အခန်း ၈၄

အခန်း။ ၈၄

"အင်း..."

နူးညံ့သော အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဂူဂျူးချောသည် မျက်လုံးများကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ခဏတာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဤနေရာသည် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ဆေးခန်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"ငါ ရှုံးသွားတာလား"

သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံလိုက်သည့် ဂူဂျူးချောသည် ရယ်မောခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

"အံ့သြစရာပဲ... ငါ တကယ်ကို အနိုင်ပိုင်းခံလိုက်ရတာပဲ"

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နာကျင်မှုများကြောင့် ရယ်မောရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေကပင် သူ့ကို ပို၍ ရယ်မောချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။

"ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိဘူး"

သရဲမျက်နှာဖုံး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားဓားဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမကို ရရှိခဲ့တဲ့ နေ့ကစပြီး... ငါ ဘယ်တုန်းကများ သတိလစ်ပြီး မေ့မြောဖူးလို့လဲ..

မိစ္ဆာဂိုဏ်း လောကတွင် သတိလစ်သွားသော ပြိုင်ဘက်ကို ကရုဏာသက်၍ အသက်ချမ်းသာပေးမည့် သိုင်းသမားမျိုး မရှိပေ။ တာအိုဂိုဏ်းဘက်တွင်လည်း အတူတူပင်။ သိုင်းလောကဆိုသည်မှာ မဆင်မခြင် သနားခြင်းက သူဆီသို့ ဓားချက်အဖြစ် ပြန်ရောက်လာတတ်သည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်မှာ သဘာဝပင်။

"သတိရပြီလား"

ထိုအချိန်တွင် တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လာသော ဂွမ်မြောင်သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာလဲ"

"ဒီနေ့အထိဆိုရင် တစ်ပတ်လောက် ရှိပြီ"

"ဟဲဟဲ... အရှက်ခွဲမိသလို ဖြစ်သွားပြီ"

"ကံကောင်းတာက ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးတော့ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်တွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲထားမိပုံပဲ"

ဂွမ်မြောင်သည် ဂူဂျူးချော လဲလျောင်းနေသည့် အိပ်ရာဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဆိုဟွန်းကော ဘာဖြစ်သွားလဲ"

"သူကတော့ တစ်ဖက်အခန်းမှာ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ပြီး အနားယူနေပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ပြန်ကောင်းလာပြီထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့ ဖျားနာနေဟန် ဆောင်နေတုန်းပဲ"

"ဟုတ်လား... သူနဲ့တော့ တူလိုက်တာ"

သဘောတူသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သော ဂွမ်မြောင်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

"အဘိုးအို သတိရလာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သိကို သိရပါမယ်။ မှောင်မိုက်သောဂူထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ"

"မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်"

"နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်"

တစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် နားလည်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် နှစ်ကြိမ်ကတော့ မဟုတ်တော့ပေ။

ဒဏ္ဍာရီလာ မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ဦးဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ... မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အတောက်ပြောင်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် သရဲမျက်နှာဖုံး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားဓားလို့ ကျော်ကြားတဲ့ ဂူဂျူးချောက... ဘာဖြစ်လို့ သူ့မြေးအရွယ်လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ဂျင်ဆိုဟွန်းကိုမှ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်သွားရတာလဲ...

ဂွမ်မြောင်သည် အဖြေတစ်ခု လိုအပ်နေသည့်အလား ပြင်းပြသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်နှာတွင် စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားနေရသော ဂူဂျူးချောက ရေတောင်းသဖြင့် ဂွမ်မြောင်က အမြန်ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်ပေးလိုက်သည်။

လည်ချောင်းကို ရေအနည်းငယ်ဖြင့် စိုစွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဂူဂျူးချောက ခါးသက်သက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိုင်းပညာ တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စိတ်ဆန္ဒ တိုက်ပွဲမှာလည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် နှစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်တယ်လို့ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်"

"အဘိုးအို တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား"

"အစပိုင်းမှာတော့ ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ယူဖို့ ကျွန်တော် ချုပ်တည်းခဲ့တယ်"

ဒါကြောင့်ပေါ့။ အဘိုးအိုဂူက သာမန် မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

ဂူဂျူးချောသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သနားကရုဏာသက်၍ တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်းဟု ဂွမ်မြောင် ယုံကြည်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ တွေးခေါ်မှုမှာ လွဲမှားနေသည်။

"ပြီးတော့မှ ကျွန်တော် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"

ဂူဂျူးချော၏ စကားဆက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော ဂွမ်မြောင်က အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒ….ဒါဆို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် အတွင်းအားတွေကို အပြည့်အဝထုတ်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... တစ်ချိန်လုံး ထွက်ပြေးနေခဲ့တဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို အရင် စတင်တိုက်ခိုက်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အသားကျသွားပြီဆိုတာကို"

"သူက အဘိုးအိုကို အသားကျသွားတယ်..."

"အဲဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ဓားနည်းစနစ်တွေနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အကုန်မြင်ဖောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကိုလည်း ရှာဖွေပြီး အဲဒီအားနည်းချက်တွေကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ယူသွားတာ"

ထိုအချိန်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေသည့်အလား ဂူဂျူးချော၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်လောင်နေသည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေးက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ။ သူက အတွင်းအားတွေကို စုစည်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ယူမယ့် နည်းလမ်းကို တွေးတောထားတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအရာအားလုံးက... ကျွန်တော့်ကို မသတ်မိစေဖို့အတွက်ပဲ။ မောက်မာတဲ့ ကောင်စုတ်လေး"

မောက်မာသော ကောင်စုတ်လေးဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ဂူဂျူးချော၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဂုဏ်ယူခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူက ဒီဂူဂျူးချောကို လုံးဝ အနိုင်ယူဖို့ နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေခဲ့တာပဲ"

"...ကျွန်တော် မယုံနိုင်ဘူး"

"ဖြစ်ရမယ်။ ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တောင် မယုံနိုင်ဘူး"

"..."

ဤအခြေအနေကို မည်သို့ လက်ခံရမည်မှန်း ဂွမ်မြောင် မသိတော့ပေ။ ဂူဂျူးချောသည် အလကားစကားများ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ အကောင်းဆုံး သိရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ စကားတိုင်းက အမှန်တရား ဖြစ်ရမည်ပင်။

ဒါပေမဲ့... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံနိုင်မှာလဲ...။ သူက ပျံသန်းသောဓားသူရဲကောင်းဆီမှာ ခြောက်နှစ်ပဲ သိုင်းသင်ခဲ့ဖူးတာလေ။ ပြီးတော့ ပျင်းလွန်းလို့ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးလို့တောင် ဘွဲ့အမည်တွင်နေတဲ့သူပဲဥစ္စာ...။ အဲဒီလို ပျင်းရိလှတဲ့လူက... အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဂူဂျူးချောကို အနိုင်ယူလိုက်တယ် ဟုတ်လား...။ တကယ်လို့ ဤအရာအားလုံးကသာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့... ဂျင်ဆိုဟွန်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးဟာ ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး သိုင်းသမားဖြစ်လာမယ့်... တကယ့်ပါရမီရှင် အစစ်အမှန်ပဲ...

"အဘိုးအိုပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်တော့... ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဂျင်ဆိုဟွန်း ပိုပြီး ကြီးထွားလာနိုင်ဖို့အတွက်... သိုင်းပညာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က စုစည်းနိုင်သမျှ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သုံးပြီး ပံ့ပိုးပေးရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အခု... မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေတယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်တွေကပါ အဲဒီကလေးကို လိုက်ရှာနေရတာလဲ..."

"ဒါတင်မကသေးဘူး... နာမည်မဲ့တဲအိမ်နဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေတင်မကဘဲ... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကပါ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လိုက်ရှာနေကြတာလို့ ပြောရင်တောင် လွန်မယ်မထင်ဘူး..."

"ဒါဆိုရင်တော့ အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...။ ဒီအကြောင်းအရာတွေကို သိုင်းပညာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ချုပ်ဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်..."

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

"...ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင်... ဂျင်ဆိုဟွန်း အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါတို့ အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့အဖွဲ့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို... မင်း မေ့သွားပြီလား..."

"အာ... ဟုတ်ကဲ့..."

ဒါပေမဲ့... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံနိုင်မှာလဲ….

သူက ပျံသန်းသောဓားသူရဲကောင်းဆီမှာ ခြောက်နှစ်ပဲ သိုင်းသင်ခဲ့ဖူးတာလေ။

ပြီးတော့ ပျင်းလွန်းလို့ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးလို့တောင် ဘွဲ့အမည်တွင်နေတဲ့သူပဲဥစ္စာ...

အဲဒီလို ပျင်းရိတဲ့လူက... အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဂူဂျူးချောကို အနိုင်ယူလိုက်တယ် ဟုတ်လား...

တကယ်လို့ ဒီအရာအားလုံးကသာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့... ဂျင်ဆိုဟွန်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး သိုင်းသမားဖြစ်လာမယ့်... တကယ့်ပါရမီရှင် အစစ်အမှန်ပဲ...

"အဘိုးအိုပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်တော့... ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဂျင်ဆိုဟွန်း ပိုပြီး ကြီးထွားလာနိုင်ဖို့အတွက်... သိုင်းပညာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က စုစည်းနိုင်သမျှ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သုံးပြီး ပံ့ပိုးပေးရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အခု... မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေတယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်တွေကပါ အဲဒီကလေးကို လိုက်ရှာနေရတာလဲ..."

"ဒါတင်မကသေးဘူး... နာမည်မဲ့တဲအိမ်နဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေတင်မကဘဲ... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကပါ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လိုက်ရှာနေကြတာလို့ ပြောရင်တောင် လွန်မယ်မထင်ဘူး..."

"ဒါဆိုရင်တော့ အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...

ဒီအကြောင်းအရာတွေကို သိုင်းပညာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ချုပ်ဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်..."

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

"...ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ။

ဒီအတိုင်းသာဆိုရင်... ဂျင်ဆိုဟွန်း အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါတို့ အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့အဖွဲ့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို... မင်း မေ့သွားပြီလား..."

"အာ... ဟုတ်ကဲ့..."

ဂွမ်မြောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ကို မပြောပါနဲ့ဦး အဘိုးအို... ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လက်နက်တစ်ခုလို သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား"

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူဖို့ နာမည်မဲ့တဲအိမ်အထိ လှုပ်ရှားလာတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူတို့ ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ စွမ်းအားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသိအမှတ်ပြုထားတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သုံးလိုက်။ သူ့ကို အထူးဓားတစ်လက်လို ဖန်တီးပြီး လောကထဲကို စေလွှတ်လိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် တခြားသူတွေ အန္တရာယ်ကင်းသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါက အရမ်း ရက်စက်လွန်းမနေဘူးလား အကယ်၍သာ ဂျင်ဆိုဟွန်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရင် တာအိုသိုင်းလောကအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ"

သူသည် အနာဂတ်တွင် ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး သိုင်းသမား ဖြစ်လာမည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤသို့သောသူကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားစေရန် ဂွမ်မြောင် မလိုလားပေ။ ဂွမ်မြောင်၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်သော် ဂူဂျူးချော ရယ်မောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ တာဝန်ခံ"

"ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ သူက အဖြူရောင်လ အရှင်သခင်ကိုတောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် ပါရမီရှင်ပါ။ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲမှာ သေချာဂရုတစိုက် မွေးထုတ်ပေးရမယ့်အစား မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အတွက် အစာလိုမျိုး ပစ်ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ... ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး"

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသာ မထွက်လာရင် ဂျင်ဆိုဟွန်း အန္တရာယ်ကင်းမှာပါ"

"ဘာ..."

ဂူဂျူးချောသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... တစ်လောကလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းသတ်ဖို့ မလာသရွေ့တော့ သူ အန္တရာယ်ကင်းမှာပါ"

သရဲမျက်နှာဖုံး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားဓားသည် သရဲမျက်နှာဖုံးအစား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်စုတ်လေး မသေဘူး"

ဂူဂျူးချောနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဆေးခန်းမှ ထွက်လာသော ဂွမ်မြောင်သည် အနီးရှိ အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော အမျိုးသမီးဆရာဝန်တစ်ဦးက ဂွမ်မြောင်ကို တွေ့သွားသည်။

"အာ တာဝန်ခံ။ ရောက်လာပြီလား"

"ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

ဆရာဝန်ဖြစ်သူမှာ စိုးရိမ်သောက ရောက်နေသည့်အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"တခြား ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတော့ မတွေ့ရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက နာကျင်နေတယ်ဆိုပြီး ညည်းတွားနေတုန်းပဲ"

"အင်း... မင်းလည်း အလုပ်ရှုပ်သွားပါပြီ။ ငါ ဝင်ကြည့်လိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဆရာဝန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဂွမ်မြောင်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အထဲတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် စောင်ကို ခေါင်းပေါ်အထိ ဆွဲခြုံကာ လဲလျောင်းနေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

"နာတယ်။ အဘိုးအိုဂူ ထိုးခဲ့တဲ့နေရာတွေက အခုထိ ပူစပ်ပူစပ်ဖြစ်နေတုန်းပဲ... ပြီးတော့ ကြွက်သားတွေ နာနေလို့ လက်တစ်ဖက်တောင် မလှုပ်နိုင်ဘူး။ သက်သာဖို့ တစ်လလောက်တော့ နားရဦးမယ်ထင်တယ်"

"အဲဒီလောက်အထိ နားရမှာလား"

"ဟုတ်ကဲ့... အဘိုးအိုဂူက တကယ့်ကို ထိပ်သီးသိုင်းသမားကြီးလေ"

"ဟုတ်ပါပြီ။ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ"

နှမြောစရာဟူသော စကားလုံးကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် စောင်ကို အနည်းငယ် လှပ်ကာ မျက်လုံးဖြင့် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ဂွမ်မြောင်သည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အကြည့်ကို တမင်ရှောင်ရှားကာ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။

"အဘိုးအိုဂူက စစ်မြေပြင်မှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရလို့ နာတာရှည်ရောဂါ ရှိနေတာပါ။ သူက ရေကောင်း လေကောင်းရှိတဲ့နေရာမှာ ကျန်တဲ့ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး နားယူသင့်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီဖျားနာနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲပြီး တာအိုသိုင်းလောကရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် ဒီနေရာအထိ လာခဲ့တာ"

သူ ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူ ဒီလောက်တောင် ဖိအားပေးခဲ့တာလဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အကြောင်းမဲ့ပင် ပြစ်မှုရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်ဆိုလျှင် ဂူဂျူးချောနှင့် လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးအိုဂူ... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသောအခါ ဂွမ်မြောင်သည် ဝမ်းနည်းဖွယ် အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။

"အဘိုးအိုဂူ... ဟူး... သူ အခုတော့ ငြိမ်းချမ်းနေတော့မှာပါ"

"အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"သူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တာအိုသိုင်းလောကအတွက် အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်သွားခဲ့တာလေ။ ဒါကြောင့်..."

ဂွမ်မြောင်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သေလွန်သူကို လွမ်းဆွတ်နေသည့်

အလားပင်။

"သူ ငြိမ်းချမ်းရာကို ရောက်သွားမှာပါ"

"ဘာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အိပ်ရာပေါ်မှ ထခုန်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဂွမ်မြောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးအိုဂူ ဆုံးသွားတာလား"

"မင်း ခန္ဓာကိုယ် မကောင်းဘူးဆို အခုလိုမျိုး ထခုန်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား"

"အဲဒါက အခု အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး အူး... ကျွန်တော် အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အချက်တွေကို ရှောင်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်။ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးလည်း မရခဲ့ပါဘူး..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ညည်းတွားနေစဉ် ဂွမ်မြောင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နာတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက တော်တော်လေး လန်းဆန်းနေပါလား။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပေါ့ပါးနေပုံပဲ"

"..."

ဂူဂျူးချော သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပခုံးများကို တွဲလောင်းကျသွားစေလိုက်သည်။

"အဟွတ်…အဟွတ်….ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ..."

အိပ်ရာထဲသို့ သဘာဝကျကျ ပြန်တွားတက်ရန် ကြိုးစားနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဂွမ်မြောင်က ဆွဲလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း ထွက်မလာနိုင်ဘူးလား"

"အူး တာဝန်ခံ ဂွမ်မြောင်က လူတွေကို ဒီလိုမျိုး လိမ်ညာရသလား"

"မင်းသာ အစကတည်းက ဖျားနာဟန် မဆောင်ခဲ့ရင် ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တစ်... တစ်လ... မဟုတ်ပါဘူး တစ်ပတ်လောက်တော့..."

"ဟမ့် အိပ်ရာပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်စမ်း"

"တစ်ရက်ပဲ တစ်ရက်လောက်ပဲ ထပ်အိပ်ပါရစေ ကျေးဇူးပြုပြီး"

"မင်း လက်ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်တော့မှာလား"

ဂွမ်မြောင်မှာ တကယ်ကို ခေါင်းမီးတောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"လေးနာရီလောက်ပဲ အိပ်ပါရစေ"

အိပ်ရာကိုပဲ အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ချင်နေတဲ့ ဒီပျင်းရိတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက... တကယ်ပဲ အဖြူရောင်လ အရှင်သခင်ကိုပါ ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား...

မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီးတော့ တာအိုသိုင်းလောကရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ အနာဂတ် ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာရမှာ...

"ကျေးဇူးပြုပြီး... တစ်နာရီခွဲလောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အိပ်ပါရစေဦးဗျာ..."

မင်းက နေ့လယ်နေ့ခင်း အိပ်ချင်လို့ ဂျီကျနေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက် မဖြစ်သင့်ဘူးလေ...

ဂွမ်မြောင်မှာ တာအိုသိုင်းလောက၏ အနာဂတ်ကို အိပ်ရာထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။

"မင်း ဒီလိုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး"

အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဂွမ်မြောင်၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံများမှာ ဆေးခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

……

ခဏကပင် သူတောင်းစားဂိုဏ်းထံမှ ရရှိထားသော မြေပုံကို ကြည့်ရှုနေသည့် ဗီယွန်းဂဲသည် လူတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ မြေပုံကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်သည်။

ပိတ်ထားသော တံခါးပွင့်လာပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီနှင့် အသားအရေ ဖြူဖွေးဖွေး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်သည် မျက်စိကို အေးချမ်းစေပြီး သူမဆီမှ ထွက်လာသည့် မွှေးရနံ့က ဗီယွန်းဂဲ၏ နှာခေါင်းကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်က ယိုဟွန်းပါ။ ဒီဟိုရုအဆောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ"

ယိုဟွန်းသည် ဗီယွန်းဂဲ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

လူတွေကို ညှို့ယူနိုင်တဲ့ အပြုံးပဲ။

သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်နှင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားမှုများ၊ ယိုဟွန်း၏ လက်ဟန်ခြေဟန်တိုင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။

အကယ်၍ ဗီယွန်းဂဲသာ သူ၏ နုပျိုသော အရွယ်တက်ကြွမှုမျိုး ရှိနေသေးလျှင် ခံနိုင်ရည် ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"အလယ်ပိုင်းမြေပြင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရားသူခိုးက ဒီနေရာအထိ လာရတာ... အကြောင်းရင်း ရှိလို့လား"

"ဒီနေရာအထိ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သတင်းအချက်အလက် ဝယ်ချင်လို့ပါ"

"သတင်းအချက်အလက် လိုချင်ရင် ကျွန်မတို့ဆီထက် သူတောင်းစားတွေဆီ သွားတာ ပိုမကောင်းဘူးလား"

"ဟဲဟဲ။ ကျွန်တော် ဝယ်ချင်တဲ့ သတင်းက သူတောင်းစားတွေ ပေးနိုင်တဲ့ သတင်းမျိုး မဟုတ်လို့ပါ"

"အင်း"

ထိုအချိန်တွင် ဟိုရုအဆောင်မှ ပြည့်တန်ဆာမလေးများ ရောက်လာပြီး အရက်နှင့် ခွက်များကို ချပေးသည်။ ယိုဟွန်းက ဗီယွန်းဂဲ၏ ခွက်ထဲသို့ အရက်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့ အဆောင်ရဲ့ အစျေးအကြီးဆုံး အရက်ပါ"

"နှမြောစရာပဲ။ ကျွန်တော်က အခုမှ သိတဲ့သူတွေနဲ့ အရက်အတူ မသောက်တတ်ဘူး"

"အဲဒီလိုလား မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ အလယ်ပိုင်းမြေပြင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရားသူခိုး ဖြစ်ဖို့က ဘယ်သူမဆို အယုံမလွယ်ဘူးပေါ့"

ယိုဟွန်းသည် သူမ၏ခွက်ကို စောင်းလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒါက ပြည့်တန်ဆာအိမ် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီမှာက မိန်းမပျို ဒါမှမဟုတ် အရက်ကို ဝယ်နိုင်ပေမဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကိုတော့ ဝယ်လို့ မရဘူး"

"အဲဒီလိုလား နှမြောစရာပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရှိခဲ့တာ... အခုတော့ အလကား ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

ဗီယွန်းဂဲသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည့်အခါ ယိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ရှင့်မှာ ဘာသတင်းတွေ ရှိလို့လဲ"

"အဲဒါနဲ့ ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ယိုဟွန်းသည် ခြေထောက်ကို ယှဉ်ထိုင်လိုက်ပြီး ပေါင်ကို အနည်းငယ် ပေါ်စေလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်ကြောင့် ဗီယွန်းဂဲသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရသည်။

"ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အရက်နဲ့ မိန်းမပျိုတွေကြားမှာ ရှိနေတဲ့ တက်ကြွတဲ့ အမျိုးသားတွေရဲ့ ပါးစပ်ကနေ အပြင်မရောက်သင့်တဲ့ စကားတွေက မဆင်မခြင် ထွက်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မတို့က အဲဒီစကားတွေကို ကောက်ယူပြီး တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားတာပါ"

"ပြီးရင်ကော"

"အခု အဘိုးအိုရဲ့ အလှည့်ပါ။ တစ်စုံတစ်ခု ရဖို့ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ခု ပေးရမယ်လေ။ အာ... ဒါက နတ်ဘုရားသူခိုးနဲ့ မအပ်စပ်တဲ့ စကားလား"

"ဟီဟီဟီ ဒါ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"

ဗီယွန်းဂဲသည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ မကိုင်ခဲ့သော အရက်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"အခုမှ သိတဲ့သူနဲ့ မသောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဗီယွန်းဂဲသည် ခေါင်းကို မော့ကာ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုဆို နှစ်ကြိမ် မြင်ဖူးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က တစိမ်းတွေ မဟုတ်တော့ဘူးလေ"

"ဟိုဟို ကောလဟာလတွေက မမှားဘူးပဲ။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နှလုံးသားကိုတောင် ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတာကိုး"

ခွက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အကုန်သောက်လိုက်သော ဗီယွန်းဂဲသည် မျက်နှာရဲရဲဖြင့် လက်ညှိုးကို ထောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအနေနဲ့... လက်ဆယ်ချောင်း သွေးမိစ္ဆာရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဆက်ခံသူလို့ ခေါ်ဆိုခြင်းခံရတဲ့ ကန်ချွန်းရဲ့ တပည့်အကြောင်း ကြားဖူးလား"

ဗီယွန်းဂဲ၏ မေးခွန်းကြောင့် ယိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုယိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"