အခန်း ၇၆

Chapter 76-Cမြို့မှာ တစ်ညတာအတူတူနေခြင်း

အဲ့ဒီမိသားစုဝင် ဝင်လာပြီး မာနကြီးစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ချန်းရော့ယွီ ဖိအား ခံစားလာရ၏။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

သူမ တိတ်တဆိတ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုမိသားစုဝင်က သူမကို မောက်မာပြီး အနိုင်ယူချင်တဲ့ အကြည့်တစ်ချက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို မဖိတ်ဘူးဆိုရင် တခြားသူတွေ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မဖိတ်နိုင်ရမှာလဲ"

တကယ်တော့ သူက ရင်းဇယ်အတွက် စေ့စပ်လက်စွပ် ပို့ပေးဖို့ အလုပ် လုပ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ထိုလူက ကောင်းယွီလန်ကို C-မြို့ကို ယောက္ခမတွေကို မြှောက်ပင့်ဖို့ စောစောစီးစီး ခေါ်လာခဲ့ပြီး လက်စွပ် အဆင်သင့်ဖြစ်ဖို့ကို မစောင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူက မုန့်ကုကို လက်စွပ် အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ပို့ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းလာတာဖြစ်သည်။

ချန်းရော့ယွီ ဒီလူက တကယ်ပဲ ကောက်ကျစ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အစောပိုင်းမှာ သူ သူမကို သူ့နဲ့အတူတူ C-မြို့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းအတွက် အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပေးရမယ်ဆိုတာ သူမကို အသိမပေးခဲ့ဘူး။ သူ သူမကို ထိတ်လန့်အောင် လုပ်ဖို့ ဒါကို ချန်ထားခဲ့တယ်။ပြီးတော့ သူ တကယ်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။

ထို မိသားစုဝင်က သူမ သောက်နေတဲ့ အချိုရည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ကိုလာ မသောက်ဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒါက ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီဘူး"

သူမ၏ ဖန်ခွက်ကို ယူပြီး ကျန်နေတဲ့ တစ်ဝက်ကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီး ရင်းဇယ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"သူ(မ)အတွက် ဒါကို သစ်သီးဖျော်ရည်နဲ့ လဲပေးပါ"

ချန်းရော့ယွီ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ သူ သူမကို ထိန်းချုပ်နေပြန်ပြီ၊ အရမ်း မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ!

သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ယန်ယန်က သူမကို တံတောင်ဆစ်နဲ့ တွန်းလိုက်သည်၊ ထို့နောက် မန်ကုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် သူမကို လက်မထောင်ပြကာ ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်းရော့ယွီ မျက်နှာနီမြန်းသွား၏။ ဒီလူက တကယ်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူ သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန် မပေးခဲ့ဘူး။ အခု လူတိုင်း သိသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့်လည်း သူမ တကယ်ပဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားရ၏။

သူမမှာလည်း အခု မိသားစုဝင်တစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ ရုတ်တရက် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားမှုခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုဝင်က အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲ တစ်လျှောက်လုံး မာနကြီးစွာ ပြုမူနေခဲ့၏။ သူက ရင်းဇယ်နဲ့ သံစဉ် ညီညီ သီချင်းဆိုတယ်၊ ညစ်ညမ်းတဲ့ စကားတွေ ထိန်းချုပ်မထားဘဲ တခြားသူတွေကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ချီနာ စုံတွဲကို ဖိအားပေးတယ်၊ ဒီအချက်တွေက ချန်းရော့ယွီကို အာရုံစိုက်မှု ဗဟို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ချန်းရော့ယွီ ခါးသီးမှုနဲ့ ပြည့်နှက်သွား၏။ သူမ ကောင်းယွီလန်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားပြီး ချီနာနဲ့ ရန်ဖြစ်ရမှာကို မကြောက်ပေ။ ကောင်းပြီ၊ သူမရဲ့ ရန်ဖြစ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အရမ်း ဆိုးရွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရင်းဇယ် ပေါ်လာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အစပိုင်းမှာ ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူတိုင်း ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါက သူမ လုပ်ခဲ့ဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံး အစီအစဉ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး 'ရန်ဖြစ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး စိန်ခေါ်မှုကို ခံယူနိုင်တာက ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုပဲ' ဆိုတဲ့ ချစ်သူ ပါဝင်နေတာကို ထည့်သွင်းမစဉ်းစားခဲ့ပေ။

မုန့်ကုက စကားတစ်ခွန်း ဆူပူတဲ့အခါ ရှိရှိသမျှလူတိုင်း ချန်းရော့ယွီကို ကြည့်ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အကြည့်ခံရပြီးတဲ့နောက် ချန်းရော့ယွီ ထုံကျင်သွားသည်။ သူမ မျက်နှာရဲရဲ ဖြစ်ဖို့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ပြီးတော့ မစ္စတာ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကို ကျေးဇူးတင်တယ်၊ သူမကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တာကြောင့် သူမ အခု ဘွဲ့ရသွားပြီ!

သူမ အရမ်း အရှက်ရမိပြီး ရင်းဇယ်ကတောင် သူမကို အပြစ်တင်သည်။ သူက သူမ မုန့်ကုကို မပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မုန့်ကုက သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို လုယူပြီး သူ့ဒေါသကို တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ခဲ့တာကြောင့် သူ ဘာမှ ပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူးလို့ ပြောလာ၏။

ဒါက ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှု ဟုတ်တယ်မလား။ သိသာပါတယ်၊ ဒါက မျက်နှာရဲရဲရှိတဲ့ စကားလုံးကြမ်းကြမ်းနဲ့ ဒီအဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်က စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုနဲ့ တွေ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံခဲ့ကြတာပဲလေ။

ဒါက ဒီ 'ကြောက်တတ်တဲ့' လူနဲ့ တကယ်ပဲ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ချန်းရော့ယွီ ကောင်းယွီလန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမက ရင်းဇယ်ကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်းရော့ယွီရဲ့ အတွေးတွေက... ကောင်းယွီလန် ပြောင်းလဲသွားပြီ... သူမ ယုံကြည်မှုနဲ့ ရဲရင့်လာခဲ့ပြီ... ပြီးတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့ ကောင်းယွီလန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

သူမ ကိုယ်တိုင်ကရော ဘယ်လိုလဲ။ ချန်းရော့ယွီ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မုန့်ကုဆီ ဦးတည်လိုက်ပြီး သူ သူမကို မကျေမနပ် ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွား၏။ ဘာက သူ့ကို ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးစေပြန်တာလဲ။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က အစားအစာတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမရဲ့မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ဟာ ရန်ဖြစ်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး သူ ဘာမှ မစားထားပုံပဲ။ သူမ အလျင်အမြန် သူ့ပန်းကန်ကို ယူပြီး ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးလိုက်ပြီးတော့ ဟင်းအမျိုးအစား အများအပြားကို ယူပြီး သူ့ပန်းကန်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။

မုန့်ကုရဲ့ အမူအရာ ကြည်လင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ ပြုံးလိုက်၏။

သူမလည်း ပြုံးလိုက်တယ်။ ယောက်ျားတွေက တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးဖို့ လွယ်ပြီး ကျေနပ်ဖို့ လွယ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်မျိုးပဲ။

အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းကတော့ ရင်းဇယ်ရဲ့ ကောင်းယွီလန်ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုမှု ဖြစ်သည်။ ချန်းရော့ယွီက ဘော့စ်ရင်းဇယ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အချစ်ရေး အရည်အချင်းက တကယ်ပဲ အရမ်း မြင့်မားတယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

သူက ကောင်းယွီလန်ကို လက်စွပ်တစ်ကွင်း ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို အရင်တစ်ခေါက် ပေးခဲ့တဲ့ လက်စွပ်က မင်းအပေါ် ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ကို ဖော်ပြတယ်လို့ ယူဆတယ်။ ဒါက ကိုယ့်တို့ရဲ့ စေ့စပ်လက်စွပ်၊ကိုယ်တို့ လက်ထပ်တဲ့အချိန်ကျရင် ကိုယ် မင်းကို နောက်ထပ် လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝယ်ပေးဦးမယ်"

ကောင်းယွီလန် အရမ်း ထိမိတာကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်များနဲ့ တောက်ပနေပြီး ချန်းရော့ယွီသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းအတွက် တကယ် ပျော်ရွှင်မိသည်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ အရမ်း ကြင်နာတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ချိန်က သူမ(ကောင်းယွီလန်)ကို အထင်အမြင်သေးခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ရှေ့မှာ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲက အရိပ်တွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူမကို အဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်မှာ ထားပေးခဲ့တယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ အရမ်း ထိမိစေတယ်!

အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး အပိုင်းကတော့ စေ့စပ်လက်စွပ်နဲ့အတူ သူ သူမ(ကောင်းယွီလန်) ပန်းစည်းနှစ်စည်း ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ ပန်းစည်းတစ်စည်းက လိပ်ထားတဲ့ ဆယ်လ်မွန်အသားလွှာများနဲ့ စုစည်းထားပြီး နောက် ပန်းစည်းတစ်စည်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနဲ့ စုစည်းထား၏။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒီ အစားအစာတွေက ဒီလိုမျိုး လှပတဲ့ ပန်းစည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာ၊ ပြီးတော့ နှင်းဆီပန်းတွေနဲ့ ပန်းပေါင်းစုံတို့ကတောင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

ဒါက အရမ်းအချစ်ဆန်ပြီး တီထွင်ဖန်တီးမှုက လူတိုင်းကို အရမ်း အားကျစေခဲ့သည်။

ကောင်းယွီလန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကနေ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူမ ရင်းဇယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။ ချန်းရော့ယွီ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားတာကြောင့် သူမလည်း ငိုချင်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကမ္ဘာမှာ အချစ်ဆန်တဲ့ ယောက်ျားတွေ ရှိနေသေးတယ်!

မုန့်ကုက ကောင်းယွီလန်ကို သူမရဲ့ ပန်းစည်းတွေကို ကိုင်ပေးဖို့ စိတ်လိုလက်ရ ကူညီပေးခဲ့ပြီး ချန်းရော့ယွီက သူမရဲ့ ယောက်ျားကလည်း မဆိုးဘူးလို့ တွေးလိုက်၏။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ သူ တခြားသူတွေအပေါ် ကြင်နာနေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ မုန့်ကု လှည့်လိုက်တဲ့အခါ သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပန်းစည်းကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး ဆယ်လ်မွန်အသားလွှာ ပန်းစည်းကို ကိုင်ကာ ချန်းရော့ယွီကို ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ စားပွဲထိုးကို ပဲငံပြာရည်နဲ့ ဝါဆာဘီ ယူလာဖို့ ခေါ်လိုက်"

ပဲငံပြာရည်နဲ့ ဝါဆာဘီ? တကယ်ပဲ၊ သူ့ကို နှိုးဖို့ ရိုက်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ!

ရလဒ်အနေနဲ့ သူက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

"ကိုယ်လည်း လူ့မော်ဒယ် အရိုးတွေကို သုံးပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်း တစ်ခု စုစည်းနိုင်တယ်"

ချန်းရော့ယွီရဲ့ မျက်နှာ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတယ်။ ဒီလူက အရိုးပန်းစည်းနဲ့ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုချင်တာလား။ ဘယ်သူက သူ့ကို လက်ထပ်ရဲမှာလဲ!

"မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်"

သူ တကယ်ပဲ ပြောခဲ့သည်။

ချန်းရော့ယွီ မျက်ရည်မကျဘဲ ငိုချလိုက်၏။

သူမ လူ့အရိုး ပန်းစည်းကို မလိုချင်ဘူး... လုံးဝ မလိုချင်ဘူးနော်!

အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ချန်းရော့ယွီသည် မုန့်ကုနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မုန့်ကုက တကယ်ပဲ ပဲငံပြာရည်နဲ့ ဝါဆာဘီကို ခေါ်ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။ သူက လူအများအပြားကို ဆယ်လ်မွန် ပန်းစည်းကို သူ့နဲ့အတူတူ စားဖို့ အားပေးခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူတို့ ဟော့ပေါ့ မစားခဲ့ကြပေ။ မဟုတ်ရင် လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပန်းစည်းတောင် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။

ရင်းဇယ်က ကောင်းယွီလန်နဲ့ အချစ်စကားပြောပြီးနောက် သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ဆုံးတော့ မုန့်ကု ကျူးလွန်ထားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဒေါသနဲ့အတူ သူ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ မုန့်ကုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်းရော့ယွီကို ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

"မြန်မြန်၊ ကိုယ့်ကို အပြင် ခေါ်သွား"

သူ တောင်းဆိုပေမဲ့ လမ်းနှစ်လမ်း လျှောက်ပြီးနောက် သူက ချန်းရော့ယွီ ပင်ပန်းနေတာကို သတိထားမိပြီးတော့ သူမ ဒီအချိန်အတွင်း အိမ်မှာ ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရဘူးဆိုတာ သတိရပြီး သူ သူမကို ဟိုတယ်ကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်သည်။

သူမင ကြီးမားပြီး နူးညံ့တဲ့ ခုတင်ပေါ် လှဲနေတဲ့အချိန် ချစ်သူရှိတာ တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရ၏။ သူမ လျှို့ဝှက်ပြီးတော့ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ဖို့ နေရာ ရနိုင်တယ်။

ဒီအိပ်စက်ခြင်းက အရမ်းကောင်းပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူမ အိမ်မက်တစ်ခု မက်သည်။ အိမ်မက်ထဲမှာ သူမရဲ့အမေက သူမကို ပြောသည်။

"ရှောင်ယွီ၊ ငါ နင့်ချစ်သူကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ"

သူမရဲ့အမေ စကားပြောနေတဲ့အချိန် အမျိုးသားများ၏ ကြိုးတန်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မမှာ တကယ် ချစ်သူ ရှိပါတယ်... တကယ်ပါ"

သူမ ပြောနေတဲ့အချိန် သူမ မုန့်ကုကို အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်၊ ရလဒ်အနေနဲ့ သူမ မုန့်ကုရဲ့ ကြိုးတန်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိ၏။

သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမရဲ့အမေ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူက နင့်ချစ်သူလား"

သူမက 'ဟုတ်ပါတယ်' လို့ ပြန်ဖြေတော့မလို ရှိတဲ့အချိန် ရုတ်တရက် သူမအမေရဲ့ မျက်နှာက အဖေမုန့်ရဲ့ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ သဘောတူခဲ့လား"

မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုက သူမကို ကြောက်လန့်စေပြီး သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မုန့်ကုရဲ့ မျက်နှာက သူမရဲ့ ရှေ့မှာ တည့်တည့်ရှိနေသည်။ သူ့မျက်နှာက သူ့အဖေနဲ့ဆင်တူပြီး သူမကို ထပ်ပြီး ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

မုန့်ကု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြားကို တို့လိုက်သည်။

"မင်း ဝက်လို အိပ်တာပဲ။ မင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန် ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေရတာလဲ"

ချန်းရော့ယွီ စိတ်မငြိမ်သေးတာကြောင့် သူမ မဖြေနိုင်ပေ။ မုန့်ကုက သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး သူမရဲ့ ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ အိပ်မက်မက်နေတာလား"

"အင်း..."

"ဘာတွေ အိပ်မက်မက်တာလဲ"

"ချစ်သူတွေရဲ့ ကြိုးတန်း"

"......"

ခဏအကြာမှာ။

"ချန်းရော့ယွီ၊ မင်းရဲ့ချစ်သူတွေ အားလုံး ကြိုးနဲ့ ချည်ထားတာလား"

"......"

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချန်းရော့ယွီ လုံးဝ နိုးသွားပြီ။

"ဪ!... ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ"

အခန်းထဲမှာ မှောင်မဲနေပြီး နံရံပေါ်က ညမီးလေးတွေသာ ဖွင့်ထားသည်။

"ငါးနာရီပဲ ရှိသေးတယ်"

"ကျွန်မ ဒီလောက် အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားတာလား!"

သူမ အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပျက်စီးပြီ! ကျွန်မ တစ်ညလုံး မပြန်ရင် ကျွန်မအမေ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးလိမ့်မယ်"

"ညတောင် မရောက်သေးဘူး။ 'တစ်ညလုံး' ဆိုတာ ဘယ်က လာတာလဲ"

"ငါးနာရီ မဟုတ်ဘူးလား။ မကြာခင် မိုးလင်းတော့မယ်လေ!"

သူမ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထူထဲတဲ့ ကုလားကာတွေကို ဆွဲပိတ်ထားတာကြောင့် ဘာမှ မမြင်ရပေ။

"ဒါ ညနေ ငါးနာရီ၊ ပြီးတော့ မကြာခင် မိုးချုပ်တော့မယ်"

မုန့်ကုက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခါးကို လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။

ချန်းရော့ယွီ ယားကျိကျိ ခံစားရပြီး နောက်ဆုတ်ကာ သူ့လက်များကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ ထပ်ပြီး လက်လှမ်းပြီးတော့ သူမခါးကို ထိလာပြီး သူ ထိလေလေ၊ သူ့လက်တွေက ပိုမြင့်လေလေ ဖြစ်သည်။

"ရှုပ်မနေနဲ့"

သူမ သူ့ကို ထပ်ပြီး ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ နာခံစွာ လှိမ့်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း မကြာခင်မှာ ပြန်လှိမ့်လာပြီး သူမရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းကို သူမဆီ ကမ်းပေးလာသည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ဆီကနေ အမြန် ယူလိုက်၏။ သူမ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ လက်လွတ်သွားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မရှိဘူးဆိုတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမရဲ့မိသားစုက သူမကို မရှာခဲ့ပုံပဲ။

"အိမ်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်"

"ကောင်းပြီ"

သူမလည်း ဒီအကြောင်းကို တွေးထားတယ်။ အမြန်ပဲ သူမ လူတိုင်း ဘာတွေ လုပ်နေကြလဲဆိုတာ မေးပြီး သူမ ချက်ချင်း ပြန်လာတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီည မင်းအတန်းဖော်အိမ်မှာ အိပ်မယ်လို့ မင်းအမေကို ပြောလိုက်"

"အာ..."

ချန်းရော့ယွီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မုန့်ကုရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝံပုလွေ မျက်လုံးတွေလို တောက်ပနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွား၏။

သူက ရွေ့လာပြီး သူမကို ဖက်ကာ သူမ၏ နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို မလွမ်းဘူးလား"

သူမ တကယ် လွမ်းပေမဲ့ သူမရဲ့ခြေထောက်တွေ ကျိုးမှာကို သူမ ကြောက်နေတယ်။

"မနက်ဖြန်မှ ပြန်။ မင်းမိဘတွေကို ကိုယ့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်၊ နားလည်လား။ အိမ်ထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေရင်တောင် မင်း သူတို့ကို ပြောပြရမယ်။လူများများ သိလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ"

ဟင်... သူတို့ ဒီညအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူ အခု မနက်ဖြန်အကြောင်း ပြောနေတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ချန်းရော့ယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက ဒီမှာ ရောက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူမ အမြန်ဆုံး သူမမိဘတွေကို ပြောပြရမှာ သေချာတယ်။

"မင်း ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာ ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီည ဒီမှာပဲနေ။ ကိုယ် မင်းကို ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ စွမ်းအင်တချို့ ထည့်ပေးလိုက်မယ်"

ဘာလို့ စကားလုံးတိုင်းက သာမန်ဖြစ်နေပေမယ့် မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ပြောလိုက်တဲ့အခါ စကားလုံးတွေက အရမ်း ပုံမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

ချန်းရော့ယွီ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"လိမ္မာပါကွာ"

မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ဟာ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံး တစ်ခုတည်းနဲ့ ချန်းရော့ယွီကို ဖြေရှင်းနိုင်သွားသည်။

ချန်းရော့ယွီရဲ့ ဦးနှောက် ဝေဝါးသွားပြီး သူမ အိမ်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲမှာ ပျော်ရွှင်နေကြောင်း၊ ဒီည သူမရဲ့ အတန်းဖော်အိမ်မှာ တည်းခိုဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်းနဲ့ အိမ်ပြန်မှာ မဟုတ်ကြောင်း လိမ်ပြောလိုက်သည်။

အမေချန်းက မာကျောက် ကစားနေပြီး သူမရဲ့ကံ မကောင်းတာကြောင့် သူမသမီးကို တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမ အိမ်ပြန်မလာချင်ရင်လည်း နေပါစေ၊ ပြီးတော့ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ချလိုက်၏။

သူမ တကယ်ပဲ အတားအဆီးကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် ချန်းရော့ယွီ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။ သူမ မုန့်ကုကို C-မြို့ရဲ့ ဒေသထွက် အစားအစာများ စားဖို့ ခေါ်သွားပြီး နာမည်ကြီးတဲ့ ညဈေးကို လည်ပတ်ကြသည်။ အချစ်ရေး ချိန်းတွေ့မှုအပြီးမှာ သူတို့ ချိုမြိန်တဲ့ ညတစ်ညအတွက် ဟိုတယ်ကို ပြန်သွားကြသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ် အိပ်စရာ မလို၊ ဟောက်တဲ့သူ မရှိ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ချစ်လှစွာသော မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်က သူမရဲ့ ကုတင်ကို နွေးထွေးအောင် ကူညီပေးတယ်။ ချန်းရော့ယွီ ပျော်ရွှင်ပြီး ကောင်းချီးပေးခံရတယ်လို့ ခံစားရကာ၊ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေကို လုံးဝ သတိမမူမိပေ။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သူမ သာယာတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ သူမရဲ့ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ကြက်သေသေသွားရ၏။

Translator -JJ