အခန်း ၃၁၇

အခန်း (၃၁၇) လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှု

နောက်တစ်နေ့နံနက် ရှစ်နာရီတွင် သူတို့နှစ်ဦး စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

ဤသတင်းကို ကြားချိန်တွင် စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်တို့လည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့ကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံသားအများစု၏ အမြင်တွင် အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်သို့ သွားခွင့်ရခြင်းသည်ပင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှသည်။ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်၌ မိန့်ခွန်းပြောရမည်ဆိုလျှင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

"သား... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့နော်... ဒါက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ပဲ..."

ချန်ချွေ့ဖန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပွဲထွက်ကောင်းအောင် လုပ်ခဲ့ပါ့မယ်..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် စုယွမ်၊ ပိုင်ချန်နှင့် လီဟူတို့သည် ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေ၏။

ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်သည် ကျင်းတူးမြို့၏ အဆင့်အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ရှေးဟောင်းနှင့် ခေတ်သစ် အဆောက်အအုံများ ယှဉ်တွဲတည်ရှိကာ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု အငွေ့အသက်များကို ဖန်တီးပေးထားပေသည်။

"ဝိုး... ဒါ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ပဲ..."

ပိုင်ချန်သည် ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော တံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သိသာတယ်... ငါ ဘွဲ့ရခဲ့တဲ့ကျောင်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပဲ..."

စုယွမ် ပြောလိုက်သည်မှာ ပိုလွန်းခြင်း မရှိပေ။

ကျောင်းပိုကောင်းလေ ရန်ပုံငွေ ပိုရလေဖြစ်ရာ အဆင်အပြင် ဒီဇိုင်းနှင့် အခြား ရှုထောင့်များက အခြားကျောင်းများထက် သဘာဝကျကျ ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် မျက်နှာစာ အပြင်အဆင်များကို ယှဉ်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အချို့အရာများကို နားလည်နိုင်ပေ၏။

ယနေ့တွင် အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသူ တော်တော်လေး များပြားနေခဲ့သည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ဖြစ်သောကြောင့် မိဘအများအပြားသည် သူတို့၏ ကလေးများ ဤထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဝိုး... အဲဒီကားက Bentley ပဲ... အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်လေးတစ်ယောက်က စုယွမ်၏ကားကို မြင်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒါက Bentley လား... ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ဒီကားကို ငါ မြင်ဖူးတယ်... ယွမ်သန်းချီပြီး တန်တယ်တဲ့..."

ကောင်လေးသည် ကားဘေးတွင် ရပ်လျက် အလွန် အားကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ပိုင်ချန်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကလေးလေး... အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်ကြည့်ချင်လား..."

"ဒါက..."

ကောင်လေးသည် အမှန်တကယ် ဝင်ထိုင်ချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ဘေးမှ လမ်းလျှောက်လာသော အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်လုံ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

အမျိုးသမီးက လျှောက်လာပြီး ရှောင်လုံဟုခေါ်သော ကောင်လေးကို ဆွဲယူလိုက်၏။

"အစ်ကိုနဲ့ အစ်မရဲ့ Bentley ကားထဲမှာ သား ဝင်ထိုင်ချင်လို့ပါ..."

"ဒီကားက ယွမ်သန်းချီပြီး တန်တာ..."

ရှောင်လုံက ပြောလိုက်သည်။

"သန်းချီတန်တယ်..."

အမျိုးသမီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

သူမ၏ရှေ့မှ စုယွမ်နှင့် ပိုင်ချန်တို့သည် ဤမျှ ဈေးကြီးသောကားကို ဝယ်ယူနိုင်သဖြင့် ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်သော ဘွဲ့ရများ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

"သားက ယွမ်သန်းချီတန်တဲ့ ဒီကားကို တကယ် သဘောကျတယ် မဟုတ်လား..."

"တစ်နေ့ကျရင် သားကိုယ်ပိုင်တဲ့ကားကို ဝယ်ချင်လား..."

"ဒါဆို သား ဆက်ကစားလို့ မရတော့ဘူး... ဒီလိုကားကောင်းကောင်း ဝယ်နိုင်ဖို့ အချိန်တိုင်း ကြိုးကြိုးစားစား စာလုပ်ရမယ်နော်..."

"မနက်ဖြန်ကစပြီး စနေ၊ တနင်္ဂနွေတိုင်း မနက်ပိုင်းမှာ တရုတ်စာလုပ်ရမယ်... နေ့လယ်ပိုင်းမှာ သင်္ချာနဲ့ ညနေပိုင်းမှာ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားကို လေ့လာရမယ်... ပြီးရင် ညဘက်ကျရင် အလယ်တန်းအဆင့် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာရမယ်..."

"ဒါမှ ဒီအစ်ကိုနဲ့ အစ်မလို ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရလာမှာ..."

"သားက မိသားစုကို ဂုဏ်ဆောင်နိုင်ဖို့နဲ့ ဒီလို နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် အမေက ပိုင်ဆိုင်တာတွေ အကုန်ရောင်းပြီး သားကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ... ဒါမှ မိဘတွေ မျက်နှာပွင့်မှာလေ... သိလား..."

"ကောင်းပြီ... အခုကစပြီး သား အနားယူဖို့ အချိန်တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး... တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ရမယ်... နားလည်လား..."

အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပင် ဆုံးမစကားများ စတင်ပြောဆိုလေတော့၏။

"ဒါပေမဲ့... အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်ရမယ်လို့ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတယ်လေ... အမြဲတမ်း မနားဘဲ နေလို့မရဘူး မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှောင်လုံက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စာအုပ်ထဲက အရာအားလုံးက အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ..."

"သားရဲ့အမေဖြစ်တဲ့ အမေက သားကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

အမျိုးသမီးက သိသိသာသာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"အမေ့ကို မယုံဘူးလား... သားရှေ့က ဒီအစ်ကိုနဲ့ အစ်မကို မေးကြည့်လေ... သူတို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့လို့ ဒီလိုကားမျိုးကို ဝယ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သား သူတို့ဆီကနေ သင်ယူဖို့ လိုတယ်... သိလား..."

အမျိုးသမီးက သူမ၏ ပညာပေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

"မောင်လေးတို့ နှစ်ယောက်က ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကနေ ဘယ်မေဂျာနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တာလဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြလို့ ရမလား..."

ထို့နောက် အမျိုးသမီးက စုယွမ်နှင့် ပိုင်ချန်တို့ကို ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲ၌ သံသယများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အို... သိပါပြီ... မင်းတို့က ချင်းဟွာတက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

"အကုန်လုံးက အတူတူပါပဲ..."

အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒုတိယအဆင့် တက္ကသိုလ်တစ်ခုကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တဲ့ သာမန်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ကောင်မလေးက တက္ကသိုလ်တောင် မတက်ခဲ့ရပါဘူး..."

စုယွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

"ဒါဆို ဘာလို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတွေလို ဟန်ဆောင်ဖို့ ဒီလို ဇိမ်ခံကားတွေကို ငှားခဲ့တာလဲ..."

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ စူးရှသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

"အစ်မ... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့..."

"ကျွန်တော်တို့က ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်လို ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုကနေ ဘွဲ့မရခဲ့ပေမဲ့ ဒီကားကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်ထားတာပါ..."

"ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်မရတာနဲ့ပဲ ဘဝကြီး ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ကျွန်မ မထင်ပါဘူး... လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွေ ရှိကြပါတယ်... ဒါ့အပြင် အစ်မ ကလေးကို ပညာသင်ပေးတဲ့ပုံစံက အရမ်းကို လမ်းမှားနေတယ်..."

"သူက အရမ်းငယ်သေးတာကို တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ဆိုပြီး သူ့ကို စည်းကမ်းတကျဖြစ်အောင် လုပ်တာက စောလွန်းမနေဘူးလား..."

ပိုင်ချန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟက်... မင်းတို့က ဘာမှသိတာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းတို့က ပညာရေးမှာ ကျရှုံးခဲ့တဲ့လူတွေပဲ... ငါ့ကို အကြံပေးဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ပညာရေးချဉ်းကပ်မှုကမှ အရည်အချင်းတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."

"ဒီခေတ်မှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေက အရမ်းပြင်းထန်နေတာ... တကယ်လို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်မရဘဲ အဲဒီလို အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ တက္ကသိုလ်တွေထဲက တစ်ခုခုကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ လုံးဝမတက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါကသာ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်မရရင် တခြားဘယ်ကလေးတွေ ရနိုင်တော့မှာလဲ..."

အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အားလုံး လာကြည့်ကြပါဦး... လာကြည့်ကြပါဦး..."

"ဒီမှာ ပညာရေးအဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ ကောင်နှစ်ကောင်က ကားတစ်စီးငှားပြီး ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတွေလို ဟန်ဆောင်နေကြတယ်..."

"ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက်သလဲ..."

"သူတို့က ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသားတွေဖြစ်ပြီး စာလုပ်ရတာကို မကြိုက်တာက တစ်ကဏ္ဍ... အခုလို ငါ့ကလေးကို လမ်းမှားရောက်အောင် လုပ်တာကတော့ လုံးဝ လက်ခံလို့မရဘူး..."

"ဒီလိုလူမျိုးက တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်..."

"အားလုံးပဲ သူတို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်လိုက်ကြစမ်း... ကလေးတွေရဲ့ အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ အသိကို လွှမ်းမိုးသွားအောင် ငါတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..."

အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘာ... ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ရှေ့မှာ ဘွဲ့ရဟန်ဆောင်နေတာလား... ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက်သလဲ..."

"ဒါက လုံးဝကို အရှက်မရှိတာပဲ... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လုပ်ရက်ရတာလဲ..."

"ဒါက ကလေးတွေကို လမ်းမှားရောက်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟန်ဆောင်ဖို့ ကားငှားလာတယ်ပေါ့... အဲဒါက လုံးဝကို ရှက်စရာကောင်းတယ်..."

"ကလေးလေး... ဒီအချည်းနှီးဖြစ်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို မြင်တယ်မလား... သူတို့ဆီကနေ ဘယ်တော့မှ အတုမယူနဲ့နော်..."

လည်ပတ်ရန် လာရောက်ကြသော မိဘတစ်စုသည် အလျင်အမြန် စုရုံးလာကြပြီး စုယွမ်တို့အား ဝိုင်းရံလိုက်ကြပေ၏။

"ပြောစမ်းပါဦး... ပညာရေးမှာ ကျရှုံးခဲ့တဲ့ ဒီလူနှစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာရှိနေဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ကားတစ်စီး ငှားလိုက်ရုံနဲ့ တကယ်ပဲ မင်းတို့ပိုင်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်းတို့တွေ သိပ်ပြီး လက်တွေ့မကျလွန်းဘူး မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်းတို့ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ ဘွဲ့တွေနဲ့ဆို ခွေးတောင် လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ သူတို့လိုဖြစ်နေရင် ငါ သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

အမျိုးသမီးက သူမ၏ ပညာရေးနည်းလမ်းများကို ဆက်လက်အသုံးပြုနေခဲ့လေသည်။

"ကောင်လေး... ဒီနေရာက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ရဲ့ အဝင်ဝပဲ... ဘွဲ့ရဟန်ဆောင်ပြီး ဒီနေရာမှာ လူတွေကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရင် မင်း တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်..."

"မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထွက်သွားရန် တိုက်တွန်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်မှာ အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်၏ ဝင်ထွက်ခွင့် ထိန်းချုပ်မှုစနစ်သာ မရှိပါက သူသည် အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ပေမည်။

"ဆောရီးပဲ... ကျွန်တော်တို့ ခဏနေရင် အထဲဝင်ရတော့မယ်..."

ဤအခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်က ဘာမှထပ်မပြောချင်တော့ချေ။

"လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ဘယ်ရောက်နေလဲ... လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ဘယ်ရောက်နေလဲ... မြန်မြန်လာပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း... ဒီနေရာမှာ လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတာ ဘယ်လိုလုပ်ရပ်မျိုးလဲ..."

အမျိုးသမီးက အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်... တံခါးဝမှာ ဘယ်သူက လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေလို့လဲ..."

ထိုအချိန်မှာပင် မျက်မှန်တပ်ထားသော ခန့်ညားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့ပေသည်။ လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လုံခြုံရေးအစောင့် နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"ကျွန်တော်က ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်ပါ... ဘယ်သူက ဒီမှာ လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေလို့လဲ..."

ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ပါပဲ..."

"ဒီနှစ်ယောက်က ဇိမ်ခံကားတစ်စီးငှားလာပြီး ဒီနေရာမှာ လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားဖို့ သုံးနေတာပါ..."

အမျိုးသမီးက ထိုလူနှစ်ဦးအား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ သူမ၏ မိဘအုပ်ထိန်းမှုအပေါ်တွင်ပင် သက်ရောက်မှု ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကောင်းကောင်း ရှိနေတာ...