အခန်း ၃၀၆

အခန်း (၃၀၆) ဒါ ငါ့ညီလား

ထိုလက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခွန်အားကို ပြသရန် လုံလောက်နေပေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ညီကို... အဲဒီလက်သီးချက်နဲ့ဆိုရင် ပေါင် ၃၀၀ အောက်ရှိတဲ့ ဘယ်ဝက်မဆို သေသွားနိုင်တယ်..." ကျောက်ထျန်းက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲဒီလက်သီးချက်ကလည်း မဆိုးပါဘူး..." လီဟူသည် ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့ပေသည်။

"နောက်တစ်ခါ..." သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီးနောက် အလျင်အမြန် လက်သီးချက် အနည်းငယ် ထပ်မံ ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း...

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံသည် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ အလွန် ကြည်လင်ပြတ်သားနေပေသည်။ ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်သီးတိုက်ပွဲတွင် အင်အားချင်း မျှတနေကြ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အချင်းချင်းဆီသို့ ခြေကန်ချက်တစ်ခုစီ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ လက်သီးထက် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဧရာမစွမ်းအားကြောင့် လွင့်စင်သွားသော ဖုန်မှုန့်များကို သင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။

လက်သီးချင်း အကြိမ်အနည်းငယ် အပြန်အလှန် ထိပ်တိုက်ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဖန် နောက်သို့ဆုတ်ကာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ပြန်လည်ခွာလိုက်ကြ၏။

"ဘုရားရေ... ဒီလိုသာ ဆက်တိုက်နေကြရင် ပြဿနာတက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..." စုယွဲ့က ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်လျက် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်ဗလာတိုက်ပွဲကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေခဲ့၏။

ထိုသာမန် လက်သီးချက်လေးက သူမကို ထိမှန်ခဲ့ပါက သူမသည် မီတာအတော်များများ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤလူသည် ကျောက်ထျန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းပင်။

သူတို့၏ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွန်အားများကို စုစည်းကာ အချင်းချင်းဆီသို့ ခေါင်းချင်းဆိုင် ဝင်တိုက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အမျိုးသားနှစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စုယွဲ့၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခွန်အားရှိသည့် တောရိုင်းနွားလား နှစ်ကောင်နှင့် တူနေပေ၏။

ဘန်း...

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ နောက်သို့ လျှောတိုက်သွားလေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ နံရံနှင့် ကပ်သွားကြသည်။ ဤပြိုင်ပွဲသည် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု မှတ်ယူနိုင်ပေ၏။

" လူရယ်စရာ ဖြစ်သွားရပြီ..." သူတို့နှစ်ဦးက လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"အရမ်း မိုက်တာပဲ..." စုယွဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

"သူ အရမ်းသန်မာမှန်း အရင်ကတည်းက သိပေမဲ့ အစ်ကိုကျောက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး..." စုယွဲ့က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးစုက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "မဟုတ်ဘူး... ကျောက်ထျန်းက ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးသွားတယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် စုယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဘာ... မဖြစ်နိုင်တာ... ကျွန်မတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားက မတိမ်းမယိမ်းပဲလို့ ထင်ထားတာ..."

"ခုနက နောက်ကို လျှောထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ လီဟူက သူ့ဘာသာသူ ရပ်တန့်သွားတာ... သူက နံရံနဲ့ လက်တစ်တောင်လောက်တောင် ကွာနေသေးတယ်။ အဲဒါက သူ့အရှိန်ကို နံရံကို အားပြုပြီး လျှော့ချခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျောက်ထျန်းကတော့ နံရံကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ပြီးမှ အရှိန်ကို ထိန်းကာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့တာ..."

အဘိုးစုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါဟာ ကွာခြားချက်အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ တကယ့် လက်တွေ့အင်အား ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာတော့ ကျောက်ထျန်းက အမှန်တကယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာပဲ..."

"တကယ်လား..." စုယွဲ့က သူမ၏ ဘေးရှိ ကျောက်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် ရှုံးသွားတယ်..."

ထိုအခါမှသာ စုယွဲ့သည် အဘိုးစု ပြောခဲ့သည်ကို ယုံကြည်သွားတော့သည်။

လီဟူသည် ကျောက်ထျန်းနှင့် သရေကျအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း လီဟူက ပို၍ပင် သန်မာနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ကျောက်ထျန်းသည် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သက်တော်စောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို သင် သိထားသင့်ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... နည်းနည်းလေးပဲ ကွာတာပါ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆက်လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..." လီဟူက ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး လက်သီးချက်က ငါ့ကို စမ်းသပ်ဖို့ပဲ။ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို မထုတ်သုံးခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်..."

"ပထမ လက်သီးချက် တိုက်ခိုက်ပြီးတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ အင်အားအဆင့်ကို မင်း ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ ခွန်အားကို တမင် ထိန်းထားခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

"အဲဒါကို ငါ ခံစားသိရှိနိုင်ပါသေးတယ်..."

"တကယ်လို့ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲသာဆိုရင် ငါ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေရင်တောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..." ကျောက်ထျန်းက ရှုံးနိမ့်ခြင်းအတွက် အထူးခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

သူ၏ လှည့်ကွက်လေးကို သိရှိသွားကြောင်း မြင်ချိန်တွင် လီဟူသည် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

စုယွမ်သည် လီဟူ၏ ခွန်အားကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားသော်လည်း လီဟူသည် အဘိုးစု၏ ကိုယ်ပိုင်သက်တော်စောင့်ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဒီကိုလာပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ကြပါဦး..."

"ငါတို့တွေ ပြိုင်ပွဲကြည့်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီ..." အဘိုးစုက ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစားအသောက်တွေက ရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ့်တစ်နာရီလောက်မှာ စားလေ့ရှိတယ်... လက်ဖက်ရည် နည်းနည်းသောက်ပြီးရင် စားကြတာပေါ့..." အဘိုးစုက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ထိုင်လိုက်ကြ၏။

အဘိုးစုသည် စုယွမ်ကို စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အရပ်ဝတ်ရဲတစ်ဦးက တံခါးမှ ဝင်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဘိုးစု... သခင်ကြီးစု (၁) နဲ့ သခင်ကြီးစု (၂) တို့ ရောက်လာကြပါတယ်..."

အဘိုးစုသည် ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။ သူ၏ သားနှစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာကြသနည်း။

ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားခြင်းလည်း မရှိချေ။

"အင်း... ငါ သိပြီ..." အဘိုးစုက ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဦးလေးနှစ်ယောက် ရောက်နေတယ်... ရပါတယ်... သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက စကားပြောရတာ လွယ်ပါတယ်... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့..." အဘိုးစုက စုယွမ်ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မလှုပ်ရှားပါဘူး... ဦးလေးနှစ်ယောက်စလုံးက အဘိုးစုလိုပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦး ဝင်လာကြသည်။ စုယွမ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့သည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူထက် အမှန်တကယ်ပင် အသက်ပိုကြီးကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ထို့အပြင် ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးသည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ စုဖူချန်နှင့် ဆင်တူနေပေသည်။

"ဧည့်သည်တွေ ရှိနေတာလား..." စုမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သော စုယွမ်ဖုန်းသည် စုယွမ်နှင့် လီဟူကို မြင်ချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်၏။

သူသည် ဖုန်းယွန်းလုပ်ငန်းစု၏ တည်ထောင်သူ ဖြစ်သည်။ အသက် (၂၄) နှစ်အရွယ်တွင် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မည်သူ့၏ အကူအညီကိုမျှ မယူဘဲ ဖုန်းယွန်းလုပ်ငန်းစုကို တစ်ယောက်တည်း တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့အချိန်တွင် ဖုန်းယွန်းလုပ်ငန်းစုသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အင်အားအကြီးဆုံး ကုမ္ပဏီများအနက် တစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ သူတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ဆက်သွယ်ရေးနည်းပညာလုပ်ငန်း၊ မိုဘိုင်းဖုန်းထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းနှင့် အခြားနယ်ပယ်အသီးသီး ပါဝင်လျက်ရှိနေလေသည်။

ဖုန်းယွန်းလုပ်ငန်းစုသည် ဆက်သွယ်ရေးနယ်ပယ်တွင် ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီနှစ်များအတွင်း အကြောင်းရင်းအချို့ကြောင့် ကုမ္ပဏီသည် သိသိသာသာ ထိခိုက်ခဲ့ရပြီး အသက်ငါးဆယ်အရွယ် စုယွမ်ဖုန်း၏ နားထင်များတွင် ဆံပင်ဖြူများ အတော်လေး ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသူမှာ အဘိုးစု၏ ဒုတိယမြောက်သားဖြစ်ပြီး တုန်းကျန်းပြည်နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်သူ စုယွမ်ကျန်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်အားကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြပေ၏။

သို့သော် ဤအငွေ့အသက်သည် စုမိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း၌ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်နေသည်။

"ဒါက စုယွမ်လေ..."

"ဦးလေး နှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး..." အဘိုးစုက မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

စုယွမ်သည်လည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေးစူးတို့... ကျွန်တော့်နာမည်က စုယွမ်ပါ... ဒီနေ့ လာလည်တာပါ..." စုယွမ်က ယဉ်ကျေးသော်လည်း ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤအငွေ့အသက်က စုယွမ်ဖုန်းနှင့် စုယွမ်ကျန်းတို့ကို သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်သွားစေခဲ့သည်။ သူတို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် အဘိုးစု၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ အဆင့်အတန်းကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားကြပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော တည်ငြိမ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမူအရာမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်မှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှပေ၏။

"မင်္ဂလာပါ လူငယ်လေးစူး..."

စုယွမ်ဖုန်း၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်သည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့သည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ရှီး..." စုယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်..."

"ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"သူက ဘာလို့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် ဆင်တူနေရတာလဲ..."

"ငါထက်တောင် သူက ငါ့အဖေရဲ့သားလို့ ပြောရင် ပိုယုံကြည်ရလောက်တဲ့အထိ တူနေတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲသို့ အလွန်အမင်း နိမိတ်မကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ဒီလူငယ်လေးက... ငါ့အဖေရဲ့ တရားမဝင်သားများ ဖြစ်နေတာများလား..."

စုယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ခဏတာမျှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ အဘိုးကြီးက ပုံမှန်အားဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို နေတတ်ပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တရားမဝင် ကလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်လာရတာလဲ။

သူတို့က အိမ်ကိုတောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖိတ်ခေါ်ထားကြသေးတယ်...

ဒါက ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား။

ထို့အပြင် ဤလူငယ်လေးသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က သူ၏ မိခင်မှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသည်။

ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

သူ၏ အစ်ကိုကြီး၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်ကျန်းသည်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။

"အစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကြောင့် အံ့သြသွားတာလား..."

စုယွမ်ကျန်းကလည်း စုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စုယွမ်၏ ရုပ်ရည်က မိသားစုဝင်များနှင့် ထူးထူးခြားခြား ဆင်တူနေကြောင်းကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုကိစ္စက အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ချေ။စုမိသားစု၏ သင်္ကေတကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

စုမိသားစုဝင်တိုင်း၏ မျက်ခုံးဘေးတွင် မှဲ့တစ်ပေါက်စီ ရှိကြပေ၏။

"မင်းက ငါ့ညီလား..." စုယွမ်ကျန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။