အခန်း ၃၀၂

အခန်း (၃၀၂) မျက်နှာသာ မပေးခြင်း

ဌာနမှူးဝမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ သခင်လေးရွှီ အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။ သူ၏ ဖခင်သည် နိုင်ငံ၏ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည်ဖြစ်စေ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကပင် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဤအဆင့်နိမ့် ဌာနမှူးက သူ၏ ဖခင်ကို တကယ်ပင် မျက်နှာပျက်စေခဲ့လေပြီ။

"အဖေ... သူပြောတာကို ကြားတယ်မလား..."

သခင်လေးရွှီက အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ရွှီလီသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဌာနမှူးဝမ်၏ စော်ကားသော စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ နေထိုင်ရန် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဌာနမှူးဝမ်... ခုနက စကားကို အတည်ပြောနေတာလား... ခင်ဗျား စကားမှားသွားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ရွှီလီသည် ဌာနမှူးဝမ်အတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်ဟု တွေးတောနေခဲ့၏။

"မဟုတ်ဘူး... ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ..."

"ခင်ဗျားရဲ့သားက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ထားတာမို့လို့ သဘာဝကျကျပဲ ဥပဒေနဲ့အညီ လုပ်ဆောင်ရမှာပဲ..."

ဌာနမှူးဝမ်က ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟက်..."

ရွှီလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ဌာနမှူးဝမ်... ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေနိုင်တာကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဩဇာကို ခင်ဗျား သိသင့်တယ်..."

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီ ဖုန်းဆက်တာက ခင်ဗျားကို မျက်နှာသာ ပေးလို့ပဲ... ဒါကြောင့် ဒီမှာလာပြီး မောက်မာနေဖို့ မကြိုးစားနဲ့..."

"ငါ့သားကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေး... ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်..."

ရွှီလီက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း..."

"သူဌေးရွှီ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား..."

ဌာနမှူးဝမ်၏ လေသံသည်လည်း အလားတူပင် မနှစ်မြို့ဖွယ် ကောင်းနေပေ၏။

"ဟားဟား.. ကျွန်တော်က ဘယ်တော့မှ လူတွေကို မခြိမ်းခြောက်ဘူး... သူတို့ကို မှန်ကန်တဲ့အရာ လုပ်ဖို့ အကြံပေးရုံပဲ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပညာရှိတဲ့သူက ဘယ်အချိန်မှာ အလျှော့ပေးရမလဲဆိုတာ သိတယ်လေ..."

ရွှီလီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌရွှီ... ခင်ဗျား အိပ်မက်မက်နေတာလား..."

"အဆက်အသွယ်တွေ ရှာဖို့ ကြိုးစားပြီး အချိန်ကုန်ခံမနေနဲ့..."

"ခင်ဗျားရဲ့သားက ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားမှတော့ သူက ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားတာပဲ..."

"အခု ပြစ်ဒဏ်ခံယူတာက လုံးလုံးလျားလျား ပုံမှန်ပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့သားကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခင်ဗျား ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

ဌာနမှူးဝမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟမ့်..."

"မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

"သား... စိတ်မပူနဲ့... အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေ..."

"ဝင်လာဖို့က လွယ်ပေမဲ့ ထွက်သွားဖို့က ခက်တယ်ဆိုတာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီလီက ဖုန်းချသွားတော့သည်။

"မင်း... မင်းက ငါ့အဖေကို လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ..."

"သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်း မြင်ရလိမ့်မယ်..."

သခင်လေးရွှီသည် မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

"သူ ရှိသင့်တဲ့နေရာကို ခေါ်သွားလိုက်... ဒီနေ့တော့ သူ့ဆီကနေ ဘာမှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဌာနမှူးဝမ်သည် သခင်လေးရွှီ တစ်ယောက် လုံးလုံးလျားလျား တုန်လှုပ်မှု မရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ဆက်မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ထို့နောက် သခင်လေးရွှီအား ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

"ဌာနမှူးဝမ်... တကယ်လို့ ရွှီလီက အထက်လူကြီးတွေကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

နံဘေးရှိ လက်ထောက်ဖြစ်သူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ဌာနမှူးဝမ်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မီးညှိလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် အထက်လူကြီးတွေက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို အရေးယူဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ဘာ..."

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လက်ထောက်ဖြစ်သူက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ဧရာမလုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုလေ... တကယ်လို့ ငါတို့က ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို ထိလိုက်ရင် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုက ကြီးမားလှလိမ့်မယ်..."

လက်ထောက်ဖြစ်သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက ရိုးရှင်းလွန်းနေတယ်..."

"ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက အင်အားကြီးမားနိုင်ပေမဲ့ မင်းထက် ပိုတော်တဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုက အဆင့်တစ်ခုအထိ တိုးတက်လာချိန်မှာ သဘာဝကျကျပဲ သက်ဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာပဲ..."

"တကယ်လို့ ဒီပြဿနာတွေကို ချက်ချင်း ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားလိုက်ပြီး ကြီးထွားလာခွင့် ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေတွေက အရမ်းကို ဆိုးရွားလာလိမ့်မယ်..."

"ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ပြောဖူးတယ်... ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုမှာ အရမ်းကို ဆိုးရွားတဲ့ အတွင်းရေး ပြဿနာတွေ ရှိနေတယ်တဲ့..."

"ပြီးတော့ ဒီနေ့ ဒီသူဌေးသားက ဘယ်သူနဲ့ ပြဿနာတက်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ဌာနမှူးဝမ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘယ်သူများလဲ... မြို့တော်ဝန်ရဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်ယောက်များလား..."

လက်ထောက်ဖြစ်သူက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဘာလို့..."

"အဲဒီလို ဘယ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒီည ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက အထက်ကနေ အမိန့်ပေးထားတာဆိုတာ မင်း သိထားဖို့ပဲ လိုတယ်..."

ဌာနမှူးဝမ်က ပြောလိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ချေ။

ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု ပြိုကျပျက်စီးရန်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေချိန်၌ ဤဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား၏ ဒီည လုပ်ရပ်များက ၎င်းကို လက်တွေ့ဖြစ်လာစေရန် ပိုမိုနီးကပ်လာစေသည့် တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။

ဤသည်မှာ စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သော ရွှီလီ ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ရွှီလီသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

"ဌာနမှူးဝမ်က ဒီလောက်တောင် ချဉ်းကပ်ရခက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးလုံးလျားလျား မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ငါက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကွ..."

စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီလီသည် ဒီည သူ၏သားကို ထုတ်ယူနိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သတင်းထွက်သွားပါက သူ၏ ဩဇာအာဏာသည် များစွာ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားဖုန်းတစ်ကော ထပ်ခေါ်လိုက်၏။

"ဟယ်လို... မြို့တော်ဝန်လင်လား... ကျွန်တော် ရွှီလီပါ... ဟားဟားဟား... ပြီးခဲ့တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီနော်..."

ရွှီလီက ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးရွှီပါလား... ခင်ဗျားသားကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖုန်းဆက်တာမလား..."

မြို့တော်ဝန်လင်က အားလုံးကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ် မြို့တော်ဝန်လင်... ခင်ဗျားက တကယ်ကို သတင်းအနံ့ခံ မြန်တာပဲ... ကျွန်တော့်သားက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ... ကျွန်တော် သူ့ကို သေသေချာချာ မစောင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့လို့ သူက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကို ဖန်တီးလိုက်တာပါ..."

"ဟူး... အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြိုးစားကြည့်ဖို့ကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး မြို့တော်ဝန်လင်... ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... သူ့ကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ ဆုံးမပြီး အခန်းထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားပါ့မယ်..."

ရွှီလီက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူဌေးရွှီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့သားကို ဖမ်းဖို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ..."

"တကယ်လို့ ခင်ဗျား တစ်ခုခု မှားယွင်းလုပ်ဆောင်မိရင် ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမှာပဲ..."

"ဒါက ကလေးတွေတောင် နားလည်တဲ့ မူဝါဒတစ်ခုပဲ..."

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် အလုပ်များနေလို့ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်..."

မြို့တော်ဝန်လင်က ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ချသွားတော့၏။

"တီ... တီ... တီ..."

ရွှီလီ လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေသွားရပေသည်။

"ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

"သူ့ရဲ့သားကို ဖမ်းဖို့ မြို့တော်ဝန်လင် ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့တာတဲ့လား..."

"ဒါက သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား... သူကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးရလောက်အောင် တကယ်ပဲ တန်လို့လား..."

"ဒီကိစ္စမှာ အရမ်းကို ထူးဆန်းနေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်..."

ထိုအချိန်မှသာ ဌာနမှူးဝမ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြတ်သားစွာ ကိုင်တွယ်နေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

"မြို့တော်ဝန်လင်က အမိန့်ပေးခဲ့တာကိုး..."

"ဒါ..."

ခဏတာမျှ ရွှီလီသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တော်ဝန်လင်သည် သူ ဆက်သွယ်နိုင်သော အဆင့်အမြင့်ဆုံး အရာရှိဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“သူ့ ဘယ်သူကိုသွားပြစ်မှားမိလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး...ဟူးး...ထားလိုက်ပါတော့...ဒီကောင်လေးက သူ့ဘာသာသူ ပြဿနာရှာခဲ့တာပဲ...ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဒီသင်ခန်းစာက သူ့အတွက် အကျိုးရှိမှာပါ...”

ရွှီလီသည် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် အကအဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး သူ့အတွက် ဖျော်ဖြေခိုင်းချင်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ တုန်ခါသံနှင့် ဆူညံသံများကို သူ ကြားလိုက်ရပေသည်။

"ဒီလူတွေ အချိန်ပိုဆင်းတာတောင် အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်မလုပ်နိုင်ကြဘူးလား..."

ရွှီလီက ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ရန် အပြင်သို့ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ထောက်သည် အလျင်စလို ပြေးဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူဌေး... ပြဿနာကြီး တက်ပြီ... ပြဿနာကြီး တက်ပြီ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလောက် ပြာယာခတ်နေရတာလဲ... ငါ အမြဲတမ်း သင်ပေးထားတာတွေကို မင်း မေ့သွားပြီလား..."

ရွှီလီက ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး သူဌေး... အဆင့်မြင့် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဟန်ထိုက်ထဲကို ဝင်လာပြီ... ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးဘူးတဲ့..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီလီသည် လက်ထဲမှ ယခုလေးတင် ထုတ်ယူထားသော ဆေးလိပ်ပင် လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမှာလည်း ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... ထပ်ပြောစမ်း…”