အခန်း ၁၄

အခန်း ၁၄ ဘာ... ချင်ဟွိုင်ယွီက ပန့်ကန့်ကို ခေါ်ပြီး ထမင်းလာတောင်းစားတာလား

ပန့်ကန့်ကို လက်ဆွဲပြီး ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ချန်ကောဟွား၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ရင်ထဲတွင်လည်း အလွန်အမင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချန်ကောဟွားက သူမကို မည်သို့ ဆက်ဆံမည်ကို သူမ မသိရှိပေ။

သို့သော်လည်း သူမ နားလည်ထားသည်မှာ၊ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခများကြောင့်၊ ချန်ကောဟွားက သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဝက်သားကျွေးမည် မဟုတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် အစားအသောက် ငတ်မွတ်နေသဖြင့် သနားစရာကောင်းအောင် ဖြစ်နေသော သားဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူမသည် မတတ်သာဘဲ အိမ်တံခါးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်လှမ်းချင်းစီ နီးကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ရင်ထဲတွင် မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ စတင်ကာ ဆုတောင်း‌ေနမိသည်။

"ချင်ကျင်းယွီက ငါ့ကို အစ်မဝမ်းကွဲအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ လိုလားပါစေ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့အတွက် စကားအနည်းငယ်လောက် ကူပြောပေးနိုင်ပါစေ"

"ချန်ကောဟွားကလည်း ငါ့အပေါ် ယောကျာ်းတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိနေပါသေးစေ" ဟု တွေးတောဆုတောင်းနေမိသည်။

ချန်ကောဟွားက သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေသေးသည်ကို သေချာစေနိုင်မှသာ ယနေ့ ဤကိစ္စကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျားတုန်းရွှီမှာ စောစောကတည်းက လေဖြတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ ချန်ကောဟွားက ရုပ်ရည်လည်း ချောမောသည်၊ ထို့ပြင် အရာရှိကြီးများနှင့်လည်း သိကျွမ်းနိုင်သည်၊ ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းအစရှိသည့် ယောကျာ်းနောက်သို့ လိုက်မှသာ ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါကြောင့်မို့လို့၊ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တောင်..."

"အဆိုးဆုံးဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ မယားငယ် လုပ်ပေးရလည်း ရပါတယ်" ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ရင်ကို ကော့လိုက်သည်။

အေးစိမ့်သော ဆောင်းဦးလေပြေများ တိုက်ခတ်လာသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပူလောင်မှုများကိုတော့ မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"မေမေ၊ မေမေ့မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နီနေတာလဲ"

ဘေးတွင် ရှိနေသော ပန့်ကန့်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မျက်နှာက ဒီလောက် နီရဲလာရတာလဲပေါ့၊ သို့သော် ဝက်သားစားရမည့်ကိစ္စက အရေးကြီးသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် တိုက်တွန်းလိုက်ပြန်သည်။

"မြန်မြန် တံခါးခေါက်ပြီး ဝက်သားတောင်းလေ"

ပန့်ကန့်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံပေါ်သည်။ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် တံခါးခေါက်လိုက်တော့သည်။

တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာသည်။

ထွက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ ချင်ကျင်းယွီ ဖြစ်သည်။

ချင်ကျင်းယွီသည် မိမိ၏ အစ်မဝမ်းကွဲက မိမိအိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ညက ချန်ကောဟွား၏ ဝေဖန်သုံးသပ်မှုများမှတစ်ဆင့် ချင်ဟွိုင်ယွီသည် တိရစ္ဆာန်လောက်ပင် လူမပီသသူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်၊ ၎င်းအပြင် ဤကာလအတွင်း သူမအပေါ် အေးတိအေးစက် ဆက်ဆံခဲ့မှုများကြောင့်လည်း သူမအပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသော သံယောဇဉ် မရှိတော့ပေ။ထို့ကြောင့် သူမက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

သို့သော်လည်း သူမ၏ လေသံမှာ အလွန် အေးစက်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကာလအတွင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခြံဝန်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူ နေထိုင်ကြသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံမိလျှင်ပင် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်လေ့ မရှိကြပေ။

ဒါဆိုလျှင် တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ယောက်ယောက်၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ လာရှာသည်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မပြောနှင့်တော့။

ဤသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"လာ... ပန့်ကန့်၊ အန်တီလို့ ခေါ်လိုက်"

ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ကြိုတင်၍ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း ကိစ္စရပ်က ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့လာရသောအခါ သူမသည် မျက်နှာပူနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ပန့်ကန့်ကို အသုံးချ၍ အခြေအနေကို ဖြေလျှော့ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ပန့်ကန့်သည် တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့သာ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန် မလိုလားသောဟန်ဖြင့် သူ၏ အကြည့်များကို ချင်ကျင်းယွီထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး စကားမပြောချင်သည့် အသွင်အပြင်ကို ပြသနေခဲ့သည်။

သူ စကားမပြောရသေးမီတွင် ချင်ကျင်းယွီက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကိစ္စရှိရင် ပြောပါ၊ ကိစ္စမရှိရင် ငါ ထမင်းစားနေတာ လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

ချင်ကျင်းယွီ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ကျင်းယွီက ဤမျှလောက် အေးစက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိမိကို သေချာပေါက် ကူညီမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ဟွိုင်ယွီသည်လည်း အချိန်မဆွဲချင်တော့ပေ၊ ဤနေရာတွင် အသားရနံ့က ပိုမို ပြင်းထန်သဖြင့် ပန့်ကန့်မှာ သေချာပေါက် အလွန် စားချင်နေလောက်ပြီဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူမသည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ထို့ကြောင့် သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျင်းယွီ၊ ကိစ္စက ဒီလိုပါ၊ ပန့်ကန့်က နင့်အိမ်က ဝက်သားနံ့ကို ရသွားလို့၊ အခုက နေ့လယ်ခင်းကြီးဆိုတော့ ကလေးကလည်း အရမ်း စားချင်နေတော့၊ ငါ မေးကြည့်ချင်လို့ပါ၊ နင့်ဆီမှာ ပိုနေတဲ့ ဝက်သား ရှိလားလို့၊ ငါ ဝက်သား တစ်ပန်းကန်လောက် ချေးချင်လို့ပါ၊ ကလေးကို အာသာပြေအောင် ကျွေးချင်လို့ပါ"

ချင်ဟွိုင်ယွီ ဤသို့ ပြောဆိုနေချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များမှာမူ ချန်မိသားစု၏ အိမ်အတွင်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူမ ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ချန်ကောဟွား မည်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို အလွန် သိချင်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟယ်ယွီကျူးနှင့် ရွှီတမောင်းတို့သာဆိုလျှင် ယခုအချိန်လောက်ဆိုလျှင် ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် အလွန် မျက်နှာချိုသွေးသော အသွင်အပြင်ဖြင့် လျှောက်လာကြမည်ကို သူမ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာ"

"ဝက်သား တစ်ပန်းကန် ချေးမယ် ဟုတ်လား"

ချင်ကျင်းယွီမှာ ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ စကားများကြောင့် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ဟွိုင်ယွီဟူသော ဤလူမှာ ဤမျှလောက်အထိ အရှက်မရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူမ လက်ထပ်စဉ်က သူတို့သည် ငါးကြီးအသားကြီးများကို စားသောက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ မိမိတို့ အိမ်ကို အစားအစာ တစ်လုပ်မျှ လာရောက် ပေးကမ်းခဲ့သည်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏ ကလေးက စားချင်လာသောအခါ မိမိ၏ အိမ်သို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပစ္စည်းလာတောင်းနေသည်။

ထို့ပြင် ချေးမည်ဟုသာ ပြောဆိုပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ဆပ်မည်ကို လုံးဝ မပြောဆိုခဲ့ပေ။

တခြားစကားနှင့် ပြောရလျှင် သူမသည် ဤဝက်သား တစ်ပန်းကန်ကို အလကားရယူရန် အကြံအစည် ရှိနေလောက်ပေသည်။

သူမသည် စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း….

သို့သော် ချင်ဟွိုင်ယွီကဲ့သို့ သံယောဇဉ်ကို အသိအမှတ်မပြုသော လူကိုတော့ ချင်ကျင်းယွီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချင်ပေ။

သိထားရမည်မှာ ယခင်က ချင်ဟွိုင်ယွီ လက်ထပ်စဉ်က အခြားသူများကိုသာ ထမင်းကျွေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ အကယ်၍ ကျားကျန်းရှီ၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့်ဟု ပြောလျှင်လည်း များများစားစား မပြောချင်တော့ပေ။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ မိမိတို့အိမ် အခက်အခဲ ဖြစ်နေချိန်တွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထမင်းဟင်း အနည်းငယ်လောက်တော့ လာရောက် ထောက်ပံ့သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

စားကြွင်းစားကျန်များပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူမသည် ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ ကျေးဇူးကို အသိအမှတ်ပြုမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်က ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ဘာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့သည့်အပြင်၊ ခြံဝန်းအတွင်းရှိ အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ မိမိတို့အိမ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်ကြဉ်ခဲ့သေးသည်။

အခုတော့ ကံတရားက အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်လာပြီ။

မိမိတို့အိမ်က အခြေအနေ ကောင်းလာတော့ ဒီသံယောဇဉ် ကင်းမဲ့တဲ့ ချင်ဟွိုင်ယွီက သားကို ခေါ်လာပြီး အခွင့်အရေး လာယူနေတယ်ပေါ့….

ချင်ကျင်းယွီ ပြောချင်သည်မှာ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်" ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ကျင်းယွီ စကားမပြောရသေးမီတွင် အိမ်တွင်းမှ ချန်ကောဟွားက စတင် ပြောဆိုလာသည်။

"ဝက်သား တစ်ပန်းကန်လောက်ပဲဟာ"

"ငါတို့ ပေးမယ်"

ချန်ကောဟွား အသံထွက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ကျင်းယွီမှာ ချက်ချင်းပင် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"မနေ့ညက ယောက်ျားက အများကြီး ပြောပြခဲ့တာလေ၊ ချင်ဟွိုင်ယွီက တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ လူဆိုတာကို ပြောပြခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီလို လူမျိုးကို ဘာလို့ ကူညီပေးနေရတာလဲ" ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

ရင်ထဲမှာ အလွန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ချင်ကျင်းယွီက မိမိ၏ ယောကျာ်းကသာ အရာအားလုံး ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့် သူမ သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည်မချေပခဲ့ပေ။

တံခါးဝတွင် ရှိနေသော ချင်ဟွိုင်ယွီနှင့် ပန့်ကန့်တို့ သားအမိ နှစ်ဦးမှာမူ ချန်ကောဟွား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အရူးအမူး ဝမ်းသာသွားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ချင်ဟွိုင်ယွီက ချန်ကောဟွား ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပိုမို ပါဝင်လာသည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော ပန့်ကန့်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာခဲ့သည်။

သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ချန်ကောဟွားကို ဒူးထောက် ခေါင်းချခိုင်းလျှင်ပင် သဘောတူမည် ထင်ရသည်။

သံသယဝင်နေသော ချင်ကျင်းယွီသည် သဘာဝကျကျပင် ထိုသားအမိ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာထား အသေးစိတ်ကို ဖမ်းယူမိသွားခဲ့ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဟွန့်၊ မိန်းမယုတ်၊ စိတ်ထဲမှာ ဘာအညစ်အကြေးတွေ တွေးနေတာလဲ"

သို့သော်လည်း ချင်ကျင်းယွီ ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်။

ချန်ကောဟွားသည် ဝက်သား တစ်ပန်းကန် ယူကာ သူတို့၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီက သူ့ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပြီး ပန်းကန်ကို လှမ်းယူရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ချန်ကောဟွား၏ လက်က ချော်သွားပြီး ထိုဝက်သားပန်းကန်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် ချန်ကောဟွား၏ ဂရုမစိုက်ဟန် စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အာ၊ ငါ့လက်ကို ကြည့်စမ်း၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သတိမထားမိရတာလဲ"

"နှမြောစရာပဲ၊ ငါ့မှာ ဒီဝက်သား တစ်ပန်းကန်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ မူလက မင်းတို့အိမ်က ပန့်ကန့်ကို ကျွေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ၊ အခုတော့ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားပြီဆိုတော့ ခွေးကိုပဲ ကျွေးလို့ ရတော့မယ်"

ရွှမ်း ——

ဤမြင်ကွင်း ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုနေရာရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲလုမတတ် အေးစက်သွားတော့သည်။