆိုးများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

အခြားလူများက သူမကို ကူညီခဲ့သည်ကိုပင် နမူနာထား၍ ပြောရလျှင်၊ ဤလူမှာ အနည်းငယ်မျှသော ကျေးဇူးတင်တတ်သည့် စိတ်ဓာတ်မရှိရုံသာမက၊ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် အခြားလူများက သူမကို ကူညီသည်မှာ နည်းပါးလှသည်ဟု ဆဲဆိုတတ်သေးသည်။

ချန်ကောဟွား အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်၊ ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းတစ်ကွက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ဟယ်ယွီကျူးထံမှ ဂျုံဖြူမုန့်အချို့ကို ရရှိခဲ့စဉ်က ထိုလူမှာ အနည်းငယ်မျှသော ကျေးဇူးတင်တတ်သည့် စိတ်ဓာတ်မရှိသည့်အပြင် ချင်ဟွိုင်ယွီကိုပင် ဆဲဆိုခဲ့သေးသည်။ ဟယ်ယွီကျူးထံမှ ရရှိလာသော အစားအစာမှာ မသန့်ရှင်းဘူးဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဆဲဆိုရုံသာဆိုလျှင် ထားလိုက်ပါတော့မည်၊ သို့သော်ထိုမိန်းမဟာ သူတစ်ပါးကို ဆဲဆိုရုံသာမက တစ်ဖက်က စားရင်း တစ်ဖက်က ဆဲဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အလွန် ရယ်စရာအကောင်းဆုံးမှာ ကျားကျန်းရှီက အများဆုံး စားသုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျားကျန်းရှီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသော အကျင့်စာရိတ္တ၊ အရည်အသွေးဟူသည့် အရာများကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိဟု ပြောဆိုနိုင်သည်။ ရှိနေသည်မှာ ဆိုးရွားလှသော အနံ့ဆိုးများသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပန့်ကန့်တို့ သုံးယောက်အကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဤသုံးယောက်မှာ အသက်မကြီးသေးသော်လည်း ဤကလေးသုံးယောက်သည် ချင်ဟွိုင်ယွီနှင့် ကျားကျန်းရှီတို့ ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ကောင်းမွန်သောသူများ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

ပန့်ကန့်ဟူသော ကောင်လေးကိုပင် နမူနာထား၍ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤကောင်လေး ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာသည်အထိ သူ စားသောက် အသုံးပြုခဲ့သမျှ အရာတိုင်းမှာ ဟယ်ယွီကျူး ပေးကမ်းခဲ့သည်ချည်းသာ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ဟယ်ယွီကျူးက သူ့ကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤတိရစ္ဆာန်လေးသည် ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ဟယ်ယွီကျူးကို စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ခေါင်းမာတတ်ပြီး မတရားခံရသဖြင့် စကားမပြောဘဲ နေသည်ဆိုလျှင်လည်း နားလည်ပေး၍ ရနိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော် ဤကောင်လေးက မည်ကဲ့သို့သော အရှက်မရှိသည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း။

အသက်က မကြီးသေးဘဲ မိမိ၏ မိခင်အပေါ်တွင် အကျင့်စာရိတ္တဖြင့် ဖိအားပေးခဲ့သည်။ချင်ဟွိုင်ယွီနှင့် ဟယ်ယွီကျူးတို့ နှစ်ဦး အတူတူ နေထိုင်ခွင့် မပြုဘူးဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အရင်ဘဝက ချန်ကောဟွား "ခြံဝန်းအတွင်းမှ အချစ်ဇာတ်လမ်း" ဟူသော ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲကို ကြည့်ရှုခဲ့စဉ်ကပင် ပန့်ကန့်နှင့် ကျားကျန်းရှီတို့ လေးယောက်အပေါ် အလွန် နက်ရှိုင်းသော ထင်မြင်ချက် ရှိခဲ့သည်။

ဒါကလည်း အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်၊ ဤလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်က ဟယ်ယွီကျူး၏ အစားအစာများကို ဆဲဆိုကာစားပြီး၊ တစ်ယောက်က ဟယ်ယွီကျူးနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ။

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ အဘွားကြီးနဲ့ ခွေးကောင်သံုးကောင်က ဟယ်ယွီကျူးရဲ့ ဆင့်တစ်ဝက်တန်တဲ့ ပစ္စည်းကိုတောင် မယူနဲ့ပေါ့" ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေသူများမှာ ဤလူနှစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိသွားသူများမှာလည်း ဤလူနှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း၊ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားခြင်းဟူသော စကားလုံးများကို လုံးဝ ပီပြင်စွာ ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့၊

ဟယ်ယွီကျူး၏ ကြုံတွေ့ရမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ချန်ကောဟွားက သူ့အပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် သနားဂရုဏာ သက်မိမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်နေတာလား

ဟယ်ယွီကျူးက မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဤသွေးစုပ်ကောင်များ၊ ကျေးဇူးကန်းသော ကောင်များကို ကူညီထောက်ပံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်က အချက်တစ်ချက်ကိုသာ သက်သေပြနေသည်၊ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်က အသက်ရှင်လျက်ရှိသော ခွေးဘီလူးကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ခွေးဘီလူးများနှင့် ပတ်သက်၍မူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကောင်းမွန်သော အရာများ မဟုတ်ပေ။ ချန်ကောဟွားအနေဖြင့်လည်း သဘာဝကျကျပင် မည်သည့် အမြင်ကောင်းမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သူကိုယ်တိုင်က ဤတိရစ္ဆာန်များ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခွန်အားများစွာ အသုံးပြုရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပေ။ ထိုမှတစ်ဆင့် မိမိနှင့် ချင်ကျင်းယွီတို့၏ ပျော်ရွှင်သော ဘဝလေးကို နှောင့်နှေးသွားစေရန် မလိုလားပေ။

…

လယ်ထွန်းခြင်းပွဲတော် ညချမ်းတွင် ချန်ကောဟွားနှင့် ချင်ကျင်းယွီတို့သည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ပြီးမှသာ အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။

အဆုံးသတ်ပြီးနောက်တွင်၊ ချင်ကျင်းယွီ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်ထားရှိသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ယခုအခါ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဤလူများနှင့် မည်သို့မျှ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရဘူးဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤလူများနှင့် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိစေရပေ။

ဤလူများနှင့် ပတ်သက်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ မိမိကိုယ်ကို ရွံရှာစရာ ဖြစ်သွားစေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် မိမိ၏ အချိန်များကို အသုံးပြုရန်လည်း မထိုက်တန်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် ချင်ကျင်းယွီသည်လည်း အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်ကောဟွားအတွက် ခြေဆေးရေကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

ရိုးရှင်းသော မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလည်း အနားယူကြတော့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲပြီးနောက် ချန်ကောဟွားသည် ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသော လရောင်က ချင်ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရရာ၊ အလွန် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

ချန်ကောဟွားသည် ဤလမင်းသာသော ညချမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုတော့ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စောင်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီးနောက် မကြာမီတွင်ပင် စောင်အောက်မှနေ၍ ချင်ကျင်းယွီ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အို... ယောက်ျား၊ နင် တကယ် ဆိုးတာပဲ~"

"ဒါပေမဲ့၊ ငါကတော့ အရမ်း သဘောကျတယ်~"

ဤညသည် သေချာပေါက် အိပ်မပျော်နိုင်သော ညတစ်ည ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

…

နောက်တစ်နေ့

စူးရှသော နေရောင်ခြည်က အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။

ချန်ကောဟွားသည် စောစောစီးစီး အိပ်ရာမှ ထကာ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ချင်ကျင်းယွီကတော့ ယခုအချိန်အထိ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် အနားယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ညက အရမ်းကို ရူးသွပ်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ မတော်တဆ ချင်ကျင်းယွီအား ခွန်အားများ ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ကောဟွားက သူမကို သေချာ အနားယူစေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဟင်းချက်စရာများ ပြင်ဆင်ပြီးသွားသောအခါ ခေါင်းထဲတွင် စနစ်၏ အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"တင်တောင်၊ နောက်ထပ် နေ့သစ်တစ်နေ့ကို ရောက်ရှိလာပါပြီ၊ Hostကို စာရင်းသွင်းမလားလို့ မေးပါရစေ"

“စာရင်းသွင်းလိုက်"

မည်သည့် အပိုစကားမျှ မဆိုဘဲ ချန်ကောဟွားက တိုက်ရိုက်ပင် အဖြေပေးလိုက်သည်။

ဖြေကြားပြီးနောက် စနစ်၏ အသိပေးသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"တင်တောင်၊ Host ကို စာရင်းသွင်းတာ အောင်မြင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

"Host ရရှိတာကတော့ - တစ်ဆယ်တန် မဟာညီညွတ်ရေး ငွေစက္ကူ သုံးရွက်၊ နှစ်ငါးဆယ် သက်တမ်းရှိ မောက်ထိုင်အရက် သုံးပုလင်း၊ စက်ဘီးလက်မှတ် တစ်စောင်ပါ"

စနစ်၏ ဆုချီးမြှင့်မှုကို ကြားပြီးနောက် ချန်ကောဟွားက မရည်ရွယ်ဘဲ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။

ဤဘဝလေးသည် တကယ်ကိုပင် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

စာရင်းသွင်းရုံမျှဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ယွမ်သုံးဆယ် ရရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ သူ တစ်လလုံး အလုပ်လုပ်၍ ရသော ဝင်ငွေနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။

နောက်ဆက်တွဲ မောက်ထိုင်အရက်များဆိုလျှင် ပိုပြီးတောင် အံ့ဩစရာကောင်းနေသေးသည်။

သိထားရမည်မှာ မောက်ထိုင်အရက်ဆိုသည်မှာ နှောင်းခေတ်ကာလများတွင်တောင် အလွန်ကို ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်၊ နှစ်ငါးဆယ် သက်တမ်းရှိသည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့ပြင် နှောင်းခေတ်များမှ မောက်ထိုင်အရက်များသည် အနည်းနှင့်အများတော့ ရေရောထားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် မည်သူက အတုလုပ်ရဲမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သေချာပေါက် အစစ်အမှန်များပင် ဖြစ်ရမည်။

ထို့ပြင် အကယ်၍ အနာဂတ်တွင် ဟောင်ကောင် စီးပွား‌ေရးသမားကြီးများ ပေါ်လာလျှင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အရာရှိကြီးများ ပေါ်လာလျှင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့နှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန်အတွက်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် အသုံးဝင်ပေမည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထား၍သာ ဤနေရာတွင် အတင်းအကျပ် ဆက်နေရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ချန်ကောဟွားသည် ဤတိရစ္ဆာန်များနှင့် တစ်ဝန်းတည်း အတူတူ နေချင်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံး စက်ဘီးလက်မှတ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ပို၍ပင် ဝမ်းသာစရာကောင်းသေးသည်။ သိထားရမည်မှာ ဟုန်ရှင်း သံမဏိစက်ရုံတွင် တစ်နှစ်လျှင် စက်ဘီးလက်မှတ် အနည်းငယ်ခန့်သာ ခွဲတမ်းရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

စက်ဘီးတစ်စီးမှာ ငွေ ယွမ်တစ်ရာကျော်တောင် တန်ဖိုးရှိလှသည်၊ ဝန်းထဲရှိ သာမန် အလုပ်သမားများ၏ ဝင်ငွေနှင့် တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သုံးလစာ ဝင်ငွေနီးပါးခန့် ရှိပေသည်။

ဤမျှသာမကသေးပေ၊ ဤခေတ်ကာလတွင် စက်ဘီးတစ်စီးသည် ဆယ်စုနှစ်များ ကြာပြီးနောက်မှ ပြိုင်ကားတစ်စီးထက်ပင် ပို၍ ခန့်ညားနေသေးသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခေတ်တွင် စက်မှုလက်မှု ကူပွန်များ မထုတ်ဝေရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ကောဟွားသည်လည်း ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်၊ ဤစက်ဘီးကို နောက်ပိုင်း အချိန်ရသည့်အခါ သွားရောက် လဲလှယ်ယူမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

မိမိ စာရင်းသွင်း၍ ရရှိသော ပစ္စည်းများကို သိရှိသွားပြီးနောက်၊ ချန်ကောဟွားသည်လည်း နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် စတင်လိုက်တော့သည်။

သူ ပြင်ဆင်မည့် နေ့လယ်စာမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်၊ ၎င်းမှာ ခေတ်သစ်ကာလမှ မြေအိုးထမင်းပေါင်း ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ပြုလုပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆန်ဆေး၍ ထမင်းချက်နေသည့် အချိန်အတွင်းတွင် အိမ်ရှိ ဆန်များလည်း ကုန်တော့မည်ကို ချန်ကောဟွား သတိပြုမိသွားသည်။

ဆန်ဟူသော ဤစားနပ်ရိက္ခာမှာ မဟာဗျူဟာမြောက် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်က ၎င်းကို အဆင့်များ ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားသည်။ အဆင့်မြင့်တံဆိပ်၊ ပထမတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစား၊ သာမန်အဆင့်၊ အရည်အသွေးနိမ့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲမှ ပထမတန်းစား ဆန်များမှာမူ အဓိကအားဖြင့် ပြည်ပသို့ တင်ပို့ရောင်းချရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံတကာ ရောင်းလိုအားနှင့် ဝယ်လိုအားကို တည်ငြိမ်စေရန် ဖြစ်သည်။နိုင်ငံတကာ ရောင်းလိုအားနှင့် ဝယ်လိုအားတွင် အပြောင်းအလဲ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါက၊ သာမန်အားဖြင့် ပြည်တွင်းဈေးကွက်သို့ အနည်းငယ် စီးဝင်လာတတ်ပေသည်။

အဆင့်မြင့်တံဆိပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းမှာ မရိုးရှင်းတော့ပေ။

အဓိကအားဖြင့် အရာရှိကြီးများနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုသူများမှသာ အချိုးကျ ခွဲဝေရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆင့်မြင့်တံဆိပ် ဆန်များ ရရှိသော မိသားစုများသည် ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သော ဆန်များကို မစားရက်ကြသဖြင့် ဈေးကွက်တွင် သွားရောက်ရောင်းချခြင်း သို့မဟုတ် အခြားဆန်များနှင့် လဲလှယ်ခြင်းမျိုးများလည်း ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။

ဒုတိယတန်းစားနှင့် အောက်ရှိ ဆန်များမှာမူ အဓိကအားဖြင့် သာမန်မိသားစု အများစုအတွက် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော အရည်အသွေးနိမ့် ဆန်များမှာမူ အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားသော မိသားစုများအတွက် ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဝန်းထဲရှိ လူအများစု စားသုံးကြသည်မှာ သာမန်အဆင့် ဆန်များပင် ဖြစ်သည်။

သံမဏိစက်ရုံမှ ဌာနမှူးများပင်လျှင် အများစုက ဒုတိယတန်းစား ဆန်ကိုသာ စားသုံးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စက်ရုံမှူး အဆင့်လောက်မှသာ ပထမတန်းစား ဆန်ကို စားသုံးနိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိသော ဆန်ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤခေတ်ကာလတွင် လိုအပ်သော အချက်တစ်ချက်မှာ ငွေရှိမရှိသည် ဒုတိယအရေးကြီးပြီး၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ လက်မှတ်ရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကောဟွားကိုပင် ဥပမာပေးရမည်ဆိုလျှင် သူ ငွေမည်မျှပင် များပြားနေပါစေ၊ အကယ်၍ လက်မှတ်မရှိပါက မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် စနစ်ထံမှနေ၍ လက်မှတ်များကို အဆက်မပြတ် ရရှိနိုင်သည့် အခြေအနေအောက်တွင်၊ ချန်ကောဟွားသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် နှမြောတွန့်တိုနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထမင်းစားပြီးနောက် စက်ဘီးသွားရောက်ထုတ်ယူသည့်အခါ အဆင့်မြင့်တံဆိပ် ဆန်လက်မှတ်များကိုပါ တစ်ပါတည်း သွားရောက် လဲလှယ်မည်ဟု စီစဉ်ထားသည်။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ချန်ကောဟွားသည် မြေအိုးထမင်းပေါင်း ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် မြေအိုးထမင်းပေါင်း ပြုလုပ်ရန်အတွက် ပထမဆုံး ဝက်ဆီထုတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ချန်ကောဟွားသည် တံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုပြင်းပြမွှေးကြိုင်လှသော ဝက်သားရနံ့မှာမူ ဝန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆက်လက်၍ ပျံ့နှံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝန်းကျယ်အတွင်းရှိ နေထိုင်သူများအားလုံးမှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြတော့သည်။

...