အခန်း (၄၄၁-၄၄၂)

အပိုင်း(၄၄၁)

လင်းတုန်းသည် သူ အမိန့်ပေးနေမိကြောင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ တစ္ဆေရေ နယ်မြေ တွင် သူသည် အဖွဲ့ငယ်လေးအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ရာတွင် အသားကျနေခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သော နှစ်လအတွင်း စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ အတွက် တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရာတွင်လည်း အီသန်သည် မိမိကိုယ်ကို ခေါင်းဆောင်နေရာမှ ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... ဤနေရာသည် မာစီ ၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး၊ ယီရင် သည် သူ့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်ကာ အီသန်သည်သာ တစ်ဦးတည်းသော အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်းသည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“တခြား တစ်ယောက်ယောက်မှာ အကြံဉာဏ် ရှိရင်လည်း ပြောပါ..."

"ငါတို့မှာ မရှိဘူး..."

ယီရင်က မာစီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့ကနေ လမ်းပြပါ... နင်ရယ်၊ ငါရယ်၊ လင်းတုန်းရယ်... လိပ်ကြီးက အီသန် နဲ့ လိုက်သွားလို့ ရတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း အော်သို နဲ့ ပြန်တွဲရဖို့ မျှော်လင့်နေတာ..."

အီသန် က အထွတ်အမြတ် လိပ်ကြီး ဘက်သို့ ခုန်ကူးသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း ယီရင် နဲ့လည်း အတူတူပေါ့..."

ယီရင် သည် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာလဲ..."

"ငါတို့ စကားပြောနေတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းက ခိုးယူလို့ရမယ့် အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတာပဲ... သွားကြတော့..."

ထို့ကြောင့် လင်းတုန်း နှင့် မာစီ တို့သည် ယီရင်က သူတို့နောက်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ကာ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းက မှောင်မည်းပြီး ရေခဲလို အေးစက်နေသော ဂူတစ်ခုထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားရသည်နှင့် တူသည်။ လေသည် သစ်ပင်များကြားမှ အူသံပေးကာ တိုက်ခတ်နေသည်။ မီးမာဒြာသည် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် များစွာ အထောက်အကူ မပြုပေ။ မမြင်ရသော အရာများက အရိပ်များထဲတွင် လှုပ်ရှားကာ ရွှီခနဲ အသံပြုနေကြသည်... သို့မဟုတ် အရိပ်များ ကိုယ်တိုင်ကပင် လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မာစီသည် သစ်တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားစဉ် ပိုမို တက်ကြွလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြတ်နိုးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

"ငါ အရင်က ဒီအပြင်ဘက်မှာ ပျော်ပွဲစား ထွက်လေ့ရှိတယ်..."

သူမက ပြောသည်။

"ဒီဘက်ကို လာ...”

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် သူတို့ကို ချောက်ကမ်းပါးတိုလေး တစ်ခု၏ အစွန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အောက်သို့ ဆယ်ပေခန့်သာ နက်၏။ သူတို့သည် ကိုက်ငါးဆယ် ပတ်လည်ခန့်ရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုနေရာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းသော အရိပ်များကြားထဲမှပင် သိသာထင်ရှားနေလောက်အောင် တားဆီးပိတ်ပင်ထားသည့် အော်ရာ တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေသည်။ လင်းတုန်းသည် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် တုန်ယင်သွားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကာ အရှိန်လျှော့လိုက်မိသည်။

သို့သော် မာစီ ကမူ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သဖြင့် သူလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အောက်ဘက် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးတွင် တိုက်ပွဲငယ် တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သော နေရာ ရှိနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးစုများ ပြန့်ကျဲနေပြီး သံချေးတက်နေသော လက်နက်များသည် မြေကြီးထဲမှ ထိုးထွက်နေကြသည်။ အစပိုင်းတွင် စစ်တပ်များ ဤနေရာ၌ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ပုံ ပေါက်သော်လည်း အရိုးစုများ အားလုံးသည် မျက်နှာမူရာ အရပ် တစ်ခုတည်းသို့သာ လှည့်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် စစ်တပ် တစ်တပ်လုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

အလောင်းများ ကြားတွင် အညိုရောင် မြက်ပင်များနှင့် ကျောက်ဖြစ်နေသော နွယ်ပင်များ ရှိနေပြီး ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော မည်သည့်အရာမျှ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးသည် ညဘီး တောင်ကြား ၏ အခြားနေရာများကဲ့သို့ပင် အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း တစ္ဆေဆန်သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက ထိုသေမင်း လွင်ပြင်ကို ကမ္ဘာလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော တောက်ပမှု တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုအလင်းရောင်၏ မြစ်ဖျားခံရာကို သူ ခွဲခြား၍ မရခဲ့ပေ။

"ဒီ တောင်ကြားကို ငါတို့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ မျိုးဆက်ချီနေပြီ..."

မာစီက ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ထားသော လှံရှည်များ တန်းစီနေသည့် နေရာသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

လှံများကို အစီအရင် များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မြေကြီးနှင့် ရှည်လျားသော ကြိုးခွေများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။ ၎င်းတို့၏ လှံသွားများမှာ တုံးတိနေသည်။

"ဒီမှာက အော်ရာ အရမ်း အားကောင်းတော့ ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက် တိုင်းက အမြဲတမ်း အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ထားခဲ့လေ့ ရှိတယ်... ဒီနေရာက နေထိုင်တဲ့ အရိပ် ကျင့်ကြံသူ မိသားစု ဆိုတာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုလို့ ယုံကြည်ပြီး နူတာရို မိသားစု က ငါတို့အိမ်ကို ဝင်စီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နေရာပဲ..."

သူမသည် လှံတစ်လက်ကို မ,ချီလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ..."

"အခုတော့ ဒီနေရာမှာ သေမင်း အော်ရာ တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ..."

လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမသည် လှံကို အောက်ဘက် မြေပြင်ဆီသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ပစ်ပေါက်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့် သူမသည် ယိမ်းယိုင်သွားကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ လင်းတုန်းသည် သူမ၏ အစိမ်းရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော တံတောင်ဆစ်မှ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ သူမက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ခြေထောက်တွေ အရင်လို ပြန်မဖြစ်သေးလို့..."

"အရင်လို ဟုတ်လား..."

သူက မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူသည် လှံကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အရိုးစုများ ကြားသို့ ကျရောက်သွားသည်... ထိုအခါမှသာ လင်းတုန်း သည် အရိုးများကို ဖုံးအုပ်နေသော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များကို ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း အပုပ်ကောင်များပေါ်တွင် တွားသွားနေသည့် ပိုးတောင်မာများနှင့်ပင် တူနေသည်။ ခရုခွံငယ်များနှင့် ပို၍ တူကောင်း တူပေလိမ့်မည်။

လှံသည် မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး ကြိုးခွေများက အနောက်မှ ပြေထွက်သွားစဉ် လက်နက်၏ ရိုးတံပေါ်ရှိ အစီအရင် များသည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သံလိုက်ဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသော သံစများကဲ့သို့ ထို အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များသည် လှံ၏ ရိုးတံဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရုပ်သေး သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အများကြီး ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပေးတယ်..."

မာစီ က ပြောရင်း လက်ထောက်လျက် ကင်းမြီးကောက် ထောင်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းလိုလိုပင် ပြန်လဲကျသွားခဲ့သည်။

"ဒါမှမဟုတ်... အရင်က ပေးခဲ့ဖူးတယ် လို့ ပြောရမလားပဲ..."

သူမက လဲကျသွားစဉ် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ ပညာရှိစွာဖြင့် ဤသို့ သရုပ်ပြရန် သူမသည် ချောက်ကမ်းပါးနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့သွားခဲ့သောကြောင့် ပက်လက် လန်ကျသွားသော်လည်း ဖုန်အနည်းငယ် ထသွားရုံသာ ရှိသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုတွေကို ပိတ်လှောင်ခံရတာက အိမ်ကနေ ထွက်ခွာလာတဲ့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးတွေထဲက တစ်ခုပဲ... လုံလောက်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ဆိုရင် ငါ ပြန်ရလာမှာပါ..."

သူမက ထိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်သည်။

"ကောင်းတဲ့ဘက်က တွေးကြည့်ရင်တော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတတ်လာတာပေါ့... ငါ့ရဲ့ သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်က အရာအားလုံးကို အရမ်း လွယ်ကူလွန်းစေခဲ့တယ်... ငါ့အတွက် အဲဒီ စက်ဝိုင်းလေးကို လင်းသွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား..."

မာစီ ပစ်လိုက်သည့် လှံနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ရှည်လျားသည့် ကြိုး၏ တစ်ဖက်စွန်းကို ချောက်ကမ်းပါး ထိပ်ရှိ တိုင်တစ်တိုင်တွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုတိုင်ကို အစီအရင် ရေးဆွဲထားသော ကျောက်တုံး တစ်တုံးအတွင်းသို့ ရိုက်သွင်းထားပြီး လင်းတုန်း သည် ၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကြိုးသည် အသက်ဝင်လာပြီး လှံကို အနောက်သို့ စတင် ဆွဲယူလေသည်။ ယခုအခါ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မှိုင်းပျပျ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော လှံသည် ငါးမျှားချိတ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနောက်သို့ ပြန်လည် အဆွဲခံရလေသည်။

"အံ့သြစရာပဲ..."

လင်းတုန်းက ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေမင်း အော်ရာ က အရမ်း အားကောင်းနေတော့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သဘာဝ ရတနာ တွေကို ကိုယ့်ဆီ ရောက်အောင် ဆွဲယူတာပဲ..."

"အော်ရာ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး..."

မာစီ က ခပ်သွက်သွက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

"အဲဒီအောက်မှာ ဆယ်လ်ဗန် သင်္ချိုင်းမျိုးစေ့ တွေနဲ့ တခြား သဘာဝ စိတ်ဝိညာဉ် တွေလည်း ရှိတယ်၊ သေမင်း စွမ်းအားကို နှစ်သက်တဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေ အကြောင်းတော့ ပြောမနေတော့ဘူး... ဒီအပေါ်ကနေဆိုတော့ ပိုပြီး ဘေးကင်းတာပေါ့..."

သူမသည် တန်းစီနေသော လှံရှည်များကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"တောင်ကြား ထဲမှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ ရတနာ အများစုက ရိတ်သိမ်းရမယ့် အချိန်ရောက်ရင် ဒီလို စနစ်မျိုး ရှိကြတယ်..."

***

အပိုင်း(၄၄၂)

"မင်းတို့က ရိတ်သိမ်းထားတဲ့ သဘာဝ ရတနာ တွေကို ဘာလုပ်ကြလဲ..."

လင်းတုန်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။ ဤ ညဘီး တောင်ကြားသည် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကောင်းလွန်းနေသည်။ တောအုပ်တစ်ခုထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကာ သစ်ပင်တိုင်းတွင် မှည့်ဝင်းနေသော အသီးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်နှင့် တူနေသည်။ အာကူရာ မိသားစု သည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသသည်။ သို့သော်... ရတနာ တစ်ခုမျှပင် အလဟဿ မဖြစ်စေရန် အဘယ်ကြောင့် သေချာ မစီစဉ်ထားခဲ့ကြသနည်း။

မာစီသည် အနားသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော လှံကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အများစုကတော့ ရောင်းစားကြတယ် ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်မီး အတွက် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ကြတယ်..."

သူမက ပြောရာ လင်းတုန်း သည် ထိုအချက်ကို စိတ်ထဲတွင် အမြန် မှတ်သားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ အရာတွေကိုတော့ မလိုအပ်မချင်း ဒီကနေ သိပ်မဝေးတဲ့ အလုံခန်း တစ်ခုထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတယ်..."

"အဲဒီ အလုံခန်းက..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မိသားစုရဲ့... ဘယ်အဖွဲ့ဝင်ကိုမဆို ဖွင့်ပေးထားတာလား..."

ကြိုးဖြင့် ဆွဲယူထားသော လှံသည် ချောက်ကမ်းပါး ဘေးမှ တဂျောက်ဂျောက် မြည်ကာ တက်လာပြီး မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည် စိုက်ဝင်သွားသည်။ ကြိုးသည်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော အခွေအဖြစ် အဆုံးတွင် ပြန်လည် နေရာကျသွားသည်။

ယခုအခါ လှံ၏ ရိုးတံကို ဖုံးအုပ်နေသော ခရုခွံနှင့်တူသည့် အရာများမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်းကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဦးခေါင်းခွံများ ဖြစ်သည်။ သေးငယ်သော အနက်ရောင် ဦးခေါင်းခွံလေးများ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ သူ၏ လက်သန်းထိပ်တွင် တင်ထားနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်ကာ အချို့မှာ သူ၏ လက်မ တစ်ခုလုံးထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးကြသည်။ ၎င်းတို့ တစ်ခုစီသည် အတွင်းဘက်မှနေ၍ တစ္ဆေဆန်သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းလေးများ တောက်ပနေကြပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း အော်ရာ ကို ခပ်ရေးရေး သတိရစေသည့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှု အငွေ့အသက်များကို ဖြာထွက်နေကြသည်။

မာစီသည် စကားပြောနေစဉ် ပါးစပ် ဟလျက်သား ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။

"ငါ... အင်း... တကယ်တော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက မိသားစု အရင်းအမြစ်တွေ သုံးစွဲခွင့်ကနေ ဖြတ်တောက်ခံထားရတာ... နည်းဥပဒေ အရတော့ သူတို့က ငါ့ကို ကူညီခွင့် မရှိဘူးဆိုတော့ သူတို့ကပဲ အပြစ်ပေးခံရမှာ..."

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး... ဒါက အဒေါ် ချာရတီ ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ... သူက ပျောက်ဆုံးသွားတာကို သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ လိမ်ညာလှည့်စားတာကိုတော့ သူ သည်းမခံဘူး... ကိစ္စရပ်တွေကို တရားမျှတအောင် ထိန်းထားဖို့အတွက်သာ သူ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ခွင့် ပြုလေ့ရှိတယ်... ဒါမှမဟုတ် မိသားစုအတွက် လုံလောက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်မယ်လို့ သူ ထင်မှသာ ခွင့်ပြုတာ..."

[မင်း ဟာမိုနီ ကို သေဖို့ ပစ်ထားခဲ့တယ် ဆိုတာ သူတို့ ကလန် ထဲက ဘယ်သူမှ မသိတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ...]

ဒရော့စ် က ပြောသည်။

[အဲဒါက တော်တော် သက်သာရာ ရစေတယ် မဟုတ်လား... မင်း စိတ်ထဲက ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီး ကျသွားသလိုပဲ...]

လင်းတုန်းသည် ထိုအတွေးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး လှံဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လှံတစ်လက်စီ၏ ဘေးတွင် ခြင်းတောင်းများ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ရတနာများကို မည်သို့ စုဆောင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသနည်း ဆိုသည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် လှံပေါ်မှ ဦးခေါင်းခွံများကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားရမည်နည်း။ သေချာသည်မှာ သေမင်း ရတနာ များကို လက်ဖြင့် ခွာယူရန် ရည်ရွယ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

"လှံရဲ့ အောက်ခြေမှာ သီးခြား အစီအရင် စက်ဝိုင်း တစ်ခု ရှိတယ်..."

မာစီ က ပြောသည်။

"တကယ်လို့ ငါသာဆိုရင် အဝေးကနေ အဲဒါကို အသက်သွင်းလိုက်မှာ... အမ်... နင်... ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."

လင်းတုန်းသည် သေမင်း အော်ရာ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော လှံ၏ အစွန်းတွင် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို တင်ထားပြီး မာစီ စကားပြောသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှံကို အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝေးမှနေ၍ အသက်သွင်းရန် သူမ အကြံပြုချိန်တွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သေးငယ်သော ဦးခေါင်းခွံလေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မမြင်လိုက်ရသော အခြား စက်ဝိုင်းတစ်ခု အသက်ဝင်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ အနီးနားရှိ ခြင်းတောင်းသည် ၎င်းတို့ကို စုပ်ယူသွားပြီး အစိမ်းနှင့် အနက်ရောင် ဦးခေါင်းခွံလေးများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြည့်လျှံသွားလေသည်။

လင်းတုန်းသည် လှံဆီမှ လက်ချောင်းများကို တစ်ဝက်ခန့် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အန္တရာယ် များနေသလော။ အလွန်အမင်း အန္တရာယ် များသည့်ပုံတော့ မပေါ်ခဲ့ပေ။

"ရွှေအဆင့် တွေက သေမင်း အော်ရာ နားကို အရမ်း ကပ်သွားလို့ မရဘူး..."

မာစီ က သရုပ်ပြရန် ခြင်းတောင်းအနီးတွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ လက်မအနည်းငယ် အကွာတွင် သူမ၏ လက်မောင်းသည် ရိုက်ပုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား နောက်သို့ တွန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက ဘေးဘက်သို့ ကွေးဝင်သွားသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သက်စောင့် အော်ရာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်တာပဲ..."

သူမသည် သူ့ကို မျက်လုံးမှေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကို အနီးကပ် သေချာ ကြည့်လို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ... နင့်ရဲ့ သက်စောင့်ကြိုးကို ငါ အရင်က မကြည့်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သစ်ချပင် တစ်ပင်လို ထူထဲနေမှာ သေချာတယ်..."

‘အဲဒါက သေချာပေါက်...’

လင်းတုန်း စတင် တွေးတောလိုက်စဉ် ဒရော့စ် က သူ၏ အတွေးကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

[ဟုတ်တယ်... သက်စောင့် ရေကန် လေ...]

သူက ပြောသည်။

[သူ့အလုပ် သူ လုပ်နေတာပဲ...]

"တစ္ဆေရေ နယ်မြေကြောင့်ပါ..."

လင်းတုန်း က အသံထွက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ရင်ဘတ်ကို လက်ခုံဖြင့် ပုတ်လိုက်ရာ လေတိုက်၍ လွင့်လာသော သစ်ရွက် တစ်ရွက်၏ ရိုက်ခတ်မှုလောက်သာ ရှိပေသည်။

"ငါ အရမ်း မနာလိုဖြစ်တာပဲ... နော့သ်စထရိုက်တာ ရဲ့ အိတ်ဆောင် ကမ္ဘာလေးကို လည်ပတ်ခွင့် ရတာ... တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်မှာပဲ..."

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမ၏ မျက်နှာ အမူအရာသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ တောင်ကြား မှာလည်း ကြည့်ရှုရလောက်အောင် တန်တဲ့ ရှုခင်း တချို့ ရှိသေးတယ်... ငါတို့ ဆက်သွားသင့်တယ်...”

လင်းတုန်းသည် ဦးခေါင်းခွံ လွင်ပြင်ကို အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက အများကြီးပဲ..."

သူသည် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ မှ သဘာဝ ရတနာများ၏ စျေးနှုန်းများကို ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော်လည်း သူ ကြည့်နေသောအရာမှာ ကြီးမားသော ဓနဥစ္စာ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သိနေသည်။

"သဘာဝ ရတနာတွေကို ရောနှောပြီး အစုံလိုက် ရောင်းလေ့ရှိတယ်..."

မာစီ က သူ့ကို အသိပေးလိုက်သည်။

"နိုင်သလောက်ပဲ ယူသွားတာက ပိုကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကနေ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရွှေရောင် အရည်တွေ ယိုစီးနေတဲ့ ဘိုးဘေး သစ်ပင် တစ်ပင် ရှိတယ်..."

လင်းတုန်းသည် ခြင်းတောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ရှေ့ကနေ လမ်းပြပါ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ကို တမင်တကာ ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အတွင်း၌ ရှိနေသော အရိုးရိုးတပ်ထားသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါက်နေသော ပုဆိန်ကို သူမ မြင်တွေ့နိုင်စေရန်အတွက် တစ်ခဏမျှ ပွင့်ဟလျက်သား ထားလိုက်သည်။ ဟာမိုနီ ၏ ပုဆိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် သူမကို အရာနှစ်ခုဖြင့် ယုံကြည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟင်းလင်းပြင် သော့ တည်ရှိမှုနှင့် ဟာမိုနီ ၏ လက်နက်တို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ အတူတကွ ရတနာများ စုဆောင်းကြမည် ဆိုပါက အနှေးနှင့် အမြန် ဆိုသလို ဟင်းလင်းပြင် သော့ အကြောင်းကို သူမ သိရှိသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်း တစ်ခုခု သိမ်းဆည်းလိုတိုင်း သူမကို အနောက်သို့ လှည့်နေရန် သူ မပြောနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် တန်ဖိုးရှိသော အရာများဖြင့် ဖြည့်တင်းနိုင်သည့် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်ရုံ အတွင်းရှိ မည်သည့် နေရာလွတ်ကိုမျှ သူ အလွတ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူမက သူ့အား ဟာမိုနီ အကြောင်း အသံထွက်၍ မပြောစေလိုလျှင် မည်သည့် စကားလုံးမျှ မသုံးဘဲ ထိုအကြောင်းအရာကို ဆွဲထုတ်နိုင်ရန် သူ ကြိုးစားနိုင်သည်။

သိုလှောင်ရုံ နေရာ၏ အတွင်းပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ရပ်တန့်သွား၏။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန် အနေအထားက ပြေလျော့သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ပွဲမှာ သိမ်းယူရရှိတာက တရားမျှတတဲ့ အနိုင်ရရှိမှုပါပဲ၊ တကယ်လို့... တစ်ယောက်ယောက်က... အဲဒီလက်နက်ကို ပြန်လိုချင်တယ်ဆိုရင် နင့်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ တောင်းလိမ့်မယ်၊ အဲဒါကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ နင့်ကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်းတုန်းသည် ခြင်းတောင်းကို အတွင်းသို့ ထည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းရင်း သော့ကို တစ်ခဏမျှ ပွင့်လျက်သား ထားလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီလို သိရတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက..."

သူ၏ စကားသံ တိမ်ဝင်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဟာမိုနီ ၏ နာမည်ကို အသုံးမပြုဘဲ ထိုမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖွဲ့စည်းမေးမြန်းရမည်ကို သူ သေချာ မသိခဲ့ပေ။

သူမ ဘယ်လို ခံစားနေရသနည်း ဆိုသည်ကိုသာ သူ သိချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

သူမက ပြောသည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်..."

သို့သော် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုဆီသို့ သူမ လမ်းပြသွားစဉ် သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် လေးလံနေခဲ့လေသည်။

***