အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃) Bentley Continental GT

ကားပြပွဲအတွင်း နှစ်နာရီခန့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့အုပ်စုသည် ကားမော်ဒယ်အနည်းငယ်ကို သဘောကျခဲ့ကြ၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် စုယွမ်သည် ကားတစ်စီးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ အနက်ရောင်ကိုယ်ထည်ဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော နောက်ဆုံးပေါ် ထိပ်တန်း Bentley Continental GT အသစ်စက်စက် ဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ်ငါးသန်းခန့်သာ ကျသင့်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် စုယွမ်၏အနီး၌ အမှတ်တံဆိပ်အသီးသီးမှ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များ သဘာဝကျစွာပင် ဝိုင်းရံနေခဲ့ကြချေပြီ။

"ဥက္ကဋ္ဌစုနဲ့ သခင်လေးဝမ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ဇိမ်ခံအားကစားဆီဒင်ကားကို ကြည့်ရှုချင်ပါသလား..."

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် Mercedes-Benz G-Class ကလည်း အရမ်းကောင်းပြီး လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အကြိုက်နဲ့ လုံးဝကိုက်ညီပါတယ်..."

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Ferrari ပြခန်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုချင်ပါသလား..."

ဤအရောင်းကိုယ်စားလှယ်များသည် အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားမည်စိုးသည့်အလား စုယွမ်၊ ဝမ်ချုံချုံ၊ စုယွဲ့းနှင့် အခြားလူများအနီးသို့ အုံခဲလာခဲ့ကြလေ၏။

စုယွမ်က အရောင်းကိုယ်စားလှယ်အုပ်စုအား ပြောလိုက်သည်။

"ဆောရီးပဲဗျာ... ကျွန်တော် Bentley တစ်စီး မှာလိုက်ပြီဆိုတော့ တခြားမော်ဒယ်တွေကို မကြည့်တော့ပါဘူး..."

"ရပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌစု... အနာဂတ်မှာ ဥက္ကဋ္ဌစုက ကားထပ်ဝယ်ဖို့ သေချာပေါက် လိုအပ်လာမှာပါ... တကယ်လို့ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လိုက်ပါ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လိပ်စာကတ်ပါ..."

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များစွာက သူတို့၏ လိပ်စာကတ်များကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားကြပေ၏။

စုယွမ်က စုယွဲ့းအား မေးလိုက်သည်။

"ကျင်းတူးအတွက် A လိုင်စင်နံပါတ်ပြားကို လုပ်ပေးနိုင်မလား..."

"ဒီကိစ္စကိုတော့... ခန့်မှန်းကြည့်လေ..."

စုယွဲ့းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သာမန်လူများအတွက် ကျင်းတူးတွင် A လိုင်စင်နံပါတ်ပြား ရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ ထိုအရာမှာ ပြဿနာတစ်ခုဟုပင် မယူဆရလောက်အောင် လွယ်ကူလှပေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့..."

စုယွမ်သည် ငွေကို တိုက်ရိုက် ပေးချေလိုက်လေ၏။

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Bentley ထုတ်ကုန်တွေကို ဝယ်ယူအားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဥက္ကဋ္ဌစုလို ဖောက်သည်မျိုး ရရှိတာကို Bentley ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်..."

"အင်း..."

စုယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော မြှောက်ပင့်စကားများကို မနှစ်မြို့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဝမ်ချုံချုံသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အဆက်အသွယ်များကို မှတ်သားထားပြီးဖြစ်ပေ၏။

"ကျွန်တော် လုပ်စရာလေးရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်..."

ဤသည်မှာ အဆက်အသွယ်ကွန်ရက်ကို ချဲ့ထွင်ရာတွင် ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... သခင်လေးဝမ် ဂရုစိုက်သွားပါဦး..."

ဝမ်ချုံချုံ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော်အချို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ကားအသစ်တစ်စီး ရှိလာသောအခါ သွားလာရေးကိစ္စများမှာ ပိုမိုအဆင်ပြေလာခဲ့သည်။

စုယွမ်နှင့် စုယွဲ့းတို့သည် ကားသစ်ကို မောင်းနှင်ကာ ကားမှတ်ပုံတင်ရေးရုံးသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြပြီး လိုင်စင်နံပါတ်ပြားကိုလည်း အချိန်တိုအတွင်း ရရှိသွားခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် လီဟူသည် ငှားရမ်းထားသောကားကို ပြန်အပ်လိုက်လေသည်။ ကားမှတ်ပုံတင်ရုံး၏ အဝင်ဝ၌ စုယွဲ့းက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်မ တက္ကစီငှားပြီးပဲ ပြန်လိုက်တော့မယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... တကယ်လို့ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်..."

စုယွဲ့း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စုယွမ်သည် ဟိုတယ်ဆီသို့ ကားမောင်းသွားလေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကြီး ပြိုလဲတော့မည့် သတင်းသည် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ချေပြီ။

တရုတ်နိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံးသော အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီကြီးသည် ကြီးမားလှသော အကြွေးများကြောင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးခံနေရပေသည်။

သူဌေးရွှီလီသည်လည်း ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရလေ၏။

ဤသတင်းသည် မြေပြိုခြင်းနှင့် ဆူနာမီလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းကဏ္ဍကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး အွန်လိုင်းတစ်ခွင်၌ ကြီးမားလှသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

ကျင်းတူးမြို့ရှိ အချုပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ သခင်လေးရွှီသည် စောင့်ပြီးရင်း စောင့်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ဖခင်က သူ့ကို လာရောက်အာမခံပေးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ယနေ့တွင်မူ သူ၏ရှေ့နေ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

"ရှေ့နေဝမ်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ငါ့အဖေက ငါ့ကို အခုထိ လာမကယ်သေးတာလဲ... အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

သခင်လေးရွှီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မှားသွားမှန်း ငါ သိပါပြီ... ငါ့အဖေနဲ့ စကားပြောပြီး ငါ့ကို ဒီကနေထွက်သွားဖို့ အမိန့်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ..."

ရှေ့နေဝမ်သည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အမိန့်ဟုတ်လား... ဘာအမိန့်လဲ..."

သခင်လေးရွှီက စိုးရိမ်တကြီး ဆက်ပြောလေသည်။

"ငါ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးဖို့ အမိန့်လေ... သူက နိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပဲ... သူ့အတွက်က အမိန့်ထုတ်တယ်ဆိုတာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံလေးပဲကို..."

ရှေ့နေဝမ်က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာလဲ...မင်း မသိသေးဘူးလား..."

သခင်လေးရွှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ... ငါက ဘာကို သိရမှာလဲ..."

"အင်း... မနေ့ညက အထက်လူကြီးတွေက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို အရေးယူလိုက်ပြီ... အထူးစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစုကို ဝင်ရောက်ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး မင်းအဖေ ရွှီလီနဲ့အတူ အဓိက အမှုဆောင်အရာရှိတွေအားလုံး ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရပြီ..."

"မင်းအဖေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကိုလည်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ..."

"အခုလက်ရှိ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက အတိတ်က ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်... ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ဟန်ထိုက်ရဲ့ အမွေဆက်ခံမယ့် သခင်လေး မဟုတ်တော့ဘူး..."

ရှေ့နေဝမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းအဖေက မင်းနဲ့ မိသားစုဆီ တိတ်တဆိတ် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းက အခု တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်..."

သခင်လေးရွှီသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... တကယ်ကြီးလား..."

"တကယ်ပဲ..."

"အခု အွန်လိုင်းပေါ်မှာ တော်တော်လေးကို ဆူညံနေပြီ... မင်း သိထားသင့်တာက မင်းအဖေရဲ့ အာဏာနဲ့သာ မင်းကို ပြဿနာထဲကနေ ကယ်ထုတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မနေ့ညကတည်းက မင်းအပြင်ရောက်နေလောက်ပြီ..."

ရှေ့နေဝမ်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီကိစ္စက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာရတာလဲ... ခင်ဗျား တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ပြစ်မှားမိလို့လား... တကယ်လို့သာ မဟုတ်ရင် အထက်လူကြီးတွေက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သခင်လေးရွှီသည် စုယွမ်ကို တွေးမိသွားခဲ့သည်။ သူ ပြစ်မှားခဲ့မိသော တစ်ဦးတည်းသော အရည်အချင်းရှိသူမှာ စုယွမ်သာလျှင် ဖြစ်ပေ၏။

"တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြစ်မှားမိတာ..."

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူများ ဖြစ်နေမလား..."

ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု တစ်ခုလုံးသည် မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းပင်။

"အား..."

သခင်လေးရွှီသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်လျက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော နောင်တတို့ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

အစကတည်းက ဒီကိစ္စမှာသာ ငါ ဝင်မပါခဲ့ရင် ကောင်းသား...

ဟု သူ စိတ်ထဲတွင် တွေးမိလိုက်၏။

ငါ့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်ပေါက်လာမှာပဲ...ဒါပေမဲ့ ငါ အပြင်မှာသာ ရှိနေသေးရင် အခြေအနေကို ပြန်ထိန်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုခုတော့ ရှိနိုင်သေးတယ်...

အခုတော့ ငါ ဒီမှာ ပိတ်မိနေပြီ... ဘာမှလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိတော့ဘူး...နောင်တစ်နေ့ ငါ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ရင်တောင် တစ်ချိန်က ငါ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖြစ်နေမှာပဲ...အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါလည်း တစ်ချိန်က ငါ အထင်သေးခဲ့တဲ့ ဆင်းရဲသားတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့မှာ...

ဤရလဒ်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

“ရှေ့နေဝမ်... ရှေ့နေဝမ်...

ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ...

တောင်းပန်ပါတယ်... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်...

ကျွန်တော့်အမှုကိုပဲ လိုက်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ...”

သခင်လေးရွှီသည် ခါးခါးသီးသီး ငိုကြွေးရင်း အသနားခံလိုက်၏။

“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်...

ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်...”

“မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး...

အခုလို အခြေအနေမှာ ဘယ်သူကများ ခင်ဗျားနဲ့ ပတ်သက်ရဲမှာလဲ...

ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို လာတွေ့တာတင် ကျွန်တော့်အတွက် စွန့်စားမှု အရမ်းများနေပြီ...

ခင်ဗျားအမှုကိုသာ လက်ခံလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ကိုပါ အလုပ်ပြုတ်သွားအောင် လုပ်ချင်နေတာလား...”

ရှေ့နေဝမ်က ခေါင်းကို အထပ်ထပ်ခါရမ်းရင်း ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

ရှေ့နေဝမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က အမှုလိုက်ရင် ပိုက်ဆံမယူဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား... ကျွန်တော့်ကိုများ ပရဟိတသမားလို့ ထင်နေတာလား..."

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျား အထဲမှာပဲ နေပြီး သက်ညှာခွင့်ရဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတော့..."

စကားဆုံးချိန်တွင် ရှေ့နေဝမ်သည် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ရှေ့နေဝမ်... ရှေ့နေဝမ်..."

သခင်လေးရွှီသည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် သခွားသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အခြားသူများ၏ သနားညှာတာမှုအပေါ် လုံးဝ မှီခိုနေရပေတော့မည်။

ထိုအချိန် ထောင်အစောင့်တစ်ဦး လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီ..."

“ငါတော့ ပြီးသွားပြီ...

အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ...

ငါ မှားခဲ့တာကို အခုမ တကယ် သဘောပေါက်ပါပြီ...ဒါပေမဲ့...ဘုရားသခင်က ဘာလို့ ငါ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ်တောင် မပေးရတာလဲ...”သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။