အခန်း ၈၂

အခန်း။ ၈၂

သရဲမျက်နှာဖုံး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားဓားဂူဂျူးချောသည် ယခင်က မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ပါးထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် အမည်တွင်ခဲ့ဖူးသော လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏အတိတ်ကို နောင်တရကာ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်ထုတ်၍ တာအိုသိုင်းလောကသို့ အညံ့ခံကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား တစ်ရာကို သတ်ဖြတ်ပြသခြင်းဖြင့် သူ၏သန္နိဋ္ဌာန်ကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့သွေးကို ဆေးကြောရန် သူသွန်းလောင်းခဲ့ရသော သွေးများက သူ၏စစ်မှန်သော သဘာဝကို လုံးဝဆေးကြောနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။

ဂူဂျူးချောသည် ဓားကိုကိုင်ထားသော သူ၏ညာဘက်လက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော တပ်မက်မှု……

သူ အသည်းအသန် ငြင်းပယ်ခဲ့သော ထိုဆန္ဒမှာ ထပ်မံ၍ ခေါင်းထောင်လာပြန်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့အိပ်ပျော်နေတဲ့ သဘာဝကို နှိုးနေတာပဲ"

ဂူဂျူးချောသည် သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးဟူသော ဘွဲ့နှင့်အညီ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည့် ထိုလူငယ်သည် ပျံသန်းသောဓားနှစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ မောပန်းစွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။

"ဟူး"

"အနားယူပြီးပြီဆိုရင် ထပ်စကြမလား"

ဂူဂျူးချော၏ မေးခွန်းကို ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပျံသန်းသောဓားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးကြောင်း၏ အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံထားသော ပျံသန်းသောဓားနှစ်လက်က အပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။

ရှေ့နဲ့နောက်... နေရာနှစ်ခုကနေ လာနေတာပဲ။

ဂူဂျူးချောသည် သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ထက်မြက်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လေတိုးသံနှင့်အတူ ဓားသွားများ ရောက်ရှိလာသည်။

ဂူဂျူးချောသည် ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့မှလာသော ဓားနှစ်လက်ကို အချက်နှစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်မှလာသော ဓားကို တားဆီးရန် ချက်ချင်းလှည့်လိုက်သည်။ ဓားသုံးလက်စလုံးမှာ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း လားရာပြောင်းသွားကြသည်။

ဓားဖျားများ ဦးတည်ရာသည် ဂူဂျူးချောပင်။

သူ့ရဲ့ဓားတွေကို ရိုက်ထုတ်နေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးပဲ။

ထိုဓားများသည် ကိုယ်ပိုင်အသိရှိသကဲ့သို့ ရိုက်ထုတ်ခံရလျှင်ပင် ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျံသန်းလာကြသည်။

ဤအရာကို ရပ်တန့်ရန်ဆိုလျှင် ဓား၏သခင်ကိုသာ တိုက်ခိုက်ရမည်ပင်။

"လည်ပင်းကို ဂရုစိုက်ဦး ကောင်လေး"

ဂူဂျူးချောသည် ခြေဖျားကို အားပြုကာ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

နေရာဒေသကို ကျော်ဖြတ်သွားသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော ဂူဂျူးချောသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေသော ဓားအငွေ့အသက်များက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဝန်းရံသွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ နောက်မဆုတ်ဘဲ သေချာကြည့်ရမယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ရောက်ရှိလာသော ဓားအငွေ့အသက်များကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထူထပ်လွန်း၍ လွတ်မြောက်နိုင်မည့်နေရာ မရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့ကြားတွင် ချည်မျှင်ကဲ့သို့သော ကွက်လပ်ကလေးများ ရှိနေသည်။

၎င်းကို သတိပြုမိသွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော အဖြူရောင်လအရှင်သခင်၏ ဓားချက်အောက်မှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးသည့် ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရားသူခိုး၏ နောက်ဆုံးလှုပ်ရှားမှု ပညာရပ်ဖြစ်သည့် အရိပ်မဲ့နတ်ဘုရားခြေလှမ်းပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပုံရိပ်သည် တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာသည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ဂူဂျူးချော၏ ဓားအငွေ့အသက်များက အရိပ်ကိုသာ ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ အလဟဿ ဖြစ်သွားရသည်။

"တကယ်ကိုအံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ အရှိန်ပဲ"

ဂူဂျူးချောသည် ဝေးကွာသော တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မမီနိုင်မှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရတော့မှာပေါ့"

သူ၏ စီစဉ်ထားချက်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် ဂူဂျူးချောသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းကိုယ်တိုင်ကပင် သူ၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အသက်ရှူသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်သွားသည့်အခါ ဂူဂျူးချောက ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ဓားသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေမည့်အလား မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ထိုဓားချက်ကိုပင် ဆံခြည်တစ်မျှင်စာ အကွာအဝေးဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်မှာ ဂူဂျူးချော၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"အမ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် ဂူဂျူးချော၏ ရင်ဘတ်အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ညာဘက်လက်တွင် ပျံသန်းသောဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... မင်းက တကယ့်ကို သန်မာတာပဲ။ အသက်အရွယ်တူချင်းဆိုရင် မင်းကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

ဂူဂျူးချော၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့သော ဖိအားက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပျံသန်းသောဓားမှာ ရှေ့သို့ မဆက်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး"

တုံ့ပြန်၍မရနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော ဂူဂျူးချော၏ လက်သီးသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"အား"

ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခါးမှာ နောက်သို့ ကွေးညွတ်သွားသည်။

"အဟွတ်..အဟွတ်…"

ချောင်းဆိုးသံနှင့်အတူ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျော့ခွေကျသွားသည်။ အတွင်းဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏အတွင်းအား စီးဆင်းမှုမှာ မမှန်မကန် ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ထားလိုက်ကြစို့"

ထိုစကားကို ဆိုပြီးနောက် ဂူဂျူးချောသည် မှောင်မိုက်သောဂူထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်။

"အူး... ငါ သေတော့မယ်"

နောက်တစ်နေ့…

မနေ့ကအတိုင်းပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မှောင်မိုက်သောဂူသို့ ရောက်လာသည်။

ကြိုတင်ရောက်ရှိနေနှင့်သော ဂူဂျူးချောသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။

"စကြရအောင်"

ဂူဂျူးချော၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စီးဆင်းလာသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ညည်းညူရန်ပင် အချိန်မရဘဲ သူ၏ ပျံသန်းသောဓားများကို ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုသိုင်းသမားနှစ်ဦးမှာ ထပ်မံ၍ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း ရလဒ်က အတူတူပင်။

ဂူဂျူးချောသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခါးကို ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီးနောက် ဓား၏ဘေးတစ်ဖက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ခွပ်

ဓားချက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သတိလစ်မေ့မြော၍ လဲကျသွားတော့သည်။

"..."

၎င်းကို ကြည့်နေသော ဂူဂျူးချောက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါတော့ လွန်လွန်းနေပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက သန်မာလာစေရန် ဆန္ဒရှိပြီး ဂူဂျူးချောကလည်း သူ့ကို ကူညီပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအတိုင်းဆိုလျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူသည် သူ၏စွမ်းအားတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အဟန့်အတားကို ခံစားနေရသည်။ ထိုအဟန့်အတား၏ အကြောင်းရင်းကို ဂူဂျူးချော သိရှိထားသည်။

"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား"

ဂူဂျူးချောသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သတိလစ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"သိုင်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ထူးခြားလွန်းတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလား"

သူ၏လက်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အသက်ရှင်ပါ။ မင်း သန်မာလာဖို့အတွက်... အခု ကျန်နေတာ ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည့် ဂူဂျူးချောသည် သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"

ဂျုံရိုအာသည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးနှစ်ဖက်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက် အထိုးခံထားရသကဲ့သို့ ပြာနှမ်းရောင် ဖြစ်နေသော နားထင်က မည်သူမြင်မြင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အထိုးခံထားရသည်ဟုသာ ထင်မှတ်စရာ မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်တာပါ။ ဟား ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ"

သူသည် နေ့ခင်းပိုင်းတွင် အပြာရောင်နဂါးတာအိုကျောင်းတော်၏ တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပညာသင်ကြားလေ့ကျင့်ရပြီး ညဘက်တွင် ဂူဂျူးချောနှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်

လေ့ကျင့်ရသည်။

ရှစ်နာရီခန့်အိပ်စက်ခြင်းကိုပင် အိပ်ပျော်ခြင်းဟု သတ်မှတ်သည့် ပျင်းရိသော ကောင်စုတ်လေးအတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလွန်းသည့် အချိန်ဇယားဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော သက်သာရာမှာ ဂူဂျူးချောနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ရမည့်အချိန်သည် နှစ်ရက်ကြာမှ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ငါလုပ်စရာရှိတာလေး ရှိလို့ နှစ်ရက်လောက်တော့ ကောင်းကောင်းနားလိုက်ဦး။

ထိုသို့ နှစ်ရက်တာ အချိန်ရသွားသည့်အတွက် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသန်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တဲ့အချိန်မှာ နောက်တစ်ခါ ဗိုက်ကြွက်သားလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဦးမှာလား"

"ကျွန်တော် မကြာသေးခင်ကမှ ဗိုက်ကြွက်သားတွေရဲ့ အရေးပါမှုကို သဘောပေါက်သွားလို့ပါ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မင်း ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်းအချိန်ရောက်တိုင်း ဗိုက်ကြွက်သားလေ့ကျင့်ခန်းဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပျင်းရိနေတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား။ အခုချက်ချင်း ထစမ်း"

ဂွမ်မြောင်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မြည်တွန်တောက်တီးရင်း ထလိုက်ရသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပါ..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ပုံမှန်ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဂွမ်မြောင်သည် သူ့ကို လာရောက်တွေ့ဆုံသည့် ဂူဂျူးချောကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အဘိုး ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်"

"တာဝန်ခံဂွမ်။ ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြီး ပြောစရာရှိတယ်။ အခုတော့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့ သဘောပေါက်ပါပြီ"

ဂူဂျူးချောသည် အလကားစကားများ ပြောလေ့ရှိသူမဟုတ်ကြောင်း သိထားသည့် ဂွမ်မြောင်သည် သူနှင့်အတူ စကားပြောခန်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ဒီနေရာကို ကျွန်တော့်ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဘယ်သူမှ ဝင်ထွက်ခွင့်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ပြောချင်တာ ပြောနိုင်ပါတယ်"

"ငါပြောမယ့်စကားကို အထင်မလွဲဘဲ နားထောင်ပေးပါ"

"သဘောပေါက်ပါပြီ။ အဘိုးဘာတွေ ပြောမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်"

ဂွမ်မြောင်သည် လေးလံသော လေထုကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောပြသော်လည်း ဂူဂျူးချော၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

မကြာမီပင် အလေးအနက် ပြောဆိုတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသော ဂွမ်မြောင်၏ မျက်နှာမှာလည်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

"တာဝန်ခံ"

"ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ"

"နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် မှောင်မိုက်သောဂူမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ စိတ်အာရုံလှည့်စားခြင်းအစီအရင်ရဲ့ အသက်ဝင်တံခါးကို ပိတ်ပေးနိုင်မလား"

"အသက်ဝင်တံခါးလား"

ဂွမ်မြောင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဂူဂျူးချောသည် မကြာသေးမီက မှောင်မိုက်သောဂူကို အသုံးပြုနေကြောင်း သူကြားထားသည်။ ဂူဂျူးချောဖြစ်နေသဖြင့် သူ သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ မှောင်မိုက်သောဂူတွင် တပ်ဆင်ထားသော စိတ်အာရုံလှည့်စားခြင်းအစီအရင်၏ အသက်ဝင်တံခါးကို ပိတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသည်။

ထိုအဖွဲ့၏ အသက်ဝင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ခွာခြင်း မပြုနိုင်တော့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးနိုင်မလား"

"ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ အလားအလာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားသလဲဆိုရင် ငါတောင် ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ဘူး"

"အဲလောက်ထိတောင်လား..."

ဂွမ်မြောင်မှာ ဂူဂျူးချော ပြောနေသည့် ကလေးဆိုသည်မှာ ချွန်းဂါဆောင်း သို့မဟုတ် ချွန်းယဲရန်းဟု လွဲမှားစွာ ထင်မှတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြာရောင်နဂါးတာအိုကျောင်းတော်၏ အကောင်းဆုံး မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဂူဂျူးချော၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့် နာမည်မှာ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်းဆိုတဲ့ ကလေးပဲ"

"...အဲဒီ ပျင်းရိတဲ့ ကောင်စုတ်လေးကို ပြောတာလား"

ခေါင်းညိတ်လိုက်သော ဂူဂျူးချောက တည်တင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... အဲဒီကလေးကို သတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

နှစ်ရက်အကြာ၌ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ထုံးစံအတိုင်း မှောင်မိုက်သောဂူသို့ ရောက်လာသည်။

"ဟာ... မူးလိုက်တာ"

မှောင်မိုက်သောဂူ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သန်းဝေရင်း ဂွမ်မြောင်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံဂွမ်"

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့... အာ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာက..."

"ငါသိပါတယ်။ အထဲကို ဝင်သွားပါ။ အဘိုးအိုဂူ စောင့်နေတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂွမ်မြောင်၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မှောင်မိုက်နေသည်ဟု ဂျင်ဆိုဟွန်း ခံစားမိသည်။

သူက မှောင်မိုက်သောဂူကို ငါ အသုံးပြုနေတာကို မကျေနပ်တာလား။

အထွေအထူးမတွေးဘဲ မှောင်မိုက်သောဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ၏နောက်တွင် တံခါးပိတ်သံနှင့် သော့ခတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မှောင်မိုက်သောဂူ၏ အဝင်ဝမှာ အပြင်ဘက်မှ လော့ခ်ချထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ဟင်"

ဂူအဝင်ဝမှာ အပြင်မှ ပိတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်မှ ဖွင့်၍မရကြောင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

မကြာမီတွင် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော ဂူအတွင်းမှ သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့်စိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များ ထောင်တက်သွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးများ ထလာသည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသည်။

"အဘိုးအိုဂူ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခေါ်သံအပြီးတွင် ဂူဂျူးချောသည် အမှောင်ထုထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလင်းရောင် မရှိသော်လည်း သူ၏တည်ရှိမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်သည်။

လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကိုကိုင်ထားသော ဂူဂျူးချောသည် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်တော့မည့်သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အသွေးအရောင်ရှိလာသကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားသည်။

"အပြင်မှာ တာဝန်ခံနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ တံခါးကို ပိတ်သွားတယ်။ တစ်ခုခုများ ပြဿနာရှိလို့လား"

"မရှိဘူး။ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးလေ့ကျင့်ခန်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ဘာလို့လဲ"

"ဒီနေ့... ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ"

ဂူဂျူးချော၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

သူ၏ ခံစားချက်မရှိသော မျက်လုံးများက အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်၍ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဂူဂျူးချောနှင့် အကွာအဝေးမှာ ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူကိုင်ထားသော ဓားမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဒါကတော့...

ယခုအခါ ဂူဂျူးချောသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။

တိုက်ပွဲများအတွင်း တစ်လျှောက်လုံး လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သော ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားစေသည်။ မသိစိတ်ဖြင့် ပျံသန်းသောဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပူနွေးသော အသက်ရှူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းက သိုင်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အပြာရောင်နဂါးတာအိုကျောင်းတော်မှာ ဆက်နေခဲ့တာလဲ"

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ နာမည်မဲ့တဲအိမ်က ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတယ်။ အခုဆိုရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသားတွေကပါ လိုက်ရှာတော့မှာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း အပြာရောင်နဂါးတာအိုကျောင်းတော်မှာ ဆက်နေခဲ့ရခြင်းမှာ သူ့အသက်ကို လိုချင်သူ အရေအတွက် တိုးလာသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ သူသာ သူ့မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားပါက နာမည်မဲ့တဲအိမ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မဟာမိတ်အဖွဲ့တို့က သူ၏မိသားစုကို ဘာလုပ်ကြမည်လဲ သူ မသိနိုင်ပေ။ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် မိသားစုမှာ သွေးချောင်းစီးသွားနိုင်သည်။

"ဒါဆိုရင် အပြာရောင်နဂါးတာအိုကျောင်းတော်မှာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ စီစဉ်ထားတာလား"

"အဲဒီလိုလုပ်လည်း ဘာမှပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်တန်ရင် နာမည်မဲ့တဲအိမ်နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာသွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

"ပြီးရင်ကော"

"သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ထပ်မလိုက်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်ရမှာပေါ့"

"မင်းပြောနေတဲ့ စကားရဲ့ အလေးချိန်ကို မင်းကိုယ်တိုင် မသိပါလား။ နာမည်မဲ့တဲအိမ်ကို ရင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ အလယ်ပိုင်းမြေပြင်ရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး လူသတ်သမားအဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်တာပဲ"

ဂူဂျူးချော၏ နှုတ်ခမ်းတွင် သရော်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီအတွက် မင်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"

"အာ... အဲဒီလိုလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဒါတော့ ခက်ပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အိပ်မက်မှာ အသက်ကြီး၍ သေသည့်အထိ ပျင်းရိပျင်းရိဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေသွားရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ပျင်းရိနေမည့်အစား အသက်ရှင်သမျှကာလပတ်လုံး လူသတ်သမားအဖွဲ့နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၏ အလိုက်ခံဘဝဖြင့်သာ နေသွားရတော့မည်ပင်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်ရမလဲ"

"ဟားဟားဟား နာမည်မဲ့တဲအိမ်နဲ့ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူ့ကို အသတ်ချင်ဆုံးလဲ ဆိုတာ မင်းသိလား"

"မသိဘူး။ ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

"အဖြူရောင်လအရှင်သခင် ချွန်းယူဆင်"

ဂူဂျူးချောသည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဒါပေမဲ့ ချွန်းယူဆင် ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ သူက သန်မာလို့ပဲ"

သူက... ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံးသူနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တင် မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ကမ္ဘာလုံးကပဲ သူ့ကို ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံးသူလို့ သတ်မှတ်ထားကြပြီးပြီ...။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း...မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင် နည်းလမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ နာမည်မဲ့တဲအိမ်က လူသတ်သမားတွေလိုပဲ... မင်းရဲ့ အတိတ်ဘဝ၊ အနာဂတ်ဘဝ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး နာမည်ဖျောက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေထိုင်သွားဖို့။ နောက်တစ်နည်းကတော့... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံးနဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံးသူ ဖြစ်လာဖို့ပဲ..."

"ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံးသူ... ဟုတ်လား..."

ရှန်ဇီပြည်နယ်မှ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးနှင့် မလိုက်ဖက်သည့် ဘွဲ့နာမတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"အခု ပြောစမ်း။ မင်း ပုန်းအောင်းပြီး နေချင်တယ်ဆိုရင် ငါ လုပ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက် အရွတ်တွေကို ဖြတ်ထုတ်ပြီး မင်းရဲ့ အတွင်းအားကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းကို ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဘိုးက အဲဒီလို ပြောရင်တော့ ကျွန်တော် နောက်တစ်နည်းကိုပဲ ရွေးရမှာပေါ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏အတွင်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ဂူဂျူးချောသည် ကျေနပ်သွားသည့်အလား နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲဆန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို သတ်မယ်။ မင်းက ငါ့ကို သတ်မယ်"

သူ၏ဓားမှ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မှာက တစ်ယောက်တည်းပဲ"