အခန်း ၇၁

အခန်း(၇၁) မသောက်နဲ့

တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်မှာ ခရီးသွားများ အနားယူရန်နှင့် စားသောက်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယထပ်မှာမူ တည်းခိုရန် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပထမထပ်ရှိ စားပွဲခုံ နှစ်ဆယ်ခန့်အနက် ထက်ဝက်နီးပါးမှာ ပြည့်နေပြီး စားပွဲဆယ်ခုခန့်သာ လွတ်နေသည်။

ထို့အပြင် စားသောက်နေသူတိုင်း၏ ဘေးတွင် လက်နက်များ ရှိနေကြသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သာမန်ကုန်သည်များ မဟုတ်ဘဲ ဓားဖြင့် အသက်မွေးကြသည့် သိုင်းလောကသားများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"စားလို့ကောင်းတာ ရှိသမျှ ချပေးပါ"

ရှောင်ပီလီသည် သဲဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ယခင်နှင့် မတူတော့သည့် လေဒဏ်၊ နှင်းဒဏ်ကြောင့် အရေးကြောင်းများ ထင်နေသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤမျက်နှာသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပုံရသော်လည်း ရှောင်ပီလီကို ရင်းနှီးသူများ ရှိနေပါက မူလရုပ်ရည်၏ အရိပ်အယောင်ကို ဆက်လက် မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ပီလီ၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အဆင့်အရ အရိုးအဆစ်နှင့် ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စရပ်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဓားသိုင်းများကို အသုံးပြုပါက စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှ သတိပြုမိနိုင်သေးသော်လည်း ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲထားခြင်းဖြင့် ခေတ္တခဏအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ပီလီ မျက်နှာဖုံး အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ ရက်စက်ပြီး လောဘကြီးသော အကြည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ဓားဖြင့် အသက်မွေးသည့် သဲကန္တာရမှ ဓားသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤသို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် ရာသီဥတုတွင် သဲကန္တာရကို တစ်ကိုယ်တော် ဖြတ်သန်းလာနိုင်သူမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

မိမိဘာသာ အရှုပ်တော်ပုံ ဖြစ်လာစေရန် မလိုပေ။

တည်းခိုခန်းရှိ အသားဟင်းလျာများမှာ ကြိုတင် ချက်ပြုတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် စားသုံးရန် အသင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ပီလီ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အကြံပေးသည့် မြင်းသားကို မြည်းစမ်းကြည့်သည်။ အလွန် ချဉ်ပြီး အနံ့ဆိုး အလွန်ပြင်းသည်။ နှစ်ကိုက်မျှ စားပြီးနောက် ရှောင်ပီလီ စားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တည်းခိုခန်းရှိ သိုးသားမှာ အရသာ သင့်တော်သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ အခြားသူများမှာ ရှောင်ပီလီ အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အရှုပ်ရှာရန် အစီအစဉ် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို အာရုံစိုက်ခြင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားသမားများမှာ အတူတူ ခရီးသွားကြသူများ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် သတိထားနေကြသည်။

အဝစားပြီးနောက် ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိကြပေ။ အပြင်ဘက်မှ သဲမုန်တိုင်းကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၍ ဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်သည်။

အဝစားပြီးနောက် ရှောင်ပီလီ သေရည်တစ်အိုး ထပ်မှာလိုက်သည်။

သဲကန္တာရတွင် ရေမှာ အလွန် ဈေးကြီးပြီး အသားထက်ပင် ဈေးပိုကြီးသည်။

သေရည်၏ ဈေးနှုန်းမှာ ရေထက် ပို၍ပင် ကြီးမြင့်သည်။ အထူးသဖြင့် မိုင်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း တစ်ခုတည်းသော ဤမြို့ငယ်လေးတွင် သေရည်အိုးငယ် တစ်အိုးအတွက် ငွေ သုံးဆယ်တုံး ပေးလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ပြင်ပမှ ညံ့ဖျင်းသော သေရည်သာ ဖြစ်သည်။ အရှေ့မြစ်မြို့ တွင် ငွေ သုံးဆယ်တုံးဆိုပါက အရသာရှိသော သေရည်ကောင်း တစ်အိုးကို ဝယ်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်လောက် ကြာပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ သဲမုန်တိုင်းမှာ သိသိသာသာ ပြန်ငြိမ်သွားသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း"

သဲပြင်ပေါ်သို့ ကုလားအုတ်ခွာသံများ နင်းလာသည့် အသံမှာ ရှောင်ပီလီ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းလှည့်ပြီး တည်းခိုခန်း၏ ပင်မတံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း ရှောင်ပီလီနည်းတူ ပြုလုပ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး ပန်းကန်များ၊ တူများ၊ ခွက်များကို ချလိုက်ပြီး တံခါးဝကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တည်းခိုခန်း၏ ပင်မတံခါးကို အပြင်ဘက်မှ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လူအိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက် တံခါးဝမှ ဝင်လာသည်။ လူအိုကြီးမှာ ရိုးရှင်းသည့် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူများမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေပြီး ဒဏ်ရာရထားသည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသည်။

လူအိုကြီး၏ ဘေးရှိ လူငယ်မှာ အပြာရောင် သိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယဉ်ကျေးသည့် မျက်နှာနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နေသည့် မျက်လုံးများ ရှိသည်။

သူသည် လူအိုကြီး၏ နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးဘီကို ကြည့်သည်။ ပထမထပ်တွင် လူများစွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလိုအလျောက်ပင် လူအိုကြီး၏ နောက်သို့ ကပ်ခိုသွားသည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်း ဆူညံနေသည့် လေထုမှာ ၎င်းတို့နှစ်ယောက် ရောက်လာသည့်အခါ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

လူအိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လွတ်နေသည့် စားပွဲဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

လူငယ်မှာမူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် လူအိုကြီး၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ပိုင်ရှင်၊ ဒီ သားရေရေအိတ် သုံးအိတ်ကို ရေဖြည့်ပေးပါ"

"ပြီးတော့ အသားနည်းနည်းပါ ထပ်ပေးပါ"

လူအိုကြီး သားရေရေအိတ် သုံးအိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် လျှောက်လာပြီး သားရေရေအိတ် သုံးအိတ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သုံးအိတ်ဆို ငွေ တစ်ရာတုံး ကျမယ်"

သဲကန္တာရတွင် ရေမှာ အသက်ကယ်နိုင်သည့် ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

ဤသားရေရေအိတ် သုံးအိတ်ကို ဖြည့်ပြီး ချွေတာ သုံးစွဲပါက လူနှစ်ယောက်အတွက် သဲကန္တာရတွင် တစ်လခွဲကျော် အသက်ရှင်ရန် လုံလောက်သည်။

"ကောင်းပြီ" လူအိုကြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူ တစ်ရွက်ကို ငွေတုံး ဆယ်တုံးနှင့်အတူ ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ငွေစက္ကူကို ယူကြည့်ပြီးနောက် ငွေစက္ကူနှင့် ငွေတုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သားရေရေအိတ် သုံးအိတ်ကို ယူပြီး တည်းခိုခန်း၏ နောက်ဖေးဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊

ပထမထပ်ရှိ ဓားသမားများစွာမှာ ကိုယ်ထဲမှ ရုပ်ပုံများကို ထုတ်ယူပြီး နှိုင်းယှဉ် ကြည့်နေကြသည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ လေထုမှာ တင်းမာလာပြီး လူအများအပြား၏ လက်များမှာ ဘေးရှိ လက်နက်များပေါ်တွင် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ သိုင်းလောကသားများထဲမှ မည်သူမျှ ပထမဆုံး စတင်ရန် မရဲဝံ့ကြပေ။

ဤတင်းမာသည့် လေထုအတွင်းတွင်၊

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးမှာ ရေဖြည့်ထားသည့် ရေဘူး သုံးဘူးနှင့် အစားအစာအချို့ကို ယူလာကြသည်။ ပစ္စည်းများကို ချပေးပြီးနောက် စားပွဲထိုးနှင့် ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်လုံး ကောင်တာနောက်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

"စားစမ်း"

လူအိုကြီး လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်း ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

လူငယ်မှာ အမှန်ပင် ဆာလောင်နေပြီး သိုးသား တစ်စကို ဆွဲဖြဲကာ အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။

လူအိုကြီးမှာမူ ဖြည်းဖြည်းနှင့် မှန်မှန် စားသောက်နေသည်။

အဝနီးပါး စားသောက်ပြီးနောက် လူအိုကြီး သေရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်ပြီး သေရည်တစ်ခွက် ပြည့်အောင် ငှဲ့လိုက်သည်။ လူအိုကြီး ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ရှောင်ပီလီ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဒီ သေရည်ကိုတော့ မသောက်သင့်ဘူး ထင်တယ်"

လူအိုကြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်ပီလီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မြင်တာတော့ မင်းလည်း သောက်တာပဲ၊ ဘာလို့ ငါ မသောက်ရမှာလဲ"

ရှောင်ပီလီ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဒီ သေရည်ကို သောက်လို့ ရပေမဲ့ မင်းကတော့ သောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းမှာ ဒဏ်ရာ ရထားပြီးသားပဲ။ ဒီ သေရည်ကို သောက်လိုက်ရင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက်အတွင်းမှာပဲ မင်း သေရလိမ့်မယ်"

ရှောင်ပီလီ၏ စကားဆုံးသည့်အချိန်တွင်၊

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရပ်နေသည့် ခုံအောက်မှ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ရှောင်ပီလီ၏ ကျောဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"သတိထား"

ရှောင်ပီလီ၏ ကျောကို တိုက်ခိုက်နေသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို မြင်သောအခါ လူငယ်မှာ အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ပီလီ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကျောတွင် မျက်လုံးပေါက်နေသကဲ့သို့ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့လိုက်ရုံဖြင့် လျှို့ဝှက်လက်နက် အားလုံး လွင့်စင်သွားပြီး တည်းခိုခန်း နံရံတွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခြေအနေမှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။ သို့သော် ရှောင်ပီလီ၏ လက်ချက်ကြောင့် ပထမထပ်ရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။

ဒီ လက်ရည် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ရှေ့က လူမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်(၆) အထွတ်ထိပ် သို့မဟုတ် အဆင့်(၅) ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ကျွမ်းကျင်သူမျိုးမှာ သာမန် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အမည်မသိသူ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ပီလီ သတိပေးခဲ့သည့် လူအိုကြီးပင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တည်ကြည်သွားပြီး အသံကို နိမ့်ချ၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

"မင်းလည်း ငါတို့ကို လာရှာတာလား"

ရှန်ဟွိုက်မှာ တည်းခိုခန်းထဲမှ လူများစွာ သူ့ကို လာရှာနေကြကြောင်း သိသော်လည်း သူသည် အဆင့်(၅) ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ ဤတည်းခိုခန်းတွင် အတော်ဆုံးလူမှာ အဆင့်(၆) အထွတ်ထိပ်သာ ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရထားသည့်တိုင် သူ အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သည်ဟု ယူဆထားသည်။

သို့သော် ရှောင်ပီလီ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပျောက်ဆုံးသွားစေသည်။

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်ပြီး အပြုံးပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းတို့ကို လာရှာတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ လမ်းကြုံရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ဖို့လည်း ပါသေးတယ်"

ရှန်ဟွိုက် မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို သတ်မှာလဲ"

"ရွှေရောင်သဲ ဓားပြအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ 'သဲကန္တာရ လူသားဝံပုလွေ' တိန်းဟန်ကို"