အခန်း ၃၀၃

အခန်း (၃၀၃) လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲခြင်း

"ဘာ..."

"ဘာလို့ အဲဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ..."

ရွှီလီ ချက်ချင်းပင် ပြာယာခတ်သွားတော့၏။

ရွှီလီသည် ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပေ၏။

အဆင့်မြင့် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ တကယ်ကြီး ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ အထက်အရာရှိများက သူတို့ကို အရေးယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရင်း ရွှီလီသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ယနေ့ညတွင် သူ၏သားမိုက်သည် မည်သို့သော အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်ကို သွားရောက်ရန်စခဲ့မိသဖြင့် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုတစ်ခုလုံးကို နောက်ဆုံးလမ်းဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပို့လိုက်ရသနည်းဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်မိသွားလေသည်။

"ဟူး..."

"ဟူး..." ရွှီလီသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရပေ၏။

"မင်္ဂလာပါ သူဌေးရွှီ... စစ်ဆေးရေးလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ဤအချိန်၌ အရပ်ဝတ်ရဲရာရှိနှစ်ဦးက သူတို့၏ မှတ်ပုံတင်ကတ်များကို ပြသကာ ရွှီလီ၏ နံဘေးသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..." ရွှီလီက ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလိုက်၏။

"စစ်ဆေးရေးလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးပါ..." ထိုလူက စကားတစ်ခွန်းသာ ဆိုလိုက်သည်။

သက်သေခံစာရွက်စာတမ်းများ အားလုံးတွင် တူညီသော စာသားတစ်ကြောင်းတည်းသာ ပါဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ရွှီလီသည် ပို၍ပင် ပြာယာခတ်သွားတော့၏။ ၎င်းကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုဟုပင် ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။

စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြစ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့။

၎င်းတို့မှာ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြစ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ပင် ဖြစ်ပေ၏။

"မင်း... မင်းတို့ ငါ့ကို ဖမ်းခွင့်မရှိဘူး..."

"ငါက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကွ... ငါက နိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ... မင်းတို့က ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ ငါ့ကို လာဖမ်းရတာလဲ... မင်းတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

လူနှစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရွှီလီသည် ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦး၏ အမူအရာကို လုံးလုံးလျားလျား ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး သူ ကိုယ်တိုင်ကြွေးကြော်ထားသော ဖိအားများအောက်ရှိ တည်ငြိမ်မှုဆိုသည်မှာလည်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ချေ။

ဤအချိန်၌ သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို လက်သီးဖြင့်ထိုးကာ ခြေထောက်ဖြင့်ကန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်ကာ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားနေလေ၏။

"ဒါက ဖမ်းဝရမ်းပါ..." အရပ်ဝတ်ရဲရာရှိတစ်ဦးက ဖမ်းဝရမ်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။

တောက်ပသော အနီရောင်တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ဖမ်းဝရမ်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရွှီလီ၏ စိတ်ထဲ၌ လုံးလုံးလျားလျား ဗလာကျင်းသွားတော့၏။ သူသည် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သေမင်းတမျှ ဖြူရော်သွားကာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌရွှီ... ခင်ဗျား ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်..."

"ငါတို့ ကလေးဘဝတုန်းက ဆရာတွေက စကားတစ်ခွန်း သင်ပေးခဲ့တယ်... အရိုက်ခံရတော့မယ်ဆိုရင် မတ်မတ်ရပ်နေလိုက်ပါ တဲ့..."

"ငါတို့က ခင်ဗျားအပေါ် အကြမ်းဖက်တာ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ် လုပ်တာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရွှီလီသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရေးလောကတွင် သူ ဖန်တီးခဲ့သော ဂန္ထဝင်မြောက် အောင်မြင်မှုများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် ၎င်းတို့သည် ရေပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား..." ရွှီလီသည် စိတ်ခံစားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ငိုကြွေးလာပြန်၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အရပ်ဝတ်ရဲရာရှိနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တက်ကာ သူ့ကို လက်ထိပ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ပြစ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များ ပိုမိုဝင်ရောက်လာပြီး ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု၏ သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့် အရာရှိများကို ထိန်းချုပ်ကာ အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားကြလေ၏။

ထိုညက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရဲကားသံများကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရပေသည်။ အနီးနားရှိ နေထိုင်သူများက အခြေအနေကို ဗီဒီယိုရိုက်ကူးကာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် တင်ခဲ့ကြသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ဖြုတ်ချခံလိုက်ရ၏။

လူအချို့က ဤသည်မှာ မုန်တိုင်းမလာမီ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဧရာမ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကြီးသည် လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် စုယွမ်သည်လည်း စောစောထကာ ယနေ့အတွက် သတင်းအချက်အလက်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်] တရုတ်သုတေသနဖွဲ့စည်းမှ ပညာရှင် စုန့်သည် မြေးဖြစ်သူကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်အလိုလိုက်သူ ဖြစ်သည်။ မြေးဖြစ်သူ တောင်းဆိုသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဝန်မလေးသူလည်း ဖြစ်၏။

"ငါမှာ ကျင်းတူးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရရှိပေမဲ့ ဒီတရုတ်သုတေသနဖွဲ့စည်းက ငါနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိပါဘူး.."

ဖတ်ရှုပြီးနောက် စုယွမ်သည် အခြားဖုန်းတစ်ကောကို လက်ခံဖြေဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျင်းချန်ထံမှ ဖြစ်ပေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ပရောဂျက်ကို ဆွေးနွေးပြီး အတည်ပြုပြီးပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ အခု ပထမဆုံး နမူနာအသုတ်ကို ထုတ်လုပ်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်..."

"ငါးရက်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ကုန်ရဲ့ လက်တွေ့အသုံးပြုမှု ရလဒ်ကို ရရှိဖို့ ရည်မှန်းထားပါတယ်... ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေ လုပ်ပြီးရင် ထုတ်လုပ်မှု စတင်နိုင်ပါပြီ..." ကျင်းချန်က လိုက်ဖ်ကွန်ပလက်စ်၏ တိုးတက်မှုအခြေအနေကို သတင်းပို့လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါးရက်နေရင် မင်းဆီက သတင်းပြန်ကြားရတော့မှာပေါ့... မင်းတို့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေးစု... ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်..." ကျင်းချန် စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဖုန်းချသွားကြလေသည်။

ဤအချိန်၌ ပိုင်ချန်သည်လည်း အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် နိုးထလာခဲ့၏။

ယမန်နေ့ညက ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူမ တကယ်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့သဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပေသည်။

"ငါ အပြင်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"အင်း..." ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကိစ္စအချို့ကို ဖြေရှင်းရန် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်သုံးဦး အစောင့်ကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"လီဟူ... ဒါက ဆုကြေးငွေ ယွမ် လေးသောင်းပဲ..."

"မင်းတို့ အားလုံး မနေ့ညက အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ကြလို့ ငါက မင်းတို့ကို ဆုချရမှာပေါ့..."

"ဒီ ယွမ် လေးသောင်းထဲမှာ နှစ်သောင်းက မင်းအတွက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်သောင်းစီ ယူလိုက်ကြ..." စုယွမ်သည် ဤအချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ငွေများကို သူတို့သုံးဦးထံ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ... သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ကို ပိုက်ဆံလွှဲပေးစရာ မလိုပါဘူး... မနေ့ညက ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရပါဘူး... အားလုံးကို အစ်ကိုလီပဲ လုပ်သွားတာပါ..." အခြား ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"မြင်တဲ့သူတိုင်း ဝေစုရသင့်တာပေါ့... မင်းတို့က လီဟူလောက် အကျိုးမပြုခဲ့ဘူးဆိုပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့နောက်မှာ ရပ်နေခဲ့ကြတာပဲ... ဒါကြောင့် သေချာပေါက် ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအတွက် နှမြောနေလို့ မရဘူးလေ..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့ လှုပ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်၏ ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် ထိုနှစ်ဦးသည် သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက်ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ယွမ် တစ်သောင်းစီကို လက်ခံလိုက်ကြလေ၏။

"ဒီနေ့ အဘိုးစုရဲ့ အိမ်ကို သွားမလို့... လက်ဆောင်တချို့ သွားဝယ်ကြရအောင်..."

ယမန်နေ့ညက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အဘိုးစုက ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ကူညီ ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤအဘိုးအို၏ ဩဇာအာဏာနှင့် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှကြောင်းကိုလည်း အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုးစုသည် ယခင်က မည်သည့်ရာထူးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စုယွမ်က အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေ၏။

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

အနီးအနားတွင် မည်သည့်ဆိုင်များ ရှိသည်ကို စုယွမ် မသိရှိခဲ့ချေ။ ထိုအချိန်၌ ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည် စုယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့၏။

သာမန် အခန်းများမှ ဧည့်သည်များဆိုလျှင် ဤမျှလောက် စိတ်အားထက်သန်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဤသူဌေးစုမှာ သမ္မတအခန်း၏ ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကိုယ်ရံတော်များအတွက်ပင် အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းပေးခဲ့သေး၏။ တကယ့်ကို အံ့မခန်း သူဌေးတစ်ဦး၊ တကယ့်ကို သူဌေးကြီးတစ်ဦးပင်။

ဤကဲ့သို့သော ဧည့်သည်မျိုးကို သဘာဝကျကျပင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသင့်ပေသည်။

"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း... ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ ခင်ဗျာ..." မန်နေဂျာက ပြောလိုက်၏။

"အော်..."

"ငါ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို သွားပြီး သူ့အဘိုးအတွက် ပစ္စည်းတချို့ ပေးမလို့... ဒီက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက ဘယ်လိုအရာမျိုးတွေကို သဘောကျတတ်လဲဆိုတာ သိချင်လို့..." စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အို... ခင်ဗျားက လူမှန်ကို မေးမိတာပဲ..."

"တကယ်လို့ လက်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုရင် အဓိကက ဘယ်သူ့ကို ပေးမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်... မောက်ထိုင် ဒါမှမဟုတ် ဝူလျန်ယဲ့လို အရက်မျိုးတွေပေါ့... သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်တာကြောင့် ရိုးရာကျင်းတူး သကြားလုံးတွေနဲ့ ရိုးရာ အားဆေးတွေကိုလည်း ဝယ်လို့ရပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်... လိုအပ်ရင် အဲဒီမှာ သွားကြည့်လို့ရပါတယ်... အရင်တုန်းက လူတွေက သူငယ်ချင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းဆောင်တွေကို သွားတွေ့တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီကနေပဲ အမြဲ ဝယ်လေ့ရှိကြတယ်..." မန်နေဂျာက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင်သာ ပြောပါ..." မန်နေဂျာက ပြောဆိုလိုက်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်၏။

"ဒီ ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ်က မန်နေဂျာက အရမ်းကို ဖော်ရွေပြီး ကူညီပေးဖို့တောင် ကမ်းလှမ်းလာတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..." လီဟူက အံ့သြတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် တကယ်လို့ မင်းသာ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေမယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် ဒီလောက် ဂရုတစိုက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..." စုယွမ်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟင်... ဘာလို့လဲ..." လီဟူက နားမလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ... တကယ်လို့ မင်းသာ တစ်ယောက်တည်း လာတည်းမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအခန်းမျိုးကို ရွေးမလဲ..." စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"သေချာပေါက် အပေါဆုံးအခန်းကို ရွေးမှာပေါ့..." လီဟူက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။ အကယ်၍ သူသာ သမ္မတအခန်း နှစ်ခန်းကို မစီစဉ်ခဲ့ပါက မန်နေဂျာသည် ဤမျှလောက် ဂရုတစိုက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

တကယ်ကိုပင် ဤကမ္ဘာကြီးသည် လူများကို သူတို့၏ ရုပ်ရည်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ဘဲ သူတို့၏ ငွေကြေးဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ပေသည်။

...