အခန်း ၃၁၄

အခန်း (၃၁၄) စုန့်လင်း၏ ဝက်ခြံပျောက်ဆေးခရင်မ်

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ကျင်းတူးမြို့ ဒုတိယလမ်းမကြီးရှိ အိမ်တစ်လုံးအတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာရှိ အိမ်တစ်လုံးမှာ ယွမ်သန်းဆယ်ချီ၍ အလွယ်တကူ တန်ကြေးရှိနိုင်ပြီး စုန့်မင်၏အိမ်သည် ဤနေရာတွင် တည်ရှိနေခြင်းပင်။

အကြောင်းမှာ သူ၏အဘိုး စုန့်လင်းသည် ဇီဝဗေဒနယ်ပယ်ကို အထူးပြုလေ့လာခဲ့သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အပြင်လူအချို့က သူသည် ပညာရှင်ဘွဲ့နှင့် မထိုက်တန်ဟု ပြောဆိုကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။

ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရနိုင်ခဲ့သည်ဆိုကတည်းက သူ၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်မဟုတ်သည်ကို သက်သေပြနေပြီး ဖြစ်၏။

သေချာပေါက်ပင် ဤအရာသည် သူ၏ မျိုးရိုးအမည်နှင့်လည်း နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။

ထမင်းစားနေစဉ် စုန့်မင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဟူး..."

စုန့်လင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့မြေးလေး... မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား... ငါ့ကို ပြောပြပါဦး..."

စုန့်မင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟူး... ပိုက်ဆံကလွဲပြီး တခြား ဘာကများ ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မရှိဘူးလေ.."

စုန့်လင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... အဘိုးက မင်းကို တစ်လ ယွမ်တစ်သိန်း ပေးထားတယ် မဟုတ်လား... အဲဒါက မလောက်ဘူးလား... နောက်ထပ် ငါးသောင်းလောက် ထပ်တိုးပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

သူ၏သားမှာ ပြစ်မှုတစ်ခုကြောင့် သေဒဏ်ချမှတ်ခံထားရသဖြင့် သူသည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးလေးအား အလွန်အလိုလိုက်ထားခဲ့ပေသည်။ စုန့်မင် ပြဿနာတက်တိုင်း သူ့အနေဖြင့် ပြဿနာများထဲမှ ကယ်ထုတ်ရန် သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အမြဲအသုံးပြုလေ့ရှိ၏။

“ဒါက တစ်လကို သုံးသောင်း၊ နှစ်သောင်းလောက် သုံးရတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလေ...

တစ်လကို တစ်သိန်းလောက် သုံးရရင်လည်း ကျွန်တော် တတ်နိုင်ပါတယ်...

ဒါပေမဲ့...

တကယ်လို့ ကျွန်တော် ကားတစ်စီး ဝယ်ချင်ရင်ကော...

Lamborghini လို စူပါကားမျိုးကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ...”

စုန့်မင်က ချက်ချင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

“အခုခေတ် လူငယ်တွေက အဲဒီလို ဇိမ်ခံကားတွေကို မောင်းနေကြတာ...ကျွန်တော့်မှာသာ မရှိဘူးဆိုရင် လူကြားထဲမှာ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်...”

စုန့်လင်းက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်၏။

"အို... သဘောပေါက်ပြီ..."

"ဒါက လွယ်ပါတယ်... ငါ မင်းကို တစ်စီး ဝယ်ပေးလိုက်မယ်လေ..."

"ဟင်..."

စုန့်မင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူ၏အဘိုး ငွေရေးကြေးရေး အခြေအနေကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ တစ်နှစ်လျှင် ယွမ် သုံးလေးသန်းခန့် ဝင်ငွေရှိသော်လည်း သန်းချီ သို့မဟုတ် ဆယ်သန်းချီ၍ တန်ကြေးရှိသော Lamborghini ကဲ့သို့ ဇိမ်ခံကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

စုန့်မင်သည် သူ၏ တူများကို ချထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

“ပြောတဲ့အတိုင်း အတိအကျပဲ...

တခြားလူတွေမှာ ရှိရင် ငါ့မြေးမှာလည်း သေချာပေါက် ရှိရမှာပေါ့...မဟုတ်ရင် အပြင်မှာ သတင်းတွေ ပျံ့သွားတဲ့အခါ ငါလို ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင် ကိုယ့်မြေးကို မထောက်ပံ့နိုင်ဘူးလို့ လူတွေ ပြောကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

စုန့်လင်းက ခဏရပ်ပြီး အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“အမှန်တိုင်း ပြောရရင်...နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုကို ငါ အောင်အောင်မြင်မြင် တီထွင်နိုင်ခဲ့ပြီ...”စုန့်လင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့် ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

"အခုဆို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့တောင် အသင့်ဖြစ်နေပြီ... ဒီထုတ်ကုန်က ဈေးကွက်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ မင်း ဝယ်ချင်တာ ဘာမဆို ဝယ်လို့ရပြီ..."

စုန့်မင် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

"အဲဒါက ဘယ်လို ထုတ်ကုန်မျိုးလဲ..."

စုန့်လင်းက ပြောလိုက်၏။

"ဝက်ခြံပျောက်ဆေးခရင်မ်လေ..."

စုန့်မင် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာ... ဒီအရာက သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိဘူး မဟုတ်ဘူးလား..."

"တန်ဖိုးမရှိဘူးဟုတ်လား... ဟားဟားဟား..."

"မင်းက ဒီအရာရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ အချက်တွေကို နားမလည်သေးပါဘူး..."

"အခုအချိန်မှာ ဝက်ခြံနဲ့ အရေပြားပြဿနာ အမျိုးမျိုးကြောင့် လူဘယ်လောက်များများ ခံစားနေရလဲဆိုတာ မင်း သိလား... ငါ့ထုတ်ကုန်ရဲ့ အာနိသင်က ဈေးကွက်ထဲက တခြားထုတ်ကုန်တွေနဲ့ လုံးဝကို နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူး..."

စုန့်လင်းသည် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လူထုဆီကို ရောက်သွားတာနဲ့ ဈေးကွက်ကို ငါတို့ အမြန်ဆုံး ကြီးစိုးနိုင်မှာဖြစ်ပြီး အော်ဒါတွေ အများကြီး ဝင်လာလိမ့်မယ်... တစ်နှစ်ကို အသားတင်အမြတ်ငွေ ယွမ် သန်းတစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရာလောက် ရနိုင်မယ်လို့ ငါ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းထားတယ်..."

စုန့်မင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားခဲ့၏။

"တကယ်ကြီးလား..."

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စုန့်လင်းသည် အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေခဲ့ပေသည်။

"သေချာပေါက် တကယ်ပေါ့..."

"ငါ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီးပြီ... အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့လည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီ... အချိန်ကျလာရင် ထောက်ခံပေးဖို့ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်တာနဲ့ သဘာဝကျကျပဲ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးမှာ ရေပန်းစားလာမှာပဲ..."

စုန့်မင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... အရမ်းကောင်းတာပဲ... တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော့်မှာလည်း အခု Lamborghini လို ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ရှိလာတော့မယ်..."

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သူ သတိရသွားခဲ့သည်။ စုယွမ်သည် Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးဖြစ်ပြီး ယွန်းရှန်း အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုကုမ္ပဏီ၏ တကယ့် ထိန်းချုပ်သူဖြစ်ကြောင်း အမှတ်ရသွားသဖြင့် သူ့အား စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေ၏။

"အဲဒီကောင်မှာ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ငါ့မှာကျတော့ တစ်ခုလေးတောင် မရှိပါလား..."

စုန့်မင်သည် စုန့်လင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းတစ်ဖတ်ကို အလျင်အမြန် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အဘိုး... ထမင်းစားပါဦး..."

ဤအရာကြောင့် စုန့်လင်း အလွန် ကြည်နူးသွားခဲ့ရလေ၏။

စုန့်မင်က ချက်ချင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် ကျွန်တော် လုပ်လို့ရမလား... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကိုပဲ လိုချင်တာပါ... အများဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခါတလေ ပြဿနာလေးတွေ ဖြစ်လာရင် စည်းကမ်းတကျဖြစ်အောင် ကျွန်တော် ရှင်းလင်းပေးလို့ရတယ်လေ... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

စုန့်လင်း တုံ့ဆိုင်းသွားပုံရပေ၏။

"ဒီကိစ္စကို..."

စုန့်မင်က အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အိုက်ရာ.. အဘိုးကလည်း... ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီ အရည်အချင်း သေချာပေါက် ရှိပါတယ်..."

"ဟားဟား... မင်း စိုးရိမ်နေပြီလား... အထွေထွေမန်နေဂျာနေရာအတွက် တခြားလူကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ... မင်းသာ အဲဒီနေရာကို ယူမယ်ဆိုရင် ငါ စိတ်အေးရမှာပေါ့..."

စုန့်လင်းက လက်ခုပ်တီးကာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနေပြီ... မင်းက ငါတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာပဲ..."

"ကောင်းလိုက်တာ..."

"ငါလည်း အခု အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်သွားပြီ... အဆင့်အတန်းရှိတဲ့လူ ဖြစ်သွားပြီပေါ့..."

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

စုန့်မင်သည် ကောင်းသည်ဆိုသော စကားကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပြောလိုက်၏။ ဤအချိန်မှစ၍ သူသည် စုယွမ်နှင့် တန်းတူအဆင့်အတန်းတစ်ခုတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ပေသည်။

"အခု ငါတို့ ထုတ်ကုန်တွေ ဈေးကွက်ထဲရောက်ဖို့ပဲ စောင့်နေရတော့မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ နာမည်ကောင်းတစ်ခု ရလာတော့မှာပဲ..."

"ပြီးရင် ကြော်ငြာရိုက်ဖို့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်ရင် ငါနဲ့ သူမကြားမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်..."

ခဏတာမျှ စုန့်မင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘယ်ဘက်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ညာဘက်တွင် နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ပါဝင်ကာ သူကိုယ်တိုင် Lamborghini တစ်စီးကို မောင်းနှင်နေကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်နေမိလေတော့၏။

နောက်တစ်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စုယွမ် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် အလွန်အရေးကြီးသော တရားဝင် ကြေညာချက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေ၏။

ကျင်းတူးမြို့သည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော အထက်တန်းကျောင်း သုံးကျောင်းကို တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်နေပေသည်။

၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ကျောင်းမှာ သူဝယ်ယူခဲ့သော ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံ၏ ဘေးတွင် ဖြစ်ပေ၏။

ဤမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုယွမ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ယွမ် ၁ ဘီလီယံမှာ မကြာမီ သူ့အိပ်ကပ်ထဲရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စုယွမ်သည် သူ၏ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ အခြား နေရာနှစ်ခုကို စတင်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာနှစ်ခု၏ အနီးတွင် အလားတူ အဆောက်အအုံများ မရှိကြောင်းနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာသာလျှင် အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးအမြတ်များကို ရရှိနိုင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

ခဏအကြာတွင် ကျင်းတူးမြို့မှ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများသည် အလွန် တက်ကြွလာခဲ့ကြပေသည်။

[ဘုရားရေ... ထိပ်တန်း အထက်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းက ဒီနေရာမှာ တည်ဆောက်တော့မှာလား...]

[အနီးအနားမှာ ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်... တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုဆိုရင် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ရသွားတော့မှာပဲ...]

[ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံတစ်ခုက ကျောင်းနယ်မြေပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီ... ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းလဲ...]

[ဒီဆောက်လက်စ လူနေအိမ်ရာစီမံကိန်းကို ထျန်းရှန်းလုပ်ငန်းစုက ဆောက်လုပ်ခဲ့တာလို့ ငါ မှတ်မိတယ်နော်... မဟုတ်ဘူးလား... အခုတော့ သူတို့ တကယ့်ကို ကြီးပွားတော့မှာပဲ...]

[ဘာအကျိုးအမြတ်လဲ... အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ငါက ထျန်းရှန်းလုပ်ငန်းစုရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ထျန်းရှန်းလုပ်ငန်းစုက အဲဒီ ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံကို ရောင်းလိုက်ပြီတဲ့... ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်းတို့ ယုံနိုင်ပါ့မလား...]

[ဘုရားရေ... ဒီလောက် အမြော်အမြင်ကြီးမားတဲ့သူက ဘယ်သူများလဲ... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... တစ်ယောက်ယောက်များ သိကြလား... ငါ သူ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်ချင်လိုက်တာ...]

[ဒါကိုမှ အထင်ကြီးစရာလို့ ခေါ်တာပေါ့... တကယ်လို့သာ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဘာလို့ ချမ်းသာနေမှာလဲ... ဒီနေရာမှာ ကျောင်းဆောက်မယ့် အစီအစဉ်တွေကို သူတို့က ကြိုတင်မြင်နိုင်ခဲ့တာပဲ...]

[ဝိုး... ငါ တကယ်ပဲ လေးစားသွားပြီ...]

အွန်လိုင်းပေါ်တွင် လူများက ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝယ်သူကို ချီးကျူးနေကြပေ၏။

စုယွမ်သည် ဤအရာကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ စုယွမ် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၏။

"ဟယ်လို..."

ဖုန်း၏တစ်ဖက်စွန်းမှ ဝမ်ထျန်းရှန်း၏အသံမှာ ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံရပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် ဘာပြောရမလဲ..."

ထိုဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံကို ရောင်းချလိုက်ခြင်းမှာ သူ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အကြီးမားဆုံးသော အမှားတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက...

စုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... သူဌေးဝမ်... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစုရယ်... တခြား ဘာကိစ္စရှိနိုင်မှာလဲ... အဲဒီ ဆောက်လက်စ အဆောက်အအုံကို ပြန်ဝယ်ဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်နေတာပါ... ဈေးနှုန်းကို ခန့်မှန်းကြည့်ပြီး ယွမ် ၁ ဘီလီယံပေးမယ်လို့ စဉ်းစားထားပါတယ်..."

"ဒီဈေးနှုန်းက အတော်လေး မျှတနေပါပြီ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့လည်း အမြတ်နည်းနည်းတော့ ရဖို့ လိုအပ်သေးတယ်လေ..."

ဝမ်ထျန်းရှန်းက မေးလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု ဘယ်လိုထင်လဲ..."

စုယွမ်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ဝယ်သူလိုက်ရှာရမည့် အလုပ်ရှုပ်မှုမှ ကင်းဝေးသွားခဲ့၏။

သူ့အနေဖြင့် ပစ္စည်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး ဝမ်ထျန်းရှန်းထံ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

“သူဌေးဝမ်က ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေမှတော့ ကျွန်တော်လည်း လက်လွှတ်ပေးရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့...”

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌစု''

ဝမ်ထျန်းရှန်းက အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။မိမိ၏ ပစ္စည်းကို ပြန်လည်ရယူရန်အတွက် ပေးချေရမည့် ဈေးနှုန်းမှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် မြင့်မားလွန်းနေခဲ့ပေသည်။