အခန်း ၆၇

Chapter 67-လက်ဆောင်

ဒီညစာဟာ ဒေါက်တာမုန့်ရဲ့ ချက်ပြုတ်မှု စွမ်းရည်ကြောင့် မီးကျွမ်းသွားတဲ့ ငါးကြော်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရတော့တယ်။

ချန်းရော့ယွီ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူမ ကိုယ်တိုင် ဟင်းပွဲအချို့ကို ပြင်ဆင်ရတော့သည်။ အဲ့ဒီနောက် အောင်မြင်တဲ့ အလုပ်အကိုင်ရှိတဲ့ ဒေါက်တာမုန့်ဟာ ထမင်းပေါင်းအိုးရဲ့ 'ချက်ပြုတ်ရန်' ခလုတ်ကို နှိပ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အိုးထဲက ထမင်းတွေက လုံးဝ မကျက်သေးပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ ထမင်းကျက်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူမ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေက အေးခဲသွားတော့၏။

ညစာ စားပြီးတဲ့နောက် သူမ မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆ ပိုကြာတဲ့ အချိန်ကို သုံးခဲ့ရသည်။

မုန့်ကုက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး 'စိတ်ထဲထိမိစေ'ဖို့ လှုပ်ရှားမှု မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူက ကြောင်တစ်ကောင်လို နာခံနေသည်။ ချန်းရော့ယွီရဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုအောက်မှာ သူက လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး စကားမပြောရဲပေ။

"အသိသာကြီးကို ကျွန်မ ရှင် စူပါမားကတ်မှာ ဈေးကြီးတဲ့ အမဲသားတုံးတွေ ဝယ်တာ မြင်ဖူးပါတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် အမဲသားတုံးတွေကို တကယ် ကြော်တတ်တယ်"

"ဘယ်လို ကြော်တာလဲ"

"ရင်းဇယ် ကိုယ့်ကို ပေးတဲ့ ဆော့စ်ကို အမဲသားတုံးပေါ် သုတ်ပြီး ဒယ်အိုးထဲ ဆီထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးရင် အသားကို ဒယ်အိုးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကျက်တဲ့အခါ ဆော့စ်ကို အမဲသားတုံးပေါ် လောင်းချလိုက်တယ်၊ ပြီးပြီ"

"ဒါဆို အရင်တုန်းက ရှင့်ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများကြီးကရော?"

"အဲဒီအခြေအနေမျိုးက မင်းကို ကိုယ့်အိမ်ကို ညစာစားဖို့ လာဖို့ တောင်းဆိုချင်တဲ့ တစ်ကြိမ်တည်း အချိန်ပဲ။ ကိုယ် ကြိုပြီးတော့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ဝက်ပခုံးသားကို အလျင်စလို ဖက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလေ"

"..."

ချန်းရော့ယွီ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ကောင်းပြီ၊ ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာမှာ တော်တဲ့ သူမရဲ့ မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်က သူမရဲ့ စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်နေတယ်။

"ကိုယ်တို့မှာ ငါတို့ရဲ့ အားသာချက်တွေ ရှိနေသမျှ အဆင်ပြေပါတယ်"

ဒီ မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ ယောက်ျားက သူ့ကိုယ်ပိုင် ထင်မြင်ချက်နဲ့ တကယ် ရဲတင်းတာပဲ!

"အနာဂတ်မှာ ကိုယ်က ဧည့်ခန်းနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက မီးဖိုချောင်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူရမယ်"

ချန်းရော့ယွီ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနေ့မှာ မုန့်ကုက မထွက်သွားခင် သူ ဒါကို သေသေချာချာ မစီစဉ်ရသေးကြောင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လာမယ့် စွမ်းဆောင်မှုက စောင့်မျှော်ထိုက်ကြောင်း ပြောသွား၏။

အဲဒီညမှာ သူမ အိပ်ရာထဲ လှဲနေပြီး တစ်နေ့တာ ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်တွေးလိုက်တဲ့အခါ ချန်းရော့ယွီ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြုံးမိသည်။

အစပိုင်းမှာ သူမ သူ့ကို ချစ်မိတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုစရိုက်ကလွဲပြီးတော့ သူ့အကြောင်း အရာအားလုံး ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အခုတော့ သူမ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုစရိုက်က ဆိုးရွားပြီး ကျန်တဲ့အရာတွေက မကောင်းမွန်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။

အသားအရေ ကောင်းမွန်တဲ့ မစ္စတာမက်မွန်ပွင့်တောအုပ်က တကယ်တော့ သာမန်ယောက်ျားတစ်ဦးပဲ။

စိတ်ကူးယဉ်ထားတာတွေ အပျက်ပျက်၊ ပုပ်သိုးနေတဲ့ မက်မွန်ပွင့်တွေ... အာ၊ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ စိတ်ကူးယဉ် အပျက်ပျက်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ စိတ်ကူးယဉ် အပျက်ပျက်က သူမ တစ်ဦးတည်းပဲ ဖြစ်တာ။

ချန်းရော့ယွီ အပြုံးနှင့်အတူ အိပ်မက်များထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

>>>>>>>>>>>>>>>>>

သူမက သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မုန့်ကုက သာမန် ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ သာမန်ကိစ္စလေးသာ ဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မက်ဆေ့ခ်ျများ ပို့ကြ၊ ဖုန်းပြောကြပြီး တစ်ပတ်ကို နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် တွေ့ဆုံကြ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အတွေ့အကြုံများ မရှိပေမယ့်လည်း ပတ်ပတ်လည်မှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများ မဖြာထွက်နေသော်လည်း ချန်းရော့ယွီသည် ကျေနပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ မုန့်ကုက အမြဲတမ်း အလုပ်များနေပြီး နောက်ကျမယ့်အခါ သူမကို အကြောင်းမကြားသော်လည်း၊ ချက်ချင်း ဖျက်သိမ်းမှု တစ်ခုနှစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း ချန်းရော့ယွီက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။

သူမ လျန်စီးစီးကို အကြိမ်များစွာ ဖုန်းခေါ်ပြီးတော့ မုန့်ကုနှင့် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သတင်းပို့ပြီး လျန်စီးစီး၏ အခြေအနေကိုလည်း မေးမြန်းသည်။

လျန်စီးစီးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အရာအားလုံးကိုသာ ချန်းရော့ယွီကို ပြောပြပြီးတော့ သူမမှာရှိတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တစ်ခါမှ မပြောပေ။ သူမရဲဘ ဘဝ ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောပြီး ချန်းရော့ယွီကို မစိုးရိမ်ရန် ပြောသည်။ သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်းရော့ယွီက သူမရဲ့စိတ်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း မထားနိုင်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ လျန်စီးစီး ချန်ထားခဲ့သည့် အချစ်ဝတ္ထုများ ပြည့်နေသော ဗီရိုကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမက စီးစီးဟာ အမြဲတမ်း အချစ်ရေးမှာ ရှိနေပေမယ့် တကယ်တော့ စီးစီးက ချန်းရော့ယွီ ကိုယ်တိုင်ထက် အချစ်ကို ပိုမို တောင့်တနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

တောင့်တသူတို့ဟာ အမြဲတမ်း အထိခိုက်ခံရဆုံးသောသူများ ဖြစ်ကြ၏။

ဒီကာလအတွင်း C-မြို့ကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု နှစ်ကြိမ် ရှိခဲ့သည်။

တစ်ခုကတော့ အိမ်ကနေ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း သူမနဲ့ ကျိုးကျယ်တို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို တိုးတက်မှုတွေ ရှိနေလဲလို့ မေးမြန်းသည်။ သူမမှာ ရည်းစားရှိကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြချင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်သည်။ သူမမိသားစုရဲ့ အခြေအနေ၊ သူမမိဘတွေရဲ့ စရိုက်နှင့် သူမဆွေမျိုးတွေရဲ့ အပြုအမူများအကြောင်းကို မုန့်ကုနှင့် သေသေချာချာ မပြောရသေးပေ။ သူမ ဒီအကြောင်းကို မုန့်ကုနှင့် ကြိုတင် ဆွေးနွေးသင့်တယ်လို့ ခံစားရသည်။ အချစ်ဆိုတာ လူနှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စဖြစ်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ဘဝရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာမယ့် မိသားစုနှစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

နောက်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ယန်ယန်ဆီက ဖြစ်ပြီး နွေဦးပွဲတော် (တရုတ်နှစ်သစ်ကူး) မကြာခင် ရောက်တော့မှာဖြစ်ပြီး ချီနာက အဲဒီအချိန်အတွင်း အတန်းဖော်ဟောင်းများ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲ ကျင်းပမှာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။သူမက ချန်းရော့ယွီကို တက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားလာသည်။ ယန်ယန်က သူမနှင့် အခြား အတန်းဖော်ဟောင်းတချို့ဟာ ကောင်းယွီလန် သူမရဲ့ရည်းစားကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်ခဲ့တဲ့ ယောင်္ကျားလေး လျိုဝေဖိန့်ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်းလည်း ပြောပြလာသည်။ အဲဒီနှစ်က နားလည်မှုလွဲမှားမှုကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ တရားခံဟာ ချီနာ ဖြစ်နေ၏။ လျိုဝေဖိန့်က ကောင်းယွီလန် သူ့အပေါ် ခံစားချက်ရှိတယ်လို့ တကယ် ထင်ခဲ့တာကြောင့် သူ သူမကို အချစ်ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်း လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ချီနာက လူတိုင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခေါ်လာပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို သက်သေပြဖို့နဲ့ သူမ စီစဉ်ခဲ့တဲ့ ပြပွဲကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်စေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ယန်ယန်က ပြောလာခဲ့သည်

"ရော့ယွီ၊ နင် အတန်းဖော်တွေ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲကို လာမှာလား။ ငါတို့ လျိုဝေဖိန့်ကိုလည်း လာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီနှစ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားရတယ်၊ ဒီကိစ္စကို ရှင်းထုတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ခံစားရတယ်။ နင်နဲ့ လန်လန်က ဒီမကျေနပ်ချက်အတွက် မလိုအပ်ဘဲ ခံစားခဲ့ရတာလေ။ လျိုဝေဖိန့်က သက်သေခံဖို့ မလာရင်တောင် ချီနာ ဒီလောက် မောက်မာပြနေတာကို ငါတို့ မလိုချင်ဘူး။ သူ(မ)က လန်လန်ကိုလည်း ဖိတ်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် သူ(မ) လန်လန်အတွက် ဆိုးရွားသွားအောင်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်တွေ ရှိနေရမယ်။ သူ(မ) ငါတို့ကို ဒီတစ်ခေါက် ဖိတ်တဲ့အချိန်တုန်း လန်လန် အခု ဘယ်လောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပြောပြရင်း စိတ်ထိခိုက်စေမယ့် စကားလုံးတွေလည်း ပြောခဲ့သေးတယ်"

ချန်းရော့ယွီ ရယ်လိုက်သည်

"ယန်ယန်၊ လန်လန်ရဲ့ ဘဝက အရမ်း ကောင်းနေပါတယ်။ သူ(မ) အရမ်း ပျော်ရွှင်နေလို့ တခြားသူတွေကို မနာလိုဖြစ်စေတယ်။ နင် သူ(မ)ကို အရမ်း တွေးပေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ထင်တာက လန်လန်အသစ်က လန်လန်အဟောင်းနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီ။ အခု သူ(မ)မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ထောက်ပံ့ပေးနေတာ၊ သူ(မ) ချီနာအကြောင်း စိတ်ပူစရာ မလိုသင့်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အတန်းဖော်တွေ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲကို လာမှာပါ"

ဖုန်းချပြီးတဲ့နောက် သူမ ကောင်းယွီလန်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်ကာလအတွင်း သူတို့ အမြဲ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး ကောင်းယွီလန်ရဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး ချောမွေ့တဲ့ အချစ်ရေး တိုးတက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ချန်းရော့ယွီက တကယ်တော့ သူမကို အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမက ကောင်းယွီလန်ကို အတန်းဖော်များ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲအကြောင်း ပြောပြပြီး ဖိတ်ကြားချက် လက်ခံရရှိကြောင်း ကောင်းယွီလန်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူမ သေချာပေါက် သွားမယ်လို့ ကောင်းယွီလန်ကို ပြောပြခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အတန်းဖော်များ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲကို တက်ရောက်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ အဲ့ဒီနောက် ချန်းရော့ယွီက ကောင်းယွီလန်ကို သူမရဲ့ တိုက်ခန်းအကြောင်း မေးလိုက်သည်။

"နင့် အိမ်လခက အများကြီး သက်သာတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပဲ ရှိတာလေ"

"လန်လန်၊ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်လိုက် ဒါမှမဟုတ် ဘော့စ်ရင်းရဲ့ အိမ်ကို ပြောင်းလိုက်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်တို့ အတူတူ နေနေကြတာပဲလေ။ နင့်နေရာမှာ နေတာနဲ့ ဘော့စ်ရင်းရဲ့ အိမ်မှာ နေတာက အတူတူပါပဲ။ ဒီနည်းနဲ့ နင် ငါ့ကို နင့်အိမ် ပေးလို့ရတယ်"

အိမ်ပြဿနာက ချန်းရော့ယွီအတွက် တကယ်ပဲ ဖိစီးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ဝင်ငွေ ပိုမို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် ကျောက်ရှ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံပြီး အချိန်ပြည့် အလုပ်လုပ်ဖို့လည်း သူမ စဉ်းစားနေသည်။

ဖုန်းရဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ချန်းရော့ယွီ၏ စကားလုံးများ... 'ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်တို့ အတူတူ နေနေကြတာပဲ' ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ကောင်းယွီလန်ရဲ့မျက်နှာ ရဲတက်သွားပြီး သူမ ပြန်ဖြေရန် စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ပြောနိုင်တော့သည်။ သို့သော် ကောင်းယွီလန်က ရင်းဇယ်ကို ချန်းရော့ယွီ အိမ်ရှာနေတဲ့အကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ ရင်းဇယ်က မုန့်ကုကို ပြန်ပြောပြသည်။

ဒါကြောင့် သူမကို 'စိတ်ထဲထိမိစေ'ဖို့ တိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ရန်အတွက် မုန့်ကုသည် သူ့ရဲ့ဒုတိယအစီအစဉ်ကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်တော့သည်။

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ဒီနေ့ ချန်းရော့ယွီ အလုပ်ဆင်းခါနီးမှာ မုန့်ကုဆီက ဖုန်းဝင်လာသည်။

"ချန်းရော့ယွီ ကိုယ် ပို့လိုက်တဲ့ အမြန်ချောပို့ ပါဆယ်ကို မင်း ရပြီလား။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

"ဘယ် အမြန်ချောပို့လဲ"

"မင်း မရသေးဘူးလား။ ကောင်းပြီ၊ သူတို့ တကယ်ပဲ ထိရောက်မှု မရှိဘူး။ ကိုယ် သူတို့ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သူ ပြန်ခေါ်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အကြာကြီး စောင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူ ပြန်မခေါ်ပေ။ ချန်းရော့ယွီ စိတ်မအေးတော့ဘူး။ သူ အမြန်ချောပို့နဲ့ ဘာတွေ ပို့လိုက်တာလဲ?

သူမ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တဲ့အခါ ဖုန်းက အကြာကြီး မြည်ပြီးမှ သူ ကိုင်လိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာတွေ ပို့လိုက်တာလဲ"

"စပရိုက်(စ်)တစ်ခုပေါ့"

"ဘာ စပရိုက်(စ်)လဲ"

"ပြောပြရင် စပရိုက်(စ်) ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒူးရင်းသီးလား"

"အဲဒါက ခေတ်ဟောင်းက လှည့်ကွက်ပဲ။ အဲဒါ ဘာမှ အသစ်အဆန်း မဟုတ်တော့ဘူး"

"ပန်းစည်းလား"

"မိန်းကလေး၊ အဲဒီနေ့က ကိုယ် မင်းကို ပန်းတွေ ပို့လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကျတော့ မင်းက ကိုယ့်ကို ပန်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းကို မေးခဲ့တယ်လေ။ ပြီးတော့ မင်းက အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ ပန်းဂေါ်ဖီ ၁၀ ကတ်တီကျော် ဝယ်နိုင်တယ်လို့ ကိုယ့်ကို ပြောခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ကိုယ် မင်းကို ပန်းတွေ ဘယ်တော့မှ မပို့သင့်ဘူးလို့လည်း သတ်မှတ်ခဲ့သေးတယ်၊ မှတ်မိလား"

"အော်"

အဲဒီလို အရာတစ်ခု တကယ် ရှိခဲ့တာပဲ။ သူမ နှလုံးသား နာကျင်ရတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ပန်းစည်းတစ်စည်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက် အကြိမ်များစွာ ဝယ်ပေးနိုင်ခဲ့တာကိုး။

"ရှင် တကယ်တမ်း အမြန်ချောပို့နဲ့ ဘာတွေ ပို့လိုက်တာလဲ။ အမြန်ချောပို့က အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သူက သူ့လက်ထဲမှာ ပို့စရာတွေ အရမ်း များနေတယ်၊ ပို့ဖို့ဆိုရင် အရမ်း နောက်ကျလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ကိုယ် သူ့ကို မနက်ဖြန်မှ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်း စောင့်စရာ မလိုဘူး။ စောစော ပြန်ပြီး အနားယူတော့။ ဒီနေ့ ကိုယ် အချိန်မရဘူး။ မနက်ဖြန်ည အတူတူ ညစာ စားလို့ရမလား"

"ကောင်းပြီ"

ဒါပေမဲ့ သူမ အခု စားဖို့ စိတ်မပူဘူး။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပါဆယ်ကို စဉ်းစားနေတုန်းပဲ။

"ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ဘာတွေ ပို့လိုက်တာလဲ"

သူမ ဘာလို့ မကောင်းတဲ့ လက္ခဏာကို ခံစားနေရတာလဲ?

"မနက်ဖြန် မင်း ရတဲ့အခါ သိလိမ့်မယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ အခု ပြောပြ"

မုန့်ကုက ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ အတင်းအကျပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါ ဘဏ်ကတ်တစ်ကတ်ပဲ"

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ!"

ချန်းရော့ယွီ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အံ့အားသင့်စွာ သူမကို မော့ကြည့်ကြပြီး သူမ၏ ဆဲလ်ဖုန်းကို ကိုင်ကာ စကားပြောရန် အပြင်ဘက် ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာမုန့်၊ ရှင် ကျွန်မကို တိုက်ရိုက် ပိုက်ဆံပို့ပေးလောက်အောင် အရမ်း ရိုင်းစိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"သေချာတာပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်က ဒီလောက် မခံစားတတ်တဲ့သူလား။ အဲဒါ ဘဏ်ကတ် သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ ကိုယ့်ရဲ့ လစာကတ်"

မုန့်ကုက သူ အရမ်း ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုက ရိုမန့်တစ်ဆန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်။

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ချန်းရော့ယွီ သူမ ရူးသွားပြီလို့ ခံစားရတယ်။

"ရှင် နောက်နေတာလား"

"ကိုယ် နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး"

ကောင်းပြီ၊ သူ့ချစ်သူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို 'စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်း' လို့ မယူဆနိုင်ဘူးဆိုတာကို မုန့်ကု ဝန်ခံရတော့မယ်။

"ရှင့်ရဲ့ လစာကတ်ကို စာရွက်စာတမ်းအိတ်ထဲ ထည့်ပြီး ရှင် မသိတဲ့ အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ပေးလိုက်တယ်ပေါ့။ အခု အဲဒီလူက ရှင့်ကတ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားလဲဆိုတာတောင် ရှင် မသိဘူးလား"

သူမ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ......."

မုန့်ကု သူ့ကိုယ်သူ မကာကွယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ၊ ကိုယ် ကတ်ကို အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းကို လွှဲပေးပြီးတဲ့နောက် သူက အဲဒါကို အမြန်ချောပို့ကုမ္ပဏီကို ပို့ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အခု မင်းဆီ ပို့ပေးရမယ့် တခြား အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကတ်ကို ခိုးပြီးထွက်ပြေးတာမျိုး မရှိပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့က အိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး။ ကိုယ် အဲ့ဒါကို ဘူးထဲမှာ ထည့်ပိုးထားခဲ့တာ၊ လက်ဆောင်တစ်ခုလိုပဲ။ အရမ်း လုံခြုံပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ စကားဝှက်ကိုတောင် မသိဘူးလေ......"

"အမြန်ချောပို့ ဘေလ်နံပါတ်နဲ့ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေး"

ချန်းရော့ယွီ သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး 'ပရမ်းပတာ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူမရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြဖို့ လုံလောက်မှု မရှိတော့ပေ။

မုန့်ကုက သူမကို နံပါတ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး ချန်းရော့ယွီသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံဆီ အလျင်အမြန် ပြန်သွားပြီး ချရေးလိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်း မုန့်ကု၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ပြေးထွက်သွားသည်။ ဝန်ထမ်းကလည်း မုန့်ကု သူမကို ပြောပြခဲ့တဲ့အတိုင်း အတူတူပဲ ပြောပြလာသည်။ သူ့မှာပို့စရာတွေ အရမ်း များလွန်းတာကြောင့် မနက်ဖြန်မှ ပို့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။

"ရှင့်မှာ ပို့စရာ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ ကျွန်မရဲ့ ပါဆယ်က အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်၊ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင် လာရမယ်"

ချန်းရော့ယွီက ပြင်းထန်နေပြီးတော့ ဝန်ထမ်းဟာ အညံ့ခံခဲ့ရသည်။ သူ တကယ် မပို့နိုင်ကြောင်း ရေရွတ်ပြီး ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစား၏။

"ဒါတွေ အားလုံးကို ကျွန်မကို မပြောပြနဲ့။ ကျွန်မ ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ ပါဆယ်ကို ရရမယ်၊ ရှင် မပို့နိုင်ရင် ကျွန်မ လာယူမယ်။ ရှင် ဘယ်မှာလဲ ပြောပြ"

အိတ်ထဲမှာ လစာကတ် ရှိနေတာကို ငွေဖြုန်းတတ်တဲ့ ဂိမ်းကစားသမားက သူ့လုပ်ရပ်ရဲ့ အရေးကြီးပုံကို တကယ် မသိခဲ့ဘူး။ သူ ဘာလို့ သူ့လစာကတ်နဲ့ ကစားတာလဲ။ ဒီနေ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ လစာကတ်ကို မတွေ့ရရင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကောင်း အိပ်နိုင်မှာလဲ။

နောက်ဆုံးတော့ အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းက လက်လျှော့ပြီး သူမဆီ အရင်ဆုံး ပို့ပေးဖို့ ကတိပေးလိုက်တဲ့အခါမှ ချန်းရော့ယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီးတဲ့နောက် ချန်းရော့ယွီသည် ချက်ချင်း မုန့်ကုကို ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ ပါဆယ်ကို အခု သူမဆီ ပို့နေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ ကုမ္ပဏီမှာ စောင့်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ အဲ့ဒီနောက် သူမ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ကျွန်မ မရရင် ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမက မုန့်ကု ပြန်ဖြေတာ မစောင့်ဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် ဆဲလ်ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး ဒေါသများ ဆူပွက်နေရင်း သူမသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မစ္စတာမက်မွန်ပွင့်တောအုပ်ကို ကြည့်ကာ သူ့ခေါင်းနောက်ဖက်ကို ထိုးလိုက်သည်။

ယောက်ျားတွေ ဘယ်လိုမျိုး ဦးနှောက်တွေ ဖွံ့ဖြိုးလာကြတာလဲ။ သူတို့ရဲ့ လစာကတ်ကို သူတို့ ချစ်သူတွေဆီ အမြန်ချောပို့နဲ့ ပို့တာက ရိုမန့်တစ်ဆန်ပြီး စိတ်ထဲထိမိစေတယ်လို့ ခေါ်တာလား?

ဒါက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲလေ။ သူမ တကယ့်ကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ခဲ့ရတာ သိလား?

သူမ နာရီဝက်လောက် စောင့်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမျှာတာ့ အမြန်ချောပို့ ရောက်လာသည်။ သူမက အရမ်း ဂရုတစိုက်ရှိပြီး လက်ခံရရှိကြောင်း လက်မှတ်မထိုးမီ ပစ္စည်းကို စစ်ဆေးသည်။

ဝန်ထမ်းက သူမရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့အမူအရာကို မြင်တဲ့အခါ သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ သူမကို ပါဆယ် ဖွင့်ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။

သူမ ပါဆယ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ လှပတဲ့ လက်ဆောင်ပုံးတစ်ပုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဖွင့်လိုက်ပြီးတော့ လစာကတ်ဟာ ဘူးထဲတွင် လုံလုံခြုံခြုံ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပဲ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဲ့ဒီနောက် လက်ခံရရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် အမြန်ချောပို့ စာရွက်စာတမ်းပေါ်တွင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းက ဘူးထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူက နားလည်သွားတဲ့ အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်သူက တော်တော် ရက်ရောတာပဲ"

ချန်းရော့ယွီ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်က 'ချစ်သူ' လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ ကျွန်မက 'ရွှေပေါင်လုံးကြီး' လို့ ကြားနေရသလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မိန်းကလေး ခင်ဗျားက ထောက်ပံ့ခံရတဲ့သူလို မဟုတ်ပါဘူး"

အမြန်ချောပို့ဝန်ထမ်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ ဒီစကားလုံးတွေ ပြောခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက တခြားတစ်ခုကို ပြနေသည်။ သူက ထွက်သွားရင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီဘက်ခေတ်မှာ လူမျိုးစုံ ရှိတာပဲ"

ချန်းရော့ယွီသည် ကတ် လုံခြုံသွားပြီကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် သူမ၏ ဒေါသ အနည်းငယ် ပြေပျောက်သွားသည်။ သို့သော် မုန့်ကု လုပ်ခဲ့တာတွေကို စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ ဒါက သူမကို ကြောက်လန့်စေရုံသာမက တခြားသူတွေကိုလည်း သူမက အဲဒီလို အမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်တယ်လို့ ထင်မြင်စေတဲ့အတွက် သူမ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်မိစ။ သူမ မုန့်ကုကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မနက်ဖြန် ချိန်းထားတဲ့အချိန်ကို အတည်ပြုကာ သူနဲ့ သေသေချာချာ စကားပြောချင်ကြောင်းလည်း ပြောပြလိုက်သည်။

ညဘက်မှာ သူမ အိပ်ရာပေါ် လှဲနေရင်း မန်ကုရဲ့ လစာကတ်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ပြီး ဆော့ကစားနေသည်။ အခုတော့ အားလုံး ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမ ဒေါသမထွက်တော့တဲ့အခါ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ မရှင်းပြနိုင်တဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကောင်းပြီ၊ ဒီလူက သူ့ရဲ့ လစာကတ်ကို သူမကို ပေးခဲ့တာ၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းက ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် သူမ လက်ထဲမှာ သူ့ကတ် ရှိနေတာနဲ့ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားရတယ်။

မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်၊ ရှင်က လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ ထိပ်တန်းလူ ဖြစ်ပေမဲ့ အရမ်း ရိုးအတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရိုးအမှုက တော်တော် ချစ်စရာကောင်းတယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အရာမျိုး လုပ်ခဲ့တာကြောင့် သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ မယူဆနိုင်ဘူး။ ဒါကို မုန်းစရာကောင်းပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ဖော်ပြနိုင်တယ်။

ကောင်းပြီ၊ နည်းနည်းလေး... ချစ်စရာကောင်းတာပါလေ...

Translator -JJ