အခန်း ၇၇

Chapter 77-ပါးရိုက်ခံရခြင်း

အိမ်က လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။

မာကျောက်စားပွဲ နှစ်လုံးကို ခင်းထားပြီး ဆိုဖာကို လူအပြည့် ထိုင်နေကြကာ အိမ်ထဲရှိ ကုလားထိုင်များ အားလုံးကို ထုတ်ထားသည်။ အိမ်တစ်အိမ်လုံး လူတွေ ဝိုင်းထိုင်နေပြီး ထိုင်ခုံလွတ် တစ်နေရာတောင် မရှိပေ။ သူမ မိသားစုနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူး ကျင်းပခဲ့တဲ့ ဆွေမျိုးများအပြင် သူမရဲ့ အဒေါ်ကြီးနဲ့မိသားစုလည်း ပွဲတော်ကို လာရောက်ပူးပေါင်းကြ၏။ သူမ မသိတဲ့ လူအချို့လည်း ရှိနေသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူမရဲ့ အဒေါ်ကြီးဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အဖေချန်းက သူ့နဲ့ စကားပြောနေသည်။ ချန်းရော့ယွီ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုကို ကြိုတင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ နည်းနည်း သံသယ ဖြစ်မိတယ်။ ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးရဲ့ စတုတ္ထနေ့ ဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ဆွေမျိုးတွေ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ပြန်ကြတော့မယ်လို့ သူမ ထင်ထားတာ။ မုန့်ကုနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့ ဒီနေ့မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမိဘတွေကို မုန့်ကုအကြောင်း ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် နှစ်ရက်မှာ သူ့နဲ့ အချိန်ပိုပေးမယ်လို့ စီစဉ်ထားတာဖြစ်တယ်။။ ဆွေမျိုးတွေ ထွက်သွားပြီး အိမ်က တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အခါ သူမ မုန့်ကုကို အိမ်ခေါ်လာပြီး သူမမိဘတွေနဲ့ တွေ့ဆုံစေမယ်။ အဲ့ဒီနောက် အားလပ်ရက်တွေ ပြီးဆုံးတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး A-မြို့ကို ပြန်ကြမယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ အဒေါ်ကြီးက သူမအတွက် ဘလိုင်းဒိတ်တွေ့ဖို့ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား။

ဒါ နှစ်သစ်ကူးပဲ၊ ဘာလို့ သူမကို သက်ညှာမပေးကြတာလဲ!

သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ လူတိုင်း တံခါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ချန်းရော့ယွီ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ အခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရယ်မောခြင်းနဲ့ အပြုံးများ ရှိနေသည်။

"သူ(မ) အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီ၊ သူ(မ) အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီ! ရှောင်ယွီ၊ လာပါဦး၊ အဒေါ်ကြီး နင့်ကို ကြည့်ပါရစေဦး"

သူမ သတ္တိရှိတဲ့ အမူအရာကို ပြသကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လျှောက်သွားသည်။ တကယ်တော့ ထိုင်ဖို့ နေရာ မရှိသလို သူမလည်း ထိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ၊ ဒါကြောင့် သူမ ရပ်နေပြီး သူမရဲ့အဒေါ်ကြီးက သူမလက်များကို ဆွဲယူကာ သူမနဲ့ ဖော်ရွေတဲ့ စကားအချို့ ပြောခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဘေးမှာ အဖေချန်းက ထရပ်ပြီး သူမကို သူ အခုလေးတင် ထွက်သွားတဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ဖို့ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီမှာ ရပ်နေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို အိမ်သာသွားချင်တယ်ဆိုတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို ပြုလုပ်တာလည်း မသင့်လျော်ပေ။ သူမရဲ့ အဒေါ်ကြီးက ဘာယဉ်ကျေးမှုမှ မပြသဘဲ သူမဘေးနားက လူငယ်ကို တိုက်ရိုက် မိတ်ဆက်ပေးလာသည်။ သူမရဲ့အဒေါ်ကြီးက ထိုလူငယ်ဟာ သူမကို လာရောက်လည်ပတ်တဲ့ သူမရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်ပြီး သူမ ချန်းရော့ယွီရဲ့ အိမ်ကို လာဖို့ စီစဉ်နေတာကြောင့် သူ့ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောပြသည်။ ထိုလူငယ်ရဲ့ နာမည်က လီချောင် ဖြစ်၏။သူက မျက်နှာသွင်ပြင် ကောင်းမွန်ပြီး သူ့ရဲ့ အပြုအမူ ကောင်းမွန်ကာ ကုမ္ပဏီမှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ထူးချွန်သည်။ ဒါ နှစ်သစ်ကူး ဖြစ်တာကြောင့် လူငယ်တွေ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သိကျွမ်းသင့်ပြီး အဖော်အဖြစ် ပျော်ရွှင်သင့်ကာ သူငယ်ချင်းဖွဲ့သင့်သည်။ ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုအနေနဲ့ ချန်းရော့ယွီ သူ့ကို ပြုံးပြပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ လီချောင်ကလည်း အနည်းငယ် သတိထားပြီး သူမကို ပြန်ပြုံးပြသည်။

သူမ ဒီ သနားစရာကောင်းတဲ့ လူအတွက်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။ ဘယ်သူကများ နှစ်သစ်ကူးမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထဲကို ဆွဲခေါ်ခံရပြီး ရှိုးပွဲ ပြသနေတဲ့ မျောက်တစ်ကောင်လို အကြည့်ခံရဖို့ ဆန္ဒရှိမှာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဗဟိုပြုတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိတဲ့ သူမရဲြအဒေါ်ကြီးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို သူ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီဆီ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ သေချာတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီ လီချောင်က သူမ ဖိအားအောက်မှာ ခေါ်လာခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။

လူနှစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးတဲ့နောက် အခြေအနေက သူမ မှန်းဆခဲ့တဲ့အတိုင်းပင်။ အဒေါ်ကြီးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။

"လီချောင်၊ သူ(မ)ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ငါ့မိသားစုက ရှောင်ယွီက လှတယ်။ သူ(မ)က ကောင်းမွန်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိတယ်၊ နာခံမှုရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မိဘကို ရိုသေတယ်။မင်းတို့နှစ်ယောက် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်"

လီချောင်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ရှိ၏။

ချန်းရော့ယွီ တကယ်ပဲ သူတို့နဲ့အတူ ထပ်ပြုံးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမရဲ့အကျင့်စရိုက်က တကယ် ကောင်းတယ်၊ ပြဿနာတွေ ပေါ်ပေါက်ဖို့ လွယ်ကူလောက်အောင် ကောင်းတယ်။ ဒီ လီချောင်က ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိပုံမပေါ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့မှာလည်း ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူမမိသားစုရဲ့ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်သာဆိုရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပုံစံသွင်းဖို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ အဲဒီ မကောင်းတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိတဲ့ လူကိုပဲ ပိုကြိုက်နေတုန်းပဲ။

ချန်းရော့ယွီ သူမ အိမ်သာသွားချင်ကြောင်း ပြောပြီး ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပတ်ပြီးသွားပြီးနောက် သူမက အိမ်သာတံခါးပိတ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု လိုအပ်တယ်လို့ ပြောပြီး သူမရဲ့အဖေကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ပြဿနာမရှိတဲ့ အိမ်သာကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးပြီးတော့ ဒါက တီးတိုးစကားပြောဖို့ နေရာတစ်ခုအဖြစ်လည်း အသုံးပြုတာဖြစ်သည်။

အဖေချန်း ကြောင်သွားတယ်။ သူက အိမ်သာ တံခါးပိတ်နေတယ်ဆိုရင် သူမ ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖွင့်လို့ရတာပဲ၊ သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲလို့ ပြောတော့မလို ဖြစ်ပြီး သူ ပါးစပ် မဖွင့်ခင်မှာပဲ သူ့သမီးက သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်လာသည်။

"အဖေ၊ ဒါ ဘာလဲ။ အဖေ ဒါကို မလုပ်ခင် သမီးကို ဘာလို့ အသိမပေးတာလဲ"

"နင့်ကို အသိမပေးဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ

။မနေ့က နင့်အဒေါ်ကြီး ဖုန်းဆက်ပြီးတော့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ငါတို့ဆီ လာလည်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ နင့်အကြောင်း ပြောကြတယ်။နင့် ဦးလေးငယ်က နင့်ကို လက်တွဲဖော် မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောတော့ နင့် အဒေါ်ကြီးက သူ(မ) ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက သူ(မ)ရဲ့ အိမ်ကို နှစ်သစ်ကူးအတွက် လာလည်မှာမလို့ သူ့ကိုပါ ခေါ်လာပြီး ငါတို့ဆီ လာလည်လိမ့်မယ်။ မနေ့က နင် အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောပြနိုင်မှာလဲ"

"အ‌ဖေ၊ အဖေ ငြင်းသင့်တယ်လေ။ သမီးမှာ ချစ်သူ ရှိနေပြီလို့ အဖေ့ကို ပြောတယ်လေ။အခု ဒီကိစ္စ ဘယ်လို အဆုံးသတ်ကြမလဲ"

"အမြဲတမ်း ငြင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ် မထားနဲ့။ လူတိုင်းက နင့်ကို လက်တွဲဖော် မိတ်ဆက်ပေးပြီး ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ၊ ပြီးတော့ ဒါက သူတို့ ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ ပြသတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။သူတို့ရဲ့ အကူအညီကို ရှောင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာတာက မကောင်းဘူး။မနေ့က နင့်အမေ ဒီကိစ္စကြောင့် သိပ် မပျော်ဘူး။နင် လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ကို နင့်အတွက် စိတ်မပူစေနဲ့တော့။ဒီလူ လီချောင်နဲ့ အရင် စကားပြောကြည့်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို သိအောင် လုပ်။ငါတို့ နင့်ကို ချက်ချင်း လက်ထပ်ဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ သူ့နဲ့ ခဏလောက် စကားပြောခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ မဆိုးဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။နင် သူ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ နင့်အဒေါ်ကို ပြောလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း နင် မတွေ့ရင် ကိစ္စမရှိဘူး။အရေးမကြီးဘူး။ချစ်သူရှိတဲ့အကြောင်း ထပ်မပြောနဲ့၊ မဟုတ်ရင် နင် နင့်အမေကို ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်။နင့်အမေက သူ့ကို ခေါ်လာဖို့ ပြောရင် နင် ဘာလုပ်မလဲ"

အဖေချန်း စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ အမေချန်းက ရုတ်တရက် အိမ်သာတံခါးမှာ ပေါ်လာသည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ တီးတိုးပြောနေကြတာလဲ။ ရှောင်ယွီ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာက ကျွန်မကို ဒေါသထွက်စေမှာလဲ"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

အဖေချန်းက ချန်းရော့ယွီကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

ချန်းရော့ယွီ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"သမီးမှာ ချစ်သူ ရှိတယ်။ သမီး ဘလိုင်းဒိတ်တွေ့တာကို လက်မခံဘူး"

အမေချန်းရဲ့ မျက်နှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး သူမ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"နင့်မှာ ချစ်သူ ရှိတယ်ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သူ့ကို အခု လာခိုင်းလိုက်။ သူ ဘယ်လို ပုံပေါက်လဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်တယ်"

"အပြင်မှာ ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ လူတွေ သိပ်မများတဲ့ နှစ်ရက်ကြာပြီးမှ သူ့ကို အိမ်ခေါ်လာဖို့ သမီး စီစဉ်ထားတယ်"

"ဘာလို့ နှစ်ရက်ကြာပြီးမှလဲ။ နင့် အဒေါ်ကြီးက ကောင်လေးကို ခေါ်လာခဲ့ပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ နင့်ချစ်သူ မလာဘူးဆိုရင် သူ ဘယ်လို ပုံပေါက်လဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ဒါ နှစ်သစ်ကူးပဲ၊ ပြီးတော့ သူ ငါတို့ဆီ လာလည်ဖို့ ကျင့်ဝတ်ကိုတောင် မသိဘူးလား"

"သူ့ကို ခေါ်လာပြီး တခြားသူတွေက ဖျော်ဖြေနေတဲ့ မျောက်တစ်ကောင်လို ကြည့်တာကို ကျင့်ဝတ်လို့ ခေါ်တာလား"

ချန်းရော့ယွီ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူမရဲ့မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကို ကောလာဟလ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အခြားသူတွေက လှမ်းကြည့်တဲ့ လီချောင်လိုမျိုး ပြုမူရမယ့် အကြောင်း တွေးမိတဲ့အခါ၊ သူ့အပေါ် ဘာလေးစားမှုမှ မရှိတဲ့အခါ၊ သူမရဲ့နှလုံးသား နာကျင်ရတယ်။

"အဒေါ်ကြီးက လူတွေကို ဒီလို ခေါ်လာတာ တော်တော် ရှက်စရာကောင်းတယ်။အမေတို့ လူကြီးတွေက သမီးတို့ လူငယ်တွေရဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားဖူးဘူးလား။ သမီးတို့မှာလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှု ရှိတယ်။ အမေတို့ လူကြီးတွေက သမီးတို့ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲဆိုရင် သမီးတို့က အမေတို့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မဖြစ်သင့်ပါဘူး"

ချန်းရော့ယွီရဲ့ အသံက နည်းနည်း ကျယ်သွားပြီး အမေချန်းက အရမ်း ဒေါသထွက်တာကြောင့် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားလာရသည်။

"သူ့ကို နင့်ကြောင့် ခေါ်လာတာလေ။ ငါတို့က ဘာလိုချင်လို့လဲ။ ငါတို့က လူငယ်တွေ ကောင်းကောင်း နေထိုင်ဖို့ ကူညီဖို့ပဲ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေတာဟဲ့"

"သမီး သူငယ်ချင်းတွေ လာလည်တဲ့အခါ သူတို့က ယောက်ျားလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အမေတို့က အမြဲတမ်း သူတို့ ဘာလုပ်လဲ၊ တစ်လကို ဘယ်လောက် ဝင်ငွေ ရှိလဲ၊ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ဘာလုပ်လဲ၊ သူတို့ရဲ့ ချစ်သူ ဘာလုပ်လဲ၊ သူတို့ရဲ့ လစာ ဘယ်လောက်လဲ... ဒါတွေ အားလုံးက သမီးတို့ကို ကောင်းကောင်း နေထိုင်စေချင်တာနဲ့ သက်ဆိုင်လို့လား။ဒါက တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ နှစ်သက်တဲ့ လူကြီးတွေရဲ့ အကျင့်ဆိုးနဲ့ တခြားလူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ နှစ်သက်တာပဲ။ ပြီးတော့ အမေတို့က တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ သူ့ရဲ့ ချစ်သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ သူတို့ရဲ့ အလုပ်နဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက် ဝင်ငွေ ရလဲဆိုတာကို ပြောကြတယ်။ အမေတို့လို လူကြီးတွေ စုဝေးပြီး ဒါကိုပဲ ပြောကြတယ်။ပြီးတော့ အမေတို့က ဒီကလေးက ကောင်းကောင်း မနေဘူး၊ မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးက ရုပ်မချောဘူး၊ သူတို့ ကြာရှည်ခံမလား မသိဘူးလို့ ဝေဖန်ကြတယ်။ဒီလို အသေးအဖွဲ ဝေဖန်မှုလေးက သမီးတို့ လူငယ်တွေကို ကောင်းကောင်း နေထိုင်ဖို့ တကယ် ကူညီပေးလို့လား!"

ချန်းရော့ယွီ စိတ်လှုပ်ရှားလာတဲ့အခါ သူမရဲ့ အသံ ပိုကျယ်လာပြီး သူမရဲ့စကားလုံးများ ပိုများလာသည်။ အမေချန်းက စကားအနည်းငယ်သာ ပြောခဲ့ပြီး ချန်းရော့ယွီကတော့ ရှည်လျားတဲ့ မိန့်ခွန်းဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ ကိစ္စက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲက ဆွေမျိုးတွေ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိဖို့ လာရောက် စုံစမ်းစေသည်။ အမေချန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသထွက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချန်းရော့ယွီ၏ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သည်။

ချန်းရော့ယွီ အဲဒီ ရိုက်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာနဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ခံယူလိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ အံကြိတ်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမ အမေချန်း ကျော်ဖြတ်ပြီး သူမ၏ အိပ်ခန်းဆီ ပြန်သွား၏။

အဖေချန်းက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အမေချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သေချာ မဆွေးနွေးနိုင်တာလဲကွာ။ ဘာလို့ မင်း သမီးကို ရိုက်လိုက်ရတာလဲ"

ချန်းရော့ယွီကို ပါးရိုက်ပြီးတဲ့နောက် အမေချန်း နောင်တရမိပေမယ့် လူတိုင်းရှေ့မှာ မျက်နှာပျက်ခံလို့မရတာကြောင့် ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူမက မျက်နှာကို တင်းထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ချန်းရော့ယွီရဲ့ အဒေါ်နှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်ပျက်သွားလဲဆိုတာ မြင်တော့ သူတို့ အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် ချက်ချင်း ကြိုးစားကြသည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ စိတ်ဆိုးမနေနဲ့။ ဒါ နှစ်သစ်ကူးပဲ။ ကလေးက စကားနားမထောင်ရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ပေးရမယ်။လာပါ၊ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လက်ဖက်ရည် သွားသောက်ကြစို့"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာ အမေချန်းကို ဧည့်ခန်းဆီ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

ချန်းရော့ယွီ သူမရဲ့အိပ်ခန်းဆီ ပြန်ပြေးလာတဲ့အခါ မောင်လေးချန်းက ထိတ်လန့်တကြား ခုန်လိုက်သည်။ သူ့အိပ်ခန်းကို သူ့ရဲ့ ဦးလေးငယ်နဲ့ သူ့မိသားစုက သိမ်းပိုက်ထားပြီး သူ သွားစရာ နေရာမရှိပေ။ ဧည့်သည်တွေ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတာကြောင့် အပြင်ထွက်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူးလို့ သူ့အမေက ပြောထားသည်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် သူ သူ့အစ်မရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ကာတွန်းစာအုပ်နဲ့ ပုန်းနေရုံသာ ရှိ၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အစ်မက တစ်ညလုံး မပြန်လာခဲ့ဘဲ အခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့အခါ သူမ မျက်နှာမည်းမည်းနဲ့ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ့ကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

"အစ်မ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

ချန်းရော့ယွီ ခုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

မောင်လေးချန်း ပိုပြီး သတိထားလာသည်။ သူ တံခါးဖွင့်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်မှာ အရာအားလုံး ပုံမှန်ဖြစ်ကာ အဖေချန်း သူ့ဘက်ကို ခိုးကြည့်လာတဲ့အခါ မောင်လေးချန်းက အမြန် အခန်းထဲကို ဆုတ်ခွာလိုက်သည်၊ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ပြီး သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ငါ့ကို ပြောဦး။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ပြင်းထန်တဲ့ စစ်ပွဲ ဖြစ်နေတာလား။ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ရှောင်သင့်လား"

ချန်းရော့ယွီ သူ့ကို ဆက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူမ အရမ်း ဝမ်းနည်းတာကြောင့် ငိုချင်ပေမယ့် သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရတယ်။ ပြီးတော့ ဒီ မကောင်းတဲ့ကောင်လေးက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတယ်။ သူမ ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး မုန့်ကုကို ခေါ်လိုက်၏။ ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ မစ္စတာတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကပဲ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မယ်။

ဖုန်း ဆက်သွယ်သွားပြီး သူမ စကားပြောဖို့ မစောင့်ခင်မှာပဲ သူ မေးလိုက်သည်။

"မင်း စကားပြောတာ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးသွားပြီလား"

"မပြီးသေးဘူး"

ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူမ ပိုပြီးတောင် ဝမ်းနည်းလာရတယ်။ သူက သူမ မိသားစုကို သူ လာတွေ့မယ်လို့ ပြောပြဖို့ စောင့်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူမရဲ့အသံကို ကြားတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သူသိလိုက်သည်။

သူမ အချိန်အကြာကြီး တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ စိတ်အခြေအနေမကောင်းဘူး"

မောင်လေးချန်း သူ့အစ်မကို သံသယမျက်လုံးနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အပေါ်မှာ ကြက်သီးများ ထဖို့ အန္တရာယ် ရှိနေ၏။ ဒီမိန်းမက နည်းနည်း အလိုလိုက်ခံရသလိုမျိုး ပြုမူနေတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံပဲ။

"မင်းရဲ့စိတ်အခြေအနေက ဘာလို့ မကောင်းတာလဲ။ မင်း အပေါ်ကို သွားတုန်းက အရမ်း ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

အစောပိုင်းက သူ သူမကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီး အောက်ထပ်မှာ ချထားခဲ့တယ်။ အချိန်တိုလေးပဲ ကြာသေးတယ်၊ ပြီးတော့ အခု သူမ စိတ်မကောင်းဘူးတဲ့။

"ကျွန်မ အမေနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်"

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး အိပ်ယာခင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အင်း..."

ဖုန်းလိုင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ယောက်ျားရဲ့ အသံက စာနာမှု မရှိသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ကိုယ့်ကို လာပြီး သူတို့ကို စိန်ခေါ်စေချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း အောက်ကို လာပြီး ကိုယ်နဲ့အတူ ခိုးရာလိုက်ချင်လား"

သူက သူမကို စနောက်နေတာကြောင့် သူမ ရယ်ချင်လာသည်။

"နှစ်ခုစလုံးက ကျွန်မအမေ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ချိုးတာကို ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ သူ(မ) လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ခုနက ကျွန်မ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရတယ်"

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် မုန့်ကုက ပြောလာသည်။

"မင်း အိမ်နံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ၊ ပြီးတော့ မင်းအိမ်က ဘယ်အလွှာမှာလဲ။ ကိုယ် အပေါ်ကို တက်လာပြီ"

"ရှင် အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းလား"

သူက ရင်းဇယ်ကို သွားရှာပြီး သူမ ဖုန်းခေါ်တာကို စောင့်မယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ကိုယ် အခုထိ အောက်ထပ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ရင်းဇယ်ရဲ့ နေရာမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ကိုယ် မင်းကိုပဲ စောင့်ချင်တာ"

ချန်းရော့ယွီ အခု တကယ်ပဲ ငိုချင်လာတယ်။

"ကျွန်မ အောက်ကို လာခဲ့မယ်။ ရှင် ထွက်မသွားနဲ့"

ဖုန်းချပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မောင်လေးချန်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူမ ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ လူတိုင်း ရုတ်တရက် စကားပြောတာ ရပ်လိုက်ကြသည်။ ချန်းရော့ယွီ သူတို့ကို မကြည့်ဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရည်ညွှန်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"သမီး ခဏ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်"

အဲ့ဒီနောက် သူမ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

အမေချန်းသည် သူမနောက်ကို တံခါးအထိ ပြေးလိုက်ပြီး သူမကို ပြန်ခေါ်ချင်ပေမယ့် ချန်းရော့ယွီက တံခါးအပြင် ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး လှေကားအောက်ကို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမ ခရိုင်ဝင်ပေါက်ဆီ အပြေးအလွှား ဆင်းလာပြီး မုန့်ကု၏ ကားကို သူ အစောပိုင်းက သူမကို ပြန်ပို့တဲ့အချိန်တုန်းက ချထားခဲ့တဲ့ နေရာအတိုင်းမှာပဲ ရပ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ မုန့်ကု သူ့ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့အခါ သူမ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ် သနားစရာကောင်းတယ်"

မုန့်ကု သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ပြောသားပဲ။ မင်း ဒီကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာ ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိဘူးလို့။မင်းက ကိုယ် စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုဆိုးနေတာပဲ"

"ဘယ်သူပြောလဲ"

ဒါက လူတွေကို နှစ်သိမ့်တဲ့ နည်းလမ်းလား?

"ဘယ်သူက မင်းကို ရိုက်တာလဲ"

"ကျွန်မ အမေ"

"သူ(မ)က မင်းမိသားစုထဲမှာ အပြင်းထန်ဆုံးလား"

တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို သူမရဲ့ မိသားစုအကြောင်း အားလုံး ပြောပြခဲ့ပေမဲ့ သူ အတည်ပြုဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။

"အင်း..."

"လာ၊ ကိုယ်တို့ အပေါ် သွားကြစို့"

"မသွားဘူး"

သူမ အလျင်အမြန် သူ့ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်က နဂါးကန်နဲ့ ကျားတွင်းပဲ။ ဒီနေ့က တိုက်ပွဲအတွက် မသင့်တော်ဘူး။

(နဂါးကန်နှင့် ကျားတွင်းဟူသည် အလွန် ဆိုးဝါးသော နေရာကို ဆိုလိုသည်။)

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"အပေါ်ထပ်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ရောက်နေတယ်။ကျွန်မ အဒေါ်ကြီးရဲ့ မိသားစုလည်း ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ သူ(မ)က ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်လာတာ"

"ဟမ်"

ယောက်ျားတစ်ယောက်? ဒါက အချက်ပဲ။

"ဒါ နှစ်သစ်ကူးပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဘလိုင်းဒိတ်တွေ့တာကို ဆက်စီစဉ်ချင်တုန်းပဲလား"

သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အရမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေ၏။

"ကျွန်မ သူတို့ကို ကျွန်မမှာ ချစ်သူ ရှိနေပြီလို့ တကယ် ပြောခဲ့တာပါ"

"ဒါဆို သူတို့က မင်းစကားတွေကို လေပွေလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာလား"

ချန်းရော့ယွီ ပိုပြီးတောင် ဝမ်းနည်းသွားတယ်။

"ကျွန်မကို မငိုစေနဲ့နော်။ ကျွန်မ ထိန်းထားတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မသာ စငိုရင် မြေကြီး တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဘယ်လောက်တောင် မြေကြီး တုန်လှုပ်စရာကောင်းလဲ။ မင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ရှိတဲ့အတိုင်းပဲလား။ငိုနေရင်းနဲ့ မင်း အော်ပြီး ကိုယ့်ကို ကုတ်တာလား"

သူမ သူမရဲ့လက်သီးတွေနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အခု အရမ်း ဝမ်းနည်းနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို မသင့်တော်တဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့"

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ဖိတ်ခေါ်တဲ့အနေနဲ့ သူ့လက်များကို ဖြန့်လိုက်သည်။

"လာခဲ့"

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ထဲကို ပစ်ဝင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်၏။

သူမ ခဏလောက် ငိုခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းမှု လုံလောက်သွားတဲ့အခါ မုန့်ကုက တစ်ရှူးအချို့ ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးသည်။ သူက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို အတိအကျ မေးပြီးတော့ သူမကို ခရိုင်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ပြန်သွားကြစို့။ သူတို့ မင်းစကားတွေကို နားမထောင်နိုင်ပုံ မပေါ်ဘူးဆိုရင် ကိုယ် သူတို့ကို ပြောပြမယ်။မင်း ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာကို နေရာမှာတင် မသက်သေပြဘူးဆိုရင် သူတို့ အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး မောက်မာလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါဆို သူတို့ ဘယ်လိုမျိုး မနှစ်သက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောပြော ရှင် ဒေါသမထွက်ရဘူးနော်"

"ကိုယ် မထွက်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထားက အကောင်းဆုံးပဲ"

"ခဏ၊ ခဏ... ရှင် စကားပြောတဲ့ ပုံစံကို ထိန်းရမယ်။ သူတို့အားလုံးက ဆွေမျိုးတွေပဲ၊ ပြီးတော့ ယဉ်ကျေးအောင် ကြိုးစားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကြည့်မကောင်းဘူး"

"ကိုယ် လုပ်ပါ့မယ်။ ကိုယ်က အကြင်နာဆုံး လူပါ"

ဒါက မှန်ရဲ့လား။

"ဒေါက်တာ မုန့်၊ လူတစ်ယောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသိအမြင် ရှိရမယ်"

သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်မှုကို တစ်ချိန်က သူ့ချစ်သူက ဘေးဖယ်ထားခဲ့တယ်။

"ကိုယ် ရှိပါတယ်။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တော်တော်လေး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သုံးသပ်တယ်"

လက်ချင်းတွဲပြီး သူတို့ အပေါ်ထပ်ကို လျှောက်သွားကြပြီး ချန်းရော့ယွီ၏ အိမ်တံခါးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချန်းရော့ယွီ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မုန့်ကုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူလည်း သူမကို ကြည့်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူက သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်၏။

"မနေ့ညက ကိုယ် အလုပ်ကြိုးစားပြီးတော့ မင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ အကုန် ပေးခဲ့တယ်။ အခု၊ ကိုယ် မင်းဆီကနေ နည်းနည်းပြန်ရဖို့ လိုတယ်"

သူ ဘာလို့ ရှုပ်နေတုန်းလဲ။ သူမ တကယ်ပဲ သူ့ကို မထိုးမိအောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူးနော်။

သူ့ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

"ဒေါက်တာ မုန့်၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

"ကိုယ် စိတ်မပူပါဘူး။ ကိုယ်က ဘယ်လို မြင်ကွင်းမျိုးတွေ မမြင်ဖူးသေးလို့လဲ။ရန်ဖြစ်ရတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ခဲ့ဘူး"

"ရှင် ဒီမှာ ရန်လာဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မမိဘတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာ"

သူမ သူ့ကို သတိပေးရတယ်။

"ကိုယ် သိပါတယ်"

ဒါကြောင့်ပဲ သူ စိတ်ပူနေတာ။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ စိတ်ပူတာ မဟုတ်ဘူး။

"ချန်းရော့ယွီ မင်း ကိုယ့်ကို ထပ်နမ်းမလား"

"ကျွန်မတို့ နောက်တစ်နေ့မှ ပြန်လာသင့်လား"

သူမ သူ့ထက် ပိုပြီး ကြောက်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

သူမ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထွက်သွားချင်ပေမယ့် သူ့ကြောင့် ပြန်ဆွဲခံလိုက်ရသည်။

သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းများက တံခါးဘဲလ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖိလိုက်၏။

ချန်းရော့ယွီ တံခါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသား အခုန်မြန်လာသည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာတဲ့ ဘုရားသခင် အားလုံး၊ သူမမိသားစုရဲ့ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကို ကောင်းချီးပေးပါ၊ ပြီးတော့ အိမ်ထဲက လူအုပ်ကြီးဆီကနေ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးပါလို့ ဆုတောင်းလိုက်သည်။

Translator -JJ