အခန်း ၃၀၈
Vol. 27 Ch. 308
အခန်း (၃၀၈) သူက ငါတို့ရဲ့ တူဆိုတာ သေချာပေါက် သိတာပေါ့
စုယွမ်သည် စက်ရုံများ တည်ထောင်ရန် အစီအစဉ်များကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။
စုယွမ်ကျန်းသည်လည်း နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်နေခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် စုယွမ်၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုနိုင်ခြင်းမှာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေလျှင်ပင် သူသည် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေချေပြီ။
ထို့အပြင် စုယွမ်သည် လစ်သိုဂရပ်ဖီလုပ်ငန်းနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် စိတ်ကူးရှိနေခဲ့ရာ ၎င်းက စုယွမ်ဖုန်းကို တကယ်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေ၏။
အားလုံး သိကြသည့်အတိုင်း ချစ်ပ်များနှင့် လစ်သိုဂရပ်ဖီစက်များကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် စက်ပစ္စည်းများကို သုတေသနပြုလုပ်ခြင်းက စရိတ်ကြီးမားရုံသာမကဘဲ မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို ကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားလှပေသည်။
"ဟူး... ရှောင်စူး... မင်းမှာ ဒီလို အတွေးရှိတာ အရမ်းကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ လစ်သိုဂရပ်ဖီစက်လိုမျိုးကို သုတေသနလုပ်ဖို့က အရမ်းကို စရိတ်ကြီးလွန်းတယ်..."
"ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ခက်ခဲတယ်..."
"မင်းမှာ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ ယွန်းရှန် အရင်းအနှီးမြှုပ်ကုမ္ပဏီဆိုတဲ့ အကောင်းဆုံး ဖဲချပ်တွေ ရှိနေရင်တောင် လစ်သိုဂရပ်ဖီစက်ကို သုတေသနလုပ်ဖို့ ကုန်ကျစရိတ်က တစ်နှစ်ကို ဘီလီယံရာချီ ရှိတယ်..."
"ဒါက သာမန် ခက်ခဲမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး..."
ဖုန်းယွန်းလုပ်ငန်းစုမှ စုယွမ်ဖုန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။
"အင်း... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."
စုယွမ်က ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
"လက်ရှိ အခြေအနေအရ ပြည်ပတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နည်းပညာ ပိတ်ဆို့မှုတွေ လုပ်နေကြတယ်... ဒီလို အဆင့်မြင့် နည်းပညာတွေကို အသုံးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လည်ပင်းညှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ... ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှသာ ဒီအကျပ်အတည်းကနေ ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ..."
"ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေတာထက်စာရင် ကိုယ်ပိုင်ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."
စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။
"အင်း..."
"ရှောင်စူး ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ လစ်သိုဂရပ်ဖီစက်ကို သုတေသန လုပ်ရမယ်..."
"တကယ်လို့ လစ်သိုဂရပ်ဖီစက်ကိုသာ အောင်မြင်စွာ တီထွင်နိုင်ခဲ့ရင် ဒါက ငါတို့ တရုတ်နိုင်ငံအတွက် မြေကမ္ဘာတုန်ဟီးသွားစေမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."
"ဒါ့အပြင် ငါတို့ မဟာရှား ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြင်ပ ဖိအားတွေကိုလည်း အများကြီး လျှော့ချပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."
"ဒါပေမဲ့ ဒါက ရေရှည်လုပ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ... ရှောင်စူးဆီမှာ ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာ ကောင်းပါတယ်..."
"စိတ်မပူပါနဲ့... တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ လက်ထဲမှာ အဆင့်မြင့် လစ်သိုဂရပ်ဖီစက်တွေ ရှိလာမှာပါ..."
စုယွမ်ဖုန်းကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ မဟာရှားက ရှောင်စူးလို တွေးရဲလုပ်ရဲတဲ့ လူငယ်တွေ လိုအပ်တယ်..."
အဘိုးစုက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
စုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့အုပ်စုသည် စားသောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြ၏။
"ရှောင်စူး... ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိလား..."
သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို စောင့်ရှောက်ခွင့်ရသည့်အတွက် သိသာထင်ရှားစွာ ပျော်ရွှင်နေသော အဘိုးစုက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၌ ဖြောင့်မတ်သော နှလုံးသားတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာက လုံလောက်အောင် ရှားပါးလှပေ၏။
"ဒီကစပြီး ကျွန်တော် ကျိုတိုမှာ အချိန်အတော်များများ နေဖြစ်တော့မယ်ထင်တယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အငှားကားတွေချည်း စီးနေရတာလည်း သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကားတစ်စီးလောက် ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် သွားကြည့်မလို့..."စုယွမ်က ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ဖြေကြားလိုက်၏။
"အို... ကားဝယ်မလို့လား..."
"အင်း... ဒါက အရေးကြီးတယ်..."
"ဒါနဲ့ ယွဲ့ယွဲ့... ဒီနေ့ နေ့လယ် ကျိုတိုမှာ ကားပြပွဲ ရှိတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကျောက်က မသွားနိုင်မှတော့ မင်း ရှောင်စူးနဲ့အတူတူ သွားလိုက်ပါလား..."
အဘိုးစုက အကြံပြုလိုက်လေသည်။
"သမီးလည်း အဲဒါကို စဉ်းစားနေတာ... အို... အဲဒီအကြောင်း တွေးနေတာ..."
"ဒီနေ့ နေ့လယ် ကားပြပွဲ အတူတူ သွားကြည့်ကြမလား..."
စုယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်၏။
"ကောင်းတာပေါ့... ကားဝယ်ဖို့ အချိန်ကိုက်ပဲ..."
စုယွမ်က ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူတို့ စားသောက်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ထိုသုံးဦးသည် စုမိသားစု ခြံဝင်းထဲမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြချေပြီ။
ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူများသည် ဧည့်ခန်းဆောင်အတွင်း၌ ရှိနေကြ၏။
"အဖေ... ဒီရှောင်စူးက..."
"ဟားဟားဟား..."
စုယွမ်ဖုန်းက အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ညီဖြစ်သူ အရိုက်ခံရသည့် မြင်ကွင်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။
"သူက မင်းတို့ရဲ့ တူပဲ..."
ကိစ္စရပ်များ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အဘိုးစုသည် ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်မထားတော့ချေ။
"သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တူဆိုတာ သေချာပေါက် သိတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဦးလေး ဖြစ်နေတာက လုံးလုံးလျားလျား ပုံမှန်ပဲလေ..."
"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... ရှောင်စူးက ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ စုမိသားစုနဲ့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ..."
စုယွမ်ဖုန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... တကယ်တော့ စောစောက ကျွန်တော် စကားမှားသွားတာဆိုပေမယ့် အဲဒါ တကယ်ကို ကျွန်တော့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး..."
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး..."
"မျက်ခုံးစွန်းတိုင်းမှာ မှဲ့တစ်ပေါက်စီ ရှိတယ်လေ..."
"ဒါက ကျွန်တော်တို့ စုမိသားစု သွေးသားရဲ့ သင်္ကေတပဲ..."
စုယွမ်ကျန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူသည် သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ မိသားစုဝင်များ မဟုတ်ပါက မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှလောက်အထိ တူညီနေနိုင်မည်နည်း။
ထို့အပြင် သူတို့အကြားတွင် မွေးရာပါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေပုံရပေသည်။
"သူက မင်းတို့ရဲ့ တူပါလို့ ငါ ပြောပြီးပြီလေ..."
အဘိုးစုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ကိစ္စများကို ဤထက်ပို၍ ရှင်းလင်းအောင် လုပ်ပြရန် သူတို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်နေသေးသည်လား။
“သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တူဆိုပေမယ့်...ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ဆို သူ့ရဲ့ ဦးလေးတွေ ဖြစ်နေတာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး...”
"မဟုတ်ဘူး အဖေ... အဖေက ဘာလို့ ဒီစကားကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေရတာလဲ..."
စုယွမ်ကျန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
အဘိုးစုက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။
"ဒီလိုပါ... စုယွမ်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တူဆိုတာက သဘာဝကျကျပဲ အဘိုးစုရဲ့..."
ကျောက်ထျန်းက စကားဝှက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ကာ စကားမဆုံးမီ ရပ်တန့်လိုက်ပေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မြေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရုံလေး မဟုတ်ဘူးလား..."
"ဒါကို ငါတို့ သေချာပေါက် သိတာပေါ့... သူက ငါတို့ရဲ့ တူဆိုတာ ငါ့အဖေရဲ့ မြေးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ... ရှောင်ကျောက်... မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို ရပ်လိုက်ရတာလဲ... ပြောစရာရှိတာ ဆက်မပြောနိုင်ဘူးလား..."
"ငါ့အဖေက အဲဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ အဘိုးဖြစ်မှာပေါ့..."
စုယွမ်ကျန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြန်၏။
"နေ... နေပါဦး..."
"ညီလေး... သေချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... စုယွမ်က ငါတို့ရဲ့ တူဖြစ်ပြီး ငါတို့ အဖေရဲ့ မြေးလည်း ဖြစ်နေတယ်..."
စုယွမ်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားပုံရလေသည်။
"ဟမ်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သေချာပေါက် ငါ သိတာပေါ့..."
ရုတ်တရက် စုယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
"ဒါ... ဒါက..."
"စုယွမ်က အဖေ့ရဲ့ မြေးအရင်းလား..."
စုယွမ်ကျန်းသည် သခင်ကြီးစုအား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။
အဘိုးစုသည် သဘောတူခြင်းလည်းမရှိ သဘောမတူခြင်းလည်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်ပေ၏။
"ဘုရားရေ..."
"ဒါက..."
"အဖေ..."
"ဒါဆိုရင် အရင်တုန်းက ကျွန်တော် ပြောတာ မမှားဘူးပေါ့..."
"အဖေ့မှာ တကယ်ပဲ တရားမဝင် ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာလား... အဖေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အမှားမျိုး လုပ်နိုင်ရတာလဲ..."
စုယွမ်ကျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။
"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."
အဘိုးစုက သူ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် စုယွမ်ကျန်း၏ ခြေထောက်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ပေသည်။
"သူက မင်းတို့ရဲ့ တူကွ... သူ့အဖေ စုဖူချန်က ငါ့ရဲ့ သား... မင်းတို့ရဲ့ ညီလေးဆိုလည်းဟုတ်တယ်..."
အဘိုးစုက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဘာ..."
"ဒါက..."
သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
"ငါ့မှာ တကယ်ပဲ... ညီလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာလား..."
"အနှစ်ငါးဆယ်ကျော် အတွင်းမှာ ဒါက ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ..."
"ရှောင်ကျောက်... ဒါ တကယ်လား... အဘိုးကြီးက သတိမေ့နေတာလား..."
စုယွမ်ကျန်းသည် ကျောက်ထျန်းအား အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။
"တကယ့်ကို အစစ်အမှန်ပါ... သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး..."
ကျောက်ထျန်းက ပြောဆိုလိုက်ပြီး စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အံဆွဲထဲမှ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမှာ အဝါရောင်သန်းနေသော အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ပုံမှာမူ အသစ်ထုတ်ထားသော ရောင်စုံဓာတ်ပုံ ဖြစ်ပေ၏။
ကျောက်ထျန်းသည် ထိုဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
"သခင်ကြီးတို့ နှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါ..."
ထို့နောက် စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဖုန်းတို့သည် ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။
ခဏတာမျှ သူတို့သည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။
အရောင်ဖျော့နေသော ဓာတ်ပုံထဲမှ လူမှာ သူတို့၏ ဖခင်ဖြစ်သူ စူးဝေ့မင် ဖြစ်ကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သူတို့ မှတ်မိနေကြပေ၏။
"ပြီးတော့ တခြားဓာတ်ပုံထဲက လူက... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ညီလေး ဖြစ်နိုင်မလား..."
"စုဖူချန် ဟုတ်လား…”