အခန်း ၈၅

အခန်း။ ၈၅

"လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့ဆိုတာ... ဒါက အဖြူရောင်လ အရှင်သခင်နဲ့ တွေ့ရတာထက်တောင် ပိုခက်နေပါလား"

"ဟိုဟို အရမ်းလည်း ညည်းမနေပါနဲ့။ အခု ကျွန်မတို့ တွေ့ရမယ့်သူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"

ဗီယွန်းဂဲသည် ယိုဟွန်းနှင့်အတူ ပင့်ကူအသိုက်ဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် လူပေါင်းစုံနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်သော စကားဝှက်များဖြင့် ပြောဆိုကြကာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ၊ အထည်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယိုဟွန်း၏ ခြေလှမ်းများက ဆေးဆိုင်အိုတစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

တလင်လင်….

ဖောက်သည်လာကြောင်း အသိပေးသည့် ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ဟု ယူဆရသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

ကုန်းနေသော ကျောပြင်၊ တွန့်လိမ်နေသော အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည့် မျက်နှာ၊ သစ်ငုတ်တိုကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေသော လက်များ။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီ အဘိုးဂေါင်း"

ယိုဟွန်းသည် နောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် တည်းခိုခန်းမှ ရရှိထားသော သံဒင်္ဂါးပြားကို ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်၍ ပြလိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် သာမန်အတိုင်းထင်ရသည့် သံဒင်္ဂါးပြားကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အထဲဝင်ခဲ့ကြ"

အဘိုးအိုနောက်သို့ လိုက်၍ ဆေးဆိုင်နောက်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆေးမြစ်များ၏ ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးများမှာ လွင့်ပျံ့လာသည်။

အနံ့က ရွံစရာပဲ။

ဗီယွန်းဂဲသည် ဆေးအနံ့ဆိုးကြောင့် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ယိုဟွန်းမှာမူ အသားကျနေသည့်အလား ပြုံးရွှင်လျက်ပင် ရှိသည်။

အဘိုးအိုသည် ဆေးမြစ်များထည့်ထားသည့် အံဆွဲများကို အကြိမ်အနည်းငယ် အဖွင့်အပိတ် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ဆေးမြစ်သိုလှောင်ရုံ၏ ကြမ်းပြင်ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြေအောက်ခန်းသို့ ဆင်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဆင်းတဲ့အခါ သတိထားပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဆို... ဆင်းကြရအောင်လား"

"ဒါက ကျွန်တော့်လို အဘိုးအိုတစ်ယောက်အတွက်တော့ သိပ်ပြီး ကြင်နာနိုင်တဲ့နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ယိုဟွန်း၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဗီယွန်းဂဲက လှေကားထစ်များအတိုင်း အရင်ဆင်းသွားသည်။

ပေ ၂၀ ခန့်နီးပါး ဆင်းပြီးသည့်အခါ ဗီယွန်းဂဲမှာ မြေအောက်ခန်း၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်၍ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားရသည်။

မီးအိမ်ပေါင်းများစွာကို ထွန်းညှိထားသဖြင့် နေ့ခင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အောက်ခြေတွင် လူအမြောက်အမြား အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ဝင်ပေါက်က တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးပဲ။

မြေအောက်ခန်းသည် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်း ရှိသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လျှို့ဝှက်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသဖြင့် နည်းလမ်းမသိလျှင် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ငါ့ရဲ့ နုပျိုတဲ့အရွယ်တုန်းကတောင် ဒီနေရာကို ခိုးဝင်ဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခဲမှာ။ ဒီလုပ်ဆောင်ပုံတွေကို ကြည့်ရတာ ဝင်ပေါက်နဲ့ စကားဝှက်တွေကို နေ့တိုင်း ပြောင်းနေပုံပဲ... တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်

ဗီယွန်းဂဲမှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ သတင်းအရ ဤနေရာသည် အဖွဲ့အစည်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ပင်မအဖွဲ့အစည်းမှာ အခြားတစ်နေရာတွင် ရှိနေရန် အလားအလာ များလှသည်။

"ဒီဘက်ကို လာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ယိုဟွန်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဗီယွန်းဂဲသည် ဧည့်ခံရန် ပြင်ဆင်ထားပုံရသည့် အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

တံခါးနှစ်ထပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ပြူတင်းပေါက် လုံးဝမရှိပေ။ အတွင်းရော အပြင်ပါ လုံးဝ အလုံပိတ်ထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။

အသံလည်း ပေါက်ကြားမှာ မဟုတ်သလို အပြင်က အသံလည်း ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဗီယွန်းဂဲသည် ပင့်ကူအသိုက်၏ တည်ဆောက်ပုံကို လေ့လာနေစဉ်မှာပင် လျှို့ဝှက်အခန်း၏ အတွင်းတံခါး ပွင့်လာပြီး လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် စိမ်းပြာရောင် ပင့်ကူရုပ် ပုံနှိပ်ထားသည့် ထိုလူသည် ဗီယွန်းဂဲနှင့် ယိုဟွန်းကို အလှည့်ကျ ကြည့်ကာ စကားစလိုက်သည်။

"ပင့်ကူအသိုက်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဟိုရုအဆောင်ပိုင်ရှင် ဒီနေရာအထိ ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာတယ်ဆိုတော့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား"

သူက အသက်သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရှိမလား။

ဗီယွန်းဂဲသည် ပင့်ကူမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသည့် ထိုလူ၏ အသက်ကို ခန့်မှန်းနေသည်။

"ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် လုပ်တာပါ။ ဒီလူကတော့ အလယ်ပိုင်းမြေပြင်မှာ နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရားသူခိုးလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခေါ်ဆိုတဲ့ လူကြီးမင်း ဗီယွန်းဂဲပါ"

"အို"

ပင့်ကူမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသူမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

"ဧည့်သည်တော်ကို မမှတ်မိလိုက်တာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျောက်မျက်မျက်နှာ ပင့်ကူပါ။ ကျောက်မျက်မျက်နှာ လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်က ဗီယွန်းဂဲပါ"

"ဒီမှာ ထိုင်ပါဦး"

ဗီယွန်းဂဲနှင့် ကျောက်မျက်မျက်နှာတို့မှာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်များတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်။ အချိန်ကောင်းလေး ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

"သတိနဲ့ သွားပါ အဆောင်ပိုင်ရှင်"

ယိုဟွန်းက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ကာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ခန်းတံခါး ပွင့်လာကာ ဝန်ဆောင်မှုပေးသူပုံစံ လူငယ်လေးတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ခွက်များတင်ထားသည့် ဗန်းကို ကိုင်၍ ဝင်လာသည်။

ထိုသူငယ်လေးသည် ခွက်များကို ချပေးပြီး လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ကာ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်ထွက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူငယ်လေး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်မျက်မျက်နှာက ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဗီယွန်းဂဲလည်း ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရနံ့က ကောင်းသားပဲ"

"ယူနန်က လက်ဖက်ရည်ကတော့ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အာ မှားယွင်းမှု မရှိရအောင် ကြိုပြောပြထားမယ်။ ဒီလက်ဖက်ရည်ထဲမှာ ကြွက်သားလျော့စေတဲ့ အဆိပ် ပါဝင်တယ်"

ကြွက်သားလျော့စေတဲ့ အဆိပ်ဟူသော စကားကြောင့် ဗီယွန်းဂဲ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။

"ကြွက်သားလျော့စေတဲ့ အဆိပ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အဲဒီလိုပါ"

မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှ ကျောက်မျက်မျက်နှာ၏ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဗီယွန်းဂဲသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်၍ တွေးလိုက်သည်။

ကြွက်သားလျော့စေသည့် အဆိပ်သည် အသက်ကို နှုတ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက် သောက်သုံးမိပါက ပြဿနာ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သိုင်းသမားများအတွက်မူ အထူးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အတွင်းအားကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းပင်။

"ဒီပင့်ကူအသိုက်မှာရှိတဲ့ အစားအသောက်တိုင်းမှာ ကြွက်သားလျော့စေတဲ့ အဆိပ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ခုခံအား မတက်စေဖို့အတွက်လည်း ဆေးအမျိုးအစားတွေကို အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲအသုံးပြုပါတယ်"

"အကြောင်းရင်းက... ပင့်ကူအသိုက်ကို ကာကွယ်ဖို့လား"

"မှန်ပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပင့်ကူအသိုက်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေက ခိုးဝင်လာတတ်ကြလို့ပါ"

ကျောက်မျက်မျက်နှာ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် ပြတ်သားလှသော ဓားတစ်ချောင်း ဝှက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အာ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျားကို ဘယ်ထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်"

"အင်း... ကောင်းပါပြီ"

ဗီယွန်းဂဲသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ မော့သောက်လိုက်သည်။

အစာရေမျိုပြွန်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားသော လက်ဖက်ရည်သည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အတွင်းအားများ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြွက်သားလျော့စေတဲ့အဆိပ်ရဲ့ အဆင့်က သာမန်မဟုတ်ဘူး။ အဆိပ်ပျံ့နှံ့တဲ့ အရှိန်အဟုန်က ဆီချွမ်ထန်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆိပ်တွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်။

"လက်ဖက်ရည်ရဲ့ ရနံ့နဲ့ အရသာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"

"သဘောကျလို့ ဝမ်းသာပါတယ်"

လက်ဖက်ရည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း သောက်သုံးလိုက်သည့် ကျောက်မျက်မျက်နှာက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုရုအဆောင်ပိုင်ရှင်က ကိုယ်တိုင် ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့... ကျွန်တော် လိုအပ်နေတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ခင်ဗျားမှာ ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား"

"အကြောင်းအရာတွေကို ဆွဲဆန့်မနေပါနဲ့တော့။ အဓိကအချက်ကိုပဲ တည့်တည့်ပြောကြရအောင်"

ဗီယွန်းဂဲသည် လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား လက်ဆယ်ချောင်း သွေးမိစ္ဆာရဲ့ တပည့်အကြောင်း မသိချင်ဘူးလား"

မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ စိတ်ဝင်စားသွားကြောင်း ဗီယွန်းဂဲ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားမှာ သူ့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ရှိလို့လား"

"ရှိတာပေါ့"

ခဏတာ စဉ်းစားနေသည့် ကျောက်မျက်မျက်နှာသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

"ဘာကို အဖိုးအခအဖြစ် လိုချင်သလဲ"

"မူလကတော့ အဖြူရောင်လ နန်းတော်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်တော့်အကြံအစည် ပြောင်းသွားတယ်"

ဗီယွန်းဂဲသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းပိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် စနောက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဒီအဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးပါ"

"ထည့်ပေးပါ... ခင်ဗျားဆိုလိုတာက နတ်ဘုရားသူခိုးတစ်ယောက်က ပင့်ကူအသိုက်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား"

ကျောက်မျက်မျက်နှာ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဗီယွန်းဂဲမှာ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ဖဲထုပ်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ကြွက်သားလျော့စေတဲ့ အဆိပ်ပါတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ထားမိမှတော့ ထွက်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်...

ဗီယွန်းဂဲသည် ခွက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော လက်ဖက်ရည်ကို အကုန်မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဟောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ချင်တာ"

သံသည် အထုခံရလေ ပို၍ ခိုင်မာလေဖြစ်သည်။ လူသားတို့လည်း ထိုနည်းအတူပင်။ အကယ်၍သာ သူတို့ မကျိုးပဲ့သွားပါက လူသားတို့သည် ပို၍ ခိုင်မာလာနိုင်သည်။

ဤရူးသွပ်ဖွယ် ယုတ္တိဗေဒကို အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်ရှိ တပည့်များက သက်သေပြနေကြပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငရဲခန်းကဲ့သို့သော ရက်များကို ဖြတ်သန်းနေကြရသည်။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အထူးရွေးချယ်ထားသော အဖွဲ့အတွက် အထူးဓားလက်နက်များ ဖြစ်လာရန်ဖြစ်ကြောင်း ပွင့်ထွက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော တပည့်များကို ဂွမ်မြောင်က သနားကြင်နာနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

"ငါ... ပြန်သွားသင့်တာ... ဒီမှာ မနေသင့်ခဲ့ဘူး..."

"ညီလေးပန်... ငါ့ကိုသာ ရိုက်လိုက်စမ်းပါ အရိုက်ခံပြီး သတိလစ်သွားတာက ဒီလောက်တော့ ပိုကောင်းဦးမယ်"

မူရုံဆူဆူမှာ မျက်နှာမဲ့လျက် ရှိနေပြီး ဇူဂယ်မင်းက ပန်ရှောင်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်ရှောင်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ညီလေးပန်"

ဇူဂယ်မင်းက သူ၏ပခုံးကို ဆွဲခါလိုက်သောအခါ ကြီးမားလှသည့် ပန်ရှောင်ဖုန်းမှာ လဲကျသွားသည်။

"ဒါတော့ လွန်လွန်းတယ်... ဘယ်သူကများ... ဒီလို ရူးမိုက်တဲ့နည်းနဲ့ လေ့ကျင့်တတ်ကြတာလဲ"

နေရာတွင်ပင် ထိုင်ချလိုက်သော ဇူဂယ်မင်းက အားမလိုအားမရဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုမှ သိုင်းသမားများပင် မခံနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် လေ့ကျင့်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အသေးစား ဂိုဏ်းငယ်များမှ သိုင်းသမားများမှာမူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ယူအူဆွန်းမှာလည်း ကြာမြင့်စွာကပင် သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်တပည့်များမှာလည်း အတူတူပင်။

သတိကပ်လျက် ရှိနေဆဲသူများမှာ ချွန်းဂါဆောင်၊ ချွန်းယဲရန်းနှင့် ဂျုံရိုအာ တို့သာ ဖြစ်သည်။

ကွာခြားတယ်။ ဒါက တကယ်ကို ကွာခြားတယ်။

ဂွေ့ကျိုးတိုက်ပွဲနောက်ပိုင်း သူ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း ဂျုံရိုအာ ခံစားမိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်လာပြီး ယခင်က အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသော အဆင့်မြင့် ဓားသိုင်းနည်းစနစ်များကိုပင် ယခုအခါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဒန်တျန်မှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလာပြီး သူ အသုံးပြုနိုင်သည့် အတွင်းအား ပမာဏမှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဒါက နံရံတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်လိုက်တာမျိုးကို ပြောတာလား။

ဂျုံရိုအာသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူသည် မည်သူ့ကိုမဆို ရှုံးနိမ့်တော့မည် မဟုတ်ဘူးဟု ခံစားမိသည်။

"အဲဒီကောင်စုတ်လေးက မပင်ပန်းဘူးလား"

ချွန်းဂါဆောင်သည် ချွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်ဘဲ ငရဲခန်းကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤသည်မှာ သဘာဝပင်။ ချွန်းဂါဆောင်နှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့သည် အဖြူရောင်လ နန်းတော်တွင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသော လေ့ကျင့်မှုများမှာ ယခုထက် ပိုမိုပြင်းထန်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း"

ဂွမ်မြောင်သည် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လဲကျနေသည့် တပည့်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်လာသည်။

ဂွမ်မြောင်သည် လဲကျနေသည့် တပည့်များကြားတွင် ကြာမြင့်စွာကပင် သတိလစ်သွားဟန်ရှိသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း"

"ရောက်လာပြီပေါ့ တာဝန်ခံ"

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ကျွန်တော် နားနေတာပါ"

"မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လို့လဲ"

"ကျွန်တော် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ကျော်လွန်သွားပြီ"

ဒီကောင်စုတ်လေးက တကယ်ပဲ အဘိုးအိုဂူကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင် ဟုတ်ရဲ့လား။

ဂွမ်မြောင်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။

သူသာဆိုလျှင် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်စမ်းသပ်ကြည့်မိမည်ပင်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ လုပ်ဆောင်ရမည့် အခြားကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ထတော့။ မင်းနဲ့ တွေ့ရမယ့်သူ ရောက်နေပြီ"

"ကျွန်တော်နဲ့လား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထလိုက်သည်။

သူ့အစွမ်းအစ ကုန်ဆုံးသွားပြီလို့ ပြောတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက...

ဂွမ်မြောင်၏ အကြည့်များ တင်းမာနေသည်ကိုပင် မသိလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းက အလွန်တက်ကြွနေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် အမြန်သွားပြီး ဧည့်ခန်းကို သွားတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဧည့်ခန်းဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ကာ ဂွမ်မြောင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"ဟူး။ ကျန်တဲ့လူတွေ နားကြတော့ ဂျင်ဆိုဟွန်း ပြန်မလာခင်အထိ ကိုယ့်နေရာမှာ ကိုယ် နားနေကြ"

"အူး"

"ဟူး….အာ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်မလာပါနဲ့တော့"

တပည့်များမှာ နေရာအသီးသီးတွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ သီချင်းညည်းရင်း ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ဆရာ"

တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

နမ်ဂန်းမူယော့သည် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောနေစဉ် ဘယ်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အသုံးပြုသည့် သစ်သားတုတ်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ယှဉ်လျက် လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားသည်။

ထိုတုတ်၏ အရှိန်မှာ လူသတ်သမား ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

"ငါသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် ဒီလောက်နဲ့တင် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာ ရသွားမှာပဲ"

"ဟမ့် အဘိုးကြီး ခင်ဗျားကြောင့် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲ သိလား"

"အဲဒါ မင်းရဲ့ ညည်းညူသံလား"

"ခင်ဗျားကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ကျောက်ရေကန်ကို ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အသက်ရှူနေသည်။

"အခုတော့ နာမည်မဲ့တဲအိမ်ကပါ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေပြီ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေကြတယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လို တာဝန်ယူပေးမှာလဲ"

"အင်းလေ။ ငါလည်း မသိဘူး"

"ဘာ မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခုလို မသိဘူးလို့ ပြောရက်တယ်လား"

"အရင်ဆုံး ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ ခေါင်းက အလွယ်တကူ ငုံ့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အမည်နှင့် မျက်နှာမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရာ မဟုတ်ပေ။ ကြီးမားသည့် နမ်ဂန်းမျိုးရိုးကို ကိုယ်စားပြုသော သူ၏ခေါင်းမှာ အလွယ်တကူ ငုံ့စရာ မရှိချေ။ သို့သော် နမ်ဂန်းမူယော့သည် မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါ့အမှားကြောင့် မင်း အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမား ကြုံခဲ့ရတာကို ငါ မငြင်းပါဘူး။ ဒါ ငါ့အမှားပါ"

"...ဟူး နားလည်ပါပြီ"

မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ခေါင်းငုံ့၍ တောင်းပန်လိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထပ်ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ငါနောက်တစ်ခါ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရဦးမယ်ဆိုရင်လည်း အခုလိုပဲ ရွေးချယ်မိဦးမှာပဲ"

နမ်ဂန်းမူယော့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။

"ခင်ဗျားလို ရက်စက်ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အဘိုးကြီးကို မြင်ဖူးလား ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နမ်ဂန်းမူယော့ ဘာကြောင့် သူ့ကို ဤမျှတိုင် ဒုက္ခပေးနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နမ်ဂန်းမူယော့က အသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းသာ ကျောက်ရေကန်မှာ မရှိခဲ့ရင် လူဘယ်လောက် သေသွားနိုင်မလဲ"

အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ နမ်ဂန်းမူယော့ကသာ အစားထိုး၍ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"လူအားလုံး သေကုန်ကြမှာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်းသာ အဲဒီမှာ မရှိခဲ့ရင် ဂွေ့ကျိုးမှာ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်က တပည့်တွေ ဘယ်လောက် သေကုန်ကြမလဲ"

"..."

"အနည်းဆုံးတော့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေကုန်ကြမှာ။ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ လူ ရှစ်ဆယ်ကျော်ကို ပြောတာ"

တကယ်လို့ ဂျင်ဆိုဟွန်းသာ အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်မထားနိုင်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ အင်အားကို မချေမှုန်းပေးနိုင်ခဲ့ရင် အခုထက် အဆပေါင်းများစွာသော လူတွေ အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရမှာ အသေအချာပဲ...

"ဆိုဟွန်း... မင်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲကွာ..."

"ကျွန်တော်က... သာမန် ကုန်သည်မျိုးရိုးက မွေးဖွားလာတဲ့ သားလေးတစ်ယောက်သက်သက်ပါဗျာ..."

"ဟုတ်ပါတယ်...

အခုအချိန်အထိတော့ မင်းပြောတာ မှန်ခဲ့တာပေါ့...

ဒါပေမဲ့... အခုအချိန်ကစပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက... အဲဒီလို သာမန်အဆင့်မှာပဲ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

နမ်ဂန်းမူယော့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းက အခုဆိုရင်..."

စိုးရိမ်တကြီး တုန်လှုပ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ရန်သူတော်ကြီး... သူတို့ အသတ်ချင်ဆုံးလူ ဖြစ်နေပြီ"

သူ့စကားကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထလိုက်သည်။

မကြာမီ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ နမ်ဂန်းမူယော့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"သေလိုက်တော့ ဒါ ဘယ်သူ့အမှားလဲ"

"ကောင်စုတ်လေး ငါ့ကို လွှတ်စမ်း"

"အခုချက်ချင်း တာဝန်ယူပေး ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြန်ပေး"

မတရားမှုကို ခံစားနေရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အော်ဟစ်သံများမှာ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။