အခန်း ၄၈၈

အခန်း။ ၄၈၈

ယုံမြို့ တိမ်တိုက်အနားယူရာ အိမ်တော်…

ဤအိမ်တော်မှာ မြို့ပြင် ဝေးလံသော ဒေသတွင် တည်ရှိပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေတတ်သည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် အိမ်တော်အပေါ်တွင် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးများ လည်ပတ်နေသည်ကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ထိုဒေသပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြီးဆုံး ကြွေထည်နှင့် အိုးလုပ်ငန်း ဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်သော ပစ္စည်းများမှာ ကျောက်နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသည်။

အိမ်တော်တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မြည်းများဆွဲသည့် လှည်းတန်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

လှည်းမောင်းသမားများမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်များ ရှိကြသည်။

လှည်းပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားသည့် မီးခိုးရောင် အဝတ်စများကြားမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ကျောက်မီးသွေးခဲများ တင်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

"စီမံခန့်ခွဲသူကျောက် ဒီတစ်ခါ ကျောက်မီးသွေးအသုတ်ကတော့ ၁၃ လှည်း ပြည့်ပါပြီ။ ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးပေးပါဦး။"

လှည်းတန်းကို ဦးဆောင်လာသော အသားမည်းပြီး ပိန်ပါးသော အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားက ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

အပြာရောင် ပိုးထည်ဝတ်ဆင်ထားသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားက ညစ်ပတ်နေသော လှည်းများကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းကို ပိတ်ရင်း စက်ဆုပ်စွာ ပြောသည်။

"မင်းတို့ကလဲ အမြဲတမ်း လက်တွဲလာတာပဲဟာ စစ်ဆေးစရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။ စာရင်းဌာနမှာ သွားမှတ်ပုံတင်ပြီး လကုန်ရင် လစာလာထုတ်ပေါ့။"

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီမံခန့်ခွဲသူကျောက်ခင်ဗျား"

ပိန်ပါးသော အမျိုးသားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြာရောင် ဝတ်စုံရှင်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ပေးအပ်လိုက်သည်။

အပြာရောင် ဝတ်စုံရှင်က လက်ပြတ်အတွင်းတွင် အထုပ်ကို အလေးချိန်ချိန်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာထား ပိုမိုပြေလျော့သွားသည်။

"အဘိုးအိုရှီတစ်ယောက်ပဲ အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်တတ်တာ မင်းကို ငါယုံတယ်။ ကျောက်မီးသွေးတွေက ဘယ်တုန်းကမှ ပြဿနာမရှိခဲ့ဘူး။ အဘိုးအိုဝမ်လို စိတ်တိုပြီး အမှားများတဲ့လူမျိုးနဲ့တော့ မတူပါဘူး..."

နှစ်ဦးသား အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။

စီမံခန့်ခွဲသူ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ပိန်ပါးသော အမျိုးသားက အခြားအထုပ်တစ်ခုကို ထပ်ပေးလိုက်သည်။

စီမံခန့်ခွဲသူက သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ချော့မော့စွာ ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ အိမ်တော်ထဲကို ဝင်ပြီး ကြွေထည်လုပ်ငန်း သင်ယူချင်နေတဲ့ တူလေးနှစ်ယောက်ရှိလို့ပါ။"

အပြာရောင် ဝတ်စုံရှင်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အိမ်တော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သိရဲ့လား"

"သိပါတယ် သိပါတယ်။ ငါးနှစ်ကြာတဲ့အထိ အိမ်ပြန်ခွင့်မရှိဘူး။ မိသားစုနဲ့ တွေ့ခွင့်မရှိဘူး။ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းအတွက် သူတို့ဘာသာ တာဝန်ယူရမယ်ဆိုတာ..."

အပြာရောင် ဝတ်စုံရှင်က စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ခဲတံဖြင့် စာရေးပြီးနောက် အဝါရောင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲဖြဲကာ ပေးလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးသည်။

"စာရင်းဌာနမှာ ငွေဒင်္ဂါး ၂၀ သွားထုတ်ပြီး သူတို့မိသားစုဆီ ပို့ပေးလိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ အာရှု၊ အာဟိုင်၊ စီမံခန့်ခွဲသူကျောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြဦး"

လူငယ် နှစ်ယောက်က ရှေ့သို့တိုးလာကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မှတ်ထား အထဲဝင်ရင် မျက်စိလျှောက်မကြည့်နဲ့၊ စကားနည်းနည်းပြော၊ အလုပ်များများလုပ်" ဟု ပြောဆိုကာ စီမံခန့်ခွဲသူက သူတို့ကို အိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် အလုပ်သမားများက ကုန်ပစ္စည်းချနေရင်း တိုးတိုးလေး ပြောဆိုကြသည်။

"လူနှစ်ယောက်ကို အိမ်တော်ထဲ ပို့ပေးတာ ငွေဒင်္ဂါး ၂၀ ဆိုတော့ တစ်ယောက်ကို ၁၀ ဒင်္ဂါးပေါ့"

"တစ်ယောက် ၁၀ ဒင်္ဂါးဆိုတာ သာမန်မိသားစုတစ်ခုရဲ့ နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်စာ ဝင်ငွေနဲ့ ညီမျှတယ် မနည်းပါဘူး။ အခု နတ်ဆိုးတိရစ္ဆာန်တွေက ကျောက်နိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်နေတော့ ဈေးနှုန်းတွေကလည်း တက်နေတာပဲ။ အစားအသောက်နဲ့ နေစရာ ပေးတဲ့နေရာမျိုး ရထားတာပဲ ပျော်သင့်တယ် မဟုတ်လား"

ထိုနောက် အပြာရောင်ဝတ်စုံရှင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည့် လူငယ်နှစ်ဦးတွင် အရပ်ပိုရှည်သူမှာ စီမံခန့်ခွဲသူ၏ စကားကို သတိရကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ရန် သို့မဟုတ် စကားပြောရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။

အရပ်ပိုပုသူမှာမူ အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး စိုးရိမ်ဟန် မရှိချေ။

"သေသေချာချာ ကိုင်ကြ ဒါတွေက နန်းတော်အတွက် ပေးသွင်းရမယ့် ပစ္စည်းတွေ။ တစ်ခုခု ကျကွဲသွားရင် မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ရောင်းစားရင်တောင် မကာမိဘူး"

သူတို့သွားရာလမ်းတွင် လှပစွာ ဖုတ်ထားသော ကြွေထည်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်နေကြသူများကို မြင်ရသည်။

ရှုပ်ထွေးလှပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ထိုကြွေထည်များကို ကြည့်ကာ အရပ်ရှည်သူ၏ မျက်နှာတွင် တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုရှု ငါတို့ ငါးနှစ်ပြည့်ရင် ဒီမှာပဲ ဆက်နေပြီး တကယ့် ကြွေထည်ပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မယ် ထင်လား"

"နည်းစနစ်တွေကို ကောင်းကောင်းသင်ယူပြီး အပျင်းမကြီးဘူးဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။"

"အင်း ငါတော့ အပျင်းလုံးဝ မကြီးဘူး"

ထိုနှစ်ယောက်၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသံကို ကြားရသောအခါ ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသည့် အပြာရောင်ဝတ်စုံရှင်က စကားမပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုသာ ကော့ညွှတ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူမသိသည်မှာ သူတို့၏ အပြုအမူတစ်ခုချင်းစီကို နောက်ကလိုက်ပါလာသည့် အရပ်ပုပုလူငယ်က အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခြင်းပင်။

ထိုပုသူလူငယ်မှာ 'အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း စွမ်းရည်' ကို အသုံးပြုထားသည့် လုံယီပင်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အရပ် ၁.၇ မီတာမျှသာရှိသည့် ပိန်ပါးသော ကျေးလက်လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသည်။

သူသည် 'တိမ်တိုက်အနားယူရာ အိမ်တော်' ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ မဝင်ရောက်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အိမ်တော်အတွင်း ဝှက်ထားသည့် အစွမ်းထက် အစီအရင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။

၎င်းကို ခဏတာအတွင်း ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားလာပါက သူ၏ အသက်အတွက်ပင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အထဲသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်ပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်မီးသွေး ပို့ဆောင်သည့် ကျေးလက်လူငယ်များနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံမိပြီး သူ၏ 'အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း စွမ်းရည်' ဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့သည်။

လှည်းဦးစီး ရှီဆိုသူမှာလည်း လုံယီကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်၏ တူလေရအဖြစ် ထင်မှတ်သွားပြီး အိမ်တော်ထဲတွင် ကြွေထည်ပညာ သင်ယူရန် အတူတကွ တိုက်တွန်းပေးခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် စီမံခန့်ခွဲသူက သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်တော်အတွင်းရှိ ဝင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အသက်ကြီးကြီးဝါရင့် လက်သမားဆရာတစ်ဦးထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် စကားနားထောင်"

အသက်ကြီးကြီးဆရာမှာ စိုစွတ်နေသည့် အဖြူရောင် မြေစေးများကို လက်ဝါးထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ နယ်နေရင်း ပြောသည်။

"ဒါက ဒေသထွက် အဖြူရောင် မြေစေးပဲ။ သဘောသဘာဝက ပျော့ပြီး ရေစုပ်ယူမှု မြန်တယ်။ ဒီအတိုင်း သုံးရင် အက်ကွဲလွယ်တယ်။ သံဓာတ်ပါတဲ့ အနီရောင်မှုန့်တွေကို ရောမှသာ မြေစေးက ဆွဲဆန့်လို့ရပြီး ပုံသွင်းရ လွယ်ကူမှာ..."

အရပ်ရှည်သူမှာ အာရုံစိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သေချာနားထောင်နေသည်။

ပုသူလူငယ်မှာလည်း အာရုံစိုက်နေသယောင် ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ရံဖန်ရံခါ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။

လုံယီမှာ ဤနေရာတွင် ကြွေထည်ပညာကို တကယ်သင်ယူနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ 'မျက်လုံး အမှတ်အသားကို ဖွင့်လှစ်ကာ အရည်အချင်းပြမျက်နှာပြင်၏ စကင်န်ဖတ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ သွားလာလမ်းကြောင်းများနှင့် စကားပြောဆိုမှုများကို မှတ်သားလိုက်ရာ မကြာမီပင် အိမ်တော်၏ ပုံစံကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားသည်။

သို့သော်လည်း မီးဖို၏ ဗဟိုချက်နေရာတွင်မူ မြူနှင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့်အတိုင်း မရှင်းလင်းသေးပေ။

ထိုနေရာသည် အစီအရင်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ ထင်ရှားပြီး ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်း၏ အစစ်အမှန် ဌာနချုပ် ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။