အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅) နယ်စပ်ကို ဘယ်သူ စိုးမိုးထားလဲ

"စစ်သေနာပတိ... ကျွန်တော် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို အရှက်မခွဲခဲ့ပါဘူး..."

ဗိုလ်ချုပ် ယွီပါထျန်က အခက်အခဲဖြင့် ခေါင်းလှည့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို ပြုံးပြနေခဲ့ဆဲပင်။

ယခင်က သူ လုပ်ခဲ့သမျှအတွက် သူ တကယ်ကို နောင်တရနေခဲ့ပေ၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် စစ်မြေပြင်တွင် ရဲရင့်စွာ တိုက်ပွဲဝင်သင့်ပြီး ယခုအခါ စစ်သေနာပတိကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အသက်ကို စတေး၍ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

"နင်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ် ယွီပါထျန်အပေါ် သူမ အမြဲတစေ အမြင်မကြည်ခဲ့ဘဲ ဤလက်အောက်ငယ်သားကို သူမ တကယ်ကို သဘောမကျဟုပင် ပြောဆိုခဲ့ဖူးပေ၏။

သို့သော် အခုတော့...

သူမအတွက်နှင့် တစ်ဖက်လူက အသက်စွန့်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် နာကျင်ရပေသည်။

သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျေးဇူးမတင်ချင်ခဲ့ချေ။ ပြီးတော့ အခု ဒီကျေးဇူးကို ဒီတစ်သက် ပြန်ဆပ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ...

ဗိုလ်ချုပ် ယွီပါထျန်ကို သူမ ကယ်တင်ချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပို၍ပို၍ အားနည်းလာကာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်သည် နောက်တစ်ဖန် မှုန်ဝါးသွားကာ လေပေါ်ပျံဝဲသည့် ခြေကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် တစ်ဖက်လူထံသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။

သူမ၏ အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရတ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားက ထိုအရိပ်ကို နောက်သို့ တိုက်ရိုက် ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့ပေ၏။

နောက်အခိုက်အတန့်၌

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြွက်တက်နေသော နာကျင်မှုသည် အနည်းငယ် သက်သာသွားပြီး ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား... နင်က သေချင်နေတာပဲ..."

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အရိပ်လုပ်ကြံသူ ယင်းရှားဟု အမည်ပြောင်ရထားသော အရိပ်မှာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များ၏ စစ်သေနာပတိပင် ဖြစ်ပေသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ပေါ်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား မြှင့်တင်ပေးရန်သာမက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ပိုမိုအရေးကြီးပေ၏။

ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ...

စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားသည် သူမနှင့် ဘယ်သောအခါမှ ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ခဲ့ဘဲ ယနေ့တွင် သူမ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်ချိန်၌ သူက အမှန်တကယ်ပင် ဦးဆောင်၍ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... မင်းအတွက် သေပေးချင်တဲ့သူ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... စစ်သေနာပတိ... အို စစ်သေနာပတိ ရှန်ကွမ်းယွဲ့... ဒီအခွင့်အရေးအတွက် ငါ အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရတာ... ဒီနေ့တော့ မင်း လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

ယခုလေးတင် ထိုထိုးနှက်ချက်က သူ၏ နံရိုးတစ်ချောင်းကို အမှန်တကယ် ကျိုးသွားစေခဲ့၏။

ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး...

စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသူကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့လား... ငါက ဘယ်တုန်းက ထွက်ပြေးဖူးလို့လဲ..."သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ကြောင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သိနေသော်လည်း သူမ နောက်မဆုတ်ခဲ့ချေ။

သူမ ရန်သူကို သတ်ချင်တယ်။

လက်ရှိပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်တယ်...သူမရဲ့ အသက်ကို စတေးရမယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့…

ရွှစ်…

သူမ၏ အမြန်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ အလွန် မြန်ဆန်နေဆဲပင်။

ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ရန်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နေခဲ့၏။

"စစ်မြေပြင်မှာ ရန်သူကို သတ်တဲ့အခါ ဘယ်သူက မရှုံးနိမ့်ဖူးလဲ..."

"စစ်သေနာပတိက ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိဘူး..."

"နယ်စပ်ကို ဘယ်သူ စိုးမိုးထားလဲ..."

"စစ်သေနာပတိက အမြင့်မြတ်ဆုံးပဲ..."

"ငါနဲ့အတူ သတ်ကြ..."

"သတ်..."

စစ်သည် သောင်းနှင့်ချီ၍ တစ်သံတည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ကြီးမားလှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားအား ခဏတာ မှင်တက်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ဟွာနိုင်ငံက မူလတည်းက အခြေအနေမကောင်းဖြစ်နေခဲ့တာလေ...

သို့သော် ယခုအခါ ရှန်ကွမ်းယွဲ့၏ ဦးဆောင်မှုနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ဆက်လက်မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် အသက်နှင့် သေခြင်းတရားကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီး ဤတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရန် အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ထားကြပေ၏။

"စစ်သေနာပတိကတော့ သေဖို့ သေချာနေပြီ..."

စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူသည် မိန်းမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် အမျိုးသားအများစုထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းပြီး စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။

သူမဆီမှာ တကယ်ကို စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေတာပဲ...

သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ထံသို့ နောက်တစ်ဖန် ပြေးဝင်သွားရာ သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ထပ်တူပင် အေးစက်နေခဲ့၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်က ရန်သူများကို ဆက်လက် ဖြတ်တောက်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ နီးကပ်လာချိန်တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဟွမ်ဇီ... စစ်သေနာပတိကို ခေါ်သွားတော့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အခြေအနေကို သူ သိထားပေသည်… သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်ကြာကြာ ဆက်တောင့်ခံထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"အိုယန်ချန်... ဖယ်စမ်း..."

"စစ်သေနာပတိ... ပိုကြီးမားတဲ့ အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ သေသွားရင် ကျုပ်တို့အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ..."

ထို့နောက် အိုယန်ချန်သည် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားထံသို့ တည့်မတ်စွာ တိုးဝင်သွားတော့၏။

သူ၏ ခွန်အားက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိ ထွက်ပြေးနိုင်အောင် ဘယ်သူ ကူညီပေးမလဲ..."

"ငါ လုပ်မယ်..."

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အခြား ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကလည်း စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားကြ၏။

ဒီလူတွေ အားလုံးက ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် စစ်သည်တွေချည်းပဲ...သူတို့က ရန်သူကို သတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ဘဲ အချိန်ဆွဲဖို့သာ ရည်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"သတ်... စစ်သေနာပတိအတွက် အချိန်ဆွဲပေးကြ..."

"သတ်..."

"သတ်..."

လူအုပ်ကြီးက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားအား ရူးသွပ်စွာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြတော့၏။

"မင်းတို့က သေချင်နေတာပဲ..."

စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူ့ကို ခဏတာမျှတော့ တားဆီးထားနိုင်ပေ၏။

အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ...

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ချိုးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိ... ထွက်ပြေးပါ..."

"စစ်သေနာပတိ... သူတို့ကို အလဟဿ အသေမခံပါနဲ့..."

ဟွမ်ဇီနှင့် အခြားသူများက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

"ရှင်တို့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် လွန်စွာ မွန်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

စစ်မြေပြင်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အကြိမ်တိုင်း၌ သူမ၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့လို ထွက်ပြေးရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ...

ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ…

ဟွမ်ဇီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ သေသွားရင် ဟွာနိုင်ငံ အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်... အခုအချိန်မှာ ခင်ဗျားကလွဲရင် စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားကို ဘယ်သူမှ မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူး..."

"ကျူပ်တို့လူတွေက နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်ကနေ ပြန်မလာနိုင်ကြသေးဘူး... ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အင်အားမလုံလောက်ကြဘူး..."

"စဉ်းစားကြည့်ပါ... တကယ်လို့ ဒီနေ့ ခင်ဗျား တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"ချန်ဖုန်းက အတော်လေး အားကောင်းပေမဲ့ သူက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားနဲ့ ယှဉ်နိုင်မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူးလေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ လန့်ဖြတ်သွားခဲ့၏။

ဒါ မှန်တာပဲ...သူမက ချန်ဖုန်းကို ဆက်ခံသူအဖြစ် အမြဲတစေ သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားကို တကယ် ရင်ဆိုင်နိုင်မည်လော။

အနာဂတ်မှာတော့ ဖြစ်နိုင်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်...ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

အကယ်၍ သူမ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ပါက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနသည် အကျပ်အတည်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ဆက်လက် မတုံ့ဆိုင်းနေတော့ချေ။

မလှမ်းမကမ်းတွင် စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားကို ရစ်ပတ်တားဆီးနေသော လူများကို သူမ

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆုတ်ခွာမယ်..."

လူတစ်စုလုံး နယ်စပ်ဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးမှ လက်နက်ကြီးများက ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်လာပြီး လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသော ရန်သူများကို နယ်စပ်အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲကြီးက မြန်မြန်ဆန်ဆန် စတင်ခဲ့သလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

နာရီဝက်အကြာတွင် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားကြပေသည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနသည် အခြားနေရာများတွင် ကြီးမားသော အောင်ပွဲများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည် လေးဦးနှင့် လူငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်ခန့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေ၏။

စစ်တပ်စခန်း တစ်ခုအတွင်း၌…

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် သတိလစ်မေ့မြောနေပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြကာ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ပို၍ပင် လေးလံလာခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် စစ်သေနာပတိ ဆုတ်ခွာလာပြီးနောက် အခြေအနေများမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့၏။

"သတင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်... ဘယ်သူမှ ဒီအခန်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုသလို စစ်သေနာပတိ သတိလစ်နေတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့..."

ရန်သူများ ဤသတင်းကို သိရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို သေချာပေါက် စတင်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူကမျှ သူနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က စစ်သေနာပတိ ယင်းရှားကို ကိုင်တွယ်နိုင်ကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခု အချိန်မီ ပြန်လာရန် အလွန် ဝေးကွာလွန်းနေပေ၏။

"နားလည်ပါပြီ..."

ဟွမ်ဇီလည်း အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို နားလည်ထားပေသည်။

စစ်သေနာပတိက မမျှော်လင့်ဘဲ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ယခု တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူမကို အမြန်ဆုံး သတိပြန်လည်လာစေရန်ပင်။

ယခင်က စစ်သေနာပတိ၏ နာတာရှည်ရောဂါ ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ယူရလေ့ရှိသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အခြေအနေတွေက တကယ်ကို ပိုဆိုးလာခဲ့ပြီပဲ။

*(စာရေးသူ၏ စကား- မကြာသေးမီက လူတချို့က စာအုပ်အပေါ် မလိုမုန်းထားပြီး အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေ ပေးနေကြတယ်... စာဖတ်ရတာ မကြိုက်ရင် တခြားစာအုပ် ပြောင်းဖတ်လို့ရပါတယ်... စာရေးသူကို ဒုက္ခပေးနေစရာ မလိုပါဘူး... ညသန်းခေါင်အထိ စာရေးရလို့ ဆံပင်တွေတောင် ကျွတ်နေပြီ... စာရေးရတာ မလွယ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ကို ဘာအခကြေးငွေမှ မယူဘဲ အခမဲ့ ဖတ်ရှုနိုင်အောင် လုပ်ပေးထားတာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်က အကန့်အသတ်ရှိလို့ အားလုံးကိုတော့ သဘောကျအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလို့ပဲ ပြောပါရစေ...)*