အခန်း (၄၃၉-၄၄၀)

အပိုင်း(၄၃၉)

အာကူရာ ချာရတီ သည် မေရကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကီရို စိတ်ပျက်သွားစေရန် သူမက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။ ထို့အစား ဒါကာတာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းကြီး... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရလဲ ဆိုတာကို သင် နားလည်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ဒါကာတာသည် လေးနက်သွားကာ သူ၏ ကြီးမားသော လက်များကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး နားကိုတော့ ဖွင့်ထားပါတယ်..."

"အင်ပါယာ အဖွဲ့အစည်းတွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် မလှုပ်ရှားကြဘူး..."

ချာရတီ က ဆက်ပြောသည်။

"သရဖူမဲ့ ဘုရင် ပြိုင်ပွဲ က နောက်ထပ် ဆယ့်လေးလ ကြာမှ စတင်မှာ... ဒါပေမဲ့ ငါ ရွေးချယ်ထားတဲ့ သူတွေကို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အချိန်ရအောင် နွေရာသီရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ မတိုင်ခင်မှာ ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို လုပ်ဆောင်သွားမယ်..."

ကီရို၏ ရင်ခုန်သံ မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။ သူတော်စင် ၏ ကိုယ်တိုင် အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခြင်းကပင် တန်ဖိုးကြီးမားသော ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒါဂျီ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သေချာပေါက် သူ၏ ညီငယ်သည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို နှစ်ဆတိုးနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သူတော်စင် တစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မေရသည် သူမနှင့် ထိုက်တန်သော အမြင့်ဆုံး နေရာများသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမ ထိုအခွင့်အရေးကို ရရှိစေရန် ကီရို သေချာအောင် လုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် သူတို့တွင် ဆောင်းရာသီ၏ လက်ကျန် အချိန်နှင့် နွေဦးရာသီသာ ရှိတော့သည်ဆိုလျှင် သူတို့အတွက် အချိန် ငါးလသာ ရှိတော့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အများဆုံး ငါးလသာ။

သူတော်စင်၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများသည် ဘုရင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကြည်လင်ကာ တိုက်ရိုက်ကျနသည်။ သူမသည် အကြည့်သက်သက်ဖြင့် လျှို့ဝှက် သတင်းစကား တစ်ခုကို ပေးပို့လိုသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ညဘီး တောင်ကြား ကို နွေဦးရာသီရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ အထိပဲ ဖွင့်ပေးထားမယ်... အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သင်တို့ အနေနဲ့ အဲဒီက ကြွယ်ဝမှုတွေဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရရှိပြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... ပြီးတော့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က လူငယ် မျိုးဆက်တွေဟာ တခြားတစ်ဖွဲ့ထက် ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား သာလွန်ကြောင်း ပြသနိုင်မယ် ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိသိသာသာ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားစေလိမ့်မယ်..."

ကီရိုသည် ထိုစကား၏ သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။ သေချာပေါက် သူ၏ ဖခင်လည်း ထိုအချက်ကို လွတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါကာတာက ရယ်မောလိုက်သည်။

"အာ... ဒါဆို မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ထဲက ဘယ်သူကများ နာမည်ကျော် ငွေရောင် နှလုံးသား သူတော်စင် ရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလဲ..."

"သင် အခုလို မေးတာ ထူးဆန်းတယ်..."

ချာရတီ က ခြောက်ကပ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... မကြာသေးခင်က ငါ့ရဲ့ မြေးဝမ်းကွဲ သေဆုံးမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် လူငယ် တစ်ယောက် ရှိနေတယ်..."

ယခုအချိန်အထိ အခြားတစ်နေရာတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ အကောင်းဆုံး ဟန်ဆောင်နေခဲ့ကြသော စားပွဲပတ်လည်ရှိ အခြား မှူးမတ်များသည် ထိုင်ခုံများတွင် လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အသက်ရှူသံများပင် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ကီရို၏ ညီငယ်သည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့်အလား ရှေ့သို့ ကိုင်းလာခဲ့သည်။ ဒါဂျီသည် ရန်သူ တစ်ယောက် ရှိလာမည်ဟူသော အတွေးကို အလွန် သဘောကျနေမည် ဖြစ်သည်။

ဒါကာတာ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မှောင်မိုက်သွား၏။ ကီရို၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပို၍ တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေသည် အမှန်တကယ် မည်မျှ ပြောင်းလဲလွယ်ကြောင်းကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အာကူရာ မိသားစု က သူတို့၏ လက်အောက်ခံ တိုင်းပြည်များကို ယှဉ်ပြိုင်စေခြင်းသည် အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ သူကြောက်ရွံ့နေသော တိုက်ပွဲမျိုးအထိ ကြီးထွားလာမည် မဟုတ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ရန်သူတစ်ဦးက အာကူရာ ကလန် ၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူတော်စင် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်၍ မရနိုင်သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမည် ဆိုလျှင်တော့...

"ညဘီး တောင်ကြား မှာ သင်တို့ အရင်းအမြစ်တွေ စုဆောင်းနေချိန်မှာ တချို့သော ပဋိပက္ခတွေကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး..."

ချာရတီ က ဆက်ပြောသည်။

"လူငယ် မျိုးဆက်ထဲက အရည်အချင်းရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကိုတော့ ငါ မဆုံးရှုံးချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့... အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်တာကနေ နှစ်ဖက်စလုံး အကျိုးကျေးဇူး ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ သေချာတယ်... ပြီးတော့ ငါကလည်း အဲဒီလို ယှဉ်ပြိုင်မှုရဲ့ ရလဒ်တွေကို သေချာပေါက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမှာပါ..."

အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရသည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့ ထင်ပေါ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ကီရို စဉ်းစား၍ မရခဲ့ပေ။ အပေါ်ယံ ကြည့်လျှင် သူတော်စင် သည် ဤမဟူရာ မီးတောက် အပေါ် သူမ၏ ဒေါသများကို ပုံချရန် သူ့ကို အသုံးပြုနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူတော်စင် တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ထိုအရာထက် ပိုသော အကြောင်းပြချက် ရှိရပေမည်။

ဤအခြေအနေသည် အောက်ပါလူနှင့် ပို၍ သင့်လျော်နေသလိုပင်...

ဒါဂျီ...

ဒါဂျီသည် ထိုင်ခုံကိုပင် လဲကျလုမတတ် အလွန် မြန်ဆန်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ရသည်။

"အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်... သူက ကျုပ်လူပဲ... ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်ကြားက ကွာခြားချက်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကျုပ် ထွင်းထုပြမယ်...”

ချာရတီ သည် ဘုရင်ကြီး၏ မျက်နှာမှ မျက်လုံးကို မခွာခဲ့ပေ။

"အဲဒါက မသင့်တော်ပါဘူး... ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ လူငယ် မျိုးဆက်တွေထဲက အရည်အချင်းရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ငါ မဆုံးရှုံးချင်ဘူး..."

"သူတော်စင်ကို ဆန့်ကျင်မိတဲ့အတွက် နောင်တရနေစေဖို့ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ချန်ထားခဲ့ပါ့မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု နာမည်ကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုပါတယ်..."

ဒါဂျီက ပြောသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချာရတီသည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။

"ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ပြောမယ်... တကယ်လို့ မင်းက အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို မရောက်ခင် ဝေ့ရှီလင်းတုန်း နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် မင်း သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်..."

သူတို့သည် ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်ကြီး တစ်ခုတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရသည်။ ထိုစကားလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသင့်သော အချိန်ထက်ကျော်လွန်ကာ လေထုထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

“...”

ဒါဂျီ ၏ ပါးစပ် အနည်းငယ် ဟသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် စစ်မှန်သော အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တက်လှမ်းမှု အဆင့်နှင့် ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက် တစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုအတွေးကပင် သူ၏ ဦးနှောက်ကို ရပ်တန့်သွားစေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ကီရိုသည် မဟူရာ မီးတောက် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်ကို တကယ့် အန္တရာယ် တစ်ခုအဖြစ် စိတ်ထဲမှ အဆင့်မြှင့် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသည် သူနှင့် ရွယ်တူ အခြား အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များထက် အလွန်အမင်း သာလွန်နေမည်ဆိုလျှင် သူ့ကို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခွင့် ပြု၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဘာမှ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့..."

ဘုရင် ဒါကာတာ က ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အကြောင်းကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သားအကြီးဆုံးကိုသာ ပြောပြပါ၊ ပြီးရင် ခင်ဗျား အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေရုံပါပဲ..."

ချာရတီသည် ကီရို ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် မတ်မတ်ရပ်ကာ သူတော်စင် ၏ မေးစေ့ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်ရန် သူ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"ဆေရှန် တိုင်းပြည် ရဲ့ ပထမ မင်းသား အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် အပြည့်နဲ့ သူတော်စင်ကို အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်..."

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော မေရ ကို သူ ခံစားသိရှိနေသည်။ ဤအရာက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည့် သူ၏ နည်းလမ်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သူတော်စင် ၏ ရွေးချယ်ခြင်း ခံရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်မိမည် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူတို့ မရွေးချယ်ခံရလျှင်တောင် သူမကို သူ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးနိုင်ပေသည်။

သိုင်းပညာတွင် သူမကို သူ မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ တာဝန်ကို သူ ထမ်းဆောင်နိုင်ပေသည်။

...

အမှောင်ထု...

အမှောင်ထုသည် လင်းတုန်း ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ကွယ်ပျောက်စေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အာရုံခံစားမှု အားလုံး၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် နှင့် သူ၏ ကြေးအဆင့် အမြင် တို့သည် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ချောင်းများတွင် တုန်ယင်နေသော အပြာလေး၏ အထိအတွေ့သည် ပထမဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ယီရင် ၏ လက်အထိအတွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသော လေတိုက်သံ တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းအသံပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများ၏ တည်ရှိမှုသည်လည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရာ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက သူ အထီးကျန်ဆုံး အချိန်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် ဝိညာဉ် အာရုံ အပေါ် မည်မျှ မှီခိုနေရကြောင်းကို တစ်ခါမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်းရှိ အော်သို ၏ တည်ရှိမှုပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ သဘာဝ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုက ထိတ်လန့်သွားရန်၊ လက်ယမ်းကာ သူ ပျောက်ဆုံးနေသော အရာကို လိုက်လံ ဖမ်းဆုပ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ အပြာလေးသာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အထိအတွေ့ အာရုံသာ ပျောက်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပါက သူမကို ညှစ်ခြေမိသွားနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ သီးခြားစီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခံခဲ့ရလျှင်လည်း သူမသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဘေးကင်းနေမည် ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အာရုံခံစားမှုများ အားလုံး ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အဆုံးမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုထဲတွင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ လုံးဝ အထီးကျန်စွာဖြင့် ဖြစ်သည်။

[ဒီလောက် မှောင်တဲ့ နေရာမျိုးကို အရင်က ငါ ရောက်ဖူးတယ်လို့ မထင်ဘူး...]

ဒရော့စ် က ပြောသည်။

[ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမြဲတမ်း တောက်ပနေတဲ့ တစ်ခုခုတော့ ရှိတတ်စမြဲလေ... အရင်ကတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့...]

သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

[တောက်ပနေရတာကို ငါ လွမ်းလိုက်တာ...]

လင်းတုန်း သည် အဖော်ရသွားသဖြင့် အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

“ဒရော့စ်... ငါတို့ တစ်နေရာရာကို ခေါ်ဆောင်ခံနေရတာလား...”

[အို... ဟုတ်တယ်၊ ဂန္ထဝင်မြောက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်း ရွှေ့ပြောင်းမှုပဲ... ရယ်စရာ ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ် ပြောပြရရင်၊ နော့သ်စထရိုက်တာ ဆိုတဲ့ မြောက်ပိုင်း ခရီးသည်က တစ္ဆေရေ နယ်မြေ အဝင်အထွက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တံခါးပေါက်တွေကို စတင် ဖန်တီးခဲ့တုန်းက သူ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတိုင်း သေကုန်ကြတယ်လေ... သူတို့တွေက 'ဖောင်း' ခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတာ... အသေးအမွှား အမှားလေး တစ်ခုကတောင် ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဖရိုဖရဲ သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်...]

လင်းတုန်း - “...”

***

အပိုင်း(၄၄၀)

အမှောင်ထုသည် နောက်ဆုတ်သွားပြီး စိုစွတ်သော မြေကြီး ရနံ့နှင့်အတူ ပတ်လည်ရှိ သူငယ်ချင်းများ၏ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော ခံစားချက်များက လင်းတုန်း ၏ အာရုံများအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အပြာလေးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထွက်ပြေးကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ပြန်မြင်ရသောအခါ သူမသည် လေချွန်သံကဲ့သို့ ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး အေးစက်သော လက်လေးများဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ယီရင်၏ လက်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ ရှိနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမက ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

[အာ... ငါတို့ ရောက်ပြီ၊ ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... တွေ့လား... ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...]

သူတို့သည် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး ညဘီး တောင်ကြား ၏ အရှည်တစ်လျှောက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။

ကျယ်ပြန့်သော တောင်ကြားကြီးသည် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေမင်း၏ အရိပ်အယောင် အားလုံးကို တိမ်မည်းများက ကွယ်ဝှက်ထားသည်။ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် အများစုမှာ တိမ်တိုက်များ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး လက်ခြင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းတုန်း ၏ ခြေရင်းရှိ မြက်ပင်ရှည်များသည် စိုစွတ်သော လေပြေထဲတွင် လွင့်ခါနေကြသည်။

ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိမ်တိုက်များသည် တောင်ကြား တစ်ခုလုံးအပေါ်တွင် နှေးကွေးသော လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုအဖြစ် လည်ပတ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများ၏ တောက်ပမှုက အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ လင်းတုန်း သည် ထိုအရာကို ညဘီး ဖြစ်မည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ရသည်။

တောင်ကြားသည် အရှေ့နှင့် အနောက်ရှိ တောင်တန်းများ ကြားတွင် တည်ရှိသည်။ အနောက်ဘက် တောင်တန်းကို သစ်ပင်များဖြင့် အများအပြား ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း အရှေ့ဘက် တောင်တန်းမှာမူ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် ကျောက်တုံး ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူသော အရာဖြင့် လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

သူပုန်ကာ တံတိုင်းများသည် ဘေးဘက်တွင် အထပ်လိုက် မြင့်တက်နေပြီး ခရမ်းရောင် မီးပုံကြီးများ တောက်လောင်နေသော မျှော်စင်များဖြင့် မှတ်သားထားသည်။ ကြီးမားလှသော ခံတပ်ကြီး တစ်လျှောက်ရှိ ပြတင်းပေါက်များနှင့် မြှားပစ်ပေါက်များမှ လိမ္မော်ရောင် သို့မဟုတ် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။ လိမ္မော်ရောင်သည် သဘာဝ မီးတောက်များမှ ထွက်ပေါ်လာပုံရပြီး ခရမ်းရောင်မှာမူ မှော်သင်္ကေတ များထံမှ ဖြစ်ပေမည်။

ဤမျှ အကွာအဝေးမှပင် ခရမ်းရောင် တောက်လောင်နေသော အစီအရင် စက်ဝိုင်း အချို့ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဤအကွာအဝေးမှ သူ မြင်နိုင်ရန်အတွက် မှော်သင်္ကေတ တစ်ခုစီသည် မြင်းတစ်ကောင် အရွယ်အစားခန့် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုကြီးမားလှသော အဆောက်အအုံကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖိအားမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှသည်။ ၎င်းသည် ချောင်းမြောင်းနေသော အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ်သို့ ဖိစီးလာရာ လင်းတုန်းသည် သူ ယခုလေးတင် ထွက်ခွာလာခဲ့သော အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားရန်ပင် ဆန္ဒဖြစ်မိလေသည်။

အနောက်ဘက် တောင်တန်းကဲ့သို့ပင် တောင်ကြား၏ အများစုကို သစ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မြေကြီးမှ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော အမှောင် တိုင်ကြီးမှလွဲ၍ သစ်ပင်များကြောင့် တောင်ကြား၏ အခြားတစ်ဖက် အစွန်းကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူတို့ဘက်ရှိ တိုင်ကြီးနှင့် ထပ်တူကျနေသဖြင့် လင်းတုန်း သည် အချက်အလက် အချို့ကို ဆက်စပ် စဉ်းစားမိသွားသည်။

အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် တံခါးပေါက် တစ်ခု ရှိနေသည် ဆိုလျှင် နောက်ထပ် တစ်ဖွဲ့မှာလည်း ထိုနေရာကနေ ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ အာကူရာ မိသားစု သည် သူတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ဒီတိုင်း ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ၎င်းကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခု အဖြစ် ဖန်တီးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်များကို မှောင်မိုက်နေသော အလင်းရောင်တွင် သေချာစွာ မြင်ရန် ခက်ခဲပြီး၊ အနီးကပ် လေ့လာကြည့်သောအခါ ၎င်းတို့၏ အရွက်များသည် အနက်ရောင်ဖြစ်ကာ သွေးကြောများကဲ့သို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်း စီးဆင်းနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသည်။ သစ်ခေါက်မှာ မီးခိုးရင့်ရောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေမှ သစ်ပင်များကို သတိရစေသော်လည်း ထိုအပင်များသည် ရောဂါတစ်မျိုးမျိုးကြောင့် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအပင်များမှာမူ ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ အခြား သစ်ပင်များကဲ့သို့ပင် အသက်ဝင်မှု တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေသော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် မှေးမှိန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် တံခါးပေါက်၏ အမှောင်ထုမှ ဖိနှိပ်မှုကို လုံးဝ မရုန်းထွက်နိုင်သေးသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

အော်သိုသည် သူ၏ ခေါင်းကို အခွံထဲမှ ထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက တံခါးပေါက် တစ်ခုလား..."

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ မည်းနက်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်မှ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ သစ်သားမှာပင် မီးခိုးဖျော့ရောင် ဖြစ်နေသည်။

"မင်း အစကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့..."

သူက သစ်သားစများ ပြည့်နေသော ပါးစပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အသေးစိတ် ရှင်းပြနေဖို့ ဘယ်သူ့မှာ အချိန်ရှိလို့လဲ..."

အီသန် မာစီ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကဲ မာစီ၊ အခု ငါတို့ ဘယ်မှာ ရောက်နေတာလဲ..."

မာစီသည် မေးကြောများကို တင်းထားပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ ကြီးမားလှသော အိမ်ကြီးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏ တောင်ဝှေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက တစ်ခုပဲ..."

သူမက ပြောသည်။

"အဲဒီ နေရာမှာ မနေဖူးပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ လေ့ကျင့်ဖူးတယ်..."

ရုတ်တရက် ရဲတိုက်ကြီးအတွင်းမှ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ် တည်ရှိမှုသည် နိမိတ်မကောင်းသော အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုကို ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆို အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ..."

လင်းတုန်းမှာ စကားဆက်ပြောရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ယခင်က မာစီ ပြောခဲ့ဖူးသည်များကို အခြေခံ၍ အာကူရာ အင်ပါယာသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်ဆိုပါက အာရုံခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ သံသယ ဝင်မိသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

မာစီ က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ကျွန်မ အမေက ဒီမှာ မနေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ခါတလေ လာလည်တတ်တယ်... သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုက... ကျန်ရစ်နေခဲ့တာ..."

သူမသည် သူမ၏ တုတ်တံ ထိပ်ရှိ နဂါးခေါင်းဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။

"ဒီတောင်ကြားက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ဥယျာဉ်လိုပဲ... ကျွန်မ ကလေးဘဝတုန်းက ဒီအပြင်ဘက်မှာ ကျင့်ကြံလေ့ ရှိတယ်... ဒီမှာ သက်စောင့် အော်ရာ က အားကောင်းပြီး ရှင်တို့ စိတ်ကူးလို့ ရနိုင်သမျှ ဂုဏ်သတ္တိ အားလုံး ဒီမှာ ရှိတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ အားအကောင်းဆုံး အော်ရာ ကတော့ အရိပ် အော်ရာ ပဲ... အဲဒါက အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားတယ်..."

၎င်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း လင်းတုန်း အာရုံခံမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် စိမ့်ဝင်နေပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အပေါ်သို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်ဆွဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက သဘာဝ ရတနာ တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ..."

သူမက ဆက်ပြောရာ လင်းတုန်း သည် ထွက်သွားချင်သော ဆန္ဒကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာက အဲဒါတွေကို ကျွန်မတို့ စိုက်ပျိုးတဲ့ နေရာပဲ..."

လေထုက လင်းတုန်းကို တွန်းကန်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူသည် ပို၍ လေးလံလာသည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပို၍ ပူလာသလို ပို၍ အေးလာသလိုလည်း ခံစားရသည်။ ၎င်းကို အရိပ် အော်ရာ တစ်ခုတည်းဖြင့် အပြည့်အဝ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သောကြောင့် သူ၏ ကြေးအဆင့် အမြင် ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားခဲ့သည်။ တောက်ပသော အရောင်မျဉ်းများ တောက်လောင်နေသည့် အစိုင်အခဲဖြစ်နေသော အနက်ရောင် ပန်းချီကား တစ်ချပ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို တွန်းကန်လာသည်။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း အံ့မခန်း ဖြစ်လွန်းသဖြင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေ၏။ သူသည် အော်ဟစ်ကာ သူ၏ အာရုံများကို အလျင်စလို ပြန်ပိတ်လိုက်ရသည်။

ယီရင်သည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ လက်မောင်းဆီသို့ လက်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး အပြာလေးကလည်း စူးစမ်းလိုသော အသံလေး ပြုလိုက်သည်။

ဒရော့စ်က ကိုယ်ချင်းစာနာသော နာကျင်မှုဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

[မင်းအတွက်တော့ ဒီက အော်ရာ ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်တာက မင်းရဲ့ လူသား မျက်လုံးတွေနဲ့ နေမင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီလို မလုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်မိနစ်လောက်က မင်းကို အဲဒီ သတိပေးချက်လေး ပေးလိုက်သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အင်း... သင်ခန်းစာ ရသွားတာပေါ့... လက်တွေ့ ပညာရေးအတွက် အောင်ပွဲတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်...]

"ဒီက အော်ရာ သိပ်သည်းဆက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး ထဲမှာထက် အများကြီး ပိုများတယ်..."

အီသန် က ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အော်ရာ ကို ကျင့်ကြံတာက အိမ်မှာထက် အများကြီး ပိုမြန်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါက အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားစေလိမ့်မယ်... မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ မှာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တွေ ရှားပါးရတဲ့ အကြောင်းရင်းရဲ့ တစ်ဝက်က အော်ရာ က အရမ်း ပါးလွှာလွန်းလို့ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေလို့ပဲ... ဒါကြောင့် ငါတို့အတွက်တော့ ဒီမှာ လေ့ကျင့်ခွင့် ရတာက သူ့ချည်းသက်သက်ကို ရတနာ တစ်ပါးပဲ..."

"အဲဒါက... ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ရတနာတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ယီရင် က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ မှန်ကန်တဲ့ မေးခွန်းပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ပထမ ခြေလှမ်းက အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့နဲ့ ဝိညာဉ် နေရာလပ် ကို ဖွင့်ဖို့ပဲ... အဲဒီကို ရောက်ဖို့ အချိန်ယူရနိုင်သလို... ငွေနဲ့လည်း ရနိုင်တယ်... ဒီနေရာက ရတနာ သိုက်ကြီးပဲ... ငါတို့က ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့သူတွေပဲ..."

အီသန်သည် ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ ဘာမှ ပြောရန် မလိုပေ၊ လင်းတုန်း နားလည်သွားသည်။

"မာစီ နဲ့ အီသန် က လမ်းပြ နှစ်ယောက်ပဲ..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"နေရာပိုကျယ်ကျယ် ယူနိုင်အောင် လူခွဲကြမယ်... အော်သို နဲ့ ငါနဲ့က ခွဲသွားသင့်တယ်... အနီးဆုံး ရတနာ ရှိတဲ့ နေရာကို သွား၊ အဲဒါတွေကို ရှင်းလင်းပြီးရင် သံချပ်ကာ ကနေတစ်ဆင့် အချက်ပြလိုက်... အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ တူညီတဲ့ နေရာကို ထပ်သွားပြီး အချိန်မကုန်ရအောင် အမဲလိုက်မယ့် နေရာအသစ်တွေ သတ်မှတ်ကြမယ်..."

***