အခန်း ၃၀၉

အခန်း (၃၀၉) ကျိုတိုကားပြပွဲ

"အင်း... မင်းတို့ရဲ့ညီကို မွေးကတည်းက မင်းတို့အမေရော ငါပါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြဘူး..."

"ငါက နှစ်အတော်ကြာ တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေခဲ့ပြီးနောက်မှ သူ့ရဲ့ခြေရာကို နောက်ဆုံးမှာ တွေ့ရှိခဲ့တာ..."

"အနှစ်လေးဆယ်ကျော်အတွင်းမှာ... သူ့ရဲ့အဖေဖြစ်တဲ့ ငါက သူ့ကို တစ်ရက်လေးတောင် မပြုစုမပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရဘူး..."

စကားပြောနေချိန်တွင် အမြဲတစေ တည်ငြိမ်နေတတ်သော အဘိုးစု၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သိသာထင်ရှားသော မျက်ရည်စများ ရစ်ဝိုင်းလာခဲ့ပေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်ဖုန်းနှင့် စုယွမ်ကျန်းတို့သည် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။ သူတို့တွင် ညီတစ်ယောက်ရှိနေကြောင်းကို သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား မသိခဲ့ကြချေ။ ဤအရာက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ညီသည် အိမ်နှင့်ဝေးကွာနေခဲ့သည်မှာ အနှစ်လေးဆယ်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ။

"အဖေ... တကယ်လို့ ဒီလိုဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ညီက အနှစ်လေးဆယ်တောင် အိမ်မပြန်လာခဲ့တာလဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဒီအကြောင်းကို ဘာတစ်ခုမှ မသိခဲ့ရတာလဲ..."

စုယွမ်ကျန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ မသိတာ သဘာဝကျပါတယ်..."

"အဲဒီတုန်းက ကိစ္စတချို့ကြောင့် ငါက ကျန်းချန်က နေရာတစ်ခုမှာ အလုပ်သွားလုပ်ခဲ့ရတယ်... အဲဒီနောက်တော့..."

စုဖူချန်က ထိုစဉ်က သားငယ်ဖြစ်သူ မည်သို့ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ပြောပြလေ၏။

"မင်းတို့ရဲ့ညီက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေခဲ့ရဘူး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းတို့ရဲ့တူဖြစ်တဲ့ စုယွမ်ကသာ အောင်မြင်ကျော်ကြားလာပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခု မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့သားအဖတွေ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စုဖူချန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ညီ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဖုန်းတို့သည်လည်း ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားကြပေသည်။ အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း ချောမွေ့ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ဖခင်က တင်းကျပ်သော်လည်း စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာ မလိုခဲ့ချေ။

သူတို့၏ညီသည် အနှစ်လေးဆယ်အတွင်း အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခဲ့ရကြောင်း ကြားချိန်တွင် စုယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။

"အဖေ... အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

"လမ်းတောင် မလျှောက်တတ်သေးတဲ့ ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်သွားနိုင်မှာလဲ..."

"တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ကြံစည်ထားတာပဲ..."

စုယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ စုမိသားစုက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပေမဲ့ ရန်သူတွေတော့ ရှိနေသေးတယ်... သူတို့ လုပ်တာများလား..."

စုယွမ်ကျန်းက ဆက်လက် သံသယဝင်နေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ပြောတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ငါလည်း စုံစမ်းကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ လုံးလုံးလျားလျား အဖြေမထွက်ခဲ့ဘူး..."

"အမှန်တရားက တစ်နေ့နေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ငါတို့ စဉ်းစားရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး..."

စုဖူချန်သည် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။

"ဒါဆို..."

"အဖေ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ညီက လက်ရှိအခြေအနေကို သိနေပြီလား... ဒါမှမဟုတ် တူဖြစ်တဲ့ စုယွမ်က အဖေအကြောင်းကို သိနေပြီလား..."

စုယွမ်ကျန်းက မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ သူတို့အားလုံးနဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီအကြောင်းကို မသိကြသေးဘူး..."

"တကယ်လို့ အဖေတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား..."

အဘိုးစုက ဆက်ပြောလေ၏။

"ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် ငါ သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုအပ်သေးတယ်..."

ခဏတာမျှ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။

ထိုအခြေအနေတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မည်သို့ စကားစရမည်ကိုပင် မသိခဲ့ကြချေ။

ကျိုတို ကားပြပွဲ

ဤကားပြပွဲအတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး အဓိကအမှတ်တံဆိပ်အားလုံးသည် သူတို့၏ ထုတ်ကုန်များကို ဤနေရာတွင် ရောင်းချနေကြပေသည်။ Mercedes-Benz၊ BMW၊ Ferrari၊ Bentley၊ Rolls-Royce နှင့် Lamborghini စသည့် ဇိမ်ခံကားများ အားလုံး ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြ၏။

"ဒီနေ့ ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်တယ်... ဒါကြောင့် ငှားထားတဲ့ G-Wagon ကို ပြန်အပ်လိုက်တော့..."

စုယွမ်က လီဟူကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

လီဟူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းတို့... ဝင်ခွင့်လက်မှတ် ရှိပါသလား..."

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံကားပြပွဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခံရခြင်း သို့မဟုတ် လက်မှတ်ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဒီမှာ..."

စုယွဲ့က လက်မှတ်သုံးစောင်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါ..."

တံခါးဝရှိ လူက ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦး အထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။ ပထမဆုံး ပြခန်းတွင် Mercedes-Benz ၏ နောက်ဆုံးပေါ် G-Class မော်ဒယ်ကို ပြသထားပြီး စုယွမ်၏ကားထက်ပင် ရုပ်ထွက်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပိုမိုခန့်ညားနေပေ၏။ ထို့အပြင် ဤကား၏ စွမ်းအင်စနစ် ဒီဇိုင်းမှာ ပိုမိုကြံ့ခိုင်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ဆီစားနှုန်းမှာမူ ပြောင်းလဲမှုမရှိချေ။ ဤသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုတစ်ခုပင်။

"ဒီကားက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ... နောက်မှ ထပ်ကြည့်ကြတာပေါ့... တကယ်လို့ အဆင်ပြေရင် အဲဒါကိုပဲ ယူလိုက်မယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို တော်တော်သဘောကျပုံရတယ်..."

"ရှေ့မှာ အားကစားကားတချို့ ရှိသေးတယ်..."

"အဲဒီကားတွေက တကယ့်ကို အမိုက်စားတွေပဲ..."

စုယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အင်း... အားကစားကားတွေက မိုက်ပေမဲ့ ထိုင်ခုံမလောက်ဘူး... ကြည့်လေ... ငါတို့အပြင်သွားရင် လူအများကြီးပဲ... ကားတစ်စီးတည်း အတူတူမစီးရရင် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ငါက အားကစားကားကို တစ်ခါမှ မဝယ်ခဲ့တာ..."

အားကစားကားများနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် စုယွမ်သည် မူလက Lamborghini Aventador တစ်စီးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝန်ထမ်းများကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့လေပြီ။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များ... Lamborghini ပြခန်းကနေ ကြိုဆိုပါတယ်..."

"ဒီကားကို အားလုံး သိကြမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်... အားကစားကားတွေကို သဘောကျတဲ့သူတွေက သူ့နာမည်ကို သိကြမှာပါ..."

"Lamborghini Veneno ပါ..."

စကားဆုံးချိန်တွင် အနက်ရောင်ကန့်လန့်ကာကြီး ချက်ချင်း ပွင့်သွားခဲ့၏။

Lamborghini Veneno ၏ စတိုင်ကျသော ကိုယ်ထည်သည် လူတိုင်း၏ရှေ့မှောက်တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်..."

"ဒါက Lamborghini Veneno ပဲ..."

"တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

"ငါ Lamborghini Veneno ကို အပြင်မှာ မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... ဒီဇိုင်းနဲ့ အရည်အသွေးက ဓာတ်ပုံထဲကထက်တောင် ပိုမိုက်သေးတယ်..."

"သူက လုံးလုံးလျားလျား လှပလွန်းတယ်..."

"ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို ငါ တကယ်အားကျတယ်... ငါသာ ချမ်းသာရင် ဒီလိုကားမျိုးကို မောင်းမှာ..."

Lamborghini Veneno ပေါ်လာချိန်တွင် လူတိုင်း ရူးသွပ်သွားကြတော့၏။

"ဘုရားရေ..."

"ဘယ်လိုလဲ... ဒီကားက မမိုက်ဘူးလား..."

"ငါပြောမယ်... ဒီကား ပေါ်လာတဲ့နေရာတိုင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး စူပါစတားတောင်မှ မှေးမှိန်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါက ထိပ်တန်း အားကစားကားတစ်စီးပဲ..."

"သူက အရမ်းကိုမိုက်တာပဲ..."

စုယွဲ့က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် စုယွမ်သည် မြင်မြင်ချင်းပင် အံ့သြသွားခဲ့ရပေ၏။ ဤကား၏ အသွင်အပြင်သည် သူ အရင်က မောင်းနှင်ခဲ့သော Lamborghini Aventador နှင့် လုံးလုံးလျားလျား နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ချေ။ ယခု သူမြင်တွေ့ရချိန်တွင် တစ်စီးကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီကားက ဘယ်လောက်ပေးရလဲ..."

စုယွမ်က ဆက်မေးလိုက်၏။

" ၃၂ သန်းတဲ့..."

စုယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... စျေးက သိပ်မကြီးပေမဲ့ သိပ်တော့ လက်တွေ့မကျဘူး... မဟုတ်ရင် ငါ တစ်စီးလောက် ဝယ်လိုက်ပြီ..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

ဤရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက အခြားသူများ၏ မကျေနပ်မှုကို ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ဘေးမှ ရွှေရောင်ဘောင်ကွပ် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက စုယွမ်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီကားပြပွဲက ဝင်ခွင့်လက်မှတ်နဲ့ ဝင်လာတဲ့ လူတွေကိုပဲ ကြည့်ပါဦး...ဒီကားက ယွမ် ၃၂ သန်းတောင် တန်တာ...လူတိုင်း ဝယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းလို့များ ထင်နေတာလား...”

"တကယ်ပါပဲ..."

"ထပ်ပြောရရင် ဒီကားက အကန့်အသတ်နဲ့ ထုတ်ထားတာ... လူတိုင်း ဝယ်လို့မရဘူး..."

"ဝမ်ချုံချုံလို ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတွေတောင် တန်းစီစောင့်နေရတာ..."

ထိုအမျိုးသားသည် စုယွမ်ကို တိုက်ရိုက် စကားမပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏လေသံထဲတွင် အထင်သေးမှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေပေ၏။