အခန်း ၁၇

အခန်း ၁၇ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသော ဆန်ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်

ချန်ကောဟွားနှင့် ချင်ကျင်းယွီ နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်မှ ထွက်သွားသည်။

ချန်ကောဟွားသည် စက်ရုံသို့ သွားသည်။ သူက မန်နေဂျာကို ရှာပြီး စက်ရုံမှ စက်ဘီးကို မည်သည့်နေရာမှ လဲလှယ်လာသနည်းဟု မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် စက်မှုကူပွန်များ မရှိသေးဘဲ၊ စက်ဘီးကူပွန် ရှိလျှင်ပင် တရားဝင်လမ်းကြောင်းမှသာ ရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချင်ကျင်းယွီကတော့ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ သွားပြီး ပရီမီယံအဆင့် ဆန် ဆယ်ပေါင်ကို လဲလှယ်ရန် သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခွဲခွာသွားပြီးနောက်။

သိပ်မကြာမီတွင် ချင်ဟွိုင်ယွီနှင့် ကျားကျန်းရှီ နှစ်ဦးလည်း ထွက်လာသည်။

လမ်းလျှောက်လာစဉ် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် အိတ်ကြီးတစ်လုံးလည်း ပါလာသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အိတ်ကိုင်၍ လမ်းပေါ်ထွက်လာလျှင် ဈေးဝယ်ရန် သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး သွားမည့် ဦးတည်ရာမှာ ဆန်ကြိတ်စက်သို့ ဖြစ်သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်အကြာ။

ချင်ကျင်းယွီသည် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ဆန်ခွဲဝေသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လူအုပ်ကြီးက တန်းစီနေကြသည်။

ဤသည်မှာလည်း အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆန်သည် အိမ်တိုင်းအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ပစ္စည်းဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် လူအများအပြား ရှိနေပေလိမ့်မည်။

တန်းစီနေသူတိုင်း၏ လက်ထဲတွင် ဆန်ကူပွန်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

သို့သော် ပြီးစလွယ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပါက အများစုမှာ အဆင့်နိမ့်ဆန်အတွက် ကူပွန်များသာ ဖြစ်သည်။

ချင်ကျင်းယွီသည် ဤအချက်ကို သဘာဝကျစွာပင် သတိပြုမိပြီး ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည်။

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တန်းစီရာတွင် သူမ၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။ သူမ၏ အနောက်တွင်လည်း လူများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဝန်ထမ်းက ကူပွန်ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုလာသောအခါ ချင်ကျင်းယွီက အိတ်ကပ်ထဲမှ ပရီမီယံဆန်ကူပွန်ကို သဘာဝကျစွာပင် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းက တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့်ဆန်၊ ဆယ်ပေါင်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ကျင်းယွီ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ သေချာလေး ကြည့်ပေးပါဦး"

ချင်ကျင်းယွီ၏ သတိပေးမှုကြောင့် ထိုသမဝါယမအရောင်းဆိုင်မှ ရဲဘော်သည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုရိုးရှင်းသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထိုရဲဘော်သည် လေပူတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်မိသည်။ထို့နောက် သူသည် ချင်ကျင်းယွီအား တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အကြည့်မှားသွားလို့ပါ"

တောင်းပန်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ပရီမီယံအဆင့် ဆန်၊ ဆယ်ပေါင်"

အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်ပြီး သမဝါယမအရောင်းဆိုင် တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း ကြားသွားစေသည်။ဆက်လက်၍ လူအားလုံး၏ အားကျသော အကြည့်များက ဤဘက်သို့ ရွေ့လျားလာသည်။ဤခေတ်ကာလတွင် ဆန်ကို အဆင့် ၅ ဆင့် ခွဲခြားထားသည်။

အကောင်းဆုံး ပရီမီယံအဆင့်ကို မဆိုထားနှင့်။ စတုတ္ထအဆင့်ရှိ သာမန်ဆန်ကိုပင် တတ်နိုင်သော မိသားစုများသာ စားသုံးနိုင်သည်။ပရီမီယံအဆင့် ဆန်ကို ခွဲဝေရရှိနိုင်သော မိသားစုမှာမူ သေချာပေါက် တကယ့် လူကြီးလူကောင်းများသာ ဖြစ်ပေမည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် အခြားသူများ၏ အကြည့်များတွင် မျက်နှာချိုသွေးလိုသော အရိပ်အယောင် အများအပြား ပါဝင်လာသည်။

ချင်ကျင်းယွီ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။ဆန်ကို ပါးစပ်ထဲ မစားရသေးဘဲနှင့်ပင် လူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်နေစေနိုင်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ထားပေ။

အကယ်၍ အိုးဖြင့် ချက်ပြီး စားလိုက်ရပါက၊ ဘဝက နတ်ဘုရားများထက်ပင် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဤခေတ်ကာလတွင် ဆန်မှာ ဂျုံမှုန့်နှင့် မတူပေ။ဂျုံမှုန့်ကို ခွဲဝေရရှိပြီးနောက် တိုက်ရိုက် စားသုံးနိုင်သော်လည်း၊ ပစ္စည်းများ ရှားပါးလှသဖြင့် ဆန်ကို အခွံမချွတ်ရသေးပေ။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက သိမ်းဆည်းရန် ပိုမို လွယ်ကူစေရုံသာမက၊ ခွဲဝေပြီး ကျန်ရှိသည်များကို နောက်နှစ်အတွက် မျိုးစေ့အဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့် မွှေးပျံ့သော ဆန်ဖြူထမင်းကို စားသုံးနိုင်ရန်အတွက် ခွဲဝေရရှိသော ဆန်များကို ဆန်ကြိတ်စက်သို့ ယူဆောင်သွားကာ အခွံချွတ်၍ ထပ်မံ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆန်စပါး ကွာခြားမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ဆန်များလည်း ကွာခြားသည်။သာမန်လူများ စားသုံးသော ဆန်များမှာ အများအားဖြင့် သာမန်ဆန်များ ဖြစ်ပြီး သာမန်စပါးများမှ ကြိတ်ခွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အလွန် စားရခက်သော ဆန်ကြမ်းတစ်မျိုးလည်း ရှိသေးပြီး ၎င်းမှာ ဆန်ခွံများ ရောနှောနေသော ဆန် ဖြစ်သည်။ဆန်ခွံများ ရောနှောနေသဖြင့် စားရသော အရသာမှာ အလွန် ညံ့ဖျင်းပြီး ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ထက်ပင် မျိုချရ ခက်ခဲသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ပေကျင်းမြို့ရှိ အကြီးဆုံး ဆန်ကြိတ်စက်တွင်…

ကျားကျန်းရှီနှင့် ချင်ဟွိုင်ယွီတို့လည်း ခရီးစဉ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဆန်ကြိတ်ခြင်းကို တာဝန်ယူသော အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးက အလျင်အမြန် လာရောက် မေးမြန်းသည်။

"နှစ်ယောက်လုံး၊ စပါး တစ်ပေါင် ကြိတ်ရင် တစ်ပြား ကျသင့်ပါတယ်၊ ဘယ်လောက် ကြိတ်ချင်လဲရှင်"

ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ကျားကျန်းရှီကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။ကျားကျန်းရှီကမူ ဆန်ကြိတ်စက်အတွင်းသို့ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေသည်။ဤဆန်ကြိတ်စက်အတွင်းတွင် ကျောက်ကြိတ်ဆုံအပြင် ဆန်ကြိတ်စက် တစ်လုံးလည်း ရှိပြီး ထိုဆန်ကြိတ်စက်မှာ သူမ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် စက်ဖြင့် ဆန်ကြိတ်စဉ်အတွင်း ပြုတ်ကျလာသော ဆန်အချို့ ဖြစ်ပြီး၊ ဆန်ဖွဲနုထဲသို့ ကျနေသော ထိုဆန်များမှာ ကျားကျန်းရှီတို့ နှစ်ဦး၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆန်များစွာကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ကျားကျန်းရှီက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဆန်ကြိတ်တဲ့အလုပ်သမား... နင့်အခန်းထဲမှာ နေရာအနှံ့ ဆန်ဖွဲနုတွေ ပြန့်ကျဲနေပြီး ရှုပ်ပွနေတာပဲ၊ ငါ အဘွားကြီးကပဲ ပင်ပန်းခံပြီး ဆန်ဖွဲနုတွေကို ရှင်းလင်းပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာလည်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့ နင့်ကို ကူညီပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

ကျားကျန်းရှီ၏ စကားအဆုံးတွင် ဆန်ကြိတ်သည့် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ စကားများကြောင့် ရင်ထဲတွင် ရယ်ချင်သွားသည်။

ဒီလူက ဟာသလုပ်နေတာလား။

မိမိ၏ ဤဆန်ကြိတ်စက်တွင် နှစ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆန်ဖွဲနုများထဲတွင် ဆန်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်၊ အနည်းငယ် ရှင်းလင်းလိုက်ရုံဖြင့် ဆန်အနည်းငယ် ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ယခု တစ်ဖက်လူက မိမိအား ကူညီရှင်းလင်းပေးမည်ဟု ပြောနေသည်လား။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆန်များကို လိုချင်၍ မဟုတ်ဘူးလား။

ဆန်ကို မဆိုထားနှင့်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အသုံးမဝင်သော ဆန်ဖွဲနုများကိုပင် ကြက်စာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူမ အသက်ကြီးပြီဖြစ်၍ ကူညီပေးမည်၊ ကိုယ့်အတွက် ကောင်းအောင် လုပ်ပေးမည်ဟူသော လေသံဖြင့် ပြောနေသည်။

ဒီလူရဲ့ မျက်နှာက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ထူရတာလဲ။

ထို့ကြောင့် ဆန်ကြိတ်သည့် အမျိုးသမီးသည် နှာမှုတ်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး သူမအား စကားမပြောချင်တော့ပေ။

ကျားကျန်းရှီက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ရင်ထဲတွင် တစ်ဖက်လူအား ဆင်းရဲပြီး နှမြောတွန့်တိုသူဟု ကျိန်ဆဲနေသည်။သို့သော် ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲပြီးနောက်၊ သူမသည် အိမ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆန် မကျန်တော့ကြောင်းကိုလည်း နားလည်လာသည်။

အိမ်တွင် စားရမည့် ပါးစပ် ခြောက်ပေါက် ရှိနေရာ ယနေ့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆန် ရအောင် ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ကျားကျန်းရှီသည်လည်း ရင်ထဲတွင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဘေးရှိ ချင်ဟွိုင်ယွီကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရသည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီသည်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ထို့ကြောင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ဆန်ကြိတ်သည့် အမျိုးသမီးအား ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ ကျွန်မအိမ်မှာ ကလေးသုံးယောက် ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု အိမ်မှာ ဆန် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိတော့ဘူး"

"ရှင် သနားပြီး ကလေးတွေ ဆန်ပြုတ် သောက်ရအောင် ဆန်နည်းနည်းလောက် ကောက်ခွင့်ပေးနိုင်မလား"

"ကလေးတွေ ကြီးလာရင် ရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါလိမ့်မယ်"

အမျိုးသမီးသည်လည်း မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ကြားသည်နှင့် ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဆန်ကြိတ်စက်သည် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်အတွက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေခြင်းဖြစ်ရာ ဆန်ကြမ်းအချို့ စုဆောင်းရရှိပြီးနောက်၊ ထမင်းမစားနိုင်သော ဆင်းရဲသည့် ကလေးများကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးလေ့ ရှိသည်။ထို့ကြောင့် သူမလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆန်လာကြိတ်တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဖို့နဲ့ ငါ့ဆန်ကြိတ်စက်ကို သန့်ရှင်းရေး သေချာ လုပ်ပေးဖို့ ငါ တောင်းဆိုချင်တယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျားကျန်းရှီ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီကတော့ တစ်ဖက်လူအား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေသည်။ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အိတ်ကို ကိုင်လျက် ဆန်ဖွဲနုများကြားတွင် ဆန်စေ့များကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြသည်။

တစ်နာရီခန့် အလုပ်များပြီးနောက်မှ ဆန်ကြမ်း အနည်းငယ်ကို ရရှိသည်။သို့သော် ဆန်ကြိတ်စက်မှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှင်းလင်းရသေးသည်။

သို့သော် ကျားကျန်းရှီတို့ နှစ်ဦး အနားယူပြီးနောက် ဆက်လက် ရှင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ထိုသူမှာ ချင်ကျင်းယွီပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် အလုပ်ကြမ်းသမား တစ်ဦးက စပါးအိတ် တစ်အိတ်ကို ထမ်းလျက် နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသည်။

ချင်ကျင်းယွီ ဝင်လာသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချင်ဟွိုင်ယွီတို့ နှစ်ဦးကို သတိမထားမိပေ။ထို့အစား ဆန်ကြိတ်သည့် အမျိုးသမီးအား တိုက်ရိုက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ ဆန်ဆယ်ပေါင် ကြိတ်ပေးပါ"

ဆန်တစ်ပေါင် ကြိတ်လျှင် တစ်ပြား ကျသင့်သည်။

ဆန်ကြိတ်သည့် အမျိုးသမီးသည် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ဆယ်ပေါင် ကြိတ်မည်ဟု ကြားသောအခါ ဤသည်မှာ တစ်မတ်တန် အော်ဒါကြီး ဖြစ်သည်။ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူမသည် စပါးထမ်းလာသော အလုပ်သမားထံမှ စပါးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

စပါးကို ယူပြီးနောက် ဆန်ကြိတ်သည့် အမျိုးသမီးသည် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ပရီမီယံအဆင့် ဆန် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။သူမက ချက်ချင်းပင် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ၊ ပရီမီယံအဆင့် ဆန်! ဒီလိုဆန်မျိုးကို နင် ဆယ်ပေါင်တောင် ရအောင် ယူနိုင်တာ တကယ်ကို တော်တာပဲ"