အခန်း ၃၀၄

အခန်း (၃၀၄) စုမိသားစု ခြံဝင်းသို့ သွားရောက်ခြင်း

လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ဤဆိုင်သည် ကျင်းတူးသို့ လက်ဆောင်ပေးရန် လာရောက်သူများအတွက် အထူးရည်ရွယ်၍ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေသည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် လူကြီးမင်း...

ဝယ်ယူလိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရွေးချယ်ရာမှာ ကျွန်တော် ကူညီပေးပါရစေ...”

သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ချက်ချင်း လျှောက်လာပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါက သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်အတွက်ပါ... တစ်ခုခုလောက် အကြံပြုပေးနိုင်မလား..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း..."

"ဒါကတော့ ရိုးရာ ကျင်းတူး သရေစာပါ... အရမ်းကို သိမ်မွေ့ပြီး အခုလေးတင် ရောက်ထားတာပါ... တစ်ပေါင်ကို ယွမ် ၂၀၀ ပဲ ရှိပါတယ်..."

"ဒါတွေကတော့ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်တွေပါ... ဒီ ဂျင်ဆင်းနဲ့ သမင်ချိုလက်ဖက်ရည်က အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရောင်းရဆုံး ထုတ်ကုန်ပါ... လူအများစုက ဒါကို သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရတာကို သဘောကျကြပါတယ်..."

"ဒါကတော့ အရက်ကဏ္ဍပါ... ဒီ ၁၉၇၇ ခုနှစ်ထုတ် ကျားရိုးအရက်က အလွန်ကို ရှားပါးပါတယ်..." စာရေးက စတင်အကြံပြုလေ၏။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် စုယွမ်သည် ဤဆိုင်မှ ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက် အဆင့်မြင့် လက်ဖက်ခြောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားကာ အကောင်းစား လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

စီးကရက်နှင့် အရက်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ စုယွမ် ဘာမျှ မဝယ်ယူခဲ့ချေ။

ဤပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရာတွင် ငွေများစွာ မကုန်ကျခဲ့သော်လည်း လက်ဖက်ခြောက်မှာမူ အများဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်ကီလိုဂရမ်လျှင် ယွမ် ၈,၀၀၀ ကျော်ခန့် ကုန်ကျခဲ့ပေသည်။

စုယွမ်က ပို၍ မတတ်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ လက်ဆောင်ပေးမည့်သူမှာ အထူးအဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ပို၍ဝယ်ယူရန် မသင့်လျော်သောကြောင့်ပင်။

"ဟယ်လို... အစ်ကိုယွန်းလား... ဒီနေ့ လာခဲ့မှာလား..." ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် စုယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက ညီမလေး ပို့ထားတဲ့ နေရာကိုပဲ လာခဲ့မယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ဝင်လာတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အစ်ကို့ကို စစ်ဆေးလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် သည်းခံပေးပါဦးနော်..." စုယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း..." စုယွမ်က ဤအချက်ကို သိထားပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဘိုးစုကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အနီးအနားတွင် လုံခြုံရေးအစီအမံများ သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် စုယွမ်သည် ယနေ့တွင် လီဟူနှင့်အတူ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အခြား ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကိုမူ ပြန်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စုယွဲ့ ပို့ပေးထားသော နေရာဆီသို့ ကားမောင်းသွားကြသည်။

ကားမောင်းရသည့် အချိန်မှာ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြာမြင့်ပေသည်။

ဤဒေသသည် ကျင်းတူး၏ ရိုးရာမြို့လယ်ခေါင် မဟုတ်တော့ဘဲ အချင်းချင်း ဆက်စပ်နေသော ခြံဝင်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဒေသတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ပေးထားသော တည်နေရာအတိုင်း လိုက်လာရင်း စုယွမ်သည် သူ၏ ကားကို လမ်းတစ်လမ်းပေါ်သို့ မောင်းနှင်သွားလေသည်။

သာမန်လမ်းများနှင့် မတူဘဲ ဤလမ်းတွင် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး အရပ်ဝတ်ရဲအချို့က ရှေ့ဘက်တွင် အစောင့်ကျနေကာ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင်မူ လမ်းသွားလမ်းလာများ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြပေသည်။

"ဒီ လုံခြုံရေးအဆင့်က တော်တော်လေး အံ့မခန်းပဲ..." လီဟူက မြင်ကွင်းကို အကဲခတ်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အဘိုးစုက သာမန်လူမှ မဟုတ်တာ..." စုယွမ်ကလည်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်ကြတယ်..." အရပ်ဝတ်ရဲများကို အကဲခတ်ရင်း လီဟူက ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..." စုယွမ်က နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ကြည့်လေ..."

"သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး... ဒီလူတွေက ကဏ္ဍစုံမှာ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တွေချည်းပဲ..."

"ဒီမှာ အညံ့ဆုံးလူတောင် ကျွန်တော့်ကို ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး..." လီဟူက ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူက တကယ်ကို ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် အညံ့ဆုံးလူပင်လျှင် လီဟူ၏ ခွန်အားမျိုး ရှိနေခြင်းက စုမိသားစု၏ အင်အားကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ ပြသနေပေ၏။

အဘိုးစု ယခင်က မည်သည့် ရာထူးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သနည်း။

စုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ စု ဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး အွန်လိုင်းတွင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

ဂဏန်းတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အလွန် ရှင်းလင်းသွားပေမည်။

နံပါတ်သုံး။

"ရပ်ပေးပါ..." လမ်းပိတ်ဆို့မှုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အရပ်ဝတ်ရဲတစ်ဦးက ကားကို တားလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကားပေါ်က ဆင်းပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို စစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်..." အရပ်ဝတ်ရဲက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရပါတယ်..." သူတို့နှစ်ဦးက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် အရပ်ဝတ်ရဲနှစ်ဦး လျှောက်လာပြီး လေဆိပ်လုံခြုံရေးကဲ့သို့ပင် စစ်ဆေးလေသည်။ အရပ်ဝတ်ရဲတစ်ဦးက ကားနောက်ဖုံးကို ဖွင့်ကာ ၎င်းကိုလည်း စစ်ဆေးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကားပေါ်တက်ပါ..." အရပ်ဝတ်ရဲက ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်နှင့် လီဟူတို့ ကားပေါ်တက်သွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူက စကားပြောစက်ကို ယူကာ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုရန် အချက်ပြလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ကားသည် စုမိသားစု ခြံဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ကားသည် စုမိသားစု ခြံဝင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ကားပါကင်ထိုးပြီးနောက် ကျွန်တော် လက်ဆောင်များကို ယူကာ နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုအချို့ကို ခံယူလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ လက်ဆောင်တွေကို လက်မခံပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ ဝင်လာလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဆောင်တွေကို ကားထဲမှာပဲ ပြန်ထားခဲ့ပေးပါ..." အရပ်ဝတ်ရဲက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်လား..."

၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။လီဟူက လက်ဆောင်များကို ပြန်ထားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ဝမ်... မလိုပါဘူး... ရှောင်စူးက ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ ယူလာတာကို ယူလာခိုင်းလိုက်ပါ..." အသံပိုင်ရှင်မှာ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။ သိသာထင်ရှားစွာပင် ၎င်းမှာ အဘိုးစုပင် ဖြစ်သည်။

"အဘိုးစု..."

အရပ်ဝတ်ရဲသည် လုံးဝ နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေခဲ့၏။

အဘိုးစုသည် မည်သူပေးသည့် လက်ဆောင်ကိုမျှ လက်မခံဖူးသည့်အပြင် ရေသန့်တစ်ဘူးကိုပင် လက်ခံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။ယခင်က ဧည့်သည်များ အထဲသို့ လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာခြင်းကို ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤလူငယ်လေးထံမှ လက်ဆောင်ကို တကယ်ကြီး လက်ခံလိုက်လေသည်။

ထို့အပြင် အဘိုးစုက ဤကိစ္စကို အလွန် အလေးအနက်ထားဟန်ရှိပြီး တံခါးအပြင်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်လာခဲ့သေး၏။

ဤသည်က အရပ်ဝတ်ရဲအား စုယွမ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို စတင်တွေးတောလာစေခဲ့သည်။

အဘိုးစုရဲ့ မြေးများ ဖြစ်နေမလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အဘိုးစုတွင် သားနှစ်ယောက်၊ မြေးမတစ်ယောက်နှင့် မြေးနှစ်ယောက်သာ ရှိပြီး အားလုံးကို သူ သိရှိကာ တွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ တတိယမြောက်မြေး ရှိနေရန် အကြောင်းမရှိချေ။

သူက ဤအတွေးကို အလျင်အမြန် ပယ်ချလိုက်၏။

သို့သော် ဤလူငယ်လေး၏ မျိုးရိုးအမည်မှာလည်း စုဖြစ်နေပေသည်။

ဤသည်မှာ အတော်လေး တွေးစရာဖြစ်နေ၏။

အဘိုးစုရဲ့ တရားမဝင် သားတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား... အဲဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး...

"ရှောင်စူး... ဒီအဘိုးကြီးအတွက် ဘာလက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့တာလဲ..." အဘိုးစုသည် ကြင်နာသော မျက်နှာထားရှိပြီး သူတို့ အချင်းချင်း အချိန်အတော်ကြာ သိကျွမ်းခဲ့သည့်အလား အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စုယွမ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် အလောတကြီး လာခဲ့ရလို့ အများကြီး မဝယ်လာခဲ့ရပါဘူး... လက်ဖက်ခြောက်နဲ့ အားဆေးနည်းနည်းလောက်ပဲ ပါပါတယ်..." စုယွမ်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... လက်ဖက်ခြောက်က ကောင်းပါတယ်..."

“ငါ့ဆီမှာ လက်ဖက်ခြောက် ကုန်သွားလို့...

မင်းလာရင် တိုက်ဖို့ ရှောင်ကျောက်ကို သွားဝယ်ခိုင်းမလို့ စဉ်းစားနေတာ...အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့တယ်...တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ...”

“ဒီနေ့တော့ မင်းယူလာတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကို ငါ သောက်မယ်...”

အဘိုးစုက ပြောလိုက်ပြီး စုယွမ်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ထိုခဏတွင် သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် ရင်းနှီးနွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလိုလို လှိုင်းထလာခဲ့သည်။

သူနှင့် စုယွမ်တို့သည် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဟိုးအရင်ကတည်းက အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြသည့်သူများကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... အဘိုးစု... ကျွန်တော် အထဲကို တွဲခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စုယွမ်အတွက် အဘိုးစုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တစ်ဦးတည်း တွေ့ဆုံရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ရှင်းပြ၍မရသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အသက်အရွယ်ကြောင့် အဘိုးစု၏ မျက်ခုံးများ အတော်လေး ပါးလွှာသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရှင်းလင်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ စုဖူချန်၏ မျက်ခုံးများနှင့် အလွန် ဆင်တူနေဆဲပင်။

"ဟားဟား... သခင်လေးစူး... အဘိုးစုက ကျန်းမာရေး အရမ်းကောင်းပါတယ်... သူက ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မလိုပါဘူး..." ကျောက်ထျန်းက ဘေးမှနေ၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ကျောက်... ဒါက ရှောင်စူးရဲ့ စေတနာလေ..."

"ကိစ္စတွေကို မရှုပ်ထွေးစေနဲ့..." အဘိုးစုက ကျောက်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ထျန်းက သူ၏ ဆံပင်များကိုသပ်ကာ အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

အဘိုးစုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူ့အကူအညီမှ မလိုအပ်သော်လည်း စုယွမ်မှာမူ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော သူ၏ မြေးဖြစ်နေပေသည်။

အဲဒါက သေချာပေါက် မတူဘူးလေ...

စုယွမ်သည် ထိုလူနှစ်ဦး၏ ဆိုလိုရင်းကို မသိရှိသဖြင့် ရှေ့သို့တက်ကာ အဘိုးစုအား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တွဲခေါ်သွားလေသည်။

လီဟူက လက်ဆောင်များကို သယ်ကာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။

ကျောက်ထျန်းက ရှေ့သို့တက်ကာ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် အနည်းငယ် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။