အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) ရွှီယန် - "ဟုတ်တယ်... ဒီလိုမျိုး သစ်ပင်တက်ရတာ”

ရွှီယန်သည် ထိုင်ဝမ်ကျွန်းတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ဒေသခံတို့၏ ဓလေ့စရိုက်များကို ခံစားလေ့လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ပေမှတစ်ဆင့် အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ လေယာဉ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤခရီးစဉ်မှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့ပေသည်။ အအေးဒဏ်ခံနိုင်သော စွမ်းရည်တစ်ခုနှင့် ဆီးနှင်းဖား အကောင်ငါးဆယ် ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ရတနာသိုက်တစ်ခု၏ တည်နေရာကိုလည်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ထိုင်ဝမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သဖြင့် မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သင့်တော်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ အဓိကအားဖြင့် မြောက်ပိုင်းသားများအဖို့ တောင်ပိုင်းသားများကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးများ စကားပြောသည်ကို နားထောင်ရသည်မှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။ မိမိတို့ဒေသမှ မိန်းကလေးများနှင့်တော့ လုံးဝ မတူညီချေ။ စကားမပြောဘဲ နေပါက လှပသပ်ရပ်နေသော်လည်း စကားစပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုပ်ထွက်ကျသွားတတ်သည်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ရွှီယန် လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ လယ်ယာခြံဝင်းမှာ ယခင်အတိုင်းပင် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်ကောင် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တုံးအအဖြစ်နေတတ်သော တောသမင်ငယ်လေး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုတောသမင်ငယ်လေးမှာ နောက်ခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာရနေပြီး စေတနာရှင် ရွာသားများက တွေ့ရှိသွားကာ ရဲစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှီယန်၏ လယ်ယာခြံဝင်းသည် တိရစ္ဆာန် ကယ်ဆယ်ရေးစင်တာ ဖြစ်သဖြင့် ရဲစခန်းမှ ရွှီယန်ထံသို့ ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။ ရွှီယန်ကလည်း ဤကိစ္စကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။

တောသမင်ငယ် မွေးမြူရခြင်းကို သူ အတော်လေး သဘောကျမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းတို့က ပြောင်းဖူးများကိုသာ စားကြသဖြင့် ဒရယ်ပြောက်များနှင့် သိပ်မကွာခြားလှချေ။ အပျော်မွေးထားရန် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် ဤကောင်လေးက ဖြစ်သလို လျှောက်မပြေးနိုင်ဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်ကာ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် ကြည့်နေတတ်ပြီး တုံးအအဖြစ်နေသော ပုံစံလေးမှာ အနည်းငယ်တော့ အရိုက်ခံချင်စရာ ကောင်းနေသည်။ ကံကောင်းစေသော အရုပ်လေး တစ်ရုပ်နှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။

ရွှီယန် လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝန်ထမ်းများက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"သူဌေး... ထိုင်ဝမ်က ပျော်စရာ ကောင်းလား... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီကို မရောက်ဖူးသေးဘူး"

ဝမ်ဝူက သိချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး... လျှောက်လည်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ လေယာဉ်လက်မှတ်ကတော့ တော်တော် ဈေးကြီးတယ်"

ရွှီယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ မည်သူက ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မလည်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် လုံလောက်သော ငွေကြေး မရှိသဖြင့် ဤသို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

လယ်ယာခြံဝင်းရှိ အဆောက်အအုံများကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းများမှာ အဆောင်အသစ်များတွင် နေထိုင်ကြရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ရွှီယန်၏ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းလေးမှာမူ ပို၍ပင် လှပသေးသည်။ ထို့အပြင် ကျွမ်းကျင်သူများ လာရောက် ခင်းကျင်းပေးထားသော မြက်ခင်းများ ရှိပြီး အလွန် ညီညာပြန့်ပြူးနေသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းများ ရှိပြီး နင်းရသည်မှာ အလွန် ခိုင်မာမှု ရှိလှသည်။

ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လေးထောင့်ပုံစံ အိမ်လေး နှစ်လုံးစီ ရှိပြီး ခြံတံခါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ နှစ်ထပ်တိုက်လေး တစ်လုံး ရှိသည်။ တိုက်လေးမှာလည်း အလွန် လှပအောင် တည်ဆောက်ထားသည်။ အတွင်းပိုင်း အကြမ်းဖျင်း ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ ပရိဘောဂများ ထည့်သွင်းရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရွှီယန်က ထိုခြံဝင်းလေးထဲတွင် နေထိုင်ပြီး လိုအပ်သော ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်များ အားလုံး စုံလင်စွာ ရှိနေသည်။ သူက ခွေးသုံးကောင် မိန်းကြောင်တစ်ကောင် ရက်ကွန်းဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် ကြိုးကြာနီတစ်ကောင်လုံးကို ခြံဝင်းလေးထဲတွင် မွေးမြူထားသည်။ ၎င်းတို့အတွက် အိပ်စရာ နေရာများ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ညဘက်တွင် ခြံဝင်းလေးထဲ၌သာ အိပ်ခိုင်းသည်။ ခြံဝင်းလေးထဲတွင် အမြဲတမ်း စည်ကားနေလေ့ရှိသည်။

နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လယ်ယာခြံဝင်းမှာ ပိုမို လှပလာခဲ့သည်။ ခေတ်မီ လယ်ယာခြံဝင်း တစ်ခု၏ အကြမ်းဖျင်း ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လယ်ယာခြံဝင်းကြီး တစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က အားလပ်နေသဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ အပြင်ဘက်ရှိ စိုက်ခင်းများကို စစ်ဆေးနေလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် လယ်ယာခြံဝင်းကို တိုးချဲ့၍ ရနိုင်ပေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရွှီယန် ရရှိထားသော အော်ဒါများမှာ အလွန် များပြားလွန်းလှသဖြင့် တိုးချဲ့လိုက်မည် ဆိုပါကလည်း လယ်ယာထွက်ကုန်များ ရောင်းချရန်အတွက် လုံးဝ ပြဿနာ မရှိနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ပိုမို ကြီးမားအောင် ပြုလုပ်ပြီး အောင်မြင်မှု အသစ်များကို ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ရွှီယန်၏ အစီအစဉ်မှာ နောက်နှစ်ကျမှသာ တိုးချဲ့ရန် ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

လယ်ယာခြံဝင်းက အနည်းငယ် ကြီးမားသဖြင့် လမ်းလျှောက်ပါက အနည်းငယ် ဝေးကွာနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီယန်က မြင်းမည်းကြီးကို ဆွဲထုတ်လာပြီး မြင်းစီးကာ လယ်ယာခြံဝင်းထဲတွင် လှည့်ပတ်နေလိုက်သည်။ မိမိ၏ အင်ပါယာကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုရသည့် ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော မြက်ခင်းများနှင့် နေကြာစေ့များ ထွက်နေပြီဖြစ်သော နေကြာခင်းများကို ကြည့်ရင်း ရွှီယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ လယ်ယာခြံဝင်း၏ စိုက်ပျိုးရေး အပိုင်းက အမြဲတမ်း အောင်မြင်နေခဲ့သည်။ ဤသည်ကလည်း စနစ်၏ အကူအညီကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ရွှီယန်က မှန်လုံအိမ် နှစ်ခုထဲရှိ ချယ်ရီသီးများကို သွားရောက် စစ်ဆေးပြန်သည်။

ချယ်ရီသီး စိုက်ပျိုးရခြင်းမှာ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှချေ။ ပထမ နှစ်နှစ်တွင် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မှ မရနိုင်ဘဲ တတိယနှစ်ကျမှသာ အသီး စတင် သီးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထနှစ်ကျမှသာ အသီးများ အလွန်များပြားစွာ သီးနိုင်မည် ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ အစပိုင်းတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများစွာ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ 'ချယ်ရီသီးက စား၍ ကောင်းသော်လည်း အပင်စိုက်ရ ခက်ခဲသည်' ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီယန်ကတော့ ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိထားသည်။ သူက အလွန် သေချာစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားပြီး ချယ်ရီပင်များကလည်း သန်သန်စွမ်းစွမ်း ကြီးထွားနေကြသည်။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရုံဖြင့် သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားသော ချယ်ရီသီးများကို စားသုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဘဝက အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီယန်က တောင်နောက်ဘက်သို့ ထပ်မံ သွားရောက်ကာ သူ အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေရသော ကျားသစ်ပေါက်လေးများကို သွားကြည့်လိုက်သည်။

ဤတောင်တန်းတွင် အစိတ်ပူရဆုံးမှာ ကျားသစ် မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီယန်နှင့် အရင်းနှီးဆုံး တိရစ္ဆာန်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။

ရွှီယန် လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဟွာက ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

ယခုအခါ ရှောင်ဟွာမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ကျားသစ် တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အစက်အပြောက်များက အလွန် ထင်ရှားနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သန်မာထွားကြိုင်းနေသည်။ သို့သော် မျက်လုံးများကတော့ အပြစ်ကင်းစင်နေသည့် ပုံစံလေး ရှိနေဆဲပင်။ ရွှီယန်ကို ကြည့်နေသည့် အချိန်တွင်တော့ ကြောင်လေး တစ်ကောင်နှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။

ရှောင်ဟွာက ခေါင်းကို မော့ကာ မေးစေ့ကို ရွှီယန်၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ရွှီယန်၏ နှိပ်နယ်ပေးမှုကို သာယာနေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကလည်း သူတို့၏ ဖခင်ဖြစ်သူက ရွှီယန် ရှေ့တွင် ချွဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယန်၏ ခြေထောက်နားသို့ ပြေးလာကြပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ မိခင် ကျားသစ်မ လူးနားကတော့ ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းလေးက အမြဲတမ်း နွေးထွေးနေလေ့ ရှိသည်။

ထို့နောက် ရွှီယန်က ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ နို့ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ကျားသစ်ပေါက်လေးများကို နို့တိုက်ပေးလိုက်သည်။ သူက ကျားသစ် မိသားစုနှင့် အတူ နေရသည်ကို အလွန် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ခဏအကြာတွင် လူးနားက ကျားသစ်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို ခေါ်ယူကာ သစ်ပင်တက်ရန် သင်ပေးနေသည်။

လူးနားက သစ်ပင်စည်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်တက်သွားပြီး အရှိန်ဖြင့် အပေါ်သို့ ဆက်ပြေးတက်သွားကာ သစ်ကိုင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကလည်း အတုခိုး၍ လိုက်လုပ်ကြသော်လည်း နောက်ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထောက်ထားပြီး ရှေ့လက်သည်း နှစ်ဖက်ဖြင့် သစ်ပင်စည်ကို ကုတ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ အပေါ်သို့ နည်းနည်းလေးမျှ ဆက်တက်၍ မရတော့ချေ။

မတတ်နိုင်ပေ။ ကျားသစ်များ၏ အရှိန်ယူပြီး သစ်ပင်တက်သည့် နည်းလမ်းက အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ကျားသစ်ပေါက်လေးများတွင် လုံလောက်သော အင်အား ရှိရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ရွှီယန် သင်ပေးထားသော လူသားများ သစ်ပင်တက်သည့် နည်းလမ်းကတော့ ပို၍ လွယ်ကူပေသည်။ ခြေလက် လေးဖက်စလုံး၏ အင်အားကို တစ်လှည့်စီ အသုံးပြု၍ ရသဖြင့် အမှားလုပ်မိနိုင်ခြေ ပို၍ နည်းပါးသည်။

လူးနားက ကျားသစ်ပေါက်လေးများ မတက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို အားပေးနေသည်။

ရှောင်ဟွာက ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ပြလိုက်သည်။ ရှောင်ဟွာက တစ်ချက် လှုပ်လိုက်တိုင်း ခြေသည်း လေးဖက်ကို တစ်လှည့်စီ အသုံးပြုပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ အလွယ်တကူ တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူးနားလောက် မမြန်သော်လည်း အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျားသစ်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်အတွက် စံပြ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူတို့လည်း ရှောင်ဟွာ လုပ်သကဲ့သို့ လိုက်လုပ်ကြပြီး အပေါ်သို့ စတင် တွယ်တက်ကြသည်။ တကယ်ပင် အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ရောက်သွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှီယန်လည်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ သင်ပေးထားသည်က အလွန် ကောင်းမွန်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ မဟုတ်လျှင် ဤကောင်လေးများက မည်သို့လုပ် ဤမျှ မြန်မြန် တတ်နိုင်မည်နည်း။ နောက်ဆုံးတော့ သင်တန်းဆင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာ... မကြောက်နဲ့... ခြေထောက်ကို အားနည်းနည်း ပိုသုံးလိုက်... အပေါ်ကို တက်သွား... ပြုတ်မကျနိုင်ပါဘူး"

ရွှီယန်က ဘေးမှနေ၍ ကျားသစ်ပေါက်လေးများကို လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုသာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မလုပ်လိုက်၍ တော်သေးသည်။ တကယ်လို့ လွှင့်လိုက်ပါက အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ လူသားက ကျားသစ်ကို သစ်ပင်တက်ရန် သင်ပေးနေသည် ဟုတ်လား။ ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလား။ ဤမျှတောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းနေသလား ဟု တွေးကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ရွှီယန်ကတော့ ဤသည်မှာ အလွန် ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသည်။ ဤသစ်ပင်တက်သည့် နည်းလမ်းက ပို၍ အဆင်ပြေသည်။ ထို့အပြင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သဖြင့် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရန် ပို၍ သင့်တော်ပေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်က ရွှီယန်၏ အားပေးမှုအောက်တွင် အပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် တက်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျားသစ်ပေါက်လေး တစ်ကောင်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက အတော်လေး အမြင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး ခြေလက်များ တုန်ယင်လာတော့သည်။ အပေါ်သို့ ဆက်မတက်ရဲတော့ဘဲ ညောင်ညောင် ဟူသော ချစ်စရာ အသံလေးများဖြင့် အော်ဟစ်နေပါတော့သည်။

ရှောင်ဟွာနှင့် လူးနားတို့လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားကြသော်လည်း သစ်ပင်ပေါ်မှနေ၍ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို လှမ်းဖမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှီယန်ကသာ လက်လှမ်းပြီး ကောင်လေးကို ပွေ့ချီကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ချပေးလိုက်ရသည်။

ဤကောင်လေး နှစ်ကောင်လုံး မွေးလာသည်မှာ သိပ်မကြာသေးသဖြင့် အလောတကြီး ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်ဟွာ တုန်းကလည်း သစ်ပင်တက်တတ်ရန် အချိန်အတော်ကြာ သင်ယူခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ တက်မတတ်သဖြင့် ကြီးမားသော ကျားသစ်ကြီး တောင်မှ ကျားသစ်ဘဝကို သံသယ ဝင်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျားသစ်ကြီးက ဉာဏ်ကောင်းသော ကျောင်းသားပင် ဖြစ်သည်။ စွမ်းရည် အတော်လေး မြင့်မားပြီး ဘာသင်သင် အလွန် မြန်မြန် တတ်မြောက်သည်။ ရှောင်ဟွာ ကဲ့သို့သော ကလေး မွေးလာမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်ကလည်း ရှောင်ဟွာ၏ ဖခင်ကိုသာ အပြစ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဗီဇကောင်းများ ဘာမှ မပါလာခဲ့သဖြင့် ဖြစ်သည်။

ကျားသစ် မိသားစုက အတော်လေး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေသည်။ ဤသည်က အတော်လေး ရှားပါးလှပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျားသစ်ထီးများက ကျားသစ်မများနှင့် အတူ မနေတတ်ကြချေ။ အတူနေလျှင်တောင် အချိန် ခဏလေးသာ နေလေ့ ရှိကြသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟွာကတော့ လူးနားနှင့် အချိန်အကြာကြီး အတူနေရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ရသည်။ အဓိကကတော့ အလကား စားသောက်နေရသဖြင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူးနား ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ဟွာလည်း အမဲမလိုက်တော့ပေ။ အလကား ထိုင်စောင့်နေတော့သည်။ လူးနားနှင့် ရွှီယန်၏ ကျွေးမွေးမှုကိုသာ အားကိုးနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို ဘဝကို နားလည်သူပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က သူတို့နှင့် အတူ ခဏခန့် နေပြီး ကျားသစ်ပေါက်လေးများကို သစ်ပင်တက်ရန် သင်ပေးပြီးနောက် လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အချိန်က မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ထဲတွင် အချိန်များက အမြဲတမ်း မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားတတ်ပေသည်။

သူက တောင်စောင်း တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရပ်ကာ မိမိ၏ လယ်ယာခြံဝင်းကို လှမ်းကြည့်နေလိုက်သည်။ လယ်ယာခြံဝင်းက အတော်လေး ကြီးမားပြီး မြေကွက်လပ် တစ်ခုပေါ်တွင် အလွန် ထင်ရှားနေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဘေး သုံးကီလိုမီတာခန့် အကွာတွင် စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်၏ စမ်းသပ်စိုက်ခင်း အကျယ်ကြီး ရှိသည်။ ဤဘက်က အတော်လေး ခေါင်ပြီး လယ်မြေ အကျယ်ကြီးများက လွတ်နေသဖြင့် စိုက်ပျိုးမည့်သူ နည်းပါးလှသည်။ ရွာဘက်ရှိ လယ်များကလည်း စိုက်ပျိုးရန် လုံလောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရွှီယန် ပြန်လာသည့် အချိန်တွင် စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများ အလုပ်လုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ခရက်ဒစ် ရယူရန်အတွက် အလုပ်များနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းသားများက လက်ပြ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ရွှီယန်ကလည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်များက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသည့် ဘဝပုံစံလေးပင် ဖြစ်သည်။ စည်ကားနေသော လယ်ယာခြံဝင်းနှင့် မျိုးစုံလှသော ချစ်စရာ တိရစ္ဆာန်များ ရှိနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ချစ်စရာ ကောင်လေးများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ထို့အပြင် တောင်ထဲတွင် ကျားသစ်များ ဝက်ဝံမည်းများနှင့် သားရဲငှက်များကိုလည်း မွေးမြူထားသေးသည်။ ဤလယ်ယာခြံဝင်း ပိုင်ရှင်၏ ဘဝက တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်း လွတ်လပ်လွန်းလှပေသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်ဟာက ရှောင်ဟေးနှင့် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။

မကြာသေးခင်ကမှ ရှောင်ဟာက မည်သည့်နေရာမှ သင်ယူလာမှန်း မသိသော ဖင်နှင့် ဆောင့်သည့် သိုင်းကွက် ကို သုံးပြီး ရှောင်ဟေးကို အံ့ဩမှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။ ကောင်လေး နှစ်ကောင်က အစကတော့ အချင်းချင်း ကိုက်ခဲပြီး ဆော့ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှောင်ဟာက ရုတ်တရက် အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှည့်ကာ ရှောင်ဟေး၏ ခေါင်းကို ဖင်ဖြင့် ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟေးမှာ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

'နေပါဦး သူငယ်ချင်း ဒီလိုကစားလို့ ရလား' ဟု တွေးလိုက်ဟန် တူသည်။

ရှောင်ဟေး သတိမဝင်လာခင်မှာပင် ရှောင်ဟာက နောက်တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ရှောင်ဟေးကို ဖင်ဖြင့် ထပ်ဆောင့်ပြန်သည်။ ရှောင်ဟေးက စိတ်ဆိုးဆိုးဖြင့် ဝုတ်ဝုတ် ဟု နှစ်ချက် ဟောင်ပြီး လှည့်ထွက်သွားပါတော့သည်။

နောက်တစ်ဖက်တွင်တော့ ရက်ကွန်းဝက်ဝံက မိန်းကြောင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ၎င်းက အနားသို့ မကပ်ရဲချေ။

မိန်းကြောင်က ငယ်သေးသော်လည်း မာနကြီးသော စရိုက်လက္ခဏာများ ရှိနေပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ရက်ကွန်းဝက်ဝံက တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်တတ်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်ကြီး လေးစားမှုများ အပြည့် ပါဝင်နေ၏။ မိန်းကြောင်ကတော့ ၎င်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ယွမ်ပေါင်ကတော့ ရွှီယန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း လိုက်လာပြီး တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေသည်။

ရွှီယန်က အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး အစားအစာ နည်းနည်း စားကာ ခဏခန့် အနားယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြင်ထွက်လာပြီး သိုးကျောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပါတော့သည်။