အခန်း ၈၆

အခန်း။ ၈၆

"အဟမ်း"

နမ်ဂန်းမူယော့သည် အနည်းငယ် ကျွတ်ထွက်သွားသော သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒီမုတ်ဆိတ်မွေးတွေတောင် ဘယ်လိုပေါက်လာမှန်းမသိဘူး... ဒီလျှပ်စီးလိုမြန်တဲ့ ကောင်စုတ်လေးကတော့..."

"ကျွန်တော့်ဘဝကို ဘယ်လို ပြန်ပြင်ပေးမလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါ"

"ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောပါမယ်။ အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘာ..."

နမ်ဂန်းမူယော့သည် ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန့်လိုက်သည်။

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွေက မင်းကို လက်ဆယ်ချောင်း သွေးမိစ္ဆာရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဆက်ခံသူလို့ သတ်မှတ်ပြီး သတိထားနေကြပြီ။ ဂွေ့ကျိုးမှာ မင်းသတ်လိုက်တဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားအရေအတွက်က တစ်ရာကျော်နေပြီဆိုတော့ ဒါကို နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်"

"အဲဒီလောက်တောင် များနေတာလား..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုနေ့က အခြေအနေကို သေချာပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတို့၏ အငွေ့အသက်များမှာ အရပ်မျက်နှာတိုင်းတွင် လွှမ်းခြုံနေပြီး အပြစ်မဲ့သူတို့၏ အသက်မှာလည်း အန္တရာယ်ကြီးစွာ ဆိုက်ရောက်နေခဲ့သည်။

ပျံသန်းသည့်ဓားများကို ပစ်လွှတ်တိုက်ခိုက်ရင်း သူတို့ကို မည်မျှအထိ သုတ်သင်မိလိုက်သည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖြူရောင်သိုင်းဝတ်ရုံပေါ်၌ စွန်းထင်းနေသော အနီရောင်သွေးစက်များကသာလျှင် ထိုနေ့က ကြေကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်ကို အမှန်တကယ် သက်သေခံနေခဲ့သည်။

"..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော နမ်ဂန်းမူယော့က သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

မှေးမှိန်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။

"ဆရာကန်က လူဆိုးတွေကို သနားမနေနဲ့လို့ မှာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်သနားမှုက အပြစ်မဲ့သူတွေရဲ့ အသေခံခြင်းအဖြစ် ပြန်ရောက်လာတတ်လို့ပါ"

"ကြီးမြတ်တဲ့ ဆရာသမားဆီက ကြီးမြတ်တဲ့ သွန်သင်ချက်ပဲ"

နမ်ဂန်းမူယော့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မူလသဘာဝမှာ ကောင်းမွန်သည်။

သို့သော် သူ၏ အတွင်းစိတ်မှာ နမ်ဂန်းမူယော့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ခိုင်မာနေသည်။ သူသည် မည်သည့်အရာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်၊ မည်သည့်အရာကို လွှတ်ချရမည်ကို သေချာပေါက် ခွဲခြားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရန်သူများအပေါ် သနားခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားခြင်းကို မထားရှိပေ။

ယင်းအစား သူ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့် အပြစ်မဲ့သူများအတွက် နောင်တတရားကိုသာ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားသည်။

ဒီလောက်နဲ့ဆိုရင် အလယ်ပိုင်းမြေပြင်မှာ တာအိုဂိုဏ်းဘက်ကို ဒီလောက်နီးကပ်တဲ့ သိုင်းသမားမျိုး တခြားရှိဦးမလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တာအိုသိုင်းလောကအတွက် အလွန်လိုအပ်နေသူဖြစ်ကြောင်း နမ်ဂန်းမူယော့ ခံစားရသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူ့ကို လွှတ်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။

"မင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ အဆင့်က ဘယ်လိုရှိလဲ"

"အများစုကတော့ သာမန်အဆင့်တွေပါ။ အနည်းငယ်ကတော့ အတော်လေး သန်မာတယ်"

"အဲဒီ သန်မာတဲ့သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာ ဘယ်လိုလဲ"

"နည်းနည်းတော့ အားကုန်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနိုင်နိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အာ ဂိုအွန်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် သူ့လက်ချက်နဲ့ အပြစ်မဲ့သူတွေ သေဆုံးခဲ့ရတယ်"

ထိုအချိန်ကို ပြန်တွေးမိသည့်အလား ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးနေသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အာ ဂိုအွန် မသေခင်မှာ နာမည်မဲ့တဲအိမ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြောသွားတယ်။ အဲဒါကို လက်ဆောင်လို့ သူ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီစကားကြောင့် နာမည်မဲ့တဲအိမ်က ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတာဆိုတာ သိလိုက်ရတာ"

နမ်ဂန်းမူယော့သည် ဂိုအွန်ဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

လူသတ်မိစ္ဆာလက်ဂိုအွန်။

သိုင်းလောကတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေသည့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းလူဆိုးတစ်ဦးက ဂျင်ဆိုဟွန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာခြင်းပင်။

လူသတ်မိစ္ဆာလက်က နာမည်မဲ့တဲအိမ်ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေတာပဲ။

"သူ သေသွားပြီလို့ ပြောတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"မင်း သတ်လိုက်တာလား"

"တခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဖြစ်ပြီး သူ့လက်ချက်နဲ့ လူတော်တော်များများလည်း သေကုန်ပြီ..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ နမ်ဂန်းမူယော့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသွားသည်။

လူသတ်မိစ္ဆာလက် သေသွားပြီဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိသေးဘူး... ဒါဆိုရင် သူ ဆိုဟွန်းကို တစ်ချက်တောင် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့။

အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် နမ်ဂန်းမူယော့က မေးလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်လိုလဲ။ သန်မာရဲ့လား"

"သန်မာတဲ့ဘက်မှာတော့ ပါပါတယ်"

"မင်း ဒဏ်ရာတစ်ခုတောင် မရဘဲ သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်က ကံကောင်းတာပါ"

မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။

နမ်ဂန်းမူယော့၏ အသက်ရှူသံများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပူနွေးလာသည်။

သူ့ကိုယ်သူတောင်... သူ ဘယ်လောက်အထိ သန်မာနေလဲဆိုတာ မသိရှာဘူး...

တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။

ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး သိုင်းသမားဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ပါရမီနဲ့ စွမ်းအားတွေ အပြည့်ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဒီပျင်းရိလွန်းတဲ့ ကောင်စုတ်လေးကတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို တန်ဖိုးတောင် ထားမနေဘူး။

"တာအိုသိုင်းလောကနဲ့ ငါတို့တွေ... မင်းကို ကူညီပေးသွားမှာပါ။ အခု... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ကောင်တွေက မင်းနောက်ကို ခြေရာခံပြီး လိုက်နေကြပြီ။ ဒီအကြပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့... နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်..."

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးတစ်ခုလုံးကို... အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ရုံပဲ မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်...အဲဒါ အထိရောက်ဆုံးနဲ့ အသေချာဆုံး နည်းလမ်းပဲ..."

"ဟူး... စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော်တော့... မလုပ်ချင်ပါဘူးဗျာ..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဦးခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်စုတ်တွေကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တာပေါ့။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့သာ ပျောက်ကွယ်သွားရင် မင်းကို လာနှောင့်ယှက်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ကတိပေးတယ်"

တိုက်ခိုက်ရတာ စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

အပြစ်မဲ့သူတွေ သေဆုံးတာကိုလည်း မမြင်ချင်တော့ဘူး။

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းတွင် တစ်ခုခုကို ကြိုတင်ရိပ်မိနေသည်။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရှိနေသရွေ့ သူ အိပ်မက်မက်နေသော အနာဂတ်မျိုး ရောက်လာမည် မဟုတ်ကြောင်းပင်။

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဘယ်လောက် သန်မာသလဲ"

"အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ မင်းက သူတို့ထက် ပိုသန်မာတယ်"

"အဲဒီလိုလား ဒါဆိုရင် သူတို့က အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့သာ တကယ့်ကို သန်မာရင် ကျွန်တော် သေနေလောက်ပြီပေါ့။ နားလည်ပါပြီ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား"

"ဟားဟားဟား မှန်လိုက်တာ"

"အဲဒီကောင်စုတ်တွေကို ရှင်းဖို့ ဘယ်သွားရမလဲ"

"ဒီကောင်စုတ်လေး ငါတို့လည်း အဲဒါကို မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် သိလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျတဲ့အထိ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေပေးပါ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။ ဒါနဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေလို့ တော်ပါ့မလား"

"နမ်ဂန်းမျိုးရိုးဆိုတာ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေရတဲ့ သာမန်မိသားစုလေးလို့များ ထင်နေသလား။ မိသားစုခေါင်းဆောင် မရှိလည်း နမ်ဂန်းမျိုးရိုးက သူ့ဘာသာသူ အဆင်ပြေအောင် လည်ပတ်နိုင်ပါတယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်ပြီး လျှောက်မသွားပါနဲ့။ မိသားစုခေါင်းဆောင်နေရာကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရရင် ဘာလုပ်မလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နေရာကို သိတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းကြားပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နမ်ဂန်းမူယော့မှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

"ဟားဟား... တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် မင်ဂိုဏ်းပေါ်ပေါက်လာပြီးကတည်းက အကြီးမားဆုံး ရန်သူဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းကတော့ ဒေသခံ လူမိုက်အုပ်စုတစ်စုကို ရှင်းလင်းသလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပြောနေခြင်းမှာလည်း မထူးဆန်းသလိုပင်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူက ယုံကြည်မှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ခါးသီးသော ခံစားချက်ကိုလည်း ရရှိလိုက်သည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ဂျင်... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ကျိန်ဆဲချင် ကျိန်ဆဲပါ။ မင်း သေတဲ့အချိန်အထိ ဒီနမ်ဂန်းကို မုန်းနေလည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီကလေး ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး"

သူသည် သူကိုယ်သူ မုန်းတီးမှုနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကြောင့်ဖြစ်သော အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို လောင်းကြေးထပ်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် တာအိုသိုင်းလောကက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လက်ခံလာအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး ပြောသလိုပဲ ငါလည်း ပြန်မှဖြစ်တော့မယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ကိစ္စပြီးဆုံးသွားသောအခါ နမ်ဂန်းမူယော့သည် မိသားစုနယ်မြေသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။

"ကိစ္စ ပြီးသွားပြီလား"

"ခုလေးတင်ပဲ"

"ဒါဆိုရင် ခဏလောက် အချိန်ပေးနိုင်မလား"

"ပေးနိုင်ပါတယ်"

နမ်ဂန်းမူယော့ ပြန်ထိုင်လိုက်သောအခါ ဂူဂျူးချောက သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"တာဝန်ခံ ဂွမ်မြောင်ဆီက ကြားတယ်။ ခင်ဗျား ဒီမှာ ရောက်နေတာကိုး။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

သူ့အသံမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်နေသည်။ သို့သော် ဂူဂျူးချောမှာ စိတ်မကျေနပ်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။ နမ်ဂန်းမူယော့၏ ပြင်းထန်မှုမှာ သူ၏ အတိတ်က အမှားများကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ပြောပြချင်တာ ရှိပေမဲ့... အခုတော့ လိုအပ်မယ်မထင်တော့ပါဘူး"

"ဘာကို ပြောပြချင်တာလဲ"

ဂူဂျူးချောသည် ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဖြေလိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပတ်တီးစများ ပေါ်လာသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား..."

နမ်ဂန်းမူယော့၏ အကြည့်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်လည်း သိတဲ့ အဲဒီကလေးရဲ့ လက်ရာပါ"

"အတိုချုပ် ရှင်းပြနိုင်မလား"

"သဘောပါ"

ဂူဂျူးချောသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် သူ၏ တိုက်ပွဲအကြောင်းကို အတိုချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်နေရင်း နမ်ဂန်းမူယော့မှာ အံ့ဩတကြီး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ အတိုချုပ် ပြောပြပြီးနောက် ဂူဂျူးချောသည် အင်္ကျီကို ပြန်စည်းလိုက်သည်။

"ဆိုဟွန်းရဲ့ အစွမ်းက သူ့ရဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မှုမှာ ရှိတယ်"

"လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မှု"

"ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ပထမဆုံး အကွက်မှာ သတ်နိုင်ကောင်း သတ်နိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်ကွက်လောက် တိုက်ခိုက်ပြီးရင်တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

"ရန်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ပြီး သိုင်းကွက်စီးကြောင်းကို ဖတ်ပြီး အပေါက်ရှာတာကို ဆိုလိုတာလား"

"ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မြင်ရတဲ့အထိ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး"

"ဒီအကြောင်းတွေကို ငါ့ကို ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ"

ဂူဂျူးချောသည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တန်ဖိုးကို တစ်ယောက်ယောက်တော့ သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား"

"အဲဒီကိစ္စ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီကလေးကို ဘယ်အန္တရာယ်မှ မဖြစ်စေရ..."

"ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ"

"ဘာ... ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဒီအကြောင်းကို ပြောပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဆိုဟွန်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ချစ်ခင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား..."

ဂူဂျူးချော၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အေးစက်သွားသော သူ၏ မျက်နှာသည် နမ်ဂန်းမူယော့၏ ရှေ့တွင် အေးစက်သော အတွင်းအားများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း လျှောက်လှမ်းမယ့် လမ်းကြောင်းကို ဘယ်သူမှ ဝင်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့"

ခြေထောက်များပင် တုန်ရီသွားစေနိုင်လောက်သည့် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များက ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သို့သော် နမ်ဂန်းမူယော့မှာ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူ၏ ခိုင်မာပြီး လေးလံသော အတွင်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဂူဂျူးချော၏ အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြီးမားသည့် အတွင်းအားများမှာ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေတဲ့ ဂျင်ဆိုဟွန်းရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်သူကများ တားဆီးရဲမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ဆိုဟွန်းကို လွှတ်ထားခိုင်းနေတာလား မဖြစ်နိုင်ဘူး ငါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်ဘူး"

"ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ အဲဒီကလေးရဲ့ စွမ်းအားကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ခံစားဖူးပြီးပြီ"

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း ဒီလိုမျိုး ရူးမိုက်တဲ့ စကားတွေ ထပ်ပြောရင် နမ်ဂန်းဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး..."

ဘုန်း….

ဧည့်ခန်း၏ အလုံပိတ်တံခါး ပွင့်လာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသည်။

"ဟား ဟား ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ဧရာမ သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦးသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါနဲ့ မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"

"အာ ကျွန်တော့်ကို ဖွက်ပေးကြပါဦး ဟင် ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား"

"အဆင်ပြေပါတယ် မင်းလို တက်ကြွလွန်းနေတဲ့ ကောင်စုတ်လေးရယ်"

"ဒါဆိုရင်လည်း တော်သေးတာပေါ့ ကျွန်တော် သွားပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ အံ့ဩဖွယ် ကိုယ်ဖုံးနည်းစနစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နမ်ဂန်းမူယော့နှင့် ဂူဂျူးချောတို့မှာ မျက်တောင်ပင် မခတ်နိုင်တော့ပေ။

မကြာမီတွင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ဂွမ်မြောင် ရောက်လာသည်။

"စကားဖြတ်တောက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဂျင်ဆိုဟွန်း ဒီကို ရောက်လာသေးလား"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂွမ်မြောင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေးက လေ့ကျင့်မှု ပြန်စမယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ချက်ချင်း ပြေးသွားတာ"

ဂွမ်မြောင် ဒေါသထွက်နေပုံကို မြင်သောအခါ ဂူဂျူးချောမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား သူနဲ့တော့ လိုက်ပါ့"

"တာဝန်ခံ ဂွမ်မြောင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆိုဟွန်းက မင်းထင်တာထက် ပိုနီးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာပါ"

နမ်ဂန်းမူယော့သည် လေထဲကို လက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာသည်။

"အူး"

"ဒီကောင်စုတ်လေး"

အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသော ဂွမ်မြောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အား သွားပါ့မယ် သွားပါ့မယ်"

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြေးကြည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို တစ်ထောင်ပတ် ပြေးရမယ်"

"အူး... လူဆိုးကြီး"

"မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို အဲဒီလို ပြောရသလား ငါ့နောက်ကို အမြန်လိုက်ခဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နမ်ဂန်းမူယော့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရှုံးပေးကာ နာခံစွာ လိုက်သွားသည်။

လေဆင်နှာမောင်း ဖြတ်သန်းသွားသလို ဖြစ်နေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် နမ်ဂန်းမူယော့က အရင်ဆုံး ထလိုက်သည်။

"အဲဒီကလေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှာ ကြောက်မိတယ်"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သော စကားကို ဂူဂျူးချောကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် သူ့လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ပေါ်မလာသရွေ့တော့ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့် ပြိုင်ဘက်မျိုး မရှိပါဘူး"

နမ်ဂန်းမူယော့မှာ ပြန်မဖြေဘဲ ဧည့်ခန်းမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။ ဂူဂျူးချော၏ ယုံကြည်ချက် မှန်ကန်ပါစေကြောင်းသာ သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

…..

"မင်းရဲ့ ခုခံနိုင်စွမ်းက ဒီလောက်ပဲလား"

"ဒီ... ဒီ…."

ဓားနှစ်လက်ကိုင်ထားသော အသက်လေးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပြီး ထက်မြက်လှသည်။ သဘာဝကျကျ လှုပ်ရှားနေသော ဓားနှစ်လက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကို အနားမပေးဘဲ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေသည်။

သို့သော် ထိုသူမှာမူ သူရပ်နေသည့်နေရာမှ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။

သူ၏လက်ထဲရှိ အနီရောင်ဓားသွားက ဓားနှစ်လက်ကို အေးဆေးစွာပင် ရင်ဆိုင်နေသည်။

"ဟူးး…."

လက်နှစ်ဖက်ရှိ နတ်ဆိုးအစွယ်ဟု အမည်တွင်သော ချူရုန်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်လာသော ထိုသူသည် အစကတည်းက သူ့၏ အစွမ်းအစအားလုံးကို ထုတ်သုံးစေချင်နေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့သော်လည်း ချူရုန်၏ ဓားချက်များက ထိုသူ၏ ဆံပင်ကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်း ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ"

"မင်းတို့အားလုံးရဲ့ အစွမ်းကို ကြည့်ချင်တာ။ ဒါပဲလား"

"မပြီးသေးဘူး ဒီကောင်စုတ်"

ချူရုန်သည် လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို သုံးသကဲ့သို့ သူ၏ အတွင်းအားအားလုံးကို အကုန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဓားနှစ်လက်မှ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ဟူး ဟား"

အနားမပေးသော ဓားမုန်တိုင်းတစ်ခုက ထိုသူကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အသက်တစ်ချက် ရှူရုံမျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်ပေါင်း သုံးဆယ်……

ရန်သူကို အသက်ရှူခွင့်ပင်မပေးဘဲ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရိုက်ခတ်လာသည့် ဤမုန်တိုင်းအလား တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် ချူရုန်ကို တစ်ခါမျှ အရှုံးမပေးခဲ့ဖူးချေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ အကောင်းဆုံးနှင့် အားကိုးရဆုံးသော သေနတ်ဆန်းသိုင်းကွက် သို့မဟုတ် ဓားကွက် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

ရှေ့မှ ရန်သူသည် ချူရုန်၏ အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးထားသော တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ သာသာယာယာ ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်။

"ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"

"ဘာ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်..."

ချူရုန် နောက်ထပ် ဘာစကားမျှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုသူ၏လက်ထဲမှ အေးစက်လှသော ဓားမြှောင်မှာ သူ၏ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဖောက်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားကာ မြင်မကောင်းအောင် သွေးချင်းချင်းနီနေသည့် ဓားသွားကို ကြည့်ရင်းနှင့်မှ ချူရုန် တစ်စုံတစ်ခုကို အကြွင်းမဲ့ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"မင်းက... သွေးစုပ်... ဓားသမား..."

ရှူး

ချူရုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော အမျိုးသားသည် အနီရောင် ပြောင်းလဲသွားသော သွေးကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အကုန် ပြည့်သွားပြီ"

မာဆောင်ဝန်သည် သူ၏ သွေးကျောက်တုံးတောက်ပသောဓား၏ အရိုးကိုင်ရိုးတွင် မြှုပ်နှံစိုက်ထူထားသည့် သွေးကျောက်တုံးကို သွေးအေးအေးဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

တာအိုသျှင်ဂိုဏ်းဘက်မှ ထိပ်တန်းပညာရှင် ဆယ်ဦး။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဘက်မှ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင် ဆယ်ဦး။

သူသည် ထိုထိပ်တန်းသိုင်းသမား အယောက်နှစ်ဆယ်လုံးကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ဤဓားကို စိုက်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်တို့၏ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာဦးအတွင်းအားများနှင့် သွေးအနှစ်သာရများကို အဝအပြဲ စုပ်ယူသောက်သုံးထားသည့် ဤသွေးကျောက်တုံးက အခုဆိုလျှင် အစွမ်းကုန် တောက်ပကာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သွေးကျောက်တုံးကို အင်္ကျီရင်ခွင်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် မာဆောင်ဝန်သည် ဝေးကွာလှသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း... ကောင်းကောင်း မျှော်လင့်ထားလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြတဲ့အခါကျရင်တော့... ဒီတစ်ခါလို ပျင်းစရာကောင်းပြီး အချည်းနှီး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"